V SA/Wa 817/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy udziale [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi H. w M., (dalej: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy") z [...] lutego 2019 r., nr [...], którą odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z [...] września 2018 r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik UCS", "organ I instancji") dokonał zmiany kodu metody płatności podatku należnego z tytułu importu towarów w polu 47 zgłoszenia celnego uzupełniającego nr [...] z dnia [...].10.2017 r. do zgłoszenia uproszczonego (wpis do rejestru nr [...]z dnia [...].10.2017r.) z "L" na "H". Strona została także poinformowana, że zadeklarowana w zgłoszeniu kwota podatku od towarów i usług w wysokości [...] PLN wraz z odsetkami, winna być wpłacona na konto Urzędu Skarbowego w N. Przedmiotową decyzję doręczono Spółce w dniu 1 października 2018 r. oraz P. w W. w dniu 2 października 2018 r. W piśmie z dnia 23 października 2018 r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS. Do wniosku zostało załączone odwołanie z dnia 23 października 2018 r. od ww. decyzji. Wniosek wraz z odwołaniem nadany został w urzędzie pocztowym w dniu 23 października 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika UCS oraz stwierdził, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy wskazał, że Spółka we wniosku z dnia 23 października 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stwierdziła, iż dopiero w dniu 16 października 2018 r. osoby odpowiedzialne w Spółce za obsługę tego rodzaju postępowań powzięły informację o wydaniu i doręczeniu decyzji. Jeszcze w tym samym dniu osoby te przekazały stosowaną dokumentację zewnętrznej firmie doradztwa podatkowego celem sporządzenia odwołania od decyzji. Jako przesłankę uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi Spółka wskazał, że w momencie otrzymania decyzji była stroną prawie dwustu pięćdziesięciu postępowań toczących się równolegle, które dotyczyły zgłoszeń celnych złożonych w okresie lipiec - grudzień 2017 r. W ocenie Dyrektora IAS Spółka nie uprawdopodobniła, iż nie dokonała czynności w postaci wniesienia odwołania w wymaganym terminie bez własnej winy. Stwierdził, że Spółka powinna bowiem tak zorganizować swoje funkcjonowanie, aby w każdym dniu roboczym istniała zarówno możliwość odebrania korespondencji, jaki i wniesienia środka odwoławczego we właściwym trybie przez osobę uprawnioną. Podniósł, iż o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą bowiem stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania jej pracowników. Podmiot gospodarczy powinien tak zorganizować funkcjonowanie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do uchybienia terminu. Zdaniem organu odwoławczego nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi sytuacja związana w natłokiem prac w terminie do wniesienia odwołania - okoliczność ta, nawet jeżeli w subiektywnym odczuciu zainteresowanego była przeszkodą do dokonania czynności, nie ma charakteru ani zewnętrznego, ani obiektywnego. Wyjaśnił, że właściwa organizacja pracy daje gwarancje zachowania należytej staranności, której należy oczekiwać od Strony. Podkreślił, że każdy działający z należytą starannością podmiot podejmując określone działania winien tak zorganizować pracę, aby zapewnić nieprzerwane i prawidłowe działanie firmy. Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności, na które powołano się we wniosku z dnia 23 października 2018 r. nie sposób uznać za zachowanie odpowiadające obiektywnemu miernikowi staranności. Zdaniem Dyrektora IAS Spółka nie uprawdopodobniła, że w rozstrzyganej sprawie zaistniała przeszkoda, w szczególności taka, której strona nie mogła przezwyciężyć w celu dokonania czynności w terminie. Zauważył, że rzeczą Spółki, prowadzącej jak wynika z danych KRS działalność gospodarczą znacznych rozmiarów (wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł) jest takie zorganizowanie pracy zatrudnionych w niej osób by w sytuacji dużej ilości postępowań prowadzonych przed organami celno-skarbowymi nie ucierpiały interesy firmy. Organ nadmienił, iż brak właściwego zorganizowania pracy świadczy o pewnym zaniechaniu, a więc niedołożeniu należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw, a więc o zawinionym uchybieniu terminu. W związku z tym, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności w trosce o swoje interesy, to zdaniem organu w regułach starannego działania zawarta jest odpowiedzialność strony postępowania podatkowego za sposób reprezentacji jej w stosunku do podmiotów zewnętrznych, w tym organów państwowych i doręczycieli pocztowych. Stwierdził, iż powyższe jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje. Wskazał, że Spółka ponosi bowiem odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników. Wyjaśnił, iż Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, wymagana jest od niej zatem szczególna staranność w prowadzeniu własnych spraw, w tym w zagwarantowaniu prawidłowego odbioru kierowanej do niej korespondencji. Podkreślił, że w jej interesie jest też takie zorganizowanie wewnętrznego obiegu korespondencji w firmie, który umożliwia dochowanie terminów procesowych. Stwierdzono, że Spółka uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji w sposób zawiniony, ponieważ w sprawie nie została dołożona należyta staranność w takim zorganizowaniu pracy, by nie doszło do uchybienia terminowi. W ocenie organu odwoławczego przy dołożeniu należytej staranności można było uniknąć naruszenia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor IAS nie zgodził się z argumentacją podniesioną we wniosku o przywrócenie terminu, iż sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie ma charakter incydentalny. Zauważył na podstawie posiadanych informacji, że Spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania w ponad czterdziestu sprawach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 900), dalej: "O.p." lub "Ordynacja", w zw. z art. 33a ust. 1, art. 33a ust. 2, art. 33a ust. 6 oraz art. 33a ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. (dalej: "Ustawa o VAT"), oraz w zw. z art. 2a Ordynacji poprzez nieuwzględnienie odwołania Strony od Decyzji Organu I instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Organ wskazanych w niniejszym zarzucie przepisów postępowania, polegającego na braku wykazania przez Organ, że w rozważanym stanie prawnym nie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, które powinny być interpretowane na korzyść podatnika, choć Organ, w obliczu podniesienia tego argumentu przez Spółkę, miał obowiązek tę kwestię przeanalizować. W efekcie, Organ odmówił zastosowania się do interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2015 r. w zakresie stosowania art. 2a Ordynacji, a nie uchylając Decyzji Organu I instancji i błędnie postępowanie Organu I instancji zaaprobował, co stanowi naruszenie mające istotny wpływ na wynik wszystkich rozstrzygniętych spraw; b) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji w zw. z art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT, w zw. z art. 306d § 1 Ordynacji w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (dalej: "Ustawa o Informatyzacji"), art. 50 ust. 17 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: "Ustawa o SUS") oraz art. 45 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Ustawa o KAS") poprzez pominięcie dokumentów potwierdzających prawo Spółki do zastosowania procedury uproszczonej rozliczenia VAT z tytułu importu, o których mowa w art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT, mimo, że dokumenty te zarówno Organ I instancji jak i Organ mogły samodzielnie pozyskać, w związku z czym każda z Decyzji Organu I instancji oparta została na jedynie częściowo zgromadzonym materiale dowodowym relewantnym w każdej poszczególnej sprawie, a zatem z naruszeniem dyrektyw wszechstronności i wnikliwości dokonywania ocen stanu faktycznego i prawnego oraz prawdy obiektywnej, co zostało kolejno bezkrytycznie zaaprobowane przez Organ w każdej ze skarżonych Decyzji, podczas gdy zebranie kompletnego materiału dowodowego, do którego Organ I instancji i Organ miały dostęp bez konieczności angażowania Strony doprowadziłyby do zupełnie odmiennego rozstrzygnięcia, nieskutkującego zmianą metody rozliczenia VAT z tytułu importu towarów dokonanego przez Stronę, w związku z czym zaniechania Organu I instancji i Organu miały bardzo istotny wpływ na wynik każdej poszczególnej sprawy; c) art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji, w zw. z art. 188, art. 191 ust. 1, art. 194 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: "UKC"), w zw. z art. 33a ust. 1, art. 33a ust. 2, art. 33a ust. 6 oraz art. 33a ust. 7 Ustawy o VAT poprzez wydanie Decyzji, które nie spełniają warunków formalnych wskazanych w Ordynacji dotyczących prowadzenia sprawy w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i działania przez Organ na podstawie przepisów prawa przede wszystkim w zakresie, w jakim Organ sankcjonuje w Decyzjach bezczynność Organu I instancji, który powinien był dokonywać bieżącej weryfikacji zgłoszeń celnych dot. importu towarów przez Spółkę w momencie ich odprawy, a na skutek zaniechania podjęcia należnych czynności podczas odprawy utwierdził Spółkę w przekonaniu o prawidłowości dokonywanych przez nią rozliczeń VAT, aby następnie, po upływie wielu miesięcy, stwierdzić ich nieprawidłowość. Postępowanie takie miało istotny wpływ na wynik każdej poszczególnej sprawy. Naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 33a ust. 1, art. 33a ust. 2, art. 33a ust. 6 oraz art. 33a ust. 7 Ustawy o VAT w zw. z art. 120 Ordynacji w zw. z art. 2, art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP") poprzez uzależnienie zastosowania metody rozliczeń VAT z tytułu importu towarów, o której mowa w art. 33a Ustawy o VAT od nieprzewidzianego przepisami ww. ustawy warunku, a zatem wbrew literalnej wykładni Ustawy o VAT, co z kolei stanowi przypadek dokonania zakazanej wykładni rozszerzającej prawa podatkowego oraz wnioskowania na zasadzie analogii z prawa na niekorzyść podatnika, i tym samym jest równoważne zarówno działaniu Organu bez podstawy prawnej jak i jego akceptacji działania Organu I instancji bez podstawy prawnej; art. 33a ust. 1 i art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT w zw. z art. 120 Ordynacji w zw. z art. 2, art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię zawartego w treści