II SA/Ol 544/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: WITD), powołując się na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2019r., poz. 58) zwanej dalej: u.t.d., nałożył na W.S. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł: 1. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; 2. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; 3. za wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego kierowcy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że [...] 2018r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości B. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M.K. wykonujący krajowy transport drogowy węgla w imieniu W.S. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. W.S. (dalej jako: skarżący) zeznał, że wypożyczył kontrolowany pojazd od znajomego W.S., a następnie kupił 10 ton węgla i przez tydzień świadczył usługi transportowe odpłatnie przewożąc węgiel dla pozyskanych okazjonalnie klientów i sprzedawał im węgiel bezpośrednio z pojazdu. Skarżący wyjaśnił również, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako przedsiębiorca w CEIDG, nie zatrudniał kierowcy i nie miał wiedzy o jego braku uprawnień do kierowania pojazdem ciężarowym. Do kontroli nie okazano wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, ani wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Podczas kontroli stwierdzono, że skarżący wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Ustalono również, że podmiot wykonujący przewóz, tj. skarżący naruszył obowiązki lub warunki przewozu drogowego poprzez wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego. Ponadto stwierdzono, że 17 stycznia 2018r. kierowcy kontrolowanego pojazdu upłynął termin odbycia obowiązkowego szkolenia okresowego odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...]. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o umorzenie nałożonej kary pieniężnej. Podniósł, że podczas kontroli drogowej wziął całą winę na siebie, nie zdając sobie sprawy z grożących konsekwencji. Wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną i jedynym żywicielem rodziny, obiecano mu zarobek 200 zł przy rozładunku węgla. Decyzją z [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez spełnienia przesłanek wykonywania takiego przewozu. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca, niezatrudniony w ramach umowy o pracę, wykonywał transport drogowy rzeczy (węgla) w imieniu skarżącego. Kierujący nie okazał do kontroli ani wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, ani wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy też wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Potwierdza to protokół kontroli drogowej podpisany przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń, protokoły przesłuchania świadków - skarżącego oraz kierowcy, notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza policji w dniu kontroli, a także pisma Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym z 28 listopada 2018r. oraz z 2 kwietnia 2019r. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie jest uprawniony do ustalania, czy skarżącego z kontrolowanym kierowcą faktycznie łączył stosunek pracy, mimo że przedłożona została umowa zlecenia. W ocenie organu odwoławczego, w dniu kontroli skarżący wykonywał krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d. transport drogowy to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Podczas kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego czy też wypisu z licencji. Także z pism Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym z 28 listopada 2018r. oraz z 2 kwietnia 2019r. wynika, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. W ocenie organu, skarżący wykonywał przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. Organ wskazał, że kierujący pojazdem w imieniu skarżącego podpisał bez zastrzeżeń protokół kontroli drogowej wraz z załącznikiem. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez zezwolenia, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, że podczas kontroli stwierdzono, iż tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie posiadał ważnego badania okresowego. Ostatnie badanie okresowe przeprowadzono w dniu 12 października 2015r., a kolejne badanie okresowe powinno zostać wykonane najpóźniej w dniu 12 października 2017r. Z tytułu stwierdzonego naruszenia nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 000 zł zgodnie z lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Nadto organ odwoławczy podniósł, że w dniu kontroli kierowca wykonujący zarobkowy przewóz rzeczy w imieniu skarżącego miał nieważne szkolenie okresowe odpowiednie do pojazdu, którym wykonywał przewóz drogowy. Termin odbycia obowiązkowego szkolenia okresowego upłynął kierowcy w dniu 17 stycznia 2018r. Z tytułu stwierdzonego naruszenia nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 zł zgodnie z lp. 1.15. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania skarżący nie zgłaszał uwag czy wniosków, zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i wiarygodny, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska zawartego w odwołaniu. Zdaniem organu, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a., organ dokonał również wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d. Na powyższą decyzję W.