I SA/Bk 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2016 r. oddala skargę. W wyniku przeprowadzonego wobec B. Spółki z o.o. w B. postępowania podatkowego za styczeń, luty i marzec 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] rozliczył Spółce podatek od towarów i usług za w/w okresy w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano. Organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka wykonując czynności w ramach realizacji planu rolnośrodowiskowego obejmującego pakiet "Rolnictwo ekologiczne" i pakiet "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000", nie działała jako podatnik podatku od towarów i usług. Prowadzona działalność w w/w zakresie nie wyczerpywała definicji działalności gospodarczej w znaczeniu przewidzianym w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "u.p.t.u."). Organ stwierdził w konsekwencji, że Spółka nie miała prawa do obniżenia w pełnej wysokości kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, wynikające z faktur ujętych w rejestrach zakupu za ww. miesiące. Nabyte zgodnie z tymi fakturami towary i usługi wykorzystywane były przez Spółkę zarówno do celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności w ramach realizacji planu rolnośrodowiskowego). Przysługującą Spółce kwotę podatku naliczonego do odliczenia organ obliczył zatem na podstawie art. 86 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c i ust. 2d u.p.t.u. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem działalności Spółki są m.in.: uprawy rolne inne niż wieloletnie, działalność usługowa wspomagająca rolnictwo i następująca po zbiorach, działalność usługowa związana z leśnictwem, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. W piśmie z [...] lipca 2016 r. Spółka wyjaśniła, iż w kontrolowanym okresie wykonywała na wszystkich posiadanych gruntach działalności wykazane jako PKD 01.29.Z - uprawa pozostałych roślin wieloletnich oraz 16.29.Z - produkcja pozostałych wyrobów z drewna; produkcja wyrobów z korka, słomy i materiałów używanych do wyplatania. Na obszarze 1005,83 ha Spółka wykonywała prace agrotechniczne z wykorzystaniem maszyn i urządzeń będących na środkach trwałych Spółki, prace wykonywane były przez zatrudnionych w Spółce pracowników na etacie i umowach cywilnoprawnych. W kontrolowanym okresie Spółka w prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług ewidencjach sprzedaży VAT wykazała m.in. świadczenie usług koszenia, w tym też koszenia ręcznego, usług belowania i wywozu biomasy, sprzedaż bel siana, pelletu, usługi wykonania dokumentacji, sporządzenie nowego planu rolnośrodowiskowego oraz nowej ekspertyzy przyrodniczej na rzecz m.in. Ś. usługi najmu lokali położonych w B. itd. W ewidencjach zakupu VAT Spółka w kontrolowanym okresie wykazała: (-) wydatki zakwalifikowane do odliczenia w 100%, wymienione szczegółowo w skarżonej decyzji, m.in.: obsługa prawna, obsługa BHP, usługi telekomunikacyjne, usługi księgowe, czynsz z tytułu wynajmu pomieszczeń biurowych i media, części zamienne do ciągników, ratraków, belarek i kosiarek, paliwo do maszyn itd.; (-) wydatki zakwalifikowane do odliczenia w 50 %: raty leasingowe dotyczące leasingowanych samochodów osobowych, paliwa i części zamiennych; (-) wydatki dotyczące środków trwałych. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w 2015 r. Spółka podejmowała m.in. czynności w ramach realizacji planu rolnośrodowiskowego obejmującego pakiet "Rolnictwo ekologiczne" i pakiet "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000". Celem tych czynności była ochrona rzadkich gatunków ptaków i roślin. Działania Spółki w Parku Narodowym były przeprowadzane na obszarach dzierżawionych lub poddzierżawionych od innych podmiotów. Umowy zobowiązywały Spółkę do: (-) użytkowania dzierżawionych gruntów wyłącznie zgodnie z wymogami ochrony zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na podstawie obowiązujących zadań ochronnych, a po opracowaniu Planu Ochrony NPN zgodnie z jego ustaleniami, bądź (-) realizacji projektów ochrony przyrody i planów rolno środowiskowych w tym w szczególności związanych z ochroną siedlisk ginących gatunków roślin i ptaków w uzgodnieniu i pod nadzorem Parku Narodowego. Zdaniem organu z powyższego wynika, iż Spółka zobowiązała się do wykonania ściśle ustalonych, konkretnych czynności, które zostały określone w zawartych umowach. Spółka nie miała swobody w wyborze sposobu i celu użytkowania gruntów, lecz realizowała konkretne zadania służące ochronie przyrody. Szczegółowe warunki w zakresie zasad użytkowania dzierżawionych gruntów, tj.: terminów wykonywania zabiegów koszenia, wysokości koszenia trawy, tworzenia dokumentacji ornitologiczno-botanicznych, sprzętu jakim mogą być wykonywane zabiegi pielęgnacyjne, itp. Spółka zawarła w przygotowanym przez siebie "Planie działalności rolnośrodowiskowej na lata 2014-2020". Wykonywanie przez Spółkę na dzierżawionych terenach określonych czynności, tj. koszenia, zbioru skoszonych roślin (biomasy), ułożenia w stogi oraz wywiezienia poza teren Parku Narodowego, było ściśle powiązane z realizacją programu rolnośrodowiskowego, pakietu "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000", wariant "Ochrona siedlisk lęgowych ptaków". Z tytułu realizacji powyższego programu Spółka uzyskała z ARiMR w 2015 r. dotacje w łącznej kwocie 2.150.620,27 zł jako płatności rolnośrodowiskowe przyznane na rok 2014 oraz pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przeprowadzone postępowanie wykazało, że wykonywane przez Spółkę czynności mające na celu ochronę rzadkich gatunków ptaków i roślin, realizowane w ramach programu rolnośrodowiskowego, nie wyczerpują definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Działania Spółki służące ochronie przyrody nie mogą być utożsamiane z działalnością gospodarczą. Inny bowiem jest zakres, charakter, a przede wszystkim cel działań podejmowanych w ramach opisanych programów, a inny działalności gospodarczej. Celem przedmiotowych działań była ochrona zagrożonych gatunków (a nie prowadzenie działalności gospodarczej, nie rezultat gospodarczy) i był on realizowany w formie, której Spółka zobligowana była ściśle przestrzegać, nie mając w tym zakresie dowolnego wyboru (zatem inaczej, niż w przypadku przedsiębiorcy korzystającego z wolności gospodarczej). Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że Spółka była zobligowana do wyliczenia i zastosowania w kontrolowanym okresie proporcji, o której mowa wart. 86 ust. 2a, 2b, 2c i 2d u.p.t.u. Organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie przez Spółkę płatności rolnośrodowiskowych stanowiło rekompensatę utraconego dochodu oraz poniesionych dodatkowo kosztów z tytułu dobrowolnego przyjęcia zobowiązań rolnośrodowiskowych oraz ich realizacji przez okres pięciu lat. Otrzymanie płatności było zatem skutkiem wykonania konkretnych zadań w zakresie ochrony przyrody i nie było zależne od prowadzenia sprzedaży towarów i usług. Nie wiązało się ze sprzedażą biomasy. Spółka otrzymałaby bowiem te płatności również, gdyby nie dokonywała takiej sprzedaży. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że ze sprzedaży biomasy Spółka uzyskała ponad 11 razy mniej, niż wyniosła wartość otrzymanych tylko w 2015 r. płatności rolnośrodowiskowych, związanych z działaniami na rzecz ochrony środowiska. Z tak dużej dysproporcji wynika, że pierwszoplanową rolę dla Spółki odgrywała realizacja programów rolnośrodowiskowych, tj. działalność w celu i w zakresie ochrony przyrody, a nie wykonywanie opodatkowanej VAT sprzedaży. Organ nie uwzględnił wniosków dowodowych z pisemnego oświadczenia P. Ś. Prezesa Zarządu Spółki z [...] listopada 2016 r. oraz pisma Dyrektora N. Parku Narodowego z [...] listopada 2016 r. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka. W skardze złożonej do Sądu, działający w jej imieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie: – art. 86 ust. 2a u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w stosunku do skarżącej zachodzi konieczność ustalenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w roku 2016 oraz określenie proporcji w jakiej nabyte towary i usługi wykorzystane były przez podatnika do działalności gospodarczej w sytuacji, gdy Spółka nie prowadziła działalności innej niż gospodarcza; – art. 86 ust. 2a u.p.t.u. poprzez błędne uznanie, że skarżąca prowadzi działalność polegającą na otrzymywaniu dopłat i ochronie środowiska, w sytuacji, gdy nie jest to działalność prowadzona przez podatnika, a otrzymywanie dopłat podobnie jak innych świadczeń o charakterze odszkodowawczym jest zjawiskiem niegenerującym opodatkowania VAT i nie wpływającym na konieczność ustalenia proporcji zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2016 r. – art. 86 ust. 2b i 2c u.p.t.u. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i określenie proporcji odliczenia podatku naliczonego za okres styczeń - marzec 2016 r. w sytuacji, gdy brak było podstaw do zastosowania ww przepisów; – art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści przepisu prawa podatkowego (a mianowicie art. 86 ust. 2a i n. u.p.t.u.) na niekorzyść podatnika, w sytuacji, gdy działał on w zaufaniu do wyjaśnień Ministerstwa Finansów zawartych w Broszurze Informacyjnej z dnia 17 lutego 2016 r. w zakresie stosowania nowych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, z których wynika, iż występujące u podatnika sytuacje nie generujące opodatkowania VAT i nie wpływające na obowiązek ustalenia proproporcji to m.in. "otrzymanie dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze niemających bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych przez podatnika towarów lub usług przez niego świadczonych, lecz wykorzystywanych w całości do wykonywania działalności gospodarczej objętej podatkiem VAT", – art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] września 2016 r. o oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze strony P. Ś. prezesa zarządu skarżącej w sytuacji, gdy zeznania te miały decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia możliwości zastosowania wobec podatnika art. 86 ust. 2a i n. w szczególności wykorzystania przez Spółkę i wpływu otrzymanych dotacji rolno środowiskowej w prowadzonej przez nią działalności. Wskazując na powyższe autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: Czy podejmowane przez Spółkę czynności, których celem była ochrona rzadkich gatunków ptaków i roślin, realizowane w ramach programu rolnośrodowiskowego wyczerpują definicję działalności gospodarczej w znaczeniu przewidzianym w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.? A także, czy Spółce przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w pełnej wysokości wynikający z wykazanych w ewidencjach VAT zakupów. Zdefiniowana w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych. Podatnikami są natomiast osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 u.p.t.u.). Tym samym określony podmiot będzie podatnikiem tylko w odniesieniu do czynności opodatkowanych wykonanych w ramach działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 wskazał, że "Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług (pub. ONSAiWSA 2008/1/8, M.Podat. 2007/12/2, POP 2008/2/28, PP 2008/2/42, Glosa 2008/1/136). Skład orzekający w sprawie powyższy pogląd podziela i przyjmuje za swój. Z ustaleń dokonanych przez organy bezsprzecznie wynika, że Spółka realizowała pakiet "Rolnictwo Ekologiczne" i pakiet " Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000", poprzez określone czynności, takie jak koszenie, zbiór skoszonych roślin, tj. biomasy, ułożenie jej w stogi oraz wywiezienie pozyskanej biomasy poza teren objęty programem. Jak wynika z akt sprawy Spółka wykonywała prace agrotechniczne z wykorzystaniem maszyn i urządzeń będących na środkach trwałych Spółki, prace wykonywane były przez zatrudnionych w Spółce pracowników etatowych, jak i zatrudnionych w ramach umów cywilnoprawnych. Zakres prac wykonanych przez Spółkę (koszenie traw, ściętej biomasy, a także przygotowanie i ułożenie faszyny) pokrywał się z pracami, jakie miały być wykonane zgodnie z zasadami użytkowania dzierżawionych gruntów zawartymi w sporządzonym planie działalności rolnośrodowiskowej. Zatem w ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy (w oparciu przede wszystkim o umowy dzierżawy), że Spółka zobowiązana była do użytkowania dzierżawionych gruntów wyłącznie zgodnie z wymogami ochrony zagrożonych gatunków płatków i siedlisk przyrodniczych na podstawie obowiązujących zadań ochronnych, a po opracowaniu "Planu ochrony PNP" zgodnie z jego ustaleniami, bądź realizacji projektów ochrony przyrody i planów rolnośrodowiskowych, w tym w szczególności związanych z ochroną siedlisk ginących ptaków i roślin w uzgodnieniu i pod nadzorem Parku Narodowego. Czynności te miały na celu realizacje zadań wyznaczonych przez przyjęty plan rolnośrodowiskowy i to realizacja tego planu zobowiązała do wykonywania określonych czynności, w określonym terminie i w określony sposób. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, sam fakt pozyskiwania biomasy był konsekwencją i efektem ubocznym prowadzonych działań ochronnych oraz nie stanowił dla Spółki celu samego w sobie. Dodatkowo Sąd zauważa, że Spółka uzyskała z ARMiR w 2015 r. dotacje w łącznej kwocie 2.150.620,27 zł, zaś ze sprzedaży biomasy uzyskała 11 razy mniej niż wyniosła wartość otrzymanych płatności rolnośrodowiskowych. Tak istotna dysproporcja pozwala na konkluzję, iż pierwszoplanową i wymierną gospodarczo funkcję Spółka realizowała poprzez program rolnośrodowiskowy, tj. działalność w celu i w zakresie ochrony przyrody, a nie wykonywanie opodatkowanej VAT sprzedaży. Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organami, że prowadzona przez Spółkę działalność w spornym okresie, nie wyczerpywała znamion działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., bowiem nie była związana z wykonywaniem czynności opodatkowanych, lecz jedynie z realizacją umów zawartych z Biebrzańskim Parkiem Narodowym oraz podjętych zobowiązań rolnośrodowiskowych. Ponieważ działania w zakresie ochrony przyrody nie stanowiły działalności gospodarczej, trafne jest stanowisko organów obu instancji, iż istniały warunki do wyliczenia i zastosowania w kontrolowanych okresie proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2 1,2b, 2c, 2d ustawy o podatku od towarów i usług. Jako prawidłowy Sąd ocenił pogląd organu, iż uzyskiwanie przez Spółkę płatności rolnośrodowiskowych traktować należy jako rekompensatę utraconego dochodu oraz poniesionych dodatkowo kosztów z tytułu dobrowolnego przyjęcia zobowiązań rolnośrodowiskowych w okresie pięcioletniej realizacji programu. Bez znaczenia dla otrzymania płatności byłaby okoliczność, czy spółka pozyskaną w toku realizacji programu biomasę sprzeda, czy też nie. Ważne natomiast było wykonanie określonych zadań względem pozyskanej biomasy (usunięcie poza teren realizacji programu), co warunkowało otrzymanie dopłat. Konkludując Sąd stwierdza, iż otrzymane dotacje rolnośrodowiskowe nie służyły wykonywaniu działalności gospodarczej, a w związku z tym istniała potrzeba dokonania ustalenia proporcji odliczenia za sporny okres. Zarzut naruszenia art. 2 a Ordynacji podatkowej także nie może się ostać w powyższych uwarunkowaniach. Powoływana i cytowana w skardze przez pełnomocnika skarżącego Broszura Informacyjna Ministerstwa Finansów nie odnosi się wprost do podmiotów realizujących cele ochrony przyrody równolegle do prowadzonej działalności gospodarczej, a wskazane w broszurze wytyczne dotyczą działań, które nie stanowią odrębnego od działalności gospodarczej przedmiotu działalności podatnika. Ponieważ prawidłowe jest ustalenie organu, iż ochrona środowiska( realizacja programów rolnośrodowiskowych – działalność środowiskowa) stanowiła odrębny przedmiot działalności Spółki, zatem wyjaśnienia zawarte w Broszurze Informacyjnej nie będą miały zastosowania do skarżącej. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie wskazać należy, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy skarbowe nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o zebrane dowody, zrekonstruowano ciąg zdarzeń mających miejsce w sprawie. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, w szczególności przedstawiono tam argumenty, jakimi kierowały się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć. Sposób prowadzenia postępowania w kontrolowanej sprawie w pełni odpowiada też wymogom stawianym przez zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych. W szczególności nie daje podstaw do uwzględnienia skargi zarzut dotyczący odrzucenia środków dowodowych wnioskowanych przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ nie ma obowiązku ciągłego poszukiwania dowodów, czy uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych. Granice tego obowiązku są wyznaczane przez zasadę prawdy obiektywnej. W przypadku wniosku dowodowego strony organ musi ocenić, czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, jak też, czy okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W sprawie uznano, co zaakceptował Sąd, że nie ma potrzeby ponownego przesłuchiwania prezesa zarządu Spółki. Spółka wniosła o ponowne przesłuchanie prezesa zarządu Spółki Pana P. Ś. na okoliczność charakteru czynności dokonanych przez Spółkę w kontrolowanym okresie. Organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu, wskazując, że okoliczności istotne dla sprawy zostały stwierdzone innymi dowodami, tj. przede wszystkim składanymi w sprawie przez Spółkę wyjaśnieniami, zawartymi umowami, sporządzonym przez Spółkę "Planem działalności rolnośrodowiskowej na lata 2014 -2020", decyzjami wydanymi przez upoważnione organy. Zatem zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania żądań Spółki dotyczących przeprowadzenia tego dowodu Sąd uznał za bezzasadny. Uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak sentencji.