III SAB/Gl 272/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys–Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "A" w L. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w D. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem datowanym z dnia [...] r. "A" w L. (dalej jako: wnioskodawca, strona, skarżący) złożyło skargę na bezczynność organu: Prezesa Sądu Rejonowego w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Złożenie skargi poprzedził następujący ciąg zdarzeń: Wnioskiem z [...] r. skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji dotyczących A. J. - wpisanego na listę biegłych sądowych przy Sądach Okręgowych w C., B., G. oraz K.: kopii wszystkich postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu A. J. wynagrodzenia lub innych należności w latach: 2015, 2016, 2017, 2018; alternatywnie kopie innych wiarygodnych dokumentów, z których będzie jasno wynikało w jakich sprawach w/w biegły opiniownł oraz jakie wynagrodzenie, czy też inne należności otrzymał. W podstawie powołał sie na art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 1429; dalej jako: u.d.i p.). Pismem z [...] r. o nr [...] organ zawiadomił Stronę, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Wskazując na art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP i orzecznictwo skonkludował, że akta sądowe lub ich część nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i p., a zasady udostępniania akt sądowych lub dokumentów w nich się znajdujących regulowane są przez przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 roku Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. poz. 1141 - zwany dalej Regulaminem). Zgodnie z § 129 ust. 1 Regulaminu do udostępniania akt i zawartych w nich dokumentów w celu przejrzenia lub samodzielnego utrwalenia ich obrazu, a także wydania przedmiotów lub dokumentów złożonych w sprawie uprawniona jest strona postępowania, a inne osoby po wykazaniu istnienia uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Natomiast § 123-125 Regulaminu regulują kwestie jakie dane o sprawach mogą być udzielane, w jakich sytuacjach i pod jakimi warunkami. Żądane przez Państwa informacje natomiast nie spełniają także i tych wymogów. Podmiotom, które nie posiadają uprawnień procesowych w danym postępowaniu nie przyznano prawa do żądania informacji dostępu do poszczególnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy cywilnej i dokonywania z nich wypisów, kserokopii. Zasady te nie mogą zostać naruszone przez korzystanie z uprawnień wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 19.12.2018r., sygn. akt: II SAB/Łd 111/18). W konsekwencji organ stwierdził, że wnioskowane dokumenty nie mogą zostać udostępnione. W skardze na bezczynność Strona zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa materialnego art. 10 ust. 1 EKPCz, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji gromadzonej przez władze państwowe; 2) obrazę przepisów art. 10 ust. 2 EKPCz w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z § 123-125 i § 129 ust. 1 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej poprzez akt rangi pod ustawowej, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności;  3) obrazę przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. poprzez odmowę wydania postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub innych należności; 4) obrazę przepisów prawa materialnego art. 13 ust. 1 u.d.i.p.poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bądź nie wydanie aktu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. W konsekwencji wniosła o doręczenie “A" odpowiedzi na skargę; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku Skarżącej bądź wydania aktu w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 3) wymierzenie organowi grzywnę w wysokości 300 zł; zasądzenie e zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Strona powołałą sie na zawarte w art. 31 ust. 3 i art. 61 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, akcentując że podobne wymogi stawia art. 10 ust. 2 EKPCz. Zatem za całkowicie nieuprawnione uznałą powołanie się przez organ na przepisy Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, bowiem jest to akt rangi podustawowej, który nie może być źródłem ograniczenia wolności i praw. Oparła sie na orzecznictwie sądów administracyjnych i wskazując na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podkreśliła, że wynagrodzenie jest niewątpliwie jednym z warunków wykonywania funkcji publicznej, a poza tym wypłacane jest z funduszy publicznych; biegłego sądowego uważa się za osobę wykonującą funkcje publiczne - zatem informacje o wynagrodzenie