IV SA/Wa 1245/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, w dniu 1 marca 2019 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] (dalej: "uchwała"). Skarżący wskazał, że jest inwestorem planującym realizację inwestycji budowlanej na nieruchomościach oznaczonych numerami [...] i [...] położonych w [...]. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności: § 2 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. b – e; § 6 ust. 1 pkt 5 i 6 w zw. z § 11 pkt 1; § 8 ust. 4 pkt 4 lit. a; § 12; § 13 pkt 1; § 20 ust. 1 pkt 3 lit. d – f, pkt 4, pkt 5 lit. b – d, lit. i; § 21 ust. 1 pkt 3 lit. d – f, pkt 4, pkt 5 lit. b – d oraz I; § 26 ust. 1 pkt 3 lit. a uchwały. Skarżący podał, że przed wniesieniem skargi w dniu 14 stycznia 2019 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że planuje wybudować budynki inwentarskie przeznaczone do specjalistycznej produkcji rolnej – fermy drobiu. Skarżący podniósł, że toczyły się postępowania administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz decyzji o warunkach zabudowy, które zakończyły się wydaniem pozytywnych dla niego decyzji. W jego ocenie regulacje zawarte w planie co do przedmiotowych działek dopuszczające maksymalnie 2 budynki inwentarskie na jednej działce budowlanej, czy ustalające wskaźnik DJP na poziomie 40, powodują ograniczenie prawa skarżącego do zabudowy. Skarżący chciałby, aby wskaźnik wynosił 1200 DJP, linie rozgraniczające uległy zmianie i nastąpiło zwiększenie dopuszczalnej powierzchni budynków inwentarskich. Rada Miejska w [...], wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), który ma w niniejszej sprawie zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w związku z art. 17 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności Sąd musi zatem rozważyć czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez skarżącego w przewidzianym prawem terminie. Badając przedmiotową kwestię należy wskazać, że skarżący – jak wynika z akt sprawy – przed wniesieniem przedmiotowej skargi, pismem złożonym w dniu 14 stycznia 2019 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwaleniem przez Radę Miejską w [...] uchwały z dnia [...] maja 2017 r. Jednak z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarżący A. K. już wcześniej – pismem z dnia 20 lipca 2019 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 lipca 2018 r.) złożył skargę na tę samą uchwałę w identycznym zakresie, tj. odnoszącym się do działek nr [...] i [...] i domagał się stwierdzenia nieważności tych samych przepisów zaskarżonej uchwały, co w skardze z dnia 1 marca 2019 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 3081/18 Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. (prawomocnym od 4 stycznia 2019 r.) skarga z 20 lipca 2019 r. została odrzucona, z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Z uzasadnienia postanowienia sądu wynika, że wniesienie skargi z 20 lipca 2019 r. zostało poprzedzone skierowaniem przez skarżącego do Rady Miejskiej w [...] wezwania z dnia 12 marca 2018 r. (nadanego w urzędzie pocztowym w dniu 13 marca 2018 r.). Sąd wskazał, że w sytuacji gdy Rada Miejska w [...] nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, to termin do złożenia skargi dla skarżącego wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Upłynął on w dniu 14 maja 2019 r. Natomiast skarga została wniesiona dopiero w dniu 24 lipca 2019 r. Z tych też względów Sąd odrzucił przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Rozpatrując zatem niniejsza sprawę, Sąd wziął pod uwagę, że skarga na tę samą uchwałę (o identycznej treści) została prawomocnie odrzucona z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia, bowiem została złożona po upływie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 marca 2018 r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, pisma z dnia 9 stycznia 2019 r. (złożonego w dniu 14 stycznia 2019 r.) nie można traktować jako wezwania, które umożliwia skarżącemu ponowne wniesienie takiej samej skargi, jak poprzednio odrzucona, na tę samą uchwałę. W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2737/12). Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów, a w konsekwencji byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Nie ulega wątpliwości, że w demokratycznym państwie prawa, wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od daty wniesienia wezwania z 13 marca 2018 r. Kolejne pismo w tej samej sprawie z dnia 9 stycznia 2019 r. złożone w organie w dniu 14 stycznia 2019 r., traktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło otworzyć mu drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]. Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego należy orzec o jej odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt 2 sentencji).