I SA/Rz 510/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Piotr Popek Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi T.P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego T.P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. P. (zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenie wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie dla niego interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie podatku od towarów i usług. W opisie stanu faktycznego podał, że w 2002 r. wybudował przyłącze ze swojego domu do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Jego budowa nie została przeprowadzona w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. W grudniu 2018 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (MPWiK) przejęło przyłącze, na podstawie umowy zawartej przez skarżącego z tym podmiotem. Za przejęcie przyłącza operator miejski wypłacił skarżącemu kwotę 8 610 zł, która nie pokrywała kosztów jego wybudowania. W tej sytuacji skarżący zwrócił się do organu interpretacyjnego z pytaniem czy od kwoty otrzymanej od MPWiK, tytułem przejęcia przyłącza, winien odprowadzić podatek od towarów i usług. Jego zdaniem nie ma on takiego obowiązku, jako że przyłącze zostało wybudowane i przeznaczone na cele prywatne, poza zakresem prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wezwaniem z 11 marca 2019 r., zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie złożonego przez niego wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie opisu stanu faktycznego, między innymi poprzez podanie czy skarżący udostępniał przyłącze kanalizacyjne, na podstawie umów cywilnoprawnych, osobom trzecim, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, czy zawierane w ten sposób umowy (najem, dzierżawa) były odpłatne. Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania, w zakresie wyżej opisanego braku, skarżący wyjaśnił między innymi, że z należącego do niego przyłącza nie osiągał przychodów. Dodał także, iż budynek, do którego przyłącze było doprowadzone był budynkiem mieszkalnym i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej. W kwestii odpłatności skarżący zaznaczył, że za odprowadzanie ścieków ponosił jedynie należne z tego tytułu opłaty, takie jak inne osoby fizyczne. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., pozostawił wniosek skarżącego o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Zdaniem organu skarżący uchybił wynikającemu z art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją) obowiązkowi przedstawienia we wniosku w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. W tej sytuacji wezwano więc go do uzupełnienia tego braku, poprzez podanie czy udostępniał przyłącze kanalizacyjne, na podstawie umów cywilnoprawnych, osobom trzecim, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, wyjaśnienie czy zawierane w ten sposób umowy (najem, dzierżawa) były odpłatne. Jednocześnie w wezwaniu pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem organu skarżący nie udzielił wyczerpującej i jednoznacznej odpowiedzi na skierowane do niego pytanie, wobec czego, w związku ze znaczeniem tej informacji, wydanie interpretacji stało się niemożliwe. Wyjaśniając swoje stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, z wniosku skarżącego o wydanie interpretacji, w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć czy działa on w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem kluczowe znaczenie w tym zakresie miało stwierdzenie czy skarżący udostępniał przyłącze na podstawie odpłatnych umów cywilnoprawnych. Nieuzupełnienie przez skarżącego braków jego wniosku w tym zakresie uniemożliwiło więc wydanie interpretacji. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego od swojego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r., postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. utrzymał je w mocy. W tym zakresie organ podkreślił znaczenie prawidłowo i wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zwłaszcza w świetle tego, że w postępowaniu interpretacyjnym prowadzący je organ nie ma możliwości czynienia własnych ustaleń faktycznych. Oprócz tego organ potrzymał swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu, że skarżący pomimo niedopełnienia obowiązku, w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, nawet wzywany do uzupełnienia braków w tym zakresie, nie uczynił zadość wezwaniu. W związku z tym jego wniosek o wydanie interpretacji należało pozostawić bez rozpatrzenia. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ponownie zwrócił uwagę na to, że kwestia ewentualnego uzyskiwania przychodów z odpłatnego udostępniania przyłącza ma niezwykle istotne znaczenia, dla określenia czy skarżącemu można przypisać status podatnika podatku od towarów i usług. Skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] czerwca 2019 r. wniósł skarżący, kwestionując jego zasadność. Jeżeli chodzi o podnoszoną przez organ problematykę ewentualnego udostępniania przyłącza osobom trzecim, to skarżący zaznaczył, iż w treści złożonego przez siebie zażalenia wyraźnie zaznaczył, że nie udostępniał przyłącza osobom trzecim. Niezależnie od powyższego skarżący zauważył, że w tak błahej sprawie organ sporządził dwa szesnastostronicowe pisma, uruchamiając w sposób niezasadny cały aparat biurokratyczny. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne załatwienie jego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo zaznaczył również, że ocena czy strona usunęła braki formalne podania sprowadza się do prostego porównania tego do czego była wezwana i tego co uczyniła. W niniejszej sprawie skarżący nie ustosunkował się w sposób właściwy do skierowanego do niego wezwania, z tego więc względu jego wniosek o wydanie interpretacji należało pozostawić bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, na wstępie poczynionych w tym zakresie rozważań zaznaczyć należy, że bezspornym jest to, że w ramach postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w kształcie jaki został mu nadany przepisami Ordynacji (art. 14a- 14 s Ordynacji), powołany do dokonania tego rodzaju urzędowej wykładni organ nie ma prawa do czynienia własnych ustaleń faktycznych. Jest on bowiem związany treścią opisu przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzania przyszłego, w który nie może ingerować. W zakresie wymogów jakie Ordynacja precyzuje w stosunku do przedmiotowego opisu wskazać należy, że winien on być wyczerpujący (art. 14c § 1 Ordynacji). Stopień szczegółowości tego opisu nie został jednak wyraźnie zdefiniowany, jednakże z uwagi na cel jaki przyświeca samej interpretacji i zasadom postępowania w którym ma ona zostać wydana stwierdzić należy, że opis zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego winien zawierać wszystkie te elementy, które z uwagi na treść pytania i odnoszącą się do poruszanej w nim problematyki regulację prawną, są bezwzględnie konieczne do udzielenia na nie odpowiedzi. Ustawodawca w przepisach regulujących postępowanie interpretacyjne, poprzez odesłanie w art. 14 h Ordynacji do odpowiednich regulacji prawa podatkowego, umożliwił zwrócenie się do wnioskodawcy o uzupełnienie przedstawionego przez niego opisu w niezbędnym zakresie, w oparciu o art. 169 § 1 Ordynacji, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej skorzystał z takiej możliwości uznając, że pierwotnie przedstawiony przez skarżącego opis stanu faktycznego uniemożliwiał ustosunkowanie się do postawionego we wniosku pytania. Było to związane z koniecznością rozstrzygnięcia tego czy skarżącemu można było przypisać status podatnika podatku od towarów i usług, to zaś z kolei wymagało rozważenia czy udostępniał on odpłatnie wybudowane przez siebie przyłącze kanalizacyjne innym osobom. Opis skarżącego, nie zawierał jednoznacznych i dokładnych informacji w tym przedmiocie (choć skarżący zaznaczył, że chodzi o przyłącze kanalizacyjne do budynku mieszkalnego), dlatego wezwanie go o uzupełnienie informacji w tym zakresie było zasadne, jako że przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.) stanowią, że przedmiotem opodatkowania tym podatkiem jest między innymi odpłatna dostawa usług, a tego rodzaje czynności opodatkowane mogły wchodzić w zakres ewentualnej działalności skarżącego. Skarżący ustosunkowując się do wezwania podał, że nie osiągał przychodów z opisanego w swoim wniosku przyłącza. Organ zaś uznał, że taka odpowiedź jest niewystarczająca i nie przystaje do treści skierowanego do niego wezwania w tym przedmiocie. Na tej podstawie pozostawił więc wniosek skarżącego o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Odnosząc się do stanowiska organu zauważyć jednak należy, że jest ono wyrazem bardzo formalistycznego i abstrahującego od przedmiotu i celu całego postępowania interpretacyjnego podejścia do procesowej instytucji uzupełniania braku opisu zdarzenia przyszłego czy stanu faktycznego. Jak to już wyżej podkreślono, możliwość zwrócenia się o uzupełnienie opisu ma służyć wydaniu interpretacji, a nie być celem samym w sobie, w efekcie realizacji którego, wobec nie do końca przystającego do treści wezwania uzupełnienia, wniosek o wydanie interpretacji zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. W niniejszym przypadku prawdą jest, że odpowiedź skarżącego na jedno z pytań wezwania nie przystawała do literalnej jego treści, niemniej jednak nie można pominąć tego, co organ wyraźnie wyartykułował w zaskarżonym postanowieniu, że celem przyświecającym zadaniu tego pytania było ustalenie czy skarżący za odpłatnością udostępniał przyłącze innym osobom. Skarżący wyjaśnił zaś, że nie osiągnął z tego tytułu żadnych przychodów, dlatego też nie sposób jest przyjąć, iż nie uzupełnił opisu zdarzenia przyszłego, w sposób umożliwiający wydanie wnioskowanej przez niego interpretacji. W świetle uzupełnionych informacji organ mógł ustosunkować się do kwestii możliwości przypisania skarżącemu cech podatnika podatku od towarów i usług. W tej więc sytuacji pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia było niezasadne, w świetle art. 169 w zw. z art. 14 h i 14 c § 1 Ordynacji. Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że uzupełnieniem przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji opisu stanu faktycznego nie może być treść składanego w sprawie zażalenia na postanowienie w przedmiocie pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Niemniej jednak, mając na względzie to, że na gruncie przedmiotowej sprawy skarżący wyjaśnił w istocie kwestię nieprowadzenia przez niego działalności, w zakresie odpłatnego udostępniania przyłącza innym osobom, to treść uzasadnienia złożonego środka odwoławczego mogła stanowić dodatkowe potwierdzenie tych okoliczności. Mając wiec na uwadze powyższe stwierdzić należy, że pozostawiając bez rozpatrzenia wniosek skarżącego o wydanie interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej niezasadnie uznał, że uzupełniony opis stanu faktycznego uniemożliwia wydanie interpretacji. Tym samym dopuścił się naruszenia art. 169 w zw. z art. 14 h i 14 c § 1 Ordynacji pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. W tej sytuacji Sąd, kierując się treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kwota ta obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, w wysokości 100 zł.