VII SA/Wa 630/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku T. M. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku garażowego, na działce nr [...] obr. [...], przy ulicy [...] w Ś. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że T. M. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty Ś. z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku garażowego. We wniosku podnosiła m.in., że w projekcie budowlanym przewidziano, iż okno w jej lokalu nr [...], znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] będzie zamurowane. Nadto, że projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462). Wskazywała, iż wątpliwości budzi także zakres uprawnień budowlanych projektanta. W trakcie postępowania nadzwyczajnego, Wojewoda wystąpił do PINB w Ś. o udzielenie informacji, czy otwór okienny w lokalu mieszkalnym nr 5, został wykonany zgodnie z przepisami. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił odpowiedzi, że nie dało się ustalić, kto i kiedy wykonał okno w lokalu mieszkalnym nr [...]. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Przedmiotowe okno znajduje się w pomieszczeniu łazienki dostępnej z ciemnej kuchni. Wojewoda Z. po rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności wskazał, że budynek garażowy, którego dotyczyło przedmiotowe pozwolenie na rozbudowę, znajduje się na działce o numerze [...], obręb [...] Ś. Garaż został wybudowany na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ś. z dnia [...] grudnia 1973 r. znak: [...]. Na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym lokal mieszkalny nr [...] należy do T. M. W lokalu tym istnieje otwór okienny w ścianie w granicy z działką nr [...]. Teren działki nr [...] objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...] sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], w skrócie [...]). Działka położona jest w obszarze oznaczonym symbolem [...], [...], przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niską z usługami. Obszar elementarny [...], [...],[...] znajduje się w projektowanej strefie "B" ochrony konserwatorskiej, dla której obowiązują ustalenia konserwatorskie zawarte w Rozdziale II § 7 M.p.z.p. Inwestycję określono jako przebudowę i nadbudowę budynku garażowego. Projektowane roboty budowlane nie powodują zmiany powierzchni zabudowy przebudowywanego obiektu, która wynosi 16,42 m2. Obiekt przylega do budynku wielorodzinnego istniejącego na działce nr [...]. Projekt budowlany przewiduje podniesienie wysokości garażu o ok. 60cm i nie powoduje powstania nowej części obiektu. Podwyższenie wysokości garażu, nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Nie wpływa na zmianę dotychczasowego zbliżenia budynku garażowego do budynku położonego na działce [...]. W ocenie organu, brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Inwestor nie miał zgody właścicieli działki nr [...] na jej zabudowę, ale zaprojektowany garaż nie będzie powiązany konstrukcyjnie z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...]. Z rysunków projektu budowlanego wynika, iż przewidziano zamurowanie okna lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku na sąsiedniej działce nr [...]. Przedmiotowe okno, jak wynika z pisma PINB w Ś. z dnia 11 grudnia 2017 r., znajduje się w pomieszczeniu łazienki dostępnej z ciemnej kuchni. W projekcie budowlanym (w inwentaryzacji) wskazano, że istniejące w budynku mieszkalnym okno przeznacza się do zamurowania. Przedmiotowe pozwolenie na budowę nie obejmuje jednak robót budowlanych na działce nr [...]. Inwestor nie miał zgody właściciela lokalu na likwidację okna. Przy czym decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje zamurowania wskazanego otworu okiennego. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Położenie przebudowywanego budynku nie zostało oznaczone na kopii mapy do celów projektowych, ale na mapie zasadniczej. Projekt budowlany nie zawiera informacji, czy działka lub teren, na którym znajduje się obiekt, są wpisane do rejestru zabytków oraz czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak tych informacji stanowiło naruszenie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462). Naruszenia tego nie można uznać za rażące. Przebudowywany budynek położony w terenie elementarnym [...],[...] znajduje się w projektowanej strefie "B" ochrony konserwatorskiej, gdzie obowiązują ustalenia konserwatorskie zawarte w Rozdziale II § 7 M.p.z.p. Paragraf 7 pkt 1 lit e M.p.z.p. stanowi, o obowiązku uzgodnienia dokumentacji projektowej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przepis § 7 pkt lit d M.p.z.p. stanowi, że ochronie podlega forma zabudowy (istniejącej i uzupełniającej): gabaryty wysokościowe, formy dachów, zasadnicza kompozycja elewacji. W wyniku budowy zmieniają się gabaryty wysokościowe budynku garażowego. Obiekt garażowy nie jest wpisany na listę budynków objętych ochroną konserwatorską i jest położony na zapleczu budynku mieszkalnego. Budynek zachowa swoją dotychczasową formę architektoniczną, poza zmianą wysokości. Ze względu na zakres przebudowy wskazanego naruszenia planu, nie można traktować jako rażące. Brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia przepisu § 7 pkt 1 lit e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Ś. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Sporządzający projekt posiadał uprawnienie do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, wydane w oparciu o rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 8, poz. 46). Projektant posiadał uprawnienia w branży konstrukcyjno-budowlanej, do zaprojektowanego budynku garażowego. Uprawnienia pozwalały również na sporządzenie ekspertyzy technicznej ww. obiektu. Wobec powyższego brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony przez osobę nie posiadającą odpowiednich uprawnień budowlanych. Dalej organ stwierdził, że kwestionowana decyzja Starosty Ś. nie zawiera innych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., T. M. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody Z. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Decyzji tej zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: - art. 79a § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. - przez jego niezastosowanie i niewyznaczenie terminu w celu umożliwienia zapoznania się przez pełnomocnika strony z wynikami postępowania dowodowego; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. - przez zaniechanie ustaleń w zakresie naruszenia przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej (brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego przy bezpośrednim przyleganiu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz niezgodność projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez jego niezastosowanie, błędne uznanie, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności; - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, 2) błędnych ustaleniach faktycznych, polegających na: - pominięciu, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązań dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej; - pominięciu, że projekt nie zawiera rozwiązań dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej, wynikających z § 235, § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących ściany oddzielenia przeciwpożarowego; - pominięciu, że realizacja projektu skutkuje ograniczeniem dostępu do światła dziennego do lokalu mieszkalnego strony; - nieustaleniu oddziaływania przebudowanego i nadbudowanego garażu; - nieustaleniu, czy odległości między budynkiem mieszkalnym, a garażem spełniają normy dostępu do światła dziennego z § 13 oraz § 57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania T. M., od decyzji Wojewody Z. z [...] kwietnia 2018 r., odmawiającej stwierdzenia nieważność decyzji Starosty Ś. z [...] czerwca 2017 r., Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r. poz. 290 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestorka K. G. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką nr ew. 104) na cele budowlane. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miasta Ś. z [...] lipca 2005 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] - obręb [...] i [...] miasta Ś.(Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r., Nr [...] poz. [...]). Inwestycja przewidziana została na działce położonej w obszarze oznaczonym symbolem [...],[...]. Zgodnie z § 11 pkt. 31 ww. miejscowego planu, teren oznaczony symbolem [...],[...] stanowi teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej z usługami. Przedmiotem inwestycji była przebudowa i nadbudowa 1/2 budynku gospodarczego - boksu garażowego jednostanowiskowego, usytuowanego na działce nr [...], przy ul. [...] w Ś. Objęty nadbudową i przebudową boks garażowy przylega do ściany budynku nr [...] (w którym znajduje się lokal należący do skarżącej), usytuowanego na działce nr [...], w granicy z działką inwestycyjną nr [...]. W ramach projektu przewidziano m. in. 1) rozbiórkę istniejącego dachu 2) zamurowanie bloczkami gazobetonowymi o gr. 12 cm wnęk w ścianie zewnętrznej, 3) wylanie wieńca żelbetowego zwieńczającego ścianę podłużną zewnętrzną oraz podmurowanie ścian bloczkami gazobetonowymi do projektowanej wysokości, wykonanie nadproża oraz projektowanych wieńców żelbetowych, 4) wykonanie projektowanej więźby dachowej. Zaprojektowano dach jednospadowy (krokwie 7x15 cm w rozstawie co 90 cm), pokryty blachą trapezową. Choć z planu miejscowego nie wynika, aby na terenie, na którym znajduje się nieruchomość inwestycyjna przewidziano możliwość realizacji budynków gospodarczych, to mając na uwadze, że inwestycja polega na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego, który spełnia rolę zabudowy uzupełniającej dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, w ocenie GINB, nie można było stwierdzić, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie do § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; Z projektu budowlanego wynika, że garaż objęty przebudową i nadbudową (nie przewidziano nowych otworów) jest usytuowany w granicy z sąsiednią działką nr [...], w odległości ok. 8 m od granicy z działką budowlaną nr [...] oraz w odległości ok. 10 m od granicy z działką budowlaną nr [...] (proj. bud. mapa zasadnicza skala 1:500). Zaprojektowano nadbudowę o ok. 60 cm (proj. bud. przekrój A-A, nr rys. 4, str. 14, projektowany przekrój A-A, nr rys. 9). Tym samym decyzja Starosty Ś. nie naruszała rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Mając na uwadze zarzut T. M., dotyczący ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczenia kuchni w lokalu mieszkalnym skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że kuchnia nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi, o którym mowa w § 4 pkt 1, § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, lecz zalicza się do pomieszczeń pomocniczych. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym wskazano, że przepisy § 13 i § 60 ww. rozporządzenia dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, do jakich zgodnie z definicją w § 3 pkt 9 i 10 rozporządzenia - należą pokoje sypialne i pokój dzienny, zaś kuchnia łazienka i przedpokój są pomieszczeniami pomocniczymi, nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi. Pomieszczenie kuchenne nie musi spełniać wymagań zawartych w § 13 i 60 ww. rozporządzenia (wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 698/15). Wobec tego decyzja Starosty Ś. z [...] sierpnia 2017 r., nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nadto organ wskazał, że przedmiotowy otwór okienny w lokalu nr [...], powstał w wyniku samowoli budowlanej. W aktach sprawy znajduje się decyzja Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2018 r., znak: [...], uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r., Nr [...], (nakładającą na T. M. obowiązek zamurowania istniejącego otworu okiennego bądź wypełnienia go przeszkleniem, uniemożliwiającym penetrację wzrokową, o klasie odporności ogniowej E 30 (np. luksferów) oraz nakazującą T. M. "doprowadzenie budynku mieszkalnego nr [...], zlokalizowanego na dz. nr [...], położonej przy ul. [...] w Ś., do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie istniejącego otworu okiennego w ścianie zewnętrznej budynku, usytuowanej na granicy z działką sąsiednią nr [...], w lokalu mieszkalnym nr [...], bądź wypełnienia go przeszkleniem, uniemożliwiającym penetrację wzrokową, o klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż E30". Za bezzasadny organ uznał zarzut skarżącej, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązań dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej, wskazanych w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. W § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117) wymieniono enumeratywnie obiekty budowlane istotne ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia. Sporna inwestycja nie znajduje się w grupie obiektów budowlanych wymienionych w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, wymagających uzgodnienia, o którym mowa w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia. Wprawdzie projekt budowlany nie zawiera informacji dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej, to jednak w ocenie GINB, brak ten nie oznacza, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Ustalenie czy inwestycja spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej wymagałoby wnikliwej oceny rozwiązań projektu architektoniczno - budowlanego, do czego organy architektoniczno - budowlane w aktualnym stanie prawnym nie są uprawnione. Tym bardziej takiej kontroli nie przeprowadza się w postępowaniu nieważnościowym. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta - mgr inż. M. P., z którego wynika, że "projekt przebudowy i nadbudowy garażu 1 - stanowiskowego w m. Ś. dz. nr [...] obręb [...], ..... został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej". Jako chybiony uznano zarzut dotyczący naruszenia § 235 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określającego jakie warunki powinna spełniać ściana oddzielenia pożarowego. Z projektu budowlanego nie wynika, aby w ramach spornej inwestycji realizowana była ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściany boczne oraz dach objętego przebudową i nadbudową boksu garażowego przylegają do ściany budynku nr [...] usytuowanego na działce nr [...], w granicy z działką nr [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, organ II instancji wskazał, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przewidzianymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z normami obowiązującymi w budownictwie. Wobec niestwierdzenia rażącego naruszenia przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie doszło do naruszenia "uzasadnionych interesów osób trzecich". Dalej wskazał, że organy administracji architektoniczno - budowlanej niezależnie od ustaleń poczynionych przez projektanta, co do obszaru oddziaływania inwestycji, we własnym zakresie określiły obszar oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79a § 1 i 2, poprzez niewyznaczenie terminu, w celu umożliwienia stronom zapoznania się z wynikami postępowania dowodowego, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, strona stawiająca ten zarzut powinna wykazać, iż uniemożliwiono jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za bezzasadne uznano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Starosty Ś. z [...] sierpnia 2017 r., Nr [...], rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie stwierdzono, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona spraw rozstrzygniętych wcześniej innymi decyzjami ostatecznymi, jak również nie skierowano jej do osób niebędących stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. T. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2019 r., Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: I. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne stwierdzenie braku rażącego naruszenia prawa w decyzji Starosty Ś. z [...].06.2017 r.; II. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; III. art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez uznanie za prawidłowe, ustaleń dokonanych przez organ I instancji; IV. art. 7 k.p.a. przez ocenę i zgromadzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, z pominięciem planu zagospodarowania przestrzennego, ustaleń § 7 ust. 4 rozdziału II (obiekty w ewidencji konserwatorskiej) oraz § 11 rozdziału III pkt 31 (ustalenia dla terenu [...],[...]) z których wynika, że dokumentacja projektowa wymagała uzyskania opinii właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; V. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. przez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania do obywateli; VI. art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 § 5 k.p.a. przez nie zawieszenie postępowania pomimo, że R. M. zmarł przed wszczęciem postępowania, a po jego śmierci współwłaścicielami lokalu obok skarżącej stały się też dzieci; VII. art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, VIII. art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez nie uzyskanie opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. z dnia [...].06.2017 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że status strony posiada wyłącznie T. M. Nie można zgodzić z twierdzeniem organu, że rozbudowany garaż stanowi zabudowę uzupełniającą dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdyż jest to oddzielny i samodzielny obiekt niezwiązany z budynkiem wielorodzinnym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał możliwości wznoszenia na przedmiotowej działce budynków gospodarczych. Miejscowy plan wymagał uzyskania opinii od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie planowanej inwestycji. Decyzja nie zawiera informacji, że organ wydający pozwolenie na budowę uzyskał od konserwatora taką opinię. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną Skarga okazała się bezzasadna. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wyłącznie w przypadku niewątpliwego istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu nadzorczym, którego celem jest zbadanie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest kwestionowana. Nie wyklucza to oczywiście możliwości prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, organ nadzoru może gromadzić dowody, które będą pomocne w dokonaniu oceny. (wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 11/13). Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 skutkujących obarczeniem decyzji kwalifikowaną wadą prawną jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa to takie, którego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Utożsamianie pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd podziela ocenę prawną kwestionowanej w trybie nieważności decyzji Starosty Ś. z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz argumentację przedstawioną w uzasadnieniach decyzji obu organów nadzorczych. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego Starosta Ś. miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miasta Ś. z [...] lipca 2005 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] - obręb [...] i [...]miasta Ś. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r., Nr [...] poz. [...]). Przedmiotem inwestycji była przebudowa i nadbudowa 1/2 budynku gospodarczego - boksu garażowego, na działce położonej w obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...],[...]. Zgodnie z treścią § 11 pkt. 31 miejscowego planu, teren oznaczony symbolem [...],[...] stanowił teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej z usługami. Objęty nadbudową i przebudową boks garażowy przylega do ściany budynku nr [...] (w którym znajduje się lokal należący do skarżącej), usytuowanego na działce nr [...], w granicy z działką inwestycyjną nr [...]