III SA/Wa 2956/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. C. (dalej "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia F. sp.j., A. C., T. C., J. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. za nieruchomość (grunty i budynki) przy ul. [...] w W.. W dniu [...] października 2016 r. Prezydent W. wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r. za nieruchomość (grunty i budynki) przy ul. [...] w W. w kwocie 6566,00 zł. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię budynku związanego z działalnością gospodarczą, wynoszącą 336,30 m2 oraz grunt związany z działalnością gospodarczą, wynoszący 336,30 m2. Okres, za który naliczono podatek - od stycznia do października 2015 r. (w październiku nastąpiła zmiana właściciela nieruchomości). W przepisanym terminie ([...] listopada 2016 r.), T. C., reprezentowany przez adw. L. Z., złożył odwołanie od tej decyzji, wskazując, iż podatek nie powinien być naliczany jak od nieruchomości zajętej pod działalność gospodarczą, gdyż działalność gospodarcza nie jest na tej nieruchomości prowadzona. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2018 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z akt sprawy wynika bez żadnych wątpliwości, że F. sp.j., A. C., T. C. i J. M. byli w roku podatkowym objętym zaskarżoną decyzją (od stycznia do października) właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W.. Byli oni zatem podatnikiem podatku od nieruchomości od ww. nieruchomości od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] października 2015 r. Powierzchnia budynków lub ich części wynosi 336,30 m2, zaś związanych z nimi gruntów - 151,33 m2. Nieruchomość powyższa na podstawie umowy najmu z dnia [...] listopada 2009 r. została wynajęta K. sp. z o.o. w celu prowadzenia przedszkola niepublicznego, opieki nad dziećmi i organizowania wydarzeń kulturalnych. W umowie wyraźnie określono, że wynajmującym jest F. sp.j. Nie było to kwestionowane przez podatników. Należy zatem stwierdzić, iż wynajmującym nieruchomość jest jej współwłaściciel, F. sp.j., czyli podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Opłata z tytułu najmu (czynsz) stanowi przychód tegoż podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wynika z tego bezdyskusyjnie, że lokal winien być opodatkowany przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków lub ich części oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nieuprawnione zastosowanie; 2) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez zastosowanie dla budynku w zakresie powierzchni 442,90 m2 i gruntu w zakresie powierzchni 261,8 m2 stawki przewidzianej dla odpowiednio budynku i gruntu zajętych pod działalność gospodarczą, w sytuacji, kiedy takowa nie jest tam prowadzona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i dlatego skarga podlega oddaleniu. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół kwestii opodatkowania lokalu przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków lub ich części oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji wynajmu takiej nieruchomości przez przedsiębiorcę na rzecz podmiotu, który prowadzi w tymże wynajmowanym lokalu (budynku) przedszkole, a więc placówkę, która zgodnie z ustawą o systemie oświaty nie jest działalnością gospodarczą. Zdaniem Skarżącego, "skoro podatnik z racji oddania lokalu w najem wyzbył się jego posiadania (...)", to tym samym "nie było przedmiotu opodatkowania" a ponadto jeżeli oddana w najem nieruchomość jest wykorzystywana pod niepubliczne przedszkole to "(...) w grę wchodzi stawka jak dla budynków i gruntów ". Przy tak zaprezentowanym stanowisku prawnym Skarżącego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z normą art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast, stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2015 r.), przez "grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, A. (obecnie A.) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, - z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, a w szczególności od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie zauważył Skarżący, zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., od podatku od nieruchomości zwalnia się publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Natomiast w myśl art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm. - dalej: "u.o.s.o."), system oświaty obejmuje przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi, przedszkola specjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego, zgodnie zaś z art. 83a ust. 1 u.o.s.o., prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, oraz innej formy wychowania przedszkolnego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7, nie jest działalnością gospodarczą. W istotnym dla sprawy zakresie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1 lit. a); zaś od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit. b). Odnosząc się do przytoczonej wyżej ustawowej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazać należy, że już z definicji tej wynika, że co do zasady sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania (tutaj budynek) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zaznaczyć także należy, że kwestia istnienia "względów technicznych" nie była podnoszona przez Skarżącego w rozpoznawanej sprawie. W sprawie bezspornym jest, gdyż wynika to wprost z akt sprawy, zaś Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, że F. sp.j., A. C., T. C. i J. M. byli w roku podatkowym objętym zaskarżoną decyzją (od stycznia do października) właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W., a zatem byli podatnikiem podatku od nieruchomości od ww. nieruchomości od dnia 1 stycznia 2015 r. do 31 października 2015 r. Nie jest też kwestionowana powierzchnia tychże nieruchomości, która dla budynków lub ich części wynosi 336,30 m2, zaś związanych z nimi gruntów - 151,33 m2. Bezspornym w sprawie jest też okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość na podstawie umowy najmu z dnia [...] listopada 2009 r. została wynajęta K. Sp. z o.o. w celu prowadzenia