II SA/Gl 1055/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę Burmistrz Gminy i Miasta K., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 , pkt 10, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia: "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do L., etap II". W uzasadnieniu wskazał, że o wydanie przedmiotowej decyzji wystąpił Zarząd Dróg Wojewódzkich w Katowicach, a organ po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, w tym po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, najpierw postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a następnie wymienioną na wstępie decyzją stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, po analizie zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie "A", domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i wykonania oceny oddziaływania na środowisko wraz ze skutkami oddziaływania do roku 2020 w oparciu o rzeczywiste pomiary natężenia ruchu, hałasu, drgań, zanieczyszczenia powietrza i inwentaryzacji stanu budynków i budowli w aspekcie potencjalnych ich uszkodzeń w wyniku eksploatacji przebudowanej drogi [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy wymienioną powyżej decyzję. W uzasadnieniu podkreśliło, że odwołanie Stowarzyszenia odnosi się nie tylko do decyzji środowiskowej, ale również do postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, wobec czego mogło być ono zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dalej Kolegium powołało się na art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, dla przedsięwzięć określonych w pkt 1 ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko wtedy, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po uprzednim zasięgnięciu opinii uprawnionych organów. Kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia do jednej z wymienionych grup dokonywana jest na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia - tj. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Organ pierwszej instancji po uprzednim uzyskaniu opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 cyt. ustawy) - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, kierując się kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy decyzję z dnia [...] r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do L., etap II. Skład orzekający Kolegium zaakcentował, iż przedmiotem uzgodnień środowiskowych nie jest nowy obiekt, ale przebudowa obiektu już istniejącego. W ramach planowanej przebudowy drogi wojewódzkiej nie zmieni się przebieg istniejącej trasy komunikacyjnej, a wszystkie elementy przebudowywanej drogi zlokalizowane będą w obrębie istniejącego pasa drogowego. Modernizowany odcinek drogi nie będzie stanowił nowego elementu układu komunikacyjnego mogącego generować zwiększone natężenie ruchu. Ruch na drodze wojewódzkiej nr [...] będzie funkcjonował niezależnie od tego, czy droga będzie przebudowana, czy też pozostawiona w stanie istniejącym. Dalej stwierdziło, że Karta informacyjna załączona do wniosku zawierała szczegółowe informacje, które pozwoliły organom tj. Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w M., Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. oraz organowi właściwemu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. Burmistrzowi Gminy i Miasta K. na ustalenie, że zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska, a wręcz przeciwnie przyczyni się do jego poprawy w niektórych zakresach. Tylko okresowo, w trakcie realizacji przebudowy nastąpi wzrost uciążliwości hałasowych oraz emisja substancji zanieczyszczających do powietrza w wyniku eksploatacji urządzeń mechanicznych i środków transportu w trakcie prowadzenia prac budowlanych. Będą one miały charakter krótkotrwały i ograniczony poprzez właściwą organizację technologii robót do najbliższego otoczenia aktualnego frontu robót. