I SA/Bd 513/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadzi wobec majątku S. R. (skarżącego) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską S. A. z dnia [...] kwietnia 2014 r. obejmujących należności z tytułu opłaty abonamentowej za RTV za poszczególne miesiące od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. w kwocie należności głównej 1.118,70 zł. W trakcie postępowania organ dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku PIT-37 za 2013 r. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu dnia [...] maja 2014 r. doręczono skarżącemu odpisy ww. tytułów wykonawczych. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w których podniósł, że Poczta Polska nie wysłała mu upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych, a także, iż od kilkunastu lat nie jest właścicielem żadnego aparatu telewizyjnego. Nie ma zatem podstaw do obciążania go opłatami abonamentowymi za RTV. Postanowieniem [...] czerwca 2014 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i zwrócił się do Poczty Polskiej S. A. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych przez zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. złożone zarzuty uznał za nieuzasadnione, a pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. poinformował organ egzekucyjny, iż orzeczenie to stało się ostateczne, ponieważ strona nie wniosła od niego zażalenia. W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił uwzględnienia złożonych zarzutów. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skarżący zgłosił zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia, tj. zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), w zakresie których wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ odwoławczy podał, że odnosząc się do zgłoszonych zarzutów wierzyciel wyjaśnił, że ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) stanowi źródło obowiązków związanych z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłaty abonamentowej. Podkreślono, że rejestracja odbiorników RTV używanych pod adresem ul. [...] w G. zgłoszona została [...] listopada 1990 r. Natomiast po wejściu z życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, skarżącemu został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Wierzyciel zauważył również, że w przypadku gdy użytkownik zaprzestanie korzystania z odbiorników, wówczas powinien dopełnić w urzędzie pocztowym formalności związanych z ich wyrejestrowaniem, czego skarżący jednak nie uczynił. Odpowiadając na zarzut braku doręczenia upomnienia Poczta Polska S. A., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdziła, iż taki obowiązek nie ciążył na wierzycielu z uwagi na okoliczność, iż zobowiązany ma ustawowy obowiązek do obliczenia i uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania. Zastosowanie wobec tego znajdował obowiązujący w dacie wystawienia tytułów wykonawczych § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niezależnie jednak od powyższego wierzyciel wyjaśnił, że skierowano do skarżącego pismo zawierające informacje o zaległościach, które zostało odebrane przez dorosłego domownika w dniu [...] października 2012 r. W konsekwencji, wobec wiążącego charakteru odpowiedzi wierzyciela Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ egzekucyjny, w zakresie podniesionych zarzutów - nieistnienia obowiązku i niedoręczenia upomnienia - nie mógł zająć stanowiska odmiennego od stanowiska wierzyciela, gdyż naruszyłby dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a., co w kontekście zasady działania na podstawie i w granicach przepisów prawa stanowiło by działanie niedopuszczalne. Odnosząc się do argumentacji strony o nieodebraniu przez nią postanowienia Poczty Polskiej o nieuznaniu zarzutów i wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na to postanowienie organ odwoławczy podał, że organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie dysponował ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w sprawie złożonych przez zarzutów, zasadnie więc uznał, iż jest umocowany do wydania postanowienia w tej sprawie. Natomiast ewentualne przywrócenie terminu i uwzględnienie zażalenia przez wierzyciela stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację zaprezentowaną na wcześniejszym etapie postępowania. Sprzeciwia się obciążaniu go kosztami związanymi z opłatami abonamentowymi, ponieważ nie jest i nigdy nie był właścicielem żadnego odbiornika telewizyjnego. Wskazał, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. poinformował go, iż postanowienie dotyczące tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie zostało odebrane w dniu [...] września 2015r. i nie wniesiono zażalenia. Skarżący twierdzi, że w rzeczywistości postanowienie to nie zostało przez niego odebrane i tylko z tego względu nie wniósł zażalenia. Jednakże, gdy tylko dowiedział się o prowadzonych postępowaniach niezwłocznie wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz złożył to zażalenie. Do dziś podania te nie zostały rozpatrzone. Skarżący zarzucił, że pomimo tego, iż złożył środki odwoławcze wskazując, że roszczenia wobec niego są kompletnie niezasadne, organ egzekucyjny wiedząc o tym, nadal chce egzekwować pieniądze, które są nienależne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż nie narusza ono prawa. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. z dnia [...] kwietnia 2014 r. obejmujących należności z tytułu opłaty abonamentowej za RTV za poszczególne miesiące od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. w kwocie należności głównej 1.118,70 zł. Celem wyegzekwowania powyższych zaległości zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku PIT-37 za 2013 r. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono skarżącemu odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych. W reakcji na powyższe pismem z dnia [...] maja 2014 r. S. R. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podkreślił, iż Poczta Polska nie wysłała mu upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych. Podniósł także, iż od kilkunastu lat nie jest właścicielem żadnego aparatu telewizyjnego. Nie ma zatem podstaw do obciążania go opłatami abonamentowymi RTV. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Poczty Polskiej S. A. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych przez zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. złożone zarzuty uznał za nieuzasadnione. Stwierdził, że w dniu [...] listopada 1990 r. skarżący dopełnił ustawowo wymaganej formalności rejestracji odbiorników RTV używanych pod adresem ul. [...] w G.. Wierzyciel dodał, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, skarżącemu został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Jednocześnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, iż postanowienie to stało się ostateczne wobec faktu niezłożenia zażalenia. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił uwzględnienia zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku, a Dyrektor Izby Skarbowej postanowienie to utrzymał w mocy. Należy zauważyć, że w myśl art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela o zarejestrowaniu o odbiorników RTV i o istnieniu obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, zawartym w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. Nie jest więc uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela. Trafnie przy tym w judykaturze wskazuje się, że zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie zdołał podważyć wiążącej organy egzekucyjne merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r., II FSK 1659/14). Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników RTV jest aktualnie ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1204). Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 wydanym na gruncie powyższej ustawy stwierdził, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 1 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Przepis art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje, operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne są egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych). Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny. Należy zauważyć, że po raz pierwszy opłaty "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 2 (1) ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M. P. Nr 41, poz. 264 ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 7, poz. 34 ze zm.). Przepisy tej ustawy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja", tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jego późniejszego wyrejestrowania - stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Reasumując, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania, co w niniejszej sprawie nastąpiło w 1990 r. Tak ukształtowany obowiązek wynikający z tejże rejestracji utraciłby swój byt prawny, gdyby doszło do wyrejestrowania odbiorników. W razie zaś ich niewyrejestrowania obowiązek ten istnieje przez cały czas od 1990 r. Zatem skarżący, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, począwszy od daty zarejestrowania odbiorników, zgodnie z § 5 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 46, poz. 236) był zobowiązany powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidują także obowiązujące w dalszym okresie akty normatywne, tj.: - § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190), stosownie do którego posiadacz książeczki, wskazanej w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego, o której mowa w § 1, o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia, - § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) oraz - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Z powyższego wynika, iż wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) skarżący powinien przedstawić dowód potwierdzający, że obowiązek nie istnieje, co wymagałoby przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono. W skardze S. R. podniósł, że nie jest i nigdy nie był właścicielem żadnego odbiornika telewizyjnego. Stwierdzenie to trudno uznać za przekonujące, tym bardziej, że w zgłoszonych zarzutach utrzymywał, że od kilkunastu lat (a zatem nie w ogóle) nie jest właścicielem żadnego odbiornika telewizyjnego, a na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. oświadczył, że w okresie funkcjonowania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (działającej na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji) były uiszczone należności za RTV. Nie można także zgodzić się ze skarżącym, że uiszczanie opłat abonamentowych wymaga zawarcia umowy z Pocztą Polską. Obowiązek uiszczania tych opłat wynika wprost z przepisów prawnych i nie wymaga zawarcia żadnej umowy. Ponadto, jeszcze raz należy podkreślić, że w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. potwierdził fakt istnienia w stosunku do skarżącego obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Zauważyć należy, że postanowienie to jest dokumentem urzędowym. W myśl art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy państwowej w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 (art. 76 § 2). W przepisie tym zostały ustanowione dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą dokumentu urzędowego. Te drugie domniemanie oznacza, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Wprawdzie art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jednakże takich dowodów skarżący nie przedstawił. Trudno za takie uznać powyższe wyjaśnienia. Odnosząc się natomiast do akcentowanej przez skarżącego kwestii nieotrzymania, upomnienia, należy zauważyć, że w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z kolei art. 15 § 5 u.p.e.a. upoważnia Ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. W § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z Nr 137, poz. 1541 ze zm.) wskazano, że w przypadkach, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy (nieistotnych w niniejszej sprawie), postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. W rezultacie, w rozpatrywanej sprawie wierzyciel nie miał obowiązku doręczenia upomnienia. Jeśli zatem Poczta kierowała do strony jakiekolwiek pisma informujące o zaległościach, to czyniła to wykraczając ponad wymogi nałożone na nią przez obowiązujące ówcześnie przepisy. Odnosząc się z kolei do twierdzenia skarżącego, że złożył do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, wyjaśnić trzeba, że organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie dysponował ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów. Zasadnie więc Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. uznał, iż jest umocowany do wydania w tej sprawie postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów. Ewentualne przywrócenie terminu i uwzględnienie zażalenia przez wierzyciela stanowić może, jak trafnie zauważył organ, podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W skardze strona wniosła także o wstrzymanie prowadzonej egzekucji. Sąd nie ma jednak takich kompetencji. Uprawnienia do wstrzymywania czynności egzekucyjnych, umarzania bądź zawieszania postępowania egzekucyjnego posiada jedynie organ egzekucyjny. Sąd może jedynie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego. Jednakże w rozpatrywanej sprawie nawet gdyby żądanie strony potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, to i tak Sąd musiałby ten wniosek oddalić, gdyż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego przypisać nie można postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. L. Kleczkowski J. Szulc U. Wiśniewska