I SA/Wa 1959/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r., znak [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu zażalenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., znak: [...], ustalającej wysokość opłaty rocznej dla Lasów Państwowych - Nadleśnictwa [...], z tytułu zarządu nieruchomością położoną w [...], oznaczoną jako działki nr [...] oraz [...], o łącznej powierzchni [...], obręb [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...], działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), ustalił wysokość opłaty rocznej dla Lasów Państwowych - Nadleśnictwa [...], z tytułu zarządu nieruchomościami położonymi w obrębie [...] miasta [...], w granicach działek nr [...] oraz nr [...], o łącznej powierzchni [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 1997 r. Nadleśnictwo [...] wystąpiło do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., w zakresie ustalenia opłaty rocznej z tytułu zarządu nieruchomościami. Wnioskodawca wskazał, że w okresie gdy przedmiotowe nieruchomości oznaczone jako działka nr [...] pozostawały w zarządzie Lasów Państwowych podlegały one opodatkowaniu podatkiem leśnym, w związku z czym nie mogły być obciążane opłatami rocznymi z tytułu zarządu, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r., znak: [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Decyzją z dnia [...] września 1999 r., znak: [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ administracji nie może odmówić stronie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na brak podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ww. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Lasów Państwowych - Nadleśnictwa [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], ustalającej wysokość opłaty rocznej dla Lasów Państwowych, z tytułu zarządu nieruchomością położoną w granicach działki nr [...] i jednocześnie stwierdził nieważność tej decyzji w części ustalającej opłatę roczną za zarząd nieruchomością położoną w granicach działki nr [...]. Rozstrzygnięcie oznaczało, że w obrocie prawnym pozostała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., w części dotyczącej działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działki nr [...] nie były przeznaczone dla potrzeb gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, czyli działki te nie stanowiły lasu, a zarząd tymi nieruchomościami nie był zarządem, o którym mowa w ustawie o lasach. Organ wskazał, że podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...] był brak ustanowienia prawa zarządu do działki nr [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wystąpiło do Wojewody [...] z wnioskiem o nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. W uzasadnieniu wskazano, że zarząd nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] wynikał z ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a zatem brak było podstaw do ustalenia opłaty za zarząd tą nieruchomością. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu zarządu nieruchomością położoną w [...], oznaczoną jako działki nr [...] oraz nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że postępowanie nadzorcze wobec decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. już raz się toczyło i zostało zakończone ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r., a zatem niemożliwe jest wszczęcie kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...] zostało wniesione pismem z dnia [...] listopada 2014 r. przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Nadleśnictwo [...] podało inne przesłanki uchylenia decyzji oraz wskazało na inne okoliczności w porównaniu z poprzednim wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Rozpatrując zażalenie organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uregulowane w art. 156-159 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie obarczona jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. i bezwzględnie wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta dotknięta jest jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 k.p.a.. Organ wskazał, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., w związku z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast stosownie do art. 61 a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W związku z powyższym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze postanowienia wówczas, gdy organ administracji publicznej orzeka o niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania. Organ podał, że w niniejszej sprawie kluczowym było to, że toczyło się już postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002r., którą stwierdzono nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., jedynie w części ustalającej opłatę roczną za zarząd nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. Zatem w obrocie prawnym pozostała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...]. Organ wskazał, że decyzja organu administracji publicznej rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a niestanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji, na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.. Organ podkreślił, że ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji, w ustalonym przez prawo trybie. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. Z tych wszystkich względów organ odmówił na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. wszczęcia żądanego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższego postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], działając na podstawie przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zaskarżyło w całości zaskarżone postanowienie. W skardze zarzucono organowi błędną wykładnię oraz wadliwe zastosowanie następujących przepisów: 1) art. 156 § 3 pkt 3 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez - uznanie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996r. zostało prawomocnie rozstrzygnięte ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002r. oraz decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., podczas gdy nie zachodzi tożsamość spraw w zakresie treści żądania oraz podstawy prawnej żądania z dnia [...] kwietnia 1997r., będącego postawą rozstrzygnięcia w oparciu o w/w decyzje oraz treścią żądania z dnia [...] listopada 2013r., co nie daje podstawy do wydania przez organ orzeczenia w oparciu o ww. o art. 156 § 3 pkt 3 k.p.a. Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w zw. z art. 135 p.p.s.a., o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014r. oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący nie zgadza się z przyjętą w postanowieniu organu z [...] października 2014r. koncepcją tożsamości sprawy, albowiem inne zarzuty legły u podstaw wniosku Nadleśnictwa [...] z dnia [...] kwietnia 1997r., a inne we wniosku z dnia [...] listopada 2013r. Tożsamość sprawy wyznaczana jest w szczególności przez treść żądania, które było inne w obu ww. sprawach. Zdaniem skarżącego podstawę i uzasadnienie wniosku z dnia [...] kwietnia 1997r. stanowił jedynie zarzut, że w okresie gdy przedmiotowe działki pozostają w zarządzie Lasów Państwowych podlegają one opodatkowaniu podatkiem leśnym, jako związane gospodarką leśną, a nie opłatami z tytułu trwałego zarządu w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Natomiast we wniosku z dnia [...] listopada 2013r. Nadleśnictwo [...] wskazało, że faktyczna istota sprawy sprowadza się do błędnego przyjęcia przez organ w ww. decyzjach z dnia [...] grudnia 1996r. (a także z dnia [...] stycznia 1998r. oraz z dnia [...] listopada 2012r.), że przedmiotowa nieruchomość położna przy ul. [...] (dz. Nr [...]) w [...] stanowi własność Skarbu Państwa, na zasadzie "trwałego zarządu" w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy pozostaje ona w "zarządzie" uregulowanym przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. 2005 r. Nr 45 poz. 435 z późn.zm.). Skarżący wskazał, że art. 4 ust. 1 ww. ustawy powierza zarząd nad lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa państwowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej pod nazwą Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe. Wskazana wyżej decyzja z dnia [...] grudnia 1996r. pozostaje w sprzeczności z decyzją z dnia [...] kwietnia 1996r., z której wyraźnie wynika, że nieruchomość położona w mieście [...] w obrębie [...] oznaczona geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], o łącznej powierzchni [...] określona została, jako własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...]. Powyższe dowodzi, że organ w decyzji z dnia [...] grudnia 1996r., ( a także decyzjach z dnia [...] stycznia 1998r. oraz [...] listopada 2012r). błędne przyjmował, że nieruchomość oznaczona geodezyjnie jako działki nr [...] i [...] była oddana w trwały zarząd, a nie w zarząd, o którym mowa w ustawie o lasach. Skarżący podkreślił także, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 1997r. zawierał inną podstawę prawną żądania, bowiem opierał się na dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a., podczas gdy żądnie skarżącego z dnia [...] listopada 2013r. (w oparciu, o który wydano przedmiotowe rozstrzygnięcie) znajdowało oparcie na wskazaniu, że organ wydając decyzję naruszył art. 199 ust 2, art. 83 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 3, art.87, art. 88, art. 89, art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 21. 08.1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość spraw, która jak wskazuje się w judykaturze, dotyczyć musi jej przedmiotu tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej oraz treści żądania i tym samym brak było podstaw prawych do przyjęcia, jak to uczynił organ, że podstawą wydania orzeczenia jest res iudicata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie nie mogą one prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W ocenie Sądu postawione w skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do uwzględnienia tego środka zaskarżenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygniecie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Tak przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011, teza 6 do art. 61a), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1385/11). Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 895/81, publ. ONSA nr 1, poz. 47). Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. M. Jaśkowska [w:], M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego – Komentarz; Kraków 2005, s. 968). Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji, podlega przy tym domniemaniu legalności. Rozstrzygnięcie to jest wiążące dla wszystkich i do czasu jego ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, droga do prowadzenia kolejnego postępowania w przedmiocie nieważności , mającego za przedmiot tę samą decyzję administracyjną, jest zamknięta. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1467/16, LEX nr 2206089). Zauważyć należy, że na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Nie ma więc możliwości podjęcia przez organ ponownego rozstrzygnięcia konkretnej sytuacji określonej osoby, jeśli w jej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu. W rozpoznawanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn", uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. wszczęte na skutek wniosku Nadleśnictwa [...]. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji zakończyło się decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. i ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r.. Skoro zatem poprzedni wniosek został merytorycznie rozpatrzony (poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji) to nie ma podstaw do ponownego rozpoznawania tej samej sprawy. Decyzje te nie zostały wyeliminowane dotąd z obrotu prawnego. Zatem ze stanowiskiem organów należy się zgodzić. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości że wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] żądało wszczęcia sprawy tożsamej z rozstrzygniętą decyzją z dnia [...] października 2002 r. Z treści wskazanej decyzji, zarówno sentencji jak i uzasadnienia, wynika bowiem, że przedmiotem rozważań Wojewody [...] i Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast objęta była decyzja z dnia [...] grudnia 1996 r., w kontekście wystąpienia przesłanek nieważnościowych. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organ badał czy wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. kierując się jedynie ówcześnie złożonym wnioskiem. W tej sytuacji zbędnym było porównywanie treści obu wniosków o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji. Tożsamość spraw wyrażająca się w tożsamości podmiotowej, przedmiotowej, jak też niezmienionego stanu prawnego i faktycznego sprawy nowej oraz poprzedniej, rozstrzygniętej ostateczną decyzją, sprzeciwiała się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie. Rację zatem miały organy wskazując, że naruszałoby to zasadę trwałości decyzji administracyjnych określonych w art. 16 § 1 k.p.a. i stanowiłoby przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.