przedszkola niepublicznego, opieki nad dziećmi i organizowania wydarzeń kulturalnych. W umowie tej określono, że wynajmującym jest F. Sp.j. (co także nie jest kwestionowane przez podatników). Z ustaleń faktycznych wynika zatem, że wynajmującym nieruchomość jest jej współwłaściciel, F. Sp.j., czyli podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co oznacza, że opłata z tytułu najmu (czynsz) stanowi przychód tegoż podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W tym miejscu Sąd zauważa, że opodatkowanie nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych i w tym zakresie istnieje nie tylko bogaty dorobek orzeczniczy, ale też ustalona jednolita linia orzecznicza, która sprowadza się do tezy, że podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą" (por. przykładowo akcentujący tę linię orzeczniczą wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12). W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że: "ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia, których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Z przytoczonych przepisów materialnoprawnych oraz jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zatem, że co do zasady wszystkie nieruchomości (w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy stanowią przedmiot opodatkowania związany z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla takich nieruchomości. Nieruchomość, która jest wykorzystywana przez przedsiębiorcę (podmiot prowadzący działalność gospodarczą) w celu uzyskiwania z niej dochodów (w realiach rozpoznawanej sprawy - z tytułu najmu) należy bowiem kwalifikować za nieruchomość związaną z prowadzeniem przez ten podmiot działalności gospodarczej. Jako oczywiście chybiony uznać więc trzeba pogląd skargi, że skoro wskutek najmu doszło do wydania lokalu najemcy, to tym samym Skarżąca nie będąc już posiadaczem lokalu, (gdyż "wyzbyła się jego posiadania") nie jest objęta obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r. (sygn. akt II FSK 130/12) - "nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel W ocenie Sądu, nie zmienia takiej kwalifikacji podnoszona przez Skarżącego okoliczność oddania przedmiotowej nieruchomości w najem innemu podmiotowi - w celu prowadzenia przedszkola niepublicznego, opieki nad dziećmi i organizowania wydarzeń kulturalnych. Odnosząc się do kwestii podniesionego w skardze zwolnienia zawartego w cytowanym wyżej art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Sąd wyjaśnia, że zwolnienie to jest zwolnieniem podmiotowym, bowiem swoim zakresem obejmuje jedynie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy (w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową), co oznacza, że zwolnienie to ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnikami podatku od nieruchomości zajętych na działalność oświatową są wskazane przez ustawodawcę publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy. Powyższe oznacza, że jeżeli zatem te podmioty są właścicielami, posiadaczami samoistnymi lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo też posiadają nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to na nich spoczywa obowiązek podatkowy, a przez to są podatnikami podatku od nieruchomości (art. 3 u.p.o.l.), przy czym tego podatku nie zapłacą, gdyż objęte są zwolnieniem podmiotowym na mocy analizowanego art. 7 ust. 2 u.p.o.l. Jednostki te nie mogłyby korzystać ze zwolnienia wówczas, gdyby nie ciążył na nich obowiązek podatkowy. Będzie tak np. wówczas, gdy przedszkole lub osoba prowadząca przedszkole wynajmuje budynek od osoby fizycznej, będącej właścicielem budynku. Podatnikiem podatku od tego budynku będzie wówczas osoba fizyczna (właściciel budynku), a nie przedszkole (lub osoba prowadząca przedszkole). Właściciel budynku, który sam nie prowadzi działalności oświatowej nie będzie mógł być zwolniony z podatku, ponieważ omawiane zwolnienie jest podmiotowym zwolnieniem i obejmuje jedynie jednostki objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy. Natomiast osoba wynajmująca budynek (lub jego cześć) na prowadzenie przedszkola, będzie zobligowana do zapłacenia podatku od tego budynku (lub jego części) według stawek maksymalnych, właściwych dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą - co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - gdyż budynek, stanowiący własność Skarżącego jest wynajmowany w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jak już wyjaśniono wcześniej, istotne jest bowiem (i bezsporne), że Skarżący jako wspólnik spółki F. sp. j. jest nadal właścicielem nieruchomości a lokal mieszkalny/budynek będący przedmiotem najmu znajduje się jedynie w posiadaniu zależnym z tytułu umowy najmu, a zatem Skarżący nie stracił władztwa nad nieruchomością, która jest przedmiotem przedsiębiorstwa Skarżącego, co pozwala na uzyskiwanie pożytków z tytułu najmu w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. Powyższe okoliczności przesądzają o jej gospodarczym wykorzystywaniu, a więc o ścisłym związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego w ramach spółki F. sp.j. Nieruchomość znajduje się bowiem w posiadaniu Skarżącego jako przedsiębiorcy i jednocześnie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej przez niego prowadzonej w ramach spółki F. sp.j., co wyczerpuje ustawowe znamiona legalnej definicji "budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej", zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym Organy prawidłowo uznały, że opisany budynek przy ul. [...] w W. wraz gruntem jako wykorzystywany do działalności gospodarczej powinien zostać opodatkowany stawką podatku od nieruchomości właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji, za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego, organy podatkowe bowiem podjęły czynności niezbędne do prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy faktycznej i prawnej opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok podatkowy 2015 w odniesieniu do wskazanej wyżej nieruchomości znajdujących się w posiadaniu Skarżącego, zaś podjęta ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.