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Kolegium złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1/ naruszenie art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez odmowę uchylenia decyzji Burmistrza do ponownego rozpoznaniu, podczas gdy w sprawie zachodzą ewidentne podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego rozstrzygnięcia na środowisko, bowiem przytoczone w decyzji organu pierwszej instancji wartości szacunkowe hałasu (po uwzględnieniu tzw. cichego asfaltu) oraz zanieczyszczenie środowiska były już przekroczone; 2/ naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80,art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez; - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności uznanie, iż przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska podczas gdy wielokrotnie było wskazywane, iż droga nr [...] po przebudowie ma przyjmować ruch z autostrady [...]; - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w szczególności uznanie, iż wzrost uciążliwości hałasowych nastąpi jedynie w trakcie realizacji przebudowy drogi, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, iż ruch na wskazanym odcinku drogi wzrośnie czterokrotnie; (vide tabela nr 7 - str. 47); 3/ naruszenie art 7 w związku z art 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: : - utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i nie uwzględnienie faktu, iż rozstrzygnięcie to wydane zostało bez właściwej oceny prawnej, bez koniecznej dokumentacji oraz w oparciu wartości szacunkowe hałasu oraz zanieczyszczenia środowiska, które już w założeniach wskazywały, iż istnieją przekroczenia, - uznanie, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza, podczas gdy do założeń projektowania zostały już przyjęte normy z przekroczeniami 4/ naruszenie art. 77 § 1. w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to normy prawa obligują organ pierwszej instancji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy; 5/ naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80,art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności nie uwzględnienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] r. - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to w szczególności nie uwzględnienie faktu, iż już do założeń projektowania zostały przyjęte normy z przekroczeniami; 6/ naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 oraz art 224 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcia pod uwagę faktu, że utrzymanie w mocy błędnej decyzji będzie negatywnie oddziaływać na środowisko; 7/ błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, iż przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska podczas gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż droga nr [...] po przebudowie ma przyjmować ruch z autostrady [...], czyli ruch samochodowy ulegnie zwiększeniu. 8/ naruszenie art. 2, art. 7 oraz 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji naruszającej wskazane wyżej przepisy prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu rozwinięto postawione zarzuty. Podkreślono, że przebudowa drogi nr [...] spowoduje przejęcie ruchu z autostrady [...] przez centrum miejscowości G. i miasto K., czemu sprzeciwia się Komitet Społeczny, wskazując na wybudowanie obwodnicy dla G. i K. jako rozwiązanie na miarę XXI wieku. W konkluzji Stowarzyszenie stwierdziło, że decyzje organów orzekających w sprawie zostały wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności bez dokonania wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy oraz przy dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność wydania opinii o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Dopuszczenie do zaistnienia sytuacji, gdy do przebudowy drogi nr [...] dojdzie bez wydania opinii o ocenie oddziaływania na środowisko może spowodować zagrożenia dla zdrowia mieszkańców G. i K., gdyż naraża się ich na śmiertelne choroby, wypadki drogowe, niszczenie zabytków, niszczenie mienia prywatnego z tytułu eksploatacji drogi nr [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Stanowisko w sprawie zajął uczestnik postępowania – inwestor Zarząd Dróg Wojewódzkich w Katowicach w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. odnosząc się do zarzutów skargi i podkreślając, że zastrzeżenia w niej zawarte były podnoszone i analizowane w trakcie postępowania administracyjnego.. Uczestnik postępowania przyznał, że dokumenty przedłożone przez Zarząd Dróg Wojewódzkich, stanowiące załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w tym przede wszystkim Karta informacyjna przedsięwzięcia), zostały opracowane zarówno dla etapu realizacji (etap robót budowlanych związanych z przebudowa istniejącej drogi), jak i dla etapu eksploatacji drogi wojewódzkiej nr [...] po jej przebudowie. Zakres formalny i merytoryczny Karty informacyjnej przedsięwzięcia spełniał wymagania określone w art. 3 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie ma przesłanek prawnych, jak również możliwości technicznych, aby zgodnie z postulatami skarżącego, wykonać pomiary emisji substancji do powietrza oraz natężenia hałasu w środowisku w stanie istniejącym oraz po rozbudowie drogi.   