art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT zwrotu "pod warunkiem", prowadzącą do odebrania Spółce prawa do rozliczania VAT z tytułu importu towarów w trybie uproszczonym w deklaracji na ten podatek, mimo, że dokonując stricte literalnej wykładni tego przepisu spełniła ona warunek, pod którym możliwe było zastosowanie tej metody rozliczeń VAT; art. 33a ust. 1, art. 33a ust. 2, art. 33a ust. 6 oraz art. 33a ust. 7 Ustawy o VAT, w zw. z art. 2, art. 91 ust. 3, art. 64, art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w zw. z 211 w zw. z art. 250-261 oraz art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE (dalej: "Dyrektywa VAT") w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: "TUE") w zw. z art. 306d par. 1 Ordynacji w zw. z art. 13 ust. 1 Ustawy o Informatyzacji, art. 50 ust. 17 Ustawy o SUS i art. 45 Ustawy o KAS poprzez błędną wykładnię ww. przepisów polegającą na przyjęciu że proporcjonalne i nienaruszające prawa Unii Europejskiej jest obwarowanie prawa do skorzystania z metody rozliczeń VAT z tytułu importu towarów w trybie uproszczonym w deklaracji na ten podatek dodatkowo wyinterpretowanym z art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT warunkiem przedłożenia Organowi I instancji nie starszych niż 6-miesięczne zaświadczeń/oświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego jeszcze przed dokonaniem importu towarów, pod rygorem zmiany metody rozliczenia VAT na dokonywaną w zgłoszeniu celnym, w sytuacji gdy Organ I instancji dysponował wszystkimi tymi danymi z urzędu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 306d par. 1 Ordynacji. Skarżąca wniosła o 1. skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") następującego pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni prawa Unii Europejskiej: Czy sprzeczna z art. 1 ust. 2 i art. 273 Dyrektywy VAT w zw. z art. 5 TUE statuującymi zasadę proporcjonalności VAT jest wykładnia literalna przepisu art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT, w świetle której możliwość dokonania rozliczenia VAT z tytułu importu towarów w trybie uproszczonym w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów uzależniona jest od przedłożenia organowi celno-podatkowemu nie starszych niż 6- miesięczne zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego pod rygorem zmiany metody rozliczenia VAT na dokonywaną w zgłoszeniu celnym i wiążącą się z tymczasowym pogorszeniem płynności finansowej podatnika, w sytuacji gdy organ celno- podatkowy dysponuje z urzędu wszystkimi informacjami, o których mowa powyżej, udostępnionych temu organowi z urzędu w ramach automatycznej wymiany informacji przez inne organy podatkowe oraz organ zabezpieczenia społecznego? 2. uchylenie decyzji w całości; 3. zasądzenie na jej rzecz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że zawarte w skardze zarzuty Spółki odnoszą się do decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika UCS. Natomiast w niniejszej sprawie tak decyzja nie została wydana. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją Dyrektor IAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS z [...] września 2018 r. nr [...] oraz stwierdził, że odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. W tym miejscu zdaniem Sądu należy wyjaśnić formę prawną wydanego rozstrzygnięcia w formie decyzji, a nie postanowienia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623 ze zm;), dalej "Prawo celne" - do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200 oraz rozdziałów 21-23 O.p., a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2 , art. 234 oraz 234a tej ustawy. Czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów O.p., z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 179 § 2, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz 270a Ordynacji nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego, są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji, co wynika z art. 73 ust. 2 Prawa celnego. Tym samym a contrario rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 163 § 2, art. 179 § 2, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz 270a tej ustawy uznawane są za decyzje w rozumieniu Prawa celnego. Te zaś w art. 5 pkt 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny zdefiniowane zostały jako każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcia wydane w oparciu o art. 228 § 1 i art. 163 § 2 O.p. przybierają postać decyzji w rozumieniu przepisów Prawa celnego. Zgodnie z art. 90c Prawa celnego w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wydaje jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Odnosząc się zaś do samej zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że zgodnie z art. 162 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego samego przepisu - podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, tj. uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Istotne jest, iż przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż decyzja Naczelnika UCS nr [...] została doręczona Spółce w dniu 1 października 2018 r. oraz P. w dniu 2 października 2018 r. (zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Powyższe oznacza, że jak słusznie zauważył Dyrektor IAS, termin do wniesienia odwołania