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o umorzenie nałożonej na niego kary pieniężnej. Wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej wziął winę na siebie, gdyż nie zdawał sobie sprawy z grożących konsekwencji. Podał, że nie wynajął samochodu, aby rozwozić węgiel, był jedynie pasażerem wziętym do rozładunku węgla i miał za to otrzymać 200 zł. Nie zatrudniał również kierowcy, nie prowadzi działalności gospodarczej, głównie utrzymywał się z prac dorywczych. Od [...] 2019r. przebywał w szpitalu, gdyż z powodu [...]. Obecnie porusza się na wózku inwalidzkim, potrzebuje pomocy innych osób. Do skargi dołączono m.in. kopię dokumentów szpitalnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2019r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w przypadku uchylenia decyzji organu II instancji słuszne byłoby przesłuchanie właściciela pojazdu W.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD z [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za: 1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; 3. wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego kierowcy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili kontroli skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Skarżący podczas kontroli zeznał, że wypożyczył kontrolowany pojazd od znajomego, a następnie kupił 10 ton węgla i przez tydzień świadczył usługi transportowe odpłatnie przewożąc węgiel dla pozyskanych okazjonalnie klientów i sprzedawał im węgiel bezpośrednio z pojazdu - protokół z [...] ( k. 13-14 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Natomiast art. 4 pkt 1 u.t.d. stanowi, że krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 3 u.t.d., określenie krajowy transport drogowy (lub międzynarodowy transport drogowy) obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Z treści powyższego przepisu (wyłączenie pkt 4) wynika, że z zakresu przedmiotowego pojęcia "krajowy lub międzynarodowy transport drogowy" wyłączony jest tzw. niezarobkowy przewóz drogowy zdefiniowany w art. 4 pkt 4 lit. a - d u.t.d. Z kolei art. 7a u.t.d. stanowi, że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11 tej ustawy. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Podczas kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego czy też wypisu z licencji. Także z pism Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym z 28 listopada 2018r. oraz z 2 kwietnia 2019r. wynika, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. W tym kontekście należy zgodzić się z organami, że każdy podmiot (przedsiębiorca) podejmujący i wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 u.t.d. jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Z przepisów art. 4 pkt 1-3, art. 5-5b oraz art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2009r., sygn. II GSK 670/08; wyrok WSA w Krakowie z 28 września 2017r., sygn. III SA/Kr 667/17, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). W ocenie Sądu, skoro skarżący nie legitymował się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy rzeczy, dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (kara pieniężna w wysokości 12 000 złotych). Organ Inspekcji Transportu Drogowego, na podstawie Ip. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., prawidłowo nałożył także na skarżącego karę w wysokości 1 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata (Dz.U.UE.L 2014.60.1). Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie posiadał ważnego badania okresowego. Ostatnie badanie okresowe przeprowadzono w dniu 12 października 2015r., a kolejne badanie okresowe powinno zostać wykonane najpóźniej w dniu 12 października 2017r. Zasadnie również nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 500 zł, zgodnie z lp. 1.15. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy. Na podstawie art. 39d ust. 2 u.t.d. kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy. Tymczasem w dniu kontroli stwierdzono, że kierowca wykonujący zarobkowy przewóz rzeczy w imieniu skarżącego miał nieważne szkolenie okresowe odpowiednie do pojazdu, którym wykonywał przewóz drogowy. Termin odbycia obowiązkowego szkolenia okresowego upłynął kierowcy w dniu 17 stycznia 2018r. Jednocześnie należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 14 500 zł, a zatem organy postąpiły prawidłowo ograniczając jej wysokość do wysokości 12 000 zł. Sąd nie znalazł również jakichkolwiek istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowanych w toku rzeczonej sprawy, zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie i do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, zebrana w sprawie dokumentacja oraz sporządzony protokół kontroli stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń stwierdzonych w decyzji, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Sąd podzielił również stanowisko organów o braku podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem sądu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w tym przepisie, co też organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił. Natomiast brak wiedzy skarżącego co do konsekwencji jakie grożą w przypadku nieposiadania zezwolenia (licencji), a także trudna sytuacja życiowa skarżącego nie jest okolicznością wymienioną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. uzasadniającą umorzenie postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania związanych z przyznanym prawem pomocy Sąd orzekł w oparciu o art. 250 powołanej ustawy w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 18).