W kwestii zwiększenia natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] w kolejnych latach wyjaśnił, iż nie będzie to powodowane przebudową drogi, lecz wynika bezpośrednio z danych statystycznych dotyczących tendencji zwiększania się liczby samochodów rejestrowanych w Polsce w kolejnych latach. Odnośnie zarzutu odnoszącego się do zmiany konstrukcji nawierzchni drogi, co w opinii skarżącego umożliwi poruszanie się pojazdów o nacisku na oś 11,5 ton i przejęcie ruchu z autostrady stwierdził, że planowana zmiana konstrukcji nawierzchni wynika bezpośrednio z konieczności dostosowania parametrów przebudowywanej drogi do obowiązujących przepisów, które jednoznacznie wskazują że drogi kategorii G (do takich należy droga wojewódzka nr [...]) muszą posiadać konstrukcję nawierzchni dostosowaną do poruszania się po niej pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu od 100 do 115 kN na nawierzchnię jezdni. Jako bezzasadne inwestor uznał stanowisko strony skarżącej, jakoby wszystkie organy wydawały opinie dotyczącą braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jedynie dla etapu realizacji przedsięwzięcia, jak również że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. nie był powiadomiony o proteście i uwagach Stowarzyszenia. Podnoszony przez skarżące Stowarzyszenie wniosek w zakresie wypłaty odszkodowań z tytułu uszkodzeń budynków i budowli oraz nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia inwentaryzacji technicznej budynków i budowli uznał za bezzasadny, wobec fakt, iż przedmiotem prowadzonego postępowania jest kwestia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli postępowanie dotyczy wyłącznie potencjalnego oddziaływania inwestycji na środowisko (w tym również ludzi) na etapie realizacji i eksploatacji. Przedmiotem zarówno postępowania administracyjnego, jak również wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą być materialne roszczenia stron. Postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/16 tut. Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt. II OZ 400/17 oddalił zażalenie Stowarzyszenia. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2017r. tut. Sąd oddalił wniesioną skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że podstawowy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku sprowadza się do tego, że Burmistrz nie uruchomił procedury przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do L., etap II". Stosownie jednak do treści art. 59 ust. 1 ustawy, tylko pierwszym przypadku – tj. pkt. 1 – planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter obligatoryjny, natomiast w drugim przypadku – tj. pkt 2 - przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko rozstrzygnięcie w kwestii przeprowadzenia oceny podejmuje właściwy organ administracji na podstawie i zasadach określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stąd też obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla takiego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie organ nie stwierdził takiego obowiązku, co wynikało także ze stanowiska wyrażonego przez opinie regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 98 ust. 1 pkt 2). W ocenie Sądu, postanowienie Burmistrza zostało wydane zgodnie z procedurą przewidzianą w cytowanej w ustawie, jak również zgodnie z przepisami prawa materialnego. W trakcie postępowania wyjaśniającego uzyskano prawem wymagane opinie, dokonano także analizy wszystkich czynników zawartych w karcie informacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podzielił ich stwierdzając , iż nie doszło do naruszenia art. 63 ust 1 ustawy, bowiem brak było podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego rozstrzygnięcia na środowisko, a właściwy w kwestii emisji hałasu oraz zanieczyszczeń środowiska Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając negatywną ocenę co do potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania, nie podzielił stanowiska wyrażanego przez Stowarzyszenie w tej materii. Nie stwierdził też Sąd naruszenia przepisów procedury administracyjnej – art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został właściwie rozważony i oceniony. Nie także doszło do naruszenie art 7 w związku z art 77 Kodeksu postępowania administracyjnego a Burmistrz wydał prawidłową decyzję środowiskową, poprzedzając ją właściwą oceną prawną, opartą o wymagana prawem dokumentację. Nie podzielił też