II OSK 2250/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Pszczew od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 161/18 w sprawie ze skargi Gminy Pszczew na postanowienie Wojewody Lubuskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Go 161/18) po rozpoznaniu skargi Gminy Pszczew (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Wojewody Lubuskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 2 listopada 2017 r. Gmina Pszczew wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Starosty Międzyrzeckiego nr [...] z [...] lipca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Pszczew pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wodociągu komunalnego [...] rozbudowa sieci wodociągowej rozdzielczej [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - w obrębie [...] [...], gmina [...], poprzez dodanie do sentencji tej decyzji działki nr [...], obręb [...] [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r., znak: [...], Starosta Międzyrzecki odmówił sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z [...] lipca 2017 r. Zdaniem Starosty sprostowanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób wnioskowany przez skarżącego spowodowałoby zwiększenie zakresu inwestycji, co naruszyłoby art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej jako u.p.b.). Poinformował, że proponowana zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej jest możliwa w innym trybie tj. zgodnie z art. 36a u.p.b. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wskazując na naruszenie przepisów: art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 3 u.p.b., art. 113 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 u.p.b., art. 8 k.p.a., art. 6 k.p.a. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Wojewoda Lubuski utrzymał w mocy postanowienie Starosty Międzyrzeckiego. Organ wskazał, że decyzja Starosty Międzyrzeckiego o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie decyzji Burmistrza Trzciela nr [...] z [...] października 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która swym zakresem nie obejmowała działki nr [...]. Tym samym decyzja Starosty została wydana zgodnie z wnioskiem Gminy Pszczew i decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem - zdaniem Wojewody Lubuskiego - nie zachodzą podstawy do uznania, że pominięcie spornej działki ma charakter oczywistej omyłki. W przedmiotowej sprawie pozytywne rozpatrzenie wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki powodowałoby zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia i rażąco naruszało przepis art. 113 § 1 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Gmina Pszczew. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla działki nr [...] w obrębie [...] [...] konieczne było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie zarzuciła naruszenie art. 34 ust. 4 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przedstawiony w toku postępowania i zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany nie stanowi jej integralnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 161/18, oddalił skargę Gminy Pszczew. Sąd I instancji podkreślił, że w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., istotną cechą błędu jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że strona skarżąca domaga się sprostowania oczywistej omyłki w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, poprzez dodanie do sentencji decyzji działki nr [...], obręb [...] [...]. Sąd I instancji ustalił, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na pierwszej stronie przedłożonego projektu budowlanego nie została wymieniona działka nr [...]. Wskazana działka nie została również wymieniona w opisie lokalizacji inwestycji (s. 7 projektu budowlanego). Została ona wymieniona natomiast w dokumentach znajdujących się w dalszej części projektu budowalnego (m.in. s. 52, 76) i na mapie (rys. 2.16, s. 122 projektu budowalnego). Sąd pokreślił również, że do wniosku nie załączono oświadczenia o posiadanym przez Gminę Pszczew prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działki nr [...] pominiętej w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zostało ono złożone dopiero 15 listopada 2017 r. Następnie Sąd I instancji podkreślił, że sprostowanie służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na sprostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Tutaj natomiast organ nie mógł w sposób natychmiastowy, oczywisty (na pierwszy rzut oka), czyli bez przeprowadzenia wnikliwej analizy całości projektu budowalnego i innych dokumentów, w tym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, wykryć pominięcia spornej działki. Zdaniem Sądu I instancji wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej działki gruntu stanowi merytoryczny element tej decyzji, konkretyzuje bowiem dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć dodania nowej działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca Gmina Pszczew, która zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia, a ponadto postanowienia Wojewody Lubuskiego z [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Międzyrzeckiego z [...] listopada 2018 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie dotyczące sprostowania decyzji, pomimo iż organ administracji publicznej w sposób nierzetelny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów przeprowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające, a w konsekwencji dokonał błędnej subsumpcji istniejącego stanu faktycznego pod mającą w sprawie zastosowanie normę materialnoprawną (art. 113 § 1 k.p.a.), co powinno było doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy ze stanowiących podstawę orzekania dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika - co Sąd wskazuje w uzasadnieniu wyroku - oczywistość omyłki pisarskiej, zatem stanowić powinno podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; 3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. poprzez przekroczenie granic rozpatrywanej sprawy i błędne zastosowanie w/w przepisów w sprawie polegające na odniesieniu się do prawidłowości postępowania organu administracji architektoniczno - budowlanej, w tym kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, co doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy przedmiotem postępowania sądowego było postępowanie rektyfikacyjne, w ramach którego ocenie i porównaniu podlega konkretna decyzja administracyjna, wraz z jej wszystkimi elementami, z aktami administracyjnymi sprawy, zaś poprawność pierwotnego postępowania jest w tym zakresie indyferentna dla zastosowania art. 113 § 1 k.p.a., która to ocena powinna doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; 4. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niewykazanie w uzasadnieniu wyroku, że postępowanie Wojewody Lubuskiego, w tym zastosowana przez niego wykładnia art 113 § 1 k.p.a. oraz dokonana subsumpcja istniejącego stanu faktycznego pod ustaloną normę prawną, nie są obarczone wadą, która obligowałaby sąd do zastosowania art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowiłoby podstawę oddalenia skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a.; Sąd poprzestał na przedstawieniu swojej własnej oceny istniejącego stanu faktycznego sprawy, jednym zdaniem tylko wskazując, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem; 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że dla przyjęcia oczywistości omyłki pisarskiej w oparciu o porównanie rektyfikowanej decyzji z aktami administracyjnymi sprawy, znaczenie ma umiejscowienie prawidłowej informacji na początkowych kartach tych akt, podczas gdy w istocie, chodzi o porównanie wydanego orzeczenia z całokształtem akt administracyjnych, w tym zwłaszcza z tymi dokumentami, które odnoszą się do prostowanego elementu, co w niniejszej sprawie, z uwagi na umiejscowienie poprawnej informacji w aktach administracyjnych, powinno doprowadzić do wniosku, że z owego porównania wynika rzeczona oczywistość omyłki pisarskiej i w konsekwencji skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; 6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nigdy nie jest możliwe sprostowanie oznaczenia numeru działki zawartego w decyzji, bowiem każdocześnie wiąże się to z jej merytoryczną zmianą, podczas gdy nie każda taka zmiana wiąże się z merytoryczną zmianą treści rozstrzygnięcia decyzji, a ponadto w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, taka zmiana jest dopuszczalna, jeżeli prowadzi jedynie do wyeliminowania oczywistych rozbieżności w jej treści, zaś przesłanki takiej właśnie zmiany zachodziły w niniejszej sprawie, co powinno było skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; 7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 4 u.p.b. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dla oceny oczywistości omyłki pisarskiej ma znaczenie kolejny numer strony na której pojawia się sporna (prostowana) informacja, podczas gdy przedstawiony w toku postępowania i zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany stanowi integralną część tej decyzji i akt administracyjnych sprawy, a każda jego część (każda jego strona) jest jednakowo istotna z punktu widzenia prawa, a tym samym, na gruncie kontrolowanej przez WSA sprawy zachodziła niezgodność pomiędzy rozstrzygnięciem, a pozostałą częścią decyzji (i jednocześnie dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy), a zatem zachodziła oczywistość omyłki pisarskiej, co powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina podniosła m. in., że wskazana we wniosku o sprostowanie działka nr [...], obręb [...] [...] została uwzględniona jako obszar objęty inwestycją. Organ nie dostrzegł, że zarówno z dokumentacji projektowej załączonej do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że pominięta działka stanowi obszar realizacji inwestycji. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany, to zatwierdzony projekt stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Między decyzją o pozwoleniu na budowę, a projektem budowlanym nie mogą występować rozbieżności. W ocenie skarżącego kasacyjnie organ zatwierdzając przedłożoną dokumentację, zatwierdził inwestycję w całości, wraz z pominiętą w sentencji działką nr [...], obręb [...] [...]