III SA/Łd 482/19

Dnia 19 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 roku sprawy ze skargi J. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A14 lok. 5 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismem z dnia 28 marca 2019 r. nr [...], doręczonym 1 kwietnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. poinformował J. B. o ponownym naliczeniu opłaty za przechowywanie broni po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26 lutego 2019 r. sygn. III SA/Łd 908/18, która za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 października 2015 r. wyniosła 10 156, 74 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lutego 2019 r. sygn. III SA/Łd 908/18 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] sygn. akt [...] wydane w postępowaniu dotyczącym zarzutów J. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z analizą akt sprawy, Sąd uznał za trafny zarzut skargi odnośnie przedawnienia w części obowiązku dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] , wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w dniu [...]. Sąd podkreślił, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Stwierdził, że z załączonych dokumentów wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] cofnął J. B. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, przyznane decyzją nr [...] z dnia [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839) wynika wprost, iż utrata uprawnień do posiadania broni oznacza obowiązek jej niezwłocznego zbycia. W przypadku, gdy broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni. należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 1 i 3 ustawy). W związku z upływem terminu na dokonanie powyższych czynności przez J. B., w dniu 20 marca 2008 r. broń palna będąca jego własnością, tj.: 1) dubeltówka marki IŻ 58, kal. 12/70 o nr [...] 2) dubeltówka marki IŻ 58 E, kal. 12/70 o nr [...] 3) sztucer marki GRUDZIĄDZ OWG, kal. 208 WIN o nr [...] - została odebrana przez funkcjonariuszy KPP w W. i złożona do depozytu WPA KWP w Ł. Okoliczność złożenia broni do depozytu potwierdza sporządzony w dniu 20 marca 2008 r. protokół przyjęcia broni i amunicji do depozytu Nr [...] (k. 30 akt admin.), który został podpisany przez J. B. jako osobę składającą broń do depozytu. Pismami z dnia 2 kwietnia 2008 r. i 8 maja 2012 r. organ informował J. B. o wynikającym z art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt broni. W dniu 30 października 2015 r. wpłynęło pisemne oświadczenie skarżącego o przekazaniu broni znajdującej się w depozycie KWP w Ł. na rzecz Skarbu Państwa. Pismem z dnia 4 listopada 2015 r. J. B. został poinformowany, że opłata za przechowywanie broni w depozycie za okres od dnia 26 marca 2009 r. do dnia 30 października 2015 r. wynosi 17 496,60 zł, oraz o obowiązku uiszczenia tej kwoty na wskazany w tym piśmie rachunek bankowy w terminie 14 dni. Następnie pismami z dnia: 24 listopada 2015 r., 29 grudnia 2015 r., 1 lutego 2016 r. oraz 4 marca 2016 r., skarżący był informowany o obowiązku zapłaty należności z tytułu przechowywania broni w depozycie. W dniu 31 maja 2017 r. zostało wystawione upomnienie Nr [...] na kwotę 17 508,20 zł, natomiast 9 sierpnia 2017 r. został wystawiony tytuł wykonawczy Nr [..], doręczony J. B. w dniu 5 września 2017 r. W związku z prowadzoną egzekucją administracyjną pismem z dnia 10 września 2017 r. skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty kosztów przechowywania broni i amunicji w depozycie KWP w Ł. Wskazał, że nigdy nie składał broni do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł., ponadto broń i zobowiązania pismem z listopada 2015 r. przekazał na rzecz Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie odrzucił darowizny, ani nie złożył zastrzeżeń. Podniósł, że Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie posiada pisemnej zgody na przechowywanie broni oraz umowy zlecenia ani innych dokumentów na podstawie których mogłaby wystąpić o zapłatę. Zaznaczył również, iż Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie występowała o należność przez 9 lat, natomiast wszystkie należności po upływie 5 lat podlegają umorzeniu z urzędu. W związku z wniesionym zarzutem nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. postanowieniem o sygn. akt. [...] z dnia 2 października 2017 r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie KWP w Ł. za nieuzasadniony. Stanowisko to podtrzymane zostało przez Komendanta Głównego Policji w postanowieniu z dnia [...]