Sąd pozostałych zarzutów uznając, iż nie miały one wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcia. W wyniku skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "A" w K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1482/18 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, iż Sąd pierwszej instancji dokonał należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to wobec faktu, iż Sąd pierwszej instancji wypowiedział się w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób lakoniczny, ogólny i nie odwołując się do materiału dowodowego sprawy. Takie działanie nosi znamiona uchylenia się od dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawnego. W uzasadnieniu tego wyroku brak jest argumentacji pozwalającej "odczytać" przyczyny przyznania racji stanowisku danej strony bądź odmowy podzielnia podniesionego zarzutu Na rozprawie w dniu 16 września 2019 r. Prezes Stowarzyszenia podtrzymał skargę i wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci opracowania środowiskowego dotyczącego obwodnicy W. w zakresie pyłów zawieszonych generowanych przez ruch samochodowy i przekroczenia norm hałasu. Podniósł, iż jest to ten sam ruch samochodowy. Podniósł, że przedsięwzięcie emituje przekroczone pyły zawieszone. Dodał, że zanieczyszczenie zwiększa się w okresie grzewczym, gdy następuje kumulacja zanieczyszczeń samochodowych z zanieczyszczeniami z pieców niskiej emisji. Stąd też w jego ocenie należałoby przeprowadzić wymaganą analizę zanieczyszczenia w okresie grzewczym. Pokreślił, że skarga jest uzasadniona obawą przed zwiększeniem ilości ciężkich samochodów, gdyż będzie to źle wpływało na stan techniczny budynków pozostających blisko drogi. Choć w obecnym czasie budynki te już są zniszczone, to przy większym ruchu samochodowym podlegać będą dalszej degradacji. Dodał, że wobec zamiarów Gminy wykonania kanalizacji sanitarnej, przed każdym budynkiem będą studzienki przyłączeniowe, co jeszcze bardziej będzie zwiększało drgania. Pełnomocnicy uczestnika postępowania Zarządu Dróg Wojewódzkich wnieśli o oddalenie skargi. Wyjaśnili, że wnioskowany przez stronę skarżącą raport dot. przebiegu drogi przez W. i dotyczy nowego odcinka drogi, a nie drogi już istniejącej i stąd nie ma bezpośredniego przełożenia na raport dotyczący przedmiotowej drogi. Podali, że dla inwestycji wydana została decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale inwestycja nie została rozpoczęta. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie utrzymujące w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta K. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do L., etap II". W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081), czyli przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) przedmiotowa inwestycja wymieniona została w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Inwestor zatem, przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 2 cytowanej ustawy, obowiązany był do wystąpienia do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wymienionego przedsięwzięcia. W trakcie postępowania organ ustalił, że w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z którym to ustaleniem nie zgadza się strona skarżąca. W tym zakresie należy podnieść, że stosowanie do art. 59 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest fakultatywne, to znaczy przeprowadzone jest gdy obowiązek taki zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis ten wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla takiego przedsięwzięcia stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym przepisie oraz po uprzednim zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego (art. 64 st. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy). W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy). W przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy, uwzględnionych przy braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ). Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co prawidłowości przedsięwzięcia, a zakres sprawowanej kontroli obejmuje także postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] r., w którym stwierdzono brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy nie przysługuje na nie zażalenie. Skoro zaś kontynuacją tego postanowienia jest decyzja środowiskowa, konieczne jest poddanie kontroli sądowej obu tych aktów łącznie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy środowiskowej, zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (pismo z dnia [...] r. ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (pismo z dnia [...]r. następnie uzupełnione pismem z dnia [...]r)., w których zgodnie stwierdzono brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia pn. "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do L., etap.II". Wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma podstaw do uznania, że opinia Powiatowego Inspektora Sanitarnego byłaby inna, gdyby ten wiedział wcześniej o protestach społecznych, które inwestycja wzbudza. Stanowisko skarżącego to tylko przypuszczenie, niczym nie poparte, tym bardziej, że w piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Komitetu Społecznego organ informując o potrzymaniu swego stanowiska wyjaśnił, że podejmowane jest ono m.in. na podstawie przedłożonej Karty informacyjnej opracowanej przez inwestora. Tym samym podejmując postanowienie z dnia [...] r. o braku uzasadnienia dla nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz Miasta i Gminy K. zasadnie oparł swoje stanowisko o wymienione powyżej opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz o analizę czynników wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, postanowienie to zostało wydane zgodnie z obowiązującą procedurą, jak również zgodnie z przepisami prawa materialnego. Konsekwencją tego postanowienia było wydanie przez organ w dniu [...] r. decyzji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Wydając ją Burmistrz dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej mając na uwadze kolejne wskazane tam kryteria, takie jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt1), usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska (pkt2) oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i pkt 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3). W ocenie Sądu w powyższym zakresie organy obu instancji dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgormadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Oparły się w tym zakresie na informacjach zawartych we wniosku, charakterystyce przedsięwzięcia oraz Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W szczególności ten ostatni dokument zawiera informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Skoro zaś w sprawie nie został przedstawiony (przez stronę skarżącą) dokument odmiennie określający zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, to właśnie ten dokument tj. Kartę informacyjną przedsięwzięcia należy uznać za dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, tym bardziej że nie został on w toku postępowania skutecznie podważony. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazano przy tym na jego zakres – podkreślając, iż planowane przedsięwzięcie polega na przebudowie drogi już istniejącej – drogi wojewódzkiej nr [...] na wskazanym odcinku, z wyłączeniem wymienionych fragmentów oraz wymieniając przewidziane do realizacji prace budowlane oraz ich skalę, a także uciążliwości związane z ich wykonaniem. Podnosząc, iż obecny stan nawierzchni drogi jest określany jako bardzo zły, wpływający na jakość i bezpieczeństwo przejazdu, wskazano, że w ramach przebudowy wymieniona zostanie podbudowa drogi, dzięki czemu zostanie zminimalizowane oddziaływanie hałasu oraz drgania podłoża. Zmianie ulegnie też organizacja ruchu powodująca upłynnienie ruchu poruszających się pojazdów. Nadto zastosowana tzw. "cicha nawierzchnia" dodatkowo spowoduje zmniejszenie hałasu. Powyższe wpłynie na podniesienie komfortu poruszania się pod drodze, a także spowoduje zmniejszenie obecnych- przy wciąż przecież użytkowanej drodze- uciążliwości z tym związanych. Realizacja tej inwestycji doprowadzi do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a dodatkowo nastąpi zmniejszenie emisji splin i hałasu. Pomimo, iż z ruchem pojazdów zawsze wiąże się emisja hałasu mająca negatywny wpływ na środowisko naturalne – w tym na ludzi, to sytuacja obecna zostanie poprawiona w wyniku realizacji inwestycji poprzez zastosowanie odpowiednich parametrów technicznych i eksploatacyjnych przebudowanej drogi. Podkreślono przy tym, że znaczne uciążliwości związane będą z pracami budowlanymi na odcinakach drogi położnych w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. W celu ich zminimalizowania roboty wykonywane będą tylko w porze dziennej, a użyty do ich wykonania sprzęt (maszyny, środki transportu) będą sprawne. W celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń z maszyn, środków transportu i przewozów