za sporządzenie opinii powinno zostać ujawnione. Skoro więc dla zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, to wniesienie skargi jest uzasadnione w świetle jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości praktyki ujawniania przez sądy wydawanych przez siebie orzeczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając bezzasadność podniesionych w niej zarzutów. Odnosząc sie do argumentacji Skarżącego wskazano na: art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, że swoboda wypowiedzi "obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei"; decyzję ETPC z 18 listopada 2003 r. w sprawie Loiseau przeciwko Francji, skarga nr 46809/99, ECHR 2003-XII Trybunał wskazał, że "trudno wyprowadzać z Konwencji ogólne prawo dostępu do danych i dokumentów administracyjnych", chyba że taki dostęp jest ważny w indywidualnej sytuacji ze względu na konwencyjne prawo jednostki. Takie ogólne prawo dostępu nie wynika jednak samoistnie z art. 10; decyzję ETPC z 10 lipca 2006 r. w sprawie Sdruźeni Jihoćeske Matky przeciwko Czechom, skarga nr 19101/03, gdy prawo krajowe przewidywało uprawnienie polegające na dostępie do informacji Trybunał uznał, że wówczas odmowa dostępu stanowi ingerencję w konwencyjne prawo do uzyskania informacji i musi spełniać wymogi trójelementowego testu z ustępu 2 art. 10 (legalności, celowości i konieczności w demokratycznym społeczeństwie). Jeśli jednak w ramach krajowych reguł taki dostęp nie jest przewidziany, nie powstaje też konwencyjne prawo do uzyskania informacji. Czy i w jakich sytuacjach art. 10 znajdzie zastosowanie, zostaje więc uzależnione od krajowego ustawodawcy, a do realizacji materialnego uprawnienia do uzyskania informacji zapisanego w Konwencji dochodzi dopiero wtedy, gdy takie uprawnienie powstaje w danym systemie krajowym W konsekwencji więc organ zarzut obrazy przepisów prawa materialnego: art. 10 ust. 1 EKPCz, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji gromadzonej przez władze państwowe, abstrahujący od krajowych regulacji powyższego zagadnienia, w tym przepisów procesowych określających zasady udostępniania dokumentów z akt spraw sądowych, uznał za bezzasadny.  Podobnie za chybiony ocenił zarzut braku uprawnienia organu do powołania się na przepisy rangi podustawowej - Regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych wyjaśniając, że postanowienia sądu określające wysokość wynagrodzenia przyznanego konkretnemu biegłemu w prowadzonych przez dany sąd sprawach nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i p., gdyż nie są to informacje wytworzone lub odnoszące się do władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania władzy pubłicznej i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Dlatego zasady udostępniania tych informacji regulowane są przez przepisy § 129 ust. 1 i § 123-125 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości - Regulamin urzędowania sądów powszechnych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej i w jej granieach (art. 41 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych), stanowiąc uszczegółowienie normy ustawowej, a to art. 9 K.p.c., z którego wynika, że rozpoznawanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, zaś strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy lub wyciągi z tych akt. Jako niezasadny organ ocenił także zarzut obrazy przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret trzecie ustawy o dostępie do inforaiacji publicznej, poprzez odmowę wydania postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub iimych należności wyjaśniając, że postanowienia Sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub innych należności w postępowaniu sądowym to dokumenty, które wydawane są wyłącznie w ramach danych postępowań, regulując wynagrodzenie za pracę biegłego, obciążające ostatecznie w orzeczeniu kończącym postępowanie co do zasady stronę przegrywającą sprawę, a zatem nie dotyczące dysponowania środkami pubłicznymi, co oznacza, że dokumenty takie poza postępowaniem nie mają racji bytu i nie są dokumentami dotyczącymi informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p. Na potwierdzenie organ powołał orzecznictwo sądowoadminstracyjne. W konsekwencji skonkludowano, że gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej uczyniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: pusa.