II OSK 2201/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1428/17 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P "P." z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2017 r. znak: ..., ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne. Zaskarżonym wyrokiem z 28 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1428/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. "P." z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 kwietnia 2017 r. znak: ..., ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 marca 2017 r. znak: ..., ... oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja GINB, utrzymująca w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji PINB umarzającej na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne w sprawie zainstalowania antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej – stacji bazowej telefonii komórkowej O. na dachu budynku przy ul. W. Organy nadzoru budowlanego uznały, że roboty wykonane przez inwestora stanowiły instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane. Nie wymagały zatem uzyskania pozwolenia na budowę i nie kwalifikowały się do dokonania zgłoszenia budowlanego. Dokonane podczas wizji lokalnej pomiary wykazały, że konstrukcje przedmiotowej stacji bazowej wykonano zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Sporządzone protokoły badań i sprawdzeń nie wykazały nieprawidłowości. Organy wskazały również, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i na obszar Natura 2000. Takie zaś ustalenia stanowią podstawę do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zainstalowania antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej – stacji bazowej telefonii komórkowej O. na dachu budynku przy ul. W. Z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania wystąpił bowiem brak materialnoprawnych podstaw do dalszego jego prowadzenia. W ocenie Sądu, na podstawie przedstawionego przez organ materiału dowodowego, nie można było jednak w sposób oczywisty stwierdzić, tak jak uczynił to PINB, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i uznać, że ww. postępowanie jest bezprzedmiotowe. Sąd zauważył, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wydane przez PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane postanowienie nr ... z 10 kwietnia 2014 r. Na podstawie tego postanowienia, które jak słusznie zauważył skarżący, nadal znajduje się w obrocie prawnym, wstrzymano inwestorowi prowadzenie robót budowlanych dotyczących zainstalowania antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej – stacji bazowej telefonii komórkowej O. na dachu budynku przy ul. W. i nałożono na niego stosowne obowiązki. Tym samym PINB decyzją z 29 stycznia 2015 r. nie mógł stwierdzić, że postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji zaś powyższego, WINB decyzją z 13 marca 2015 r. nie powinien utrzymać w mocy decyzji organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego. Z kolei GINB, jako organ nadzoru, powinien w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym ocenić czy ww. decyzje nie naruszają w sposób rażący ww. przepisu prawa. W sytuacji bowiem prowadzonego przez PINB na podstawie ww. postanowienia postępowania naprawczego, nie można stwierdzić, że postępowanie w ww. sprawie jest bezprzedmiotowe. Powyższej oceny zabrakło jednak zarówno w zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, kontrolowane decyzje nie zawierają wystarczającego uzasadnienia, w szczególności w zakresie dotyczącym wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczności bądź nie posiadania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz kwalifikacji całości wykonanych robót budowlanych. Zdaniem Sądu, organ wydając swoje rozstrzygnięcia nie ustalił więc w wyczerpujący sposób stanu faktycznego i prawnego sprawy, uchybiając tym samym art. 7 i art. 77 § 1, a w konsekwencji również art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już tylko to uchybienie skutkuje koniecznością uchylenia ww. decyzji. Sąd administracyjny nie może bowiem ustalać za organ stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe jest bowiem obowiązkiem organu, który tego jednak nie uczynił. Sąd ocenił zaś jedynie stanowisko organu, który to w niniejszej sprawie nie rozpoznał istotnych dla jej rozstrzygnięcia kwestii. Sąd uznał, że słusznie wskazuje skarżący, że problem w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej robót budowlanych wykonanych przez inwestora polegających na montażu na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej anten, oraz ustalenia czy inwestycja ta wymagała przeprowadzenia oceny środowiskowej. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istniała konieczność ustalenia czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, zmiany parametrów obiektu oraz emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Tylko wówczas, gdy zainstalowanie nowych anten nie skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można było uznać, że zmiana ta nie wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia i tym samym wszczęte przed organem nadzoru budowlanego stopnia powiatowego postępowanie należało umorzyć. W konsekwencji Sąd uznał, że organy niewłaściwie zinterpretowały treść art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane. Przyjęły bowiem, że przepis ten był podstawą prawną do instalowania antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, niezależnie od tego, czy fakt ten stanowił ich rozbudowę, nadbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów stacji bazowej. Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały właściwej oceny wpływu inwestycji na środowisko. Prawidłowa bowiem ocena tego zagadnienia winna uwzględniać to, że w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Rzetelna analiza wskazanych wyżej okoliczności, miałaby znaczenie dla ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy nadzoru budowlanego nie uwzględniły jednak powyższego w swoich decyzjach. Reasumując Sąd wskazał, że gdyby okazało się, że inwestycja wymagała pozwolenia na budowę, to nieuprawnione było przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że postępowanie było bezprzedmiotowe, co spowodowało umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd uznał zatem, że ocena organu, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego była dokonana wadliwie. Ocena ta powinna bowiem uwzględniać, że zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez zwiększenie ilości anten, a w konsekwencji emisji pola elektromagnetycznego, jest przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2017 r. sygn. II OSK 2295/15). W kwestionowanej wskazane w decyzji