wykorzystywany będzie tylko nowoczesny i sprawny technicznie sprzęt, a przewóz kruszyw i bituminów odbywać się będzie pod przykryciem. Dodano, że oddziaływanie to będzie miało charakter krótkotrwały i przemijający, a ustąpi z zakończeniem robót drogowych. Wskutek dokonanej przez organy analizy ustalono więc że planowane przedsięwzięcie poprawi dotychczasowy stan rzeczy. Wskazano, że wobec obecnego funkcjonowania i użytkowania drogi wojewódzkiej nr [...] oraz przy uwzględnieniu, że planowana przebudowa układu drogowego nastąpi po istniejącym śladzie drogi wojewódzkiej, inwestycja doprowadzi tylko do zmniejszenia obecnych uciążliwości a także zwiększy bezpieczeństwo użytkowników drogi poprzez wprowadzenie płynności jazdy, budowę chodników, zatok autobusowych, ciągów pieszo- rowerowych oraz zapewni poprawę równości podłużnej i poprzecznej drogi, a także redukcję emisji hałasu i poziomu zapylenia. W uzasadnieniu decyzji obu instancji dokonano wyczerpującej analizy pozostałych kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia. Przeprowadzona analiza doprowadziła do wniosku, że usytuowanie przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, ze inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach przylegających do jezior, obszarach wybrzeży, górskich i leśnych, ani w strefie ochronnej ujęcia wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, a także na ternie obszarów Natura 200. Odnosząc się do rodzaju i skali oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań, podniesiono, że w odniesieniu do zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji – to jest to oddziaływanie lokalne głównie na etapie realizacji tego przedsięwzięcia, co powinno być minimalizowane przez odpowiednią organizację prac budowlanych związaną mi.in z prawidłowym wykorzystaniem surowców i zasobem maszynowym oraz właściwą lokalizacją zaplecza budowy. Podkreślono, że przebudowywana droga jest drogą istniejącą. Na etapie jej eksploatacji, po przeprowadzeniu zamierzonych prac budowlanych – dzięki zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań (m.in. zmiana podbudowy drogi, zastosowanie "cichej nawierzchni", zmiana organizacji ruchu) niektóre uciążliwości ulegną redukcji. Podkreślono, że wielkość i złożoność oddziaływania z uwzględnieniem obciążania istniejącej infrastruktury technicznej zakłada dotychczasowy sposób wykorzystania nieruchomości, a realizacja inwestycji powinna wpłynąć na redukcję hałasu, emisję spalin i zapylenia. Modernizowany odcinek drogi nie będzie stanowił nowego elementu układu komunikacyjnego. W ocenie Sądu stanowiący podstawę powyższych ustaleń materiał dowodowy został kompleksowo zgromadzony i rzetelnie oceniony. Organy posiłkując się stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dokonały weryfikacji treści ich ocen oraz faktycznej analizy wszystkich odnoszących się do planowanej inwestycji kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy. W konsekwencji powyższego z przedstawionych powyżej względów decyzję należy uznać za zgodną z prawem. Wywiedzione w skardze zarzuty nie mogły skutkować odmienną oceną Sądu, gdyż Sąd nie podziela tych zarzutów. Wbrew stanowisku Stowarzyszenia nie doszło do naruszenia art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez odmowę uchylenia decyzji Burmistrza do ponownego rozpoznania, bowiem brak było podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego rozstrzygnięcia na środowisko. Właściwy w kwestii emisji hałasu oraz zanieczyszczeń środowiska Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając negatywną ocenę co do potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania, nie podzielił stanowiska wyrażanego przez Stowarzyszenie w tej materii. Odnosząc się do podnoszonych przez Stowarzyszenie przekroczonych wartości szacunkowych hałasu oraz zanieczyszczenie środowiska oraz twierdzenia, że były już one przekroczone należy podnieść, że eksploatacja każdej drogi wojewódzkiej wiązać się będzie z hałasem komunikacyjnym. W przypadku przedmiotowej drogi, która przecież w tym miejscu jest użytkowana i obecnie chodzi tylko o jej przebudowę i zmodernizowanie, hałas powodowany jest głównie ruchem oraz operacjami startu i hamowania pojazdów. Dla terenów analizowanych, przeznczonych pod planowaną inwestycję w przypadku gminy K. wartości dopuszczalne hałasu ustala się na podstawie faktycznego zagospodarowania terenów sąsiadujących z istniejącą, a jednocześnie planowaną do przebudowy drogą. W Karcie informacyjnej