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ppsa sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Rozpoznawana sprawa, co należy powtórzyć, dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z [...] r. o udostępnienie informacji dotyczących A. J. - wpisanego na listę biegłych sądowych przy Sądach Okręgowych w C., B., G. oraz K.: kopii wszystkich postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu A. J. wynagrodzenia lub innych należności w latach: 2015, 2016, 2017, 2018; alternatywnie kopie innych wiarygodnych dokumentów, z których będzie jasno wynikało w jakich sprawach w/w biegły opiniował oraz jakie wynagrodzenie, czy też inne należności otrzymał. Podkreślenia w tej materii wymaga, że przepisy ppsa nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności. Równocześnie zauważenia wymaga, że w dniu 7 kwietnia 2017 roku Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, w tym ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która wejścia w życie 1 czerwca 2017 r., usunęła ona wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 ppsa) – dotychczas ustawodawca nakładał na obywateli obowiązek skierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed złożeniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (dot. tzw. innych aktów i czynności, w tym indywidualnych interpretacji podatkowych) oraz aktów prawa miejscowego, a jego wypełnienie warunkuje obecnie możliwość wniesienia skargi w sprawach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ppsa. Zgodnie z nowym rozwiązaniem, w przypadku gdy ustawa nie będzie przewidywała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, strona, bez konieczności uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, może złożyć skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego – w terminie 30 dni od dnia, w którym dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Natomiast w niniejszej sprawie Strona wniosła skargę bezpośrednio do tut. Sądu, gdyż jej zdaniem organ nie podjął stosownych działań celem załatwienia żądania zawartego we wniosku skarżącej, a ograniczył się do poinformowania pismem z [...] r., że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jednakże żądana do udostępnienia informacja - w postaci udostępnienie informacji dotyczących A. J. - wpisanego na listę biegłych sądowych przy Sądach Okręgowych w C., B., G. oraz K.: kopii wszystkich postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu A. J. wynagrodzenia lub innych należności w latach: 2015, 2016, 2017, 2018; alternatywnie kopie innych wiarygodnych dokumentów, z których będzie jasno wynikało w jakich sprawach w/w biegły opiniownł oraz jakie wynagrodzenie, czy też inne należności otrzymał - nie ma charakteru informacji publicznej, jak słusznie uznał to organ. Dokonując więc wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy zauważyć, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Natomiast dane dotyczące postanowień Sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub innych należności za opinie sporządzane na potrzeby postępowania w konkretnej sprawie, nie stanowią informacji w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i p. W tym zakresie tut. Sąd podziela w pełni stanowisko organu i zawarte w przytoczonych wyrokach sądów administracyjnych. Skoro bowiem dostęp stron i uczestników postępowań (ich przedstawicieli i pełnomocników) do dokumentów procesowych (a zatem także do treści postanowień sądu) jest ściśle określony przepisami stosownych procedur sądowych, to tym bardziej takiego samego, a nawet dalej idącego dostępu do takich dokumentów, nie mogą mieć osoby trzecie, bez względu na treść innych regulacji prawnych, w tym zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nadto zauważyć należy, że przesądzające w zakwalifikowaniu żądanej informacji jako podlegającej u.d.i.p., nie może następować w oderwaniu od analizy celu i przeznaczenie wnioskowanego dokumentu. Zaakcentować należy, że – jak wyżej wskazano - za informację publiczną uznaje się wiadomość wytworzoną m.in. przez osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych ale wyłącznie w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Zatem skoro celem powołania biegłego w postępowaniu przed sądem powszechnym jest sporządzenie opinii, która ma być wykorzystana jako materiał opiniodawczy, doradczy, poglądowy, uzasadniający podjęcie konkretnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, a kosztami wydatkowanych na nią środków pieniężnych są następnie obciążane strony postępowania - to powyższe w ocenie tut. Sądu nie uzasadnia oceny żądanych w trybie u.d.i p. danych jako spełniających kategorię informacji publicznej. Chybiona jest zatem argumentacji skarżącej, jak i bezzasadne powoływanie się m.in. na postanowienie Sądu Okręgowego w S. co do charakteru I znaczenia czynności biegłego sądowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. ----------------------- 2