. W tej sytuacji nie powinno budzić wątpliwości, że skoro przedmiotowa działka został wskazana w dokumentacji projektowej, to jest objęta przedmiotową inwestycją, a tym samym powinna być objęta pozwoleniem na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu ww. podstawach kasacyjnych. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego, to jest: art. 113 § 1 k.p.a. i art. 34 ust. 4 u.p.b. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., jak również przepisów postępowania, to jest: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a.; - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b.; - art. 141 § 4 p.p.s.a. (błędnie wskazanego jako art. 144 § 4 p.p.s.a., który nie odnosi się do uzasadnień oraz nie ma jednostek redakcyjnych w postaci §§) w zw. z art. 151 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przepisów procesowych zarzucając niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które – w jego ocenie – w sposób nierzetelny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów przeprowadziły w sprawie postępowanie wyjaśniające, a w konsekwencji dokonały błędnej subsumpcji istniejącego stanu faktycznego pod mającą w sprawie zastosowanie normę materialnoprawną (art. 113 § 1 k.p.a.). Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie zbadał, czy organy swoje postępowanie przeprowadziły w sposób prawidłowy, sam natomiast w miejsce tych organów, dokonał oceny merytorycznej sprawy, czym przekroczył granice swoich kompetencji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji podjął się weryfikacji stanu faktycznego i jako pierwszy dokonał kontroli dokumentacji projektowej, zastępując w tym organy administracji publicznej. Tym samym nie wykazał w zaskarżonym wyroku, aby postępowanie oraz ocena prawna organów administracji była prawidłowa. W ocenie NSA powyższe zarzuty są bezzasadne. Stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. organ w toku postępowania stoi na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest zatem zobligowany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Sięgając do rozstrzygnięć organów przypomnieć wypada, iż przedmiotem skargi w sprawie były rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki. Dokonana przez NSA analiza zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, w kontekście podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów, potwierdziła pogląd Sądu I instancji zaprezentowany w kwestionowanym wyroku. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji nie dokonał jako pierwszy kontroli dokumentacji projektowej. Należy wskazać, że organ I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że złożony w sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmował nieruchomości, które zostały szczegółowo opisane w pkt 6 wniosku oraz na formularzu B-4 stanowiącym załącznik do wniosku. Działki tam wymienione jako teren inwestycji nie obejmowały działki nr [...]. Przy czym organ ten wskazał także, że w zatwierdzonym przez organ projekcie budowlanym na podanych przez Gminę we wniosku o sprostowanie stronach, znajdują się informacje o lokalizacji inwestycji również na działce nr [...] obręb [...] [...], co w ocenie Starosty Międzyrzeckiego nie przesądziło faktu, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę prowadzone było zgodnie z wnioskiem i we wskazanym w nim zakresie, który przedmiotowej działki nie uwzględniał. Zatem organ pierwszej instancji dokonał analizy dokumentów projektowych w kontekście niemożności dopisania do decyzji działki nr [...] w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a Sąd I instancji nie zastąpił go w tym obowiązku. Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w związku z art. 113 § 1 k.p.a., którego autor skargi kasacyjnej upatruje w oddaleniu skargi, podczas gdy stanowiące podstawę orzekania dokumenty wskazują na oczywistość omyłki pisarskiej. Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, wydając wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie wszystkich dokumentów akt sprawy, po dokonaniu prawidłowej oceny, że w sprawie brak podstaw do uznania, iż niewymienienie działki nr [..] obręb [...] [...] w decyzji, stanowiło oczywistą omyłkę. Organ II instancji bowiem zakwalifikował tę wadę jako próbę zmiany rozstrzygnięcia merytorycznego, natomiast Starosta jako zwiększenie zakresu inwestycji. Zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., art. 113 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przekroczenie to polegało na weryfikacji, czy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę był kompletny, tymczasem pomiędzy postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę, a postępowaniem o sprostowanie oczywistej omyłki nie ma tożsamości przedmiotowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się do prawidłowości postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, w tym kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, co wykraczało poza granicę sprawy dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki. Odnosząc się do powyższego zarzutu NSA stwierdza, że to