. W ramach robót budowlanych przewidziano m. in. 1) rozbiórkę istniejącego dachu 2) zamurowanie bloczkami gazobetonowymi o gr. 12 cm wnęk w ścianie zewnętrznej, 3) wylanie wieńca żelbetowego zwieńczającego ścianę podłużną zewnętrzną oraz podmurowanie ścian bloczkami gazobetonowymi do projektowanej wysokości, wykonanie nadproża oraz projektowanych wieńców żelbetowych, 4) wykonanie projektowanej więźby dachowej. Zaprojektowano dach jednospadowy (krokwie 7x15 cm w rozstawie co 90 cm), pokryty blachą trapezową. Mimo, że plan miejscowy bezpośrednio nie przewiduje, możliwości realizacji budynków gospodarczych, to inwestycja polega na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego, który spełnia rolę zabudowy uzupełniającej dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Dlatego nie można było stwierdzić, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa. Budynek objęty przebudową i nadbudową (w projekcie nie przewidziano nowych otworów) jest usytuowany w granicy z sąsiednią działką nr [...], w odległości ok. 8 m od granicy z działką budowlaną nr [...] oraz w odległości ok. 10 m od granicy z działką budowlaną nr [...] (proj. bud. mapa zasadnicza skala 1:500, str. 11). Nadbudowywany budynek garażu miał być podniesiony o ok. 60 cm (proj. bud. przekrój A-A, nr rys. 4, str. 14, projektowany przekrój A-A, nr rys. 9, str. 19). W związku z tym decyzja Starosty Ś. nie naruszała rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutu T. M., o braku dostępu światła dziennego do pomieszczenia kuchni odwoławczy słusznie wskazał, że przedmiotowy otwór okienny powstał w wyniku samowoli budowlanej, co potwierdza decyzja Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2018 r., znak: [...]. Nadto kuchnia nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi, o którym mowa w § 4 pkt 1, § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60, lecz zalicza się do pomieszczeń pomocniczych. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym prezentowany jest pogląd, że przepisy zawarte w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, do jakich zgodnie z definicją w § 3 pkt 9 i 10 rozporządzenia - należą pokoje sypialne i pokój dzienny, zaś kuchnia łazienka i przedpokój są pomieszczeniami pomocniczymi i nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi. Wobec tego decyzja Starosty Ś. z [...] sierpnia 2017 r., nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Za bezzasadny należało uznać zarzut skarżącej wskazujący, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązań dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, wynikających z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej." W § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117) wymieniono enumeratywnie obiekty budowlane istotne ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia. Kwestionowana inwestycja nie znajduje się w grupie obiektów budowlanych wymienionych w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, wymagających uzgodnienia, o którym mowa w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia. Podobnie bezzasadny był zarzut braku rozwiązań w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej wynikających z § 272 ust 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu budowlanego nie wynika, aby w ramach spornej inwestycji realizowana była ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściany boczne oraz dach objętego przebudową i nadbudową boksu garażowego przylegają do ściany budynku nr [...] usytuowanego na działce nr [...], w granicy z działką nr [...]. Ustalenie czy inwestycja spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej wymaga wnikliwej analizy rozwiązań projektu architektoniczno - budowlanego, do czego organy architektoniczno - budowlane w aktualnym stanie prawnym nie są uprawnione. Tym bardziej takiej kontroli nie przeprowadza się w postępowaniu nieważnościowym. W aktach znajduje się natomiast oświadczenie projektanta - mgr inż. M. P., z którego wynika, że "projekt przebudowy i nadbudowy garażu 1 - stanowiskowego w m. Ś. dz. nr [...] obręb [...], ..... został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej". Nie doszło również do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wobec zgodności inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przewidzianymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z normami obowiązującymi w budownictwie. Zarzut skargi polegający na pominięciu ustaleń § 7 ust. 4 rozdziału II oraz § 11 rozdział III, pkt 29 (ustalenia dla terenu [...], [...]) uchwały Rady miasta Ś. z [...] lipca 2005 r" Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] - obręb [...] i [...] miasta Ś. nie miał uzasadnionych podstaw. Z § 7 ust. 4 ww. planu miejscowego wynika, że budynek przy ul. [...] (w którym znajduje się lokal nr [...] należący do skarżącej) jest obiektem znajdującym się w ewidencji konserwatorskiej. Natomiast przepis § 7 rozdział II określa zakres robót budowlanych, które wymagają ustaleń konserwatorskich. Zgodnie z § 7 rozdział II opiniowanie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wymagane jest w przypadku wpływu na wygląd obiektu oraz niezbędne jest opracowanie dokumentacji konserwatorskiej obiektu w przypadku jego rozbiórki. W przypadku spornej inwestycji nie było wymagane uzgodnienie konserwatorskie. Skarga wskazywała na wadliwie ustalony stan faktyczny, jednak dokonana przez Sąd analiza nie potwierdziła tych zarzutów. W odniesieniu do zarzutów procesowych, wskazać trzeba, że organy nie były poinformowane przez skarżącą o śmierci R. M. oraz J. C. T. M. odebrała decyzję GINB z [...] stycznia 2019 r., zaadresowaną do R. M. W tych okolicznościach nie można skutecznie zarzucać organowi nadzorczemu naruszenia norm postępowania. W tym postępowaniu nie doszło do naruszenia zarzucanych przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.