. Z uwagi natomiast na brzmienie art. 34 § 1 u.p.e.a., z którego wynika, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o nieuznaniu zasadności zarzutów J. B. wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu [...] WSA podkreślił, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika wprost z treści art. 23 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten wskazuje podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Obowiązek ten w przypadku J. B. powstał na skutek utraty pozwolenia na broń na mocy decyzji administracyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] utrzymanej w mocy przez Komendant Głównego Policji decyzją z dnia [...]. Zgodnie art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, osoba która utraciła uprawnienie do posiadania broni i nie dokonała jej zbycia w terminie 30 dni, obowiązana jest ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Przy czym koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania. WSA zgodził się z organami Policji, iż w związku z brakiem uprawnień do posiadania broni myśliwskiej, na J. B. ciążył ustawowy obowiązek zdeponowania broni i zapłaty wynikającej z tego tytułu należności, o czym skarżący był wielokrotnie informowany. Sąd nie podzielił poglądu J. B., iż wobec braku podpisana przez niego umowy cywilnej na depozyt broni, organ policji nie miał podstaw do naliczania opłaty za przechowywanie jego broni w depozycie. Podstawa do naliczania kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji wynika bezpośrednio z art. 23 ustawy o broni i amunicji, a złożenie broni do depozytu potwierdza sporządzony w dniu 20 marca 2008 r. protokół Nr [..] o przyjęciu broni i amunicji do depozytu (k. 30 akt admin.), który został podpisany przez J. B. jako osobę składającą broń do depozytu. Z uwagi na powyższe, po upływie roku od dnia złożenia broni w depozycie (art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji) do dnia 30 października 2015 r. (złożenie przez J. B. pisemnego oświadczenia o przekazaniu broni znajdującej się w depozycie KWP w Ł. na rzecz Skarbu Państwa) istniała podstawa prawna do obciążenia skarżącego kosztami depozytu przedmiotowej broni, jako osoby, która utraciła prawo do jej posiadania i deponującej broń w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, co wyraźnie zresztą podane zostało w protokole przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 20.03.2008 r. - podpisanym przez J. B. Zarzut zobowiązanego, iż brak jest dokumentu potwierdzającego złożenie przez niego broni do depozytu KWP w Łodzi, Sąd uznał zatem za bezpodstawny. Dokumentem takim jest bowiem znajdujący się w aktach sprawy protokół z dnia 20 marca 2008 r. Nr [...] o przyjęciu broni i amunicji do depozytu, a okoliczność, iż został on sporządzony i podpisany przez zobowiązanego po przymusowym odebraniu mu broni przez funkcjonariuszy KPP w W. nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Sad podkreślił, że na tle tej określonej w powołanym wyżej punkcie 1 § 1 art. 33 u.p.e.a. przesłanki przedawnienia obowiązku, zbadaniu przez Sąd podlegała również podnoszona przez skarżącego kwestia przedawnienia wskazanej w tytule wykonawczym Nr [...] opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji. W związku z uznaniem przez wierzyciela w postanowieniu z dnia 16 maja 2018 r., iż opłata za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji jest należna za okres przechowywania broni od 26 marca 2009 r. do 30 października 2015 r., kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie, czy opłata ta nie uległa przedawnieniu. W tym zakresie WSA wskazał, że należy, że opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych (p. wyrok WSA w Warszawie z 30.05.2016 r. sygn. V SA/Wa 3123/15, wyrok WSA w Poznaniu z 04.04.2018 r. sygn. IV SA/Po 62/18 i wyrok WSA w Olsztynie z 13.12.2018 r. sygn. I SA/Ol 332/18). Opłaty tego rodzaju są bowiem dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077), na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Natomiast zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537). Sąd zauważył, że w ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Możliwość taką wprowadziła natomiast w art. 67 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przy czym mając na uwadze art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 67 ustawy o finansach publicznych wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 70 § 4 tej ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem WSA, wobec tego, że 5 letni okres od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r., należność skarżącego za rok 2009 r. należy zdaniem Sądu uznać za przedawnioną od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek dokonania zajęcia rachunku bankowego w A S.A. zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., o którym to zajęciu zobowiązany został powiadomiony dopiero w dniu 5 września 2017 r., przedawnieniu uległy również należności związane z depozytem broni za lata 2010 - 2011. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni skarżącego w depozycie KWP w Ł. za lata 2009 - 2011 już po zaistnieniu przedawnienia, było wobec tego nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Sąd nie podzielił jednocześnie stanowiska wierzyciela, że zobowiązanie wynikające z opłaty za przechowywanie broni, powstaje nie z momentem złożenia broni do depozytu bądź z upływem rocznego okresu bezpłatnego jej przechowywania w depozycie, lecz z dniem doręczenia organowi deponującemu, stosownego oświadczenia woli właściciela broni. Organ przyjął bowiem, iż wobec tego, że oświadczenie J. B. o przeniesieniu własności broni na rzecz Skarbu Państwa wpłynęło w dniu 30.10.2015 r. to dopiero z tym dniem powstało zobowiązanie. Zatem termin jego płatności upłynął z dniem 24.11.2015 r. i dlatego, w ocenie organów Policji, przedawnienie zobowiązania może nastąpić dopiero z końcem 2020 roku. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko nie znajduje oparcia w cytowanych wyżej przepisach ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie. Paragrafy 11 i 12 rozporządzenia regulują wprost, iż opłata za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana za każdą dobę przechowywania i wpłaca się ją do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu. Z przepisów tych nie wynika zatem, aby organ przechowujący broń w depozycie miał wyłącznie uprawnienie do obliczenia i pobrania opłaty dopiero w dniu odbioru broni z depozytu czy też złożenia oświadczenia o przeniesieniu jej własności na rzecz Skarbu Państwa. Dzień odbioru broni z depozytu został wskazany w rozporządzeniu jako najpóźniejszy termin do uiszczenia opłaty. Skoro opłata jest pobierana za każdą dobę przechowywania broni w depozycie, zatem terminy jej płatności również należy przyjąć jako dobowe. Po każdej dobie przechowywania broni w depozycie organ ma niewątpliwie podstawę do żądania zwrotu kosztów takiego przechowywania od podmiotu wskazanego w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy o broni i amunicji. Wystawianie tytułu wykonawczego po każdej dobie przechowywania broni w depozycie z oczywistych względów nie byłoby racjonalne, tym niemniej mając na uwadze wynikający z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej okres przedawnienia zobowiązania, organy Policji winny wystawiać tytuły wykonawcze w takich terminach i za takie okresy, aby nie dopuścić do przedawnienia omawianej opłaty. WSA wskazał, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez wierzyciela w niniejszej sprawie, iż zobowiązanie wynikające z opłaty za przechowywanie broni powstaje dopiero z dniem doręczenia organowi deponującemu stosownego oświadczenia woli właściciela broni, prowadzi do sytuacji, iż osoba składająca broń do depozytu, dowiaduje się o wyliczonej kwocie opłaty za kilka lat przechowywania broni dopiero w momencie jej odbioru (podjęcia decyzji o przeniesieniu własności). W rozpatrywanej sprawie skarżący w latach 2008 - 2015 miał co prawda wysyłane informacje o obowiązku ponoszenia kosztów depozytu broni, jednak o obliczonej przez organ Policji kwocie opłaty za depozyt broni w okresie 26.03.2009 r. - 30.10.2015 r. w wysokości 17 496, 60 zł dowiedział się dopiero z pisma z 4 listopada 2015 r., doręczonego 10 listopada 2015 r. (k. 20-24 akt admin.). Jak wynika ponadto z wyjaśnień wierzyciela, upomnienie na kwotę 17 496, 60 zł wystawione zostało natomiast dopiero w dniu 31 maja 2017 r. (brak w aktach sprawy tego dokumentu i potwierdzenia jego doręczenia zobowiązanemu). Taka opieszałość organu Policji w egzekwowaniu opłaty za przechowywanie - od marca 2008 roku - broni w depozycie, jest dla Sądu niezrozumiała. Sąd stwierdził tym samym brak uprawnienia organu egzekucyjnego do dochodzenia od skarżącego zaległości w opłatach za przechowywanie broni w depozycie za lata: 2009 - 2011. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w zaskarżonej czynności z dnia 28 marca 2019 r. określił J. B. opłatę za przechowywanie broni w depozycie na kwotę 10.156,74 zł. Organ wskazał, że 30 października 2015 r. wpłynęło oświadczenie skarżącego, w którym wniósł o przeniesienie własności ww. broni na rzecz Skarbu Państwa. Przedmiotowa broń została do depozytu złożona 26 marca 2008 r., a skarżący pismami z 2 kwietnia 2008 r., 23 czerwca 2010 r. i 8 maja 2012 r. został poinformowany o konieczności ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji , zgodnie z art. 23 ustawy o broni i amunicji. KWP podkreślił, że naliczenie opłaty za przechowywanie broni rozpoczęło się po upływie roku od dnia złożenia broni w depozycie tj. od 26 marca 2009 r. Organ przy wyliczeniu opłaty wziął pod uwagę wskazania z wyroku WSA sygn.. III SA/Łd 908/18 i wskazał, że należność za lata 2009 -2011 uległa przedawnieniu, dlatego zaistniała konieczność ponownego naliczenia opłaty za okres od 1.01.2012 do 30.10.2015 r. W skardze na powyższą czynność J. B. wskazał, że obciążenie kosztami jest niesłuszne. Skarżący wskazał, że Policja cofnęła mu pozwolenie na broń myśliwską niesłusznie. Podkreślił, że siłą odebrano mu broń i bez jego zgody umieszczono w depozycie. Skarżący podniósł, że Policja nie posiada umowy na przechowywanie broni, miała rok na zawarcie takiej umowy, ale tego nie uczyniono. W piśmie pominięto, że przekazanie broni było warunkiem wraz z należnościami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 28 czerwca 2019 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie należy dodatkowo mieć na względzie, że była ona już wcześniej rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 908/18 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] wydane w postępowaniu dotyczącym zarzutów J. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując kwestie, które powinny zostać szczegółowo wyjaśnione. W związku z powyższym, wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, ale wiążą one także sąd rozpoznający niniejszą skargę. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. sąd jest związany prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2019 r. zapadłym w sprawie o sygn. III SA/Łd 908/18. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się natomiast w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądu oznacza, że musi on przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Powodem uchylenia przez Sąd w sprawie III SA/Łd 908/18 postanowień organów prowadzących postępowanie egzekucyjne był brak uprawnienia organu egzekucyjnego do dochodzenia od skarżącego zaległości w opłatach za przechowywanie broni za lata 2009-2011 w związku z przedawnieniem. Wobec powyżej zaprezentowanego stanowiska Sądu Komendant Wojewódzki Policji ponownie ustalił wysokość opłat za przechowywanie 3 sztuk broni. Organ wskazał, że naliczenie opłaty za przechowywanie broni w depozycie rozpoczęło się po upływie roku od złożenia broni do depozytu, czyli od 26 marca 2009 r. KWP wziął pod uwagę zalecenia zwarte w wyroku III SA/Łd 908/18 i uznał, że należność za lata 2009-2001 uległa przedawnieniu, zatem skarżący zobowiązany jest do poniesienia opłat za okres od 1.01.2012 r. do 30.10.2015 r. Opłatę tę ustalono na kwotę 10.156,74 zł. Skarżący nie zgodził się z treścią tego rozstrzygnięcia i wniósł skargę. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. polegająca na ustaleniu kosztów depozytu broni i zobowiązaniu skarżącego do ich opłacenia. Na wstępie wskazania wymaga, że skarga podlegała rozpoznaniu w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż pismo z dnia 28 marca 2019 r. należy uznać za "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których mowa w tym przepisie. Na podstawie powołanego przepisu kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego względu przez "czynność", o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Należy zauważyć, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z treści art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 poz. 284 t.j. ze zm.) określającego podmioty na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Powstaje on w wyniku zdeponowania broni, w związku z brakiem pozwolenia na broń będącym aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, że jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. W przypadku deponowania broni powstaje on w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego konieczności złożenia jej do depozytu. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Zaś w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy, organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji przyjąć należy, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy mocą ustawy nałożony jest obowiązek, wezwania do uiszczenia kosztów depozytu, stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji tego uregulowania nakłada obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji na osobę deponującą, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3. Przesłanki podmiotowe nałożenia tego obowiązku powinny być interpretowane ściśle. Skarżący utracił pozwolenie na posiadanie broni na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji w Ł. z [...] utrzymanej w mocy decyzją z [...] Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, osoba która utraciła uprawnienie do posiadania broni i nie dokonała jej zbycia w terminie 30 dni, obowiązana jest ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Przy czym koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania. Skarżący w dniu 30 października 2015 r. złożył oświadczenie, w którym wniósł o przeniesienie broni na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto zaznaczyć trzeba, że skarżący był przez organ informowany o obowiązku poniesienia opłat za przechowywanie broni (pisma z 2.04.2008 r., 23.06.2010 r. 8.05.2012 r.). W tych okolicznościach uznać należało, że skarżący miał pełną wiedzę o obowiązkach wynikających z przechowywania broni w depozycie. Reasumując, w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 tylko osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu ponoszą koszty depozytu. Organ nie ma zatem w tym przypadku dowolności tylko jest zobligowany przez przepisy prawa, aby na deponującego nałożyć stosowną opłatę. Obowiązek ponoszenia przedmiotowych opłat wynika wprost z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma bez wątpienia charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu. Stawkę opłaty za przechowywanie broni w depozycie określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. nr 152, poz. 1609). Obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Stosownie do § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Opłata określona w ust. 1 jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu, o którym w § 2 (ust. 2). Organ dokonuje, więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Dlatego też Sąd nie może polemizować z ustaloną wysokością opłaty, ani tym bardziej kwestionować jej nałożenia skoro wynika to wprost z przepisów prawa, a same wyliczenia rachunkowe są prawidłowe. Zdaniem Sądu ustalona kwota w wysokości 10.156,74 zł jest prawidłowa i obejmuje właściwy okres ( 1399 dni x 7,26 zł = 10 156,74 zł) . W treści zaskarżonej czynności organ zasadnie przyjął, biorąc pod uwagę zalecenia zawarte w wyroku III SA/Łd 908/18, że opłatę za przechowywanie 3 sztuk broni należy naliczyć za okres od 1.01.2012 r. do 30 października 2015 r. (dzień złożenia oświadczenia przez skarżącego). Natomiast zaległość za okres 2009-2011 uległa przedawnieniu. Opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 30.05.2016 r. sygn. V SA/Wa 3123/15, wyrok WSA w Poznaniu z 04.04.2018 r. sygn. IV SA/Po 62/18 i wyrok WSA w Olsztynie z 13.12.2018 r. sygn. I SA/Ol 332/18). Opłaty tego rodzaju są bowiem dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077), na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Natomiast zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537). W ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Możliwość taką wprowadziła natomiast w art. 67 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przy czym mając na uwadze art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 67 ustawy o finansach publicznych wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 70 § 4 tej ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc w skardze, że opłata w całości uległa przedawnieniu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku III SA/Łd 908/18 wobec tego, że 5 letni okres od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r., należność skarżącego za rok 2009 r. należy zdaniem Sądu uznać za przedawnioną od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek dokonania zajęcia rachunku bankowego w A S.A. zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., o którym to zajęciu zobowiązany został powiadomiony dopiero w dniu 5 września 2017 r., przedawnieniu uległy również należności związane z depozytem broni za lata 2010 - 2011. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni skarżącego w depozycie KWP w Łodzi za lata 2009 - 2011 już po zaistnieniu przedawnienia, było wobec tego nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Przedawnieniu uległy zatem opłaty za okres 2009-2011, natomiast za okres 2012-1015 organ naliczył opłatę zasadnie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. O wysokości wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.). d.j.