co według skarżącego kasacyjnie miało być przekroczeniem granic sprawy, w istocie stanowiło uwzględnienie okoliczności, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie oceniał prawidłowości i legalności postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast obowiązkiem Sądu I instancji była analiza dowodów (w tym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę) zgromadzonych w postępowaniu dotyczących pozwolenia na budowę w kontekście możliwości/braku możliwości sprostowania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaprezentowany tok rozumowania był dopuszczalny, a wręcz stanowił obowiązek Sądu I instancji. Takie działanie nie stanowi zatem przekroczenia granic skargi, gdyż WSA w Gorzowie Wielkopolskim ocenił zgodność z prawem jedynie postępowania dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki, a nie pozwolenia na budowę. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż przepis ten zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli przez NSA. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie to pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, które doprowadził go do sformułowanej w wyroku oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do uznania, że niemożliwe było zastosowanie w tej sprawie konstrukcji prawnej przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. Trafnie Sąd I instancji uznał, że sprostowanie decyzji w trybie powołanego przepisu może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka natomiast w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Zatem jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Kolejnym kryterium jest wpływ sprostowania na treść rozstrzygnięcia. Jest bezspornym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej formie nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby się przyczynić do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (tak NSA w wyroku z dnia 30 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1502/07). Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka. Dodanie bowiem do osnowy decyzji kolejnego numeru działki powodowałby zmianę merytoryczną decyzji poprzez rozszerzenie zakresu terenu inwestycji i objęcie nią kolejnej działki. Całkowicie niezasadny jest zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji rozstrzygając, czy dana omyłka na charakter oczywistej omyłki pisarskiej uznał, że znaczenie ma: "na której stronie decyzji czy akt administracyjnych sprawy znajduje się poprawna informacja, a decydujące znaczenie powinno mieć umiejscowienie na początkowych ich kartach". W ocenie skarżącego kasacyjnie świadczy to także o naruszeniu art. 34 ust. 4 u.p.b. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zatwierdza projekt budowlany jako całość. To z kolei oznacza, w ocenie Gminy, że każdy merytoryczny element tego projektu ma znaczenie prawne. Powyższy zarzut jest bezzasadny. W ocenie NSA, Sąd I instancji wskazując w uzasadnieniu wyroku, że w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na pierwszej stronie przedłożonego projektu budowlanego, nie została wymieniona działka [...], obręb [...] [...], oraz że nie została wymieniona w opisie lokalizacji inwestycji na str. 7 projektu budowlanego, natomiast została wymieniona w dokumentach znajdujących się w dalszej części projektu budowlanego (m. in. str. 52, 76) i na mapie (rys. 2.16, s. 122 projektu), wykazał nieoczywistość omyłki. Skoro bowiem powyższe dokumenty zawierają wskazane rozbieżności, to nie ma możliwości natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości ustalenia, że brak wymienienia spornej działki w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi oczywistą omyłkę, która może zostać sprostowana w trybie art. 113 k.p.a. Należy zgodzić się z zaprezentowanym przez Sąd I instancji poglądem, że wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej działki gruntu stanowi merytoryczny element tej decyzji. Prawidłowo powołano się na orzecznictwo, z którego wynika, że oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót w precyzyjnie oznaczonym miejscu i nie można w decyzji, czy to lokalizacyjnej czy też w pozwoleniu na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako tylko cyfr, które nie niosą za sobą desygnatu w zakresie i przedmiocie inwestycji. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nigdy nie jest możliwe sprostowanie oznaczenia numeru działki zawartego w decyzji, bowiem każdorazowo wiąże się to z jej merytoryczną zmianą. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy sprostowanie decyzji poprzez dopisanie numeru pominiętej działki nie może być kwalifikowane jako oczywista omyłka w rozumieniu tego przepisu. W zaskarżonym wyroku trafnie oceniono – mając na uwadze dowody złożone w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę - że dodanie numeru działki do decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, skutkowałoby zmianą rozstrzygnięcia co do istoty, a to wykracza poza materię uregulowaną w art. 113 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich powodów należy uznać, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.