II SA/Sz 411/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenie z siedzibą w Ś. na uchwałę Rady Miasta Świnoujście z dnia 21 lutego 2019 r. nr VII/56/2019 w przedmiocie zmiany uchwały nr XXXIV/299/2008 Rady Miasta Świnoujście w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej pn. Dzielnica Uzdrowiskowa postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 marca 2019 r. Stowarzyszenie z siedzibą w Ś. wystąpiło ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Rady Miasta Świnoujście nr VII/56/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta Świnoujście nr XXXIV/299/2008 w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej pn. Dzielnica Uzdrowiskowa. Wskazując naruszenie prawa lub interesu prawnego do wniesienia przedmiotowej skargi Stowarzyszenie powołało się na podstawę swojej statutowej działalności, określonej także w informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz na uzasadnienie skargi. Podniosło, że do jego celów statutowych, wpisanych do KRS, należy ochrona środowiska, działania na rzecz ekologii, ochrony przyrody ożywionej, nieożywionej oraz krajobrazu, a także prowadzenie działalności naukowej, edukacyjnej, dydaktycznej, turystycznej i rekreacyjnej w zakresie celów statutowych. Zaskarżonej uchwale Stowarzyszenie zarzuciło rażące naruszenie przepisów: 1. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej w skrócie: "u.s.g."), a zwłaszcza: - art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 u.s.g., w zakresie zasad tworzenia, łączenia, podziału oraz znoszenia jednostek pomocniczych; - art. 5a ust. 1-7 u.s.g., w zakresie zasad, trybu i obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych; - art. 20 ust. 1-6 u.s.g., w zakresie zasad i trybu zwołania sesji nadzwyczajnej w dniu 21 lutego 2019 r. i uchwały podjętej w dniu 21 lutego 2019 r., na podstawie decyzji Ministra Zdrowia w przedmiocie uzgodnień co do granic stref uzdrowiskowych Dzielnicy Uzdrowiskowej; 2. przepisów uchwały Rady Miasta Świnoujście z dnia 26 marca 2009 r., nr LII/428/2009 w sprawie statutu Gminy Miasto Świnoujście, a zwłaszcza w zakresie: - § 87 - § 90 Statutu w przedmiocie zasad powołania, łączenia, podziału i zniesienia jednostek pomocniczych; - § 27 - § 36 Statutu w zakresie zasad działania komisji stałych, zadań komisji stałych, w tym przede wszystkim Komisji Uzdrowiskowej i Rozwoju Turystyki; - § 37 - § 62 Statutu w przedmiocie trybu pracy Rady Miasta; 3) przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1056 ze zm.), a zwłaszcza art. 33 ust. 1 - 4 w związku z art. 40 ust. 1-4 ustawy, w zakresie trybu zmiany granic stref uzdrowiskowych; 4) przepisów uchwały/obwieszczenia Rady Miasta Świnoujścia z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska Świnoujście. Nadto Stowarzyszenie podniosło naruszenie wydaną uchwałą przepisów: 1) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.); 2) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.): - w związku z ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych; - w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie zakresu badań niezbędnych do ustalenia właściwości leczniczych naturalnych surowców leczniczych i właściwości leczniczych klimatu, kryteriów ich oceny oraz wzoru świadectwa potwierdzającego te właściwości (Dz.U. z 2018 r., poz. 605 ze zm.); - w związku z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.); - w zakresie w jakim, w szczególności z wyłączeniem obowiązków w zakresie monitoringu stanu środowiska, oraz z wyłączeniem zasad tworzenia operatu uzdrowiskowego (w Ś. obowiązujący do dnia 14 września 2018 r.), w sposób arbitralny, jednostronny i bezkrytyczny przyjęto: wyłączenie obszarów Natura 2000 w L. części Miasta Ś. (co do zasady w całości), nie przeprowadzono szczegółowych i pełnych badań oddziaływania na środowisko wymaganych prawem o uzdrowiskach (w tym w szczególności: badania wody, stanu czystości powietrza, natężenia hałasu, zanieczyszczeń pyłowych, badania stanu gleby), z naruszeniem obowiązującego prawa w zakresie ochrony obszarów Natura 2000 i procedur z tym związanych, a nadto z wyłączeniem ze wszelkiej aktywności społeczności lokalnej, podjęto decyzje o doniosłym, fundamentalnym i konstytutywnym znaczeniu jakim jest ochrona przyrody na terenie Uzdrowiska Miasta Ś.. Stowarzyszenie wskazało ponadto, że zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Zdrowia w przedmiocie uzgodnienia nowego przebiegu granic stref ochrony uzdrowiskowej w Ś., na podstawie której Rada Miasta Świnoujście podjęła zaskarżoną uchwałę z dnia 21 lutego 2019 r. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło m.in., że zaskarżona uchwała "powoduje – umożliwia – wycinki drzew (terenów leśnych) na terenach objętych obszarami Natura 2000 w Ś.". Umożliwi także podejmowanie dalszych działań i wszczynanie innych postępowań (w tym w szczególności administracyjnych, budowlanych, środowiskowych) obejmujących wyłączony decyzją uzgadniającą ze strefy C obszar drzewostanu na obszarach Natura 2000, spowoduje stan niepewności prawnej co do wszelkich inwestycji i innych działań rozporządzających (np. sprzedaż, procesy budowlane, a także planowanie i gospodarowanie terenem na poziomie samorządowym) w sposób nieodwracalny umożliwi wyłączenie ze strefy uzdrowiskowej C najpiękniejszych chronionych prawnie obszarów, które nadto powinny mieć szczególne znaczenie dla Miasta Uzdrowiska, jakim jest Ś.. Stowarzyszenie wskazało, że zgłosiło status strony w postępowaniu przed Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w S. i Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w W. w sprawie wniosku Gminy Miasto Ś. o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. [...] w Ś. przy ul. [...]. Ponadto Stowarzyszenie powołało się na Konwencję z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, stanowiącą o prawie człowieka do czystego środowiska i uprawniającą do czynnego udziału w podejmowaniu decyzji mających wpływ na środowisko. Podniosło kwestię ochrony środowiska jako dobra wspólnego, wskazując na wagę udziału organizacji ekologicznych w procesie inwestycyjnym celem opiniowania, kontroli, oraz współpracy w interesie wszystkich celem wypracowania optymalnych rozwiązań chroniących najpiękniejsze obszary przyrodnicze. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Ś., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymogowi określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z ostrożności procesowej organ przytoczył argumenty dotyczące niezasadności merytorycznej skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2019 r. skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane do sprecyzowania skargi, w zakresie określenia naruszonego prawa lub interesu prawnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie: - konkretnej normy prawa w oparciu, o którą Stowarzyszenie lub jego członkowie wywodzą swój interes prawny lub uprawnienie do wniesienia skargi na ww. uchwałę, - ewentualnie, czy Stowarzyszenie na zasadzie art. 101 ust. 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 506 ze zm.), wnosi skargę reprezentując grupę mieszkańców Gminy, a jeżeli tak to należało wskazać imiona i nazwiska tychże osób oraz wykazać ich interes prawny lub uprawnienie do wniesienia skargi na ww. uchwałę, a ponadto nadesłać pisemną zgodę tych osób na wniesienie w ich imieniu skargi przez Stowarzyszenie. Pismem z dnia 24 maja 2019 r. Stowarzyszenie odpowiedziało na ww. wezwanie sądowe. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2019 r. Sąd wezwał ww. Stowarzyszenie do uzupełnienia braków formalnych tego pisma, poprzez jego podpisanie przez osoby uprawnione do działania zgodnie ze sposobem reprezentacji uwidocznionym w KRS, w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że ww. pismo nie zostało podpisane przez osoby uprawnione. W udzielonej w zakreślonym terminie odpowiedzi (podpisanej przez osoby uprawnione do reprezentacji), skarżące Stowarzyszenie wskazało następujące źródła prawa, z których wywodzi interes prawny lub uprawnienie do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę, tj.: - art. 1, art. 5, art. 7, art. 9, art. 12, art. 16 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 58 ust. 1, art. 61 ust. 1 (prawo do konsultacji społecznych), art. 74 ust. 1-4, art. 78, art. 87 ust. 1-2, art. 91 ust. 1-3, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), - art. 3 ust.1 pkt 10, art. 29-43, a nadto art. 44, art. 45 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), - art. 101 ust. 1 – 4 w zw. z art. 94 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), - dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/147/EC z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.Urz.UE. L z 2010 r., nr 20 ze zm.), - dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 roku w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.Urz. UE L nr 206), - art. 25 - 39 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.), w szczególności w zakresie ochrony obszarów Natura 2000, - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura (Dz.U. z 2014 r., poz. 1713), w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz obszarów Natura 2000, - Konwencję z Aarchus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach środowiska, uchwaloną przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzoną decyzją Rady Unii Europejskiej Nr 2005/370/WE w dniu 17 lutego 2005 r., - dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2003/35/WE przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości, dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, przyjęte przez Parlament Europejski i Radę UE w dniu 26 maja 2003 r. oraz rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów wspólnoty wydanego przez Parlament Europejski i Radę UE w dniu 6 września 2006 r., w zakresie w jakim z wyłączeniem udziału społeczeństwa oraz organizacji ekologicznych (uzasadnienie skargi), wyłączono obszary Natura 2000 na terenie Miasta Ś., ze szczególnej ochrony prawnej, wynikającej z prawa polskiego i unijnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać warunki dopuszczalności skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Stosownie bowiem do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 5 wskazanej ustawy, obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kierując się powyższym Sąd zobligowany był zbadać czy charakter sprawy objętej przedmiotem skargi dotyczy uchwały wydanej w sprawie z zakresu administracji publicznej, a także winien ustalić, czy skarżące Stowarzyszenie legitymuje się interesem prawnym lub uprawnieniem do kwestionowania tej uchwały. W świetle ww. przepisów, dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę, poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Przedmiot sprawy objętej zaskarżoną uchwałą dotyczy zmiany uchwały wydanej w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej pn. Dzielnica Uzdrowiskowa. Materia uregulowana zaskarżoną uchwałą należy do sfery spraw z zakresu administracji publicznej, poddanych kontroli sądu administracyjnego. Uznać należy, że uchwała o utworzeniu jednostki pomocniczej (art. 5 ust. 1 i 2 u.s.g.), jak i zmiana tej uchwały, jest aktem prawa miejscowego. W myśl art. 40 ust. 1 u.s.g., akty prawa miejscowego mogą być wydawane wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych, przy tym sam art. 40 ust. 2 u.s.g. przewiduje takie upoważnienie w zakresie wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych, organizacji gminnych urzędów i instytucji, jak również zasad zarządu majątkiem gminy, w tym zasad korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Przedmiot uchwały wiąże się lecznictwem uzdrowiskowym, które jest związane z systemem ochrony zdrowia, a więc dotyczy zadań administracji publicznej. Sąd poddał więc badaniu legitymację skarżącego Stowarzyszenia do wniesienia przedmiotowej skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na gruncie art. 101 u.s.g., przyjęte zostało, że interes prawny wnoszącego skargę powinien być własny (osobisty) skonkretyzowany oraz realny. Interes ten musi wynikać z ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Podstawą zaskarżenia jest zatem niezgodność z prawem aktu prawa miejscowego w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołująca negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, nałożenie obowiązków). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę w imieniu własnym, nie powołało się przy tym na konkretny i zindywidualizowany interes prawny członków tej organizacji, ani nie podnosiło naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia innych osób, w imieniu których mogło wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 2a u.s.g. W ocenie Sądu, skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że spełnia warunki do zakwestionowana przed sądem administracyjnym zaskarżonej uchwały. Stowarzyszenie wywodzi swój interes prawny lub uprawnienie do wniesienia skargi ze statutowych celów swojej działalności, określonej w KRS, tj. ochrony środowiska, działania na rzecz ekologii, ochrony przyrody ożywionej i nieożywionej oraz krajobrazu i prowadzenia działalności naukowej, edukacyjnej, dydaktycznej, turystycznej i rekreacyjnej. Cele statutowe Stowarzyszenia nie mogą jednak samodzielnie świadczyć o prawie zaskarżenia aktu prawa miejscowego. Indywidualny charakter skargi na tego typu akt oznacza, że tylko ten skarżący, który wykazał konkretne i realne naruszenie w swojej sferze prawnej (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, nałożenie obowiązku) posiada legitymację skargową. Oznacza to, że nie mogą o istnieniu interesu prawnego decydować zadania organizacji społecznej, nastawione na wspieranie wartości dobra powszechnego, gdyż z istoty rzeczy nie mają one charakteru indywidualnego. Niewątpliwie wartości podnoszone skargą, są chronione powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami Konstytucji RP, jednakże same w sobie nie przesądzają one o istnieniu po stronie Stowarzyszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w sposób określony w art. 101 u.s.g. Tylko konkretna i właściwa norma prawa stanowi o prawie do zaskarżenia uchwały i w ocenie Sądu takiej normy Stowarzyszenie nie powołało. Wskazywane przez