roboty budowlane wykonano, bez pozwolenia na budowę, dlatego umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego potencjalnie mogło w sposób rażący naruszać art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj.: (I) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał właściwej oceny wpływu inwestycji na środowisko, pomimo iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie nieważnościowym oraz wydał prawidłowe rozstrzygnięcie odmawiając stwierdzenia nieważności badanej decyzji, (II) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał oceny prawnej postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. nr ... z 10 kwietnia 2014 r., podczas gdy organ prawidłowo ocenił w postępowaniu nieważnościowym wykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawartych w wyroku z 9 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 260/14). (III) art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 wobec braku poczynienia wskazań co do dalszego postępowania dla organu prowadzącego postępowanie w trybie nieważnościowym. W skardze kasacyjnej spółka O. Polska SA w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj.: a) § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w każdym przypadku należy brać pod uwagę sumaryczną moc wszystkich anten, z uwzględnieniem ich teoretycznych maksymalnych mocy oraz maksymalnych możliwych wychyleń osi wiązki promieniowania, podczas gdy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazuje, że moc należy wyznaczać dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna instalacja radiokomunikacyjna, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego przez bezzasadne uznanie, że organ nie przeprowadził dostatecznie wszechstronnego postępowania dowodowego w zakresie zgodności kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach decyzji oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy ustalenia w tym zakresie nie mają znaczenia w odniesieniu do przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały należycie uzasadnione, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez bezzasadne uznanie, że wydając obie decyzje organ nie ustalił, czy D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. dopuścili się rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy w toku postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego jednoznacznie ustalono, iż do rażącego naruszenia prawa przez wyżej wskazane organy nie doszło, c) art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uchylenie obu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podczas gdy w niniejszej sprawie nie ma ku temu przesłanek, albowiem wydając obie decyzje organ nie dopuścił się ani naruszenia prawa materialnego, ani prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. "P." z siedzibą w R. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach skarga kasacyjna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postawiono zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie są zasadne. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja nie jest dotknięta ciężką, kwalifikowaną wadliwością materialnoprawną, wyliczoną enumeratywnie w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadnie organ wywodzi, że w tym postępowaniu nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Nie oznacza to, że organ właściwy do rozpoznania sprawy stwierdzenia nieważności decyzji nie jest obowiązany do szczegółowej oceny ustalenia stanu faktycznego sprawy. Do rażącego naruszenia prawa, wyliczonego w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, należy wyprowadzenie konsekwencji prawnej z normy prawa materialnego do stanu faktycznego, który nie został przewidziany w tej normie. Decyzja jest bowiem zgodna z przepisem prawa materialnego gdy stan faktyczny odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w tej normie. W razie zatem gdy w normie prawa materialnego rozstrzygnięcie sprawy pozytywne jest uwarunkowane spełnieniem wyliczonych przesłanek, to ich brak w sprawie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Nie można podzielić stanowiska organu, że były podstawy do umorzenia postępowania w świetle oceny prawnej w wyroku z 9 lipca 2014 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 260/14). Sąd wskazał na fakt, że pozwolenia na budowę wymaga urządzenie, które wiąże się z ingerencją w istniejący obiekt budowlany, wskazując, że znaczenie istotne będą mieć podstawowe dane techniczne i zakres inwestycji wynikający z projektu budowlanego i dokumentacji środowiskowej. Organ nie wykonał oceny prawnej zawartej w wyroku. Nie można bowiem uznać za wykonanie tej oceny powołanie się na kwalifikację przedsięwzięcia pod względem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia dokonaną przez mgr inż. P. L. Nie jest również zasadny zarzut wadliwej oceny znaczenia, po wyroku z 9 lipca 2014 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. z 10 kwietnia 2014 r. nr ..., dla ustalenia bezprzedmiotowości postępowania. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wspornych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Organ nadzoru obowiązany był dokonać szczegółowych ustaleń, czy jak zasadnie wskazał Sąd w sprawie wymagane było pozwolenie na budowę oraz czy instalacja ta wymagała oceny środowiskowej. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnymi. Przedmiotowe ustalenie przesądza o rażącym naruszeniu przepisów prawa, lub jego braku w decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie. Nie są zasadne zarzuty wywiedzione w skardze kasacyjnej O. Polska SA z siedzibą w W. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zarzuca ona w zakresie przepisów prawa materialnego naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 lipca 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzut ten nie jest zasadny, wymaga to bowiem ustaleń stanu faktycznego. W wyroku z 29 września 2015 r., II OSK 139/14 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (...) Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej jest, jak wyżej wskazano, ilość i moc anten. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne." Dokonanie w tym zakresie ustaleń przesądzi o tym, czy decyzja o umorzeniu rażąco narusza prawo. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie można podzielić stanowiska, że dla decyzji o umorzeniu postępowania nie ma znaczenia ustalenie, czy zostały spełnione okoliczności faktyczne przesądzające o bezprzedmiotowości postępowania. Jeżeli w sprawie wydania nakazu zostały spełnione przesłanki do jego wydania nie ma podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, skoro skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.