przez Skarżącą upłynął bezskutecznie w dniu 15 października 2018 r. Natomiast Skarżąca w piśmie z dnia 23 października 2018 r. (data nadania) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS. Do wniosku zostało załączone odwołanie od ww. decyzji. Z tego powodu Dyrektor IAS prawidłowo stwierdził, że ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. W myśl art. 228 O.p. organ odwoławczy ocenia bowiem czy odwołanie jest dopuszczalne, zostało wniesione w ustawowym terminie, spełnia warunki wynikające z art. 222 O.p. Jak zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, warunkiem skutecznego odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, a decyzja ta staje się ostateczna, co wyklucza merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym (wyrok WSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I SA/Go 381/12). Odnosząc się do samego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy właściwie uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła, iż nie dokonała czynności w postaci wniesienia odwołania w wymaganym terminie bez własnej winy. Wskazywane okoliczność tj. że osoby odpowiedzialne w Spółce za obsługę tego rodzaju postępowań dopiero w dniu 16 października 2018 r. powzięły informację o wydaniu i doręczeniu decyzji oraz, że w tym samym dniu osoby te przekazały stosowną dokumentację zewnętrznej firmie doradztwa podatkowego celem sporządzenia odwołania od decyzji nie wykluczają winy Skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Również wskazywana przez Spółkę okoliczność, że w momencie otrzymania decyzji była stroną prawie dwustu pięćdziesięciu postępowań toczących się równolegle, które dotyczyły zgłoszeń celnych złożonych w okresie lipiec - grudzień 2017 r., nie uprawdopodabnia, iż nie dokonała czynność w postaci wniesienia odwołania w wymaganym terminie bez własnej winy. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy Spółka powinna tak zorganizować swoje funkcjonowanie, aby w każdym dniu roboczym istniała zarówno możliwość odebrania korespondencji, jaki i wniesienia środka odwoławczego we właściwym trybie przez osobę uprawnioną (wyrok NSA z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1205/13). Należy stwierdzić, iż sprawą wewnętrzną Spółki jest taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie, natomiast zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za przekazywanie korespondencji właściwemu pracownikowi bądź komórce organizacyjnej obciążają Spółkę zatrudniającą tegoż pracownika (postanowienie NSA z 17 maja 2005 r., sygn. akt I FSK 1208/05). Podkreślenia wymaga, że Spółka powinna tak zorganizować swoje wewnętrzne funkcjonowanie, aby zapewnić nieprzerwane i prawidłowe działanie firmy. Dyrektor IAS prawidłowo również uznał, że nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi sytuacja związana w natłokiem prac w terminie do wniesienia odwołania - okoliczność ta, nawet jeżeli w subiektywnym odczuciu Skarżącej była przeszkodą do dokonania czynności, nie ma charakteru ani zewnętrznego, ani obiektywnego. Wskazać należy, iż duża ilość postępowań prowadzonych przed organami celno-skarbowymi nie oznacza, że do uchybienia terminu doszło w wyniku okoliczności niezawinionych przez Spółkę (wyrok WSA w Łodzi z 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 640/18). Zdaniem Sądu zasadnie stwierdzono również, że Spółka nie uprawdopodobniła, że w rozstrzyganej sprawie zaistniała przeszkoda, w szczególności taka, której strona nie mogła przezwyciężyć w celu dokonania czynności w terminie. Prawidłowo uznano zatem, iż rzeczą Spółki, prowadzącej jak wynika z danych KRS działalność gospodarczą znacznych rozmiarów jest takie zorganizowanie pracy zatrudnionych w niej osób by w sytuacji dużej ilości postępowań prowadzonych przed organami celno-skarbowymi nie ucierpiały interesy firmy. Natomiast brak właściwego zorganizowania pracy świadczy o pewnym zaniechaniu, a więc niedołożeniu należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw, a więc o zawinionym uchybieniu terminu. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że Spółka uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji w sposób zawiniony, ponieważ w sprawie nie została dołożona należyta staranność w takim zorganizowaniu pracy, by nie doszło do uchybienia terminowi. Z tego względu Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bo w sprawie nie wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 162 O.p., które muszą być spełnione łącznie. Podkreślenia wymaga również, że decyzja z [...] września 2018 r. nr [...], której dotyczył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym od niej środku odwoławczym, tj. poinformowano Stronę, iż w ciągu 14 dni od daty jej doręczenia służy od niej odwołanie do organu odwoławczego za pośrednictwem organu I instancji (art. 223 O.p.). Na koniec Sąd wyjaśnia, że nie odnosił się do zarzutów skargi ponieważ dotyczą one decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika UCS, a taka decyzja nie została wydana w niniejszej sprawie. Z tego względu nie zasadny jest również wniosek Spółki o zadanie pytania prejudycjalnego ponieważ dotyczy on zastosowania art. 33a ust. 2 Ustawy o VAT, a nie był on podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.