przedsięwzięcia podkreślono, że z ruchem pojazdów zawsze wiąże się emisja hałasu mająca negatywny wpływ na środowisko naturalne, w tym na ludzi. Jednak w ramach przebudowy podjęto takie działania, które mają zminimalizować oddziaływanie hałasu oraz drgania podłoża (wymiana podbudowy oraz nawierzchni drogi). Także planowane upłynnienie ruchu poruszających pojazdów wpłynie na poprawę warunków w tym względzie, tj. zmniejszenie hałasu o 4,5dB. W zakresie zarzutu przekroczenia wartości dopuszczalnych pyłów PM10 i PM2,5 wyjaśniono, że obliczenia maksymalne są niskie i osiągają klika procent wartości dopuszczalnej, a wynikają one z określonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska poziomu tła, które i w stanie obecnie istniejącym jest przekroczone i nie pozostawia wartości dyspozycyjnej dla emisji. Podkreślono, że przy przekroczonym tle, przekroczenie będzie wykazywane przy każdej, nawet bardzo malej wielkości emisji. Tak więc uwzględniając, że przedmiotowa droga jest drogą istniejącą, która sama w sobie już obecnie generuje określone zanieczyszczenia, a zanieczyszczenia te tworzą tło określone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dla obecnych analiz, przywołane przekroczenia pyłów PM10 i PM2,5 są znikome i praktycznie wynikają z dublowanych udziałów stężeń zanieczyszczeń obecnie funkcjonującej drogi i tej przebudowywanej. Za prawidłowe należy więc uznać stanowisko organu o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Nie dostrzegł Sąd także naruszenia przepisów procedury administracyjnej art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80,art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak stwierdzono powyżej materiał dowodowy zgromadzony został wyczerpująco, właściwie też został oceniony, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Niczym nie poparty jest zarzut strony skarżącej, że nie uwzględniono w postępowaniu faktu, iż droga [...] po przebudowie przyjmować będzie ruch z autostrady [...], a tym samym nie sposób uznać, że ruch samochodowy nie ulegnie zwiększeniu. W ocenie strony skarżącej ruch na wskazanym odcinku drogi wzrośnie czterokrotnie, czego jednak orzekające w sprawie organy nie uwzględniły. Nie sposób zgodzić się z tymi twierdzeniami strony skarżącej. W kwestii zwiększenia natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] w kolejnych latach stanowisko wyjaśnił Zarząd Dróg Wojewódzkich stwierdzając, iż faktycznie zwiększenie ruchu samochodowego nastąpi, ale nie będzie to następstwo przebudowy drogi czy też przejęcia ruchu z autostrady [...], ale wynikać to będzie bezpośrednio z tendencji popartych i podkreślonych w danych statystycznych potwierdzających zwiększanie się liczby samochodów rejestrowanych w Polsce w kolejnych latach. Zresztą na postawioną tezę przejęcia ruchu z autostrady [...] strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu. Nie można bowiem za taką uznać twierdzenia, że zmiana konstrukcji nawierzchni drogi umożliwi poruszanie się po drodze pojazdów o nacisku na oś 11,5 ton, czyli nastąpi przejęcie ruchu pojazdów ciężkich z autostrady. W toku postępowania wyjaśniono, że planowana zmiana konstrukcji nawierzchni wynika bezpośrednio z konieczności dostosowania parametrów przebudowywanej drogi do obowiązujących przepisów (w tym m.in. do parametrów określonych w § 151 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dn. 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w dyrektywie Rady 96/53/WE), które jednoznacznie wskazują że drogi kategorii G (a do takich należy droga wojewódzka nr [...]) muszą posiadać konstrukcję nawierzchni dostosowaną do poruszania się po niej pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu od 100 do 115 kN na nawierzchnię jezdni. Całkowicie bezzasadny pozostaje także zarzut naruszenia przepisów dot. gromadzenia materiału dowodowego, tj. art 7 w związku z art 77 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, pomimo, iż rozstrzygnięcie to wydane zostało bez właściwej oceny prawnej koniecznej dokumentacji, a mianowicie zarzutu, iż dokumentacja ta wskazywała jedynie na etap realizacji planowanego przedsięwzięcia i nie zawierała danych dotyczących eksploatacji przedsięwzięcia, a także uwzględniała dane w oparciu wartości szacunkowe hałasu oraz zanieczyszczenie środowiska, które już w założeniach wskazywały, iż istnieją przekroczenia. Jak stwierdzono powyżej planowana inwestycja dotyczy remontu drogi już istniejącej, zatem już w chwili obecnej generuje ona oczywiste uciążliwości, które musiały być uwzględnione przy przygotowywaniu Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Uciążliwości obecne musiały stanowić tło określone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dla obecnie przeprowadzanych analiz. Dodatkowo, co należy podkreślić w ramach Karty informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w trakcie prowadzenia robót budowlanych (etap jego realizacji) oraz po przeprowadzeniu i zakończeniu przebudowy (etap eksploatacji). Zatem zakres formalny i merytoryczny przygotowanej Karty informacyjnej przedsięwzięcia spełniał wszystkie wymagania określone przepisami ustawy. Podkreślenia wymaga fakt, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydający opinię w sprawie (z dnia [...]r.) braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, jako organ merytoryczny, nie wnosił uwag do złożonej Karty informacyjnej, uznając, że jest ona poprawna zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Jako nieuzasadniony należy także potraktować zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w odniesieniu do pisma otrzymanego od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...]. Organ ten co prawda wskazuje, iż podczas wydawania opinii nie była mu znana okoliczność w postaci protestu mieszkańców przeciwko tej inwestycji, jednocześnie jednak z pisma tego wynika, że nie mogło to mieć żadnego wpływu na wydane przez organ postanowienie. Organy orzekające w sprawie nie popełniły błędu w ustaleniach faktycznych co do tego, że przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska. W szczególności trudno podzielić argumentację strony skarżącej, że planowana przebudowa drogi doprowadzi do zwiększenia ilości ciężkich samochodów, co negatywnie wpływać będzie na stan techniczny budynków pozostających blisko drogi, zwłaszcza, że planowane przez gminę wykonanie kanalizacji i związane z tym studzienki przyłączeniowe zwiększą natężenie drgań i prowadzić będą do degradacji tych budynków. Kwestia wypłaty ewentualnych odszkodowań z tytułu uszkodzeń tych budynków czy nakładanie na inwestora obowiązku przeprowadzenia inwentaryzacji technicznej zabudowy w pobliżu drogi jest całkowicie bezzasadny. Nie jest zrozumiałe takie postawienie sprawy, gdyż inwestycja nie dotyczy nowego śladu drogi, lecz drogi już istniejącej, zatem wszystkie podnoszone uciążliwości nie pojawią się w związku z planowaną inwestycją, one już są, a po wykonaniu planowanej przebudowy mogą tylko ulec zmniejszeniu. W celu usunięcia tych istniejących uciążliwości należałoby zamknąć obecnie funkcjonującą drogę, ale chyba nie jest rozwiązanie do przyjęcia. W kwestii zanieczyszczenia środowiska przez pojazdy trzeba podnieść, iż w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia podkreślono, że zmiana organizacji ruchu drogowego, jego upłynnienie poprzez ograniczenie operacji startu i hamowania pojazdów, wpłynie na zmniejszenie powstających zanieczyszczeń. Nieporozumieniem przy tym jest łączenie zanieczyszczeń powodowanych ruchem pojazdów z zanieczyszczeniami z pieców niskiej emisji. Odnosząc się w końcu do wniosku strony skarżącej o odroczenie rozprawy celem dopuszczenia jako dowodu w postępowaniu opracowania środowiskowego dotyczącego obwodnicy W., należy uznać ten wniosek za bezzasadny. Po pierwsze skoro w ocenie strony skarżącej dowód ten był istotny w sprawie to należało złożyć go wcześniej, tym bardziej, że na dowód ten strona powoływała się już w toku poprzedniego postępowania przez Sądem. Po drugie - zgłoszony powód nie uzasadniał odroczenia rozprawy. Z kolei odnosząc się do wartości dowodowej zgłoszonego środka należy podzielić stanowisko zaprezentowane na rozprawie przez pełnomocnika uczestnika postępowania – Zarząd Dróg Wojewódzkich, iż wnioskowane opracowanie dotyczy innego fragmentu przebiegu drogi wojewódzkiej – przez W., w dodatku jest to raport dotyczący nowej drogi a nie odcinka już istniejącej drogi. Nie ma zatem przełożenia na kwestie związane z przebiegiem i oceną przedmiotowej inwestycji. Uwzględniając powyższe nie można więc podzielić też zarzutów naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostała prawidłowa decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K.. Nie wiadomo natomiast na czym miałoby polegać naruszenie art. 32 tej Konstytucji. Tego skarżące Stowarzyszenie nie wyjaśniło w uzasadnieniu skargi. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z obowiązującym prawem, a w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) skargę oddalił.