I SA/Kr 191/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Stanisław Grzeszek Protokolant st. sekretarz sąd: Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. spraw ze skarg P. Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2018 r. Nr [...], [...] i [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., 2014 r. i 2015 r. I. uchyla zaskarżone decyzje, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł ( [...] złotych). I. Zaskarżonymi decyzjami z 6 grudnia 2018r. nr [...], [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z 5 września 2018r. nr [...], [...], [...] w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. w wysokości [...] zł, za 2014r. w kwocie [...]zł i za 2015r. w kwocie [...]zł-utrzymało decyzje organu I instancji. Z zaskarżonych decyzji i akt sprawy wynika, że działka nr [...] obr. [...] P. w K. o pow. 3248,00 m˛, której użytkownikiem wieczystym była w 2013r. odwołania P. Sp. z o.o. w K. , sklasyfikowana została w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowana była dwoma budynkami sklasyfikowanymi jako ,,pozostałe budynki niemieszkalne". W deklaracjach podatnik wykazał do opodatkowania budowle o wartości [...] zł oraz budynki; ,,budynek krajalni stali" o pow. 176m˛ i budynek ,,magazyn materiałów łatwopalnych" o pow. 29,60m˛, które opodatkował wg stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Organ podatkowy I instancji wskazał, że aktualny właściciel nieruchomości w 2016r. przeprowadził remont budynku ,,krajalni stali" i wykorzystuje go do prowadzonej działalności gospodarczej. Budynek ,,magazyn materiałów łatwopalnych" został wyburzony 26 września 2016r. ponieważ jego stan techniczny zagrażał bezpieczeństwu. Właściwą stawką dla tego budynku dla powierzchni użytkowej 29,60m˛ będzie stawka [...] zł. Co do budynku ,,krajalni stali" organ podatkowy I instancji skonstatował, że powinien być opodatkowany wg stawki [...] zł. W odwołaniach od decyzji podatnik zarzucił naruszenie: -art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej-u.p.o.l.) poprzez jego błędną wykładnię, wskutek której organ podatkowy doszedł do przekonania, iż budynek krajalni stali o pow. 176m˛ mógłby być wykorzystywany w okresie, kiedy właścicielem budynku była spółka do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów w sytuacji gdy zgodnie z przedłożonym przez odwołująca się spółkę protokołem przekazania nieruchomości budynek krajalni stali wymagał remontu, miał powybijane okna, zniszczoną posadzkę, przeciekający dach, drzwi i bramy były w złym stanie, nie posiadał jakiejkolwiek instalacji, brak było książki obiektu budowlanego, nie posiadał wymaganych przeglądów oraz brak mu było dokumentacji architektonicznej, zatem budynek znajdował się w stanie wysokiego wyeksploatowania z przeznaczeniem do rozbiórki względnie odbudowy oraz ze względów technicznych nie spełniał warunków do prowadzenia działalności gospodarczej, stąd brak było podstaw do zastosowania najwyższej stawki podatku, -art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, że budynek krajalni stali o pow. 176m˛ mógł być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i być w tym okresie opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez ustalenie, iż właściwą stawką podatku dla budynku krajalni stali o pow. 176m˛ jest stawka przewidziana dla budynków pozostałych wynosząca w 2013r. [...] zł oraz umorzenie postępowania. Organ II instancji w pisemnych motywach decyzji przypomniał treść art. 2 u.p.o.l. i wskazał, że podatnikiem jest spółka P. Sp. z o.o. w K. jako użytkownik wieczysty gruntów oraz właściciel budynków i budowli. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego, handlu detalicznego, wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. W 2013r. była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] obr. [...] P. w K. o pow. 3248,00 m˛. Organ ustalił, że budynek ,,magazyn materiałów łatwopalnych" był bardzo złym stanie technicznym i został w 2016r. wyburzony. Organ przyjął, że przedmiotowy budynek z uwagi na względy techniczne nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika. Kwestią sporną było ustalenie czy w roku 2013r., 2014r. i 2015r. budynek krajalni stali należący do podatnika, spełniał przesłanki o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. warunkujące uznanie go za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też z uwagi na względy techniczne przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie organu, budynek krajalni stali stanowiący własność podatnika w 2013r. należało w całości opodatkować wg stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ani przedłożone przez stronę dowody nie pozwalały na przyjęcie, iż w rozpatrywanym przypadku, przedmiot opodatkowania w 2013r. 2014r. i 2015r.nie mógł być w całości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Kluczowe w tej sprawie dowody to następujące dokumenty: -umowa przeniesienia przedsiębiorstwa Rep.A Nr [...] z 23 maja 2016r. zgodnie z którą prawo użytkowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] P. zostało wniesione jako wkład niepieniężny do nowej spółki, -pisemne wyjaśnienia obecnego użytkownika wieczystego nieruchomości spółki Z. sp. k. w K. z 24 maja 2018r. w których wskazano, że sporny budynek został wyremontowany w 2016r. i opisano zakres prac remontowych, -pisemne wyjaśnienia obecnego użytkownika wieczystego spółki Z. s.k. w K. z 26 czerwca 2018r. i książka obiektu budowlanego wyremontowanego budynku, -pisemne wyjaśnienia P. Sp. z o.o. z 7 sierpnia 2018r. i protokół przekazania nieruchomości. Organ II instancji wskazał, że w żadnym z w/w dokumentów nie wskazano, iż stan techniczny był na tyle zły, iż trwale wyłączał obiekt z użytkowania i tym samym nie było możliwe przywrócenie tego budynku do stanu zdatnego do użytkowania. Stan techniczny budynku w okresie kiedy właścicielem obiektu była spółka P. miał charakter przejściowy i był konsekwencją zaniedbania budynku i zaniechań jego ówczesnego właściciela w zakresie bieżących napraw i konserwacji. Stan techniczny budynku w 2013r.,2014r. i 2015r. spowodowany był głównie wieloletnim zaniechaniem użytkowania obiektu i ograniczeniem niezbędnej, bieżącej opieki ze strony właściciela. Z wyjaśnień samego podatnika wynika, że budynek nie posiadał żadnych istotnych wad konstrukcyjnych grożących katastrofą budowlaną. Przywrócenie obiektu do właściwego stanu technicznego (użytkowego) było możliwe i wykonalne. W 2016r. nowy właściciel wykonał remont generalny dachu z wykonaniem obróbek blacharskich, nowe rynny, instalacja odgromowa, remont generalny posadzki (skucie starej i wykonanie nowej posadzki), wymiana okien i parapetów, remont instalacji elektrycznej, zamurowanie otworów w ścianach, uzupełnienie tynków, odgrzybianie ścian i pomalowanie ścian wewnętrznych, strop i konstrukcja stalowa, odrdzewianie i pomalowanie bram wjazdowych. Organ II instancji wskazał też, iż niewykorzystywanie budynku było wyłącznie następstwem decyzji gospodarczych. Spółka nie podejmowała żadnych działań zmierzających do poprawy stanu technicznego obiektu. Stan techniczny budynku w 2013r.,2014r. i 2015r. nie był stanem, który implikowałby tezę o trwałym wyłączeniu budynku z możliwości jego wykorzystania do działalności gospodarczej. II. W skargach do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła spółka P. Sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie: naruszenie przepisów postępowania, a to: -art. 187§1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 800 ze zm. dalej-O.p.) poprzez wydanie decyzji przed zebraniem całego materiału dowodowego w sprawie a w szczególności nie zbadanie czy krajalnia stali będąca w posiadaniu skarżącej z przyczyn technicznych nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie, kiedy właścicielem budynku krajalni była skarżąca, -art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż niewykorzystywanie budynku krajalni stali przez skarżącą było wyłącznie następstwem decyzji gospodarczych skarżącej w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego a w szczególności protokołu przekazania nieruchomości wynikało, iż budynek znajdował się w stanie wysokiego wyeksploatowania z przeznaczeniem do rozbiórki względnie odbudowy, co znalazło potwierdzenie w zestawieniu prac remontowo-budowlanych wykonanych przez następnego właściciela budynku w którym wskazano, iż w budynku wykonano m.in. generalny remont dachu, który może świadczyć o tym, że stan techniczny budynku w okresie kiedy właścicielem była skarżąca nie pozwalał na wykorzystanie go do prowadzeni działalności gospodarczej, naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: -art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą wykładnię co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia skarżącego zawyżoną stawką podatkową a to w szczególności przez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia ,,względów technicznych" oraz zwrotu ,,nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej" pomimo, iż jak wynikało z protokołu przekazania nieruchomości budynek krajalni stali wymagał remontu, miał powybijane okna, zniszczona posadzkę, przeciekający dach, drzwi i bramy były w złym stanie, nie posiadał jakiejkolwiek instalacji, bark było książki obiektu budowlanego, nie posiadał wymaganych przeglądów oraz brak mu było dokumentacji architektonicznej zatem ze względów technicznych budynek nie spełniał warunków prowadzenia działalności gospodarczej co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, ze budynek należący do skarżącej pomimo złego stanu technicznego i niewykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej i tak powinien być opodatkowany stawką jakby ta działalność była prowadzona, -art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, że budynek krajalni stali mógł być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i być w tym okresie opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art.5 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji w całości oraz o przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od SKO w K. kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wniesiono także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji. Uzasadniając skargi jej autor przypomniał, że stan nieruchomości był opisany w akcie notarialnym sporządzonym przy zbyciu nieruchomości na rzecz nowego właściciela i budynek był w złym stanie technicznym, nie nadawał się do użytkowania. Odpowiadając na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Działając na podstawie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej-p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił na rozprawie sądowej w dniu 4 października 2019r. sprawy o sygn. akt: od I SA/Kr 191/19, I SA/Kr 192/19 i I SA/Kr 193/19 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt: I SA/Kr 191/19. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na podmiot wnoszący skargi oraz stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w takim związku faktycznym i prawnym, że uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.-następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145§1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżony akt administracyjny, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonych decyzji wykazała, że naruszają one prawo, albowiem w toku postępowania podatkowego doszło do naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że z akt sprawy wynika, że podmiotem w stosunku do którego wydano decyzję I instancji i który wniósł odwołanie była spółka P. Sp. z o.o. w K. . Tymczasem w zaskarżonych decyzjach organu odwoławczego jako stronę postępowania wskazano P. Sp. z o.o. w K. w upadłości likwidacyjnej. Stosownie do treści art. 210§1 pkt 3 O.p. jednym z wymogów formalnych decyzji jest oznaczenie strony. Jest to bardzo ważny element decyzji, pozwala on bowiem na ustalenie adresata decyzji. Stosownie do art. 133§1 O.p. stroną w postępowaniu regulowanym przepisami tej ustawy: jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu, do której czynność organu się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu dotyczy. Stroną w postępowaniu może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w §1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa (art. 133§2 O.p.). Wyznacznikiem tego czy dany podmiot może być uznany za stronę postępowania są przepisy konkretnych ustaw podatkowych a w sprawach poddanych osądowi są to przepisy ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Z art. 3 ust. 1 pkt 3 wynika, że podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby prawne-użytkownicy wieczyści gruntów. Z przedłożonych do sądu akt administracyjnych sprawy (art. 133 p.p.s.a.) nie wynika by skarżąca spółka była w okresie od wniesienia odwołania do wydania decyzji organu II instancji w upadłości likwidacyjnej. Z dołączonego do akt sądowych odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego również nie wynika by była w upadłości likwidacyjnej i miała wyznaczonego likwidatora. Skierowanie decyzji do każdego innego adresata, niż określony w art. 133 O.p., stanowi skierowanie tej decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Zatem decyzje, w dacie ich wydania, były adresowane do podmiotu nie istniejącego, czyli do podmiotu, nie spełniającego przesłanki z art. 133 O.p., a zatem do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Istota sporu sprowadza w niniejszych sprawach się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie uznały za związane z działalnością gospodarczą grunty, budynki i budowle stanowiące własność skarżącej, czy też – jak zarzucała strona – w badanych latach podatkowych z uwagi na istnienie "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - cechy takiej one nie posiadały, a w konsekwencji, czy uzasadnione było ich opodatkowanie wg stawek podwyższonych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b u.p.o.l. Główny spór między stronami dotyczy zatem różnego rozumienia treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w tej jego części, która przewiduje możność zastosowania niższej stawki podatkowej z uwagi na fakt, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze "względów technicznych". Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podwyższona stawka podatku ma zastosowanie w odniesieniu do budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, natomiast istnienie tego rodzaju związku w przypadku budowli powoduje objęcie ich przedmiotowym zakresem opodatkowania. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Rada gminy uzyskała kompetencje do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w najwyższej stawce od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz w odniesieniu do budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.). W świetle brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za trafną należy uznać przyjętą przez organy wykładnię, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych obiektów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie ma miejsca sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (por. wyrok NSA z 1 lipca 2014r. sygn. akt: II FSK 1349/14, dostępny, podobnie jak pozostałe powołane w tym uzasadnieniu orzeczenia w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronach internetowych NSA). Ta ogólna zasada określa istotę sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako podatku majątkowego (od posiadania majątku). Nie nawiązuje on zatem do efektów ekonomicznych, co oznacza, że w aspekcie podatkowym (podstawa opodatkowania i stawka podatkowa) nie jest ważna intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to, jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dlatego ewentualne faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części w prowadzonej działalności gospodarczej - o ile nie jest spowodowane względami technicznymi - nie daje podstaw do rezygnacji, przy wymiarze podatku od nieruchomości, ze stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (lub w przypadku budowli nieopodatkowania ich w ogóle). Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako jeden z wyjątków od omawianej zasady, dając podstawę do opodatkowania gruntów i budynków i stawką właściwą dla gruntów i budynków pozostałych oraz nieobjęcia opodatkowaniem budowli, wprowadza przesłankę tzw. "względów technicznych". Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis wprowadzenia tego przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania (por. wyrok NSA z 7 lutego 2014r. sygn. akt: II FSK 458/12). Dlatego przepis ten może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku wystąpienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Względy techniczne o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., to takie okoliczności o charakterze technicznym, które uniemożliwiają podatnikowi prowadzenie działalności gospodarczej, czyniąc nieruchomość ogólnie niezdatną do użytku gospodarczego. Okoliczności przemijające, niemające charakteru stałego i ciągłego nie wyczerpują desygnatów opisanej normy prawnej. Względami technicznymi nie są zatem absolutnie okoliczności, które jedynie utrudniają gospodarcze wykorzystanie nieruchomości, zmuszając podatnika do poszukiwania alternatywnych metod rozwiązania problemu. Aby jednakże można było prawidłowo ocenić czy zaistniały "względy techniczne" o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w pierwszej kolejności musi dojść do przeprowadzenia wszechstronnego i pełnego postępowania dowodowego, a następnie ustalenia w oparciu o zebrany materiał dowodowy, rzeczywistego stanu technicznego obiektów, w aspekcie istnienia lub nie, obiektywnej i trwałej niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Interpolując powyższe wywody na grunt rozpoznawanych spraw, odnotować należy, strona skarżąca zbyła kwestionowany budynek a nowy właściciel wykonał remont generalny, zrewitalizował budynek w całości. Szczegółowy opis wykonanych prac oraz książka budynku były przedkładane organom podatkowym w trakcie postępowania. Zwrócić jednak trzeba uwagę na dodatkowy dokument tj. pismo skarżącej spółki z 7 sierpnia 2018r. z którego wynika, że Prezydent Miasta K. wydał w dniu 12 września 2012r. postanowienie o przeprowadzeniu oględzin działki nr [...] położonej w K. przy ul. [...]. Oględziny miały miejsce i jak wskazała skarżąca spółka w rezultacie ich przeprowadzenia, organ podatkowy wydał w dniu 14 grudnia 2012r. decyzję, w której zastosowano w stosunku do podatnika (spółki) niższą stawkę podatku. Organy w toku postępowania nie analizowały tego dokumentu w kontekście stanu faktycznego nieruchomości uwidocznionego po przeprowadzeniu oględzin w 2012r. i zmniejszeniu zobowiązania podatkowego podatnikowi. Uznając za zasadne zarzuty skarg, w których strona wskazywała na wady postępowania dowodowego, Sąd zauważa, że postępowanie dowodowe winno być uzupełnione o protokół oględzin nieruchomości sporządzony w 2012r. jak również organ winien rozważyć dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony, świadków, nowego właściciela na okoliczność stanu technicznego budynku krajalni stali w latach 2013-2015. Dopiero prawidłowe postępowanie dowodowe, przeprowadzone zgodnie z zasadami wyrażonymi w Ordynacji podatkowej i z uwzględnieniem obciążającego organy podatkowe obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego może stać się podstawą właściwej subsumcji takiego stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Obowiązek ten został nałożony na organy przepisem art. 122 O.p., a jego konkretyzację wyraża art. 187§1 O.p. zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 180§1 O.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Granice dowodzenia określone w tej regulacji zostały wyznaczone "przyczynianiem się" danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brakiem jego sprzeczności z prawem. Postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Reasumując, dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Zaniechanie przez organy zbadania protokołu oględzin obiektów z 2012r. także w kontekście dokonanej właśnie w 2016r. rozbiórki niektórych obiektów (magazynu materiałów łatwopalnych) wskazuje zarówno na naruszenie art. 120, 187§1 O.p., a rezultacie również na naruszenie przez organy wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż ta powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego . Z tych też powodów, ponieważ Sąd stwierdził naruszenie wskazywanych w skargach przepisów postępowania tj. art. 133 w zw z art. 210§1 pkt 3, art.120, art.122, art. 187§1, art.191 Op w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasadnym stało się uwzględnienie skarg na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawy organ uwzględni wskazania płynące z uzasadnienia wyroku (art. 153 p.p.s.a). Organ podatkowy winien również skierować decyzje do właściwego podmiotu, prawidłowo ustalając kto jest podatnikiem czyli stroną postępowania. Przeprowadzi także dodatkowe postępowanie celem dokonania ustaleń dotyczących stanu technicznego obiektów w badanych latach podatkowych z uwzględnieniem protokołu oględzin z 2012r. oraz decyzji z 14 grudnia 2012r. Dopiero po dokonaniu tych rzetelnych ustaleń, możliwe stanie się odniesienie do dalszych zarzutów skarg , dotyczących wskazywanych w niej naruszeń prawa materialnego. Orzeczenie o kosztach postępowania, oparte zostało na art. 200 w zw. z art. 205§2 p.p.s.a. Na wysokość kosztów w wysokości [...] zł składają się wpisy od skarg w kwocie [...]zł, zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictw w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie [...]zł ustalone na podstawie §14 ust 1 pkt 1 lit a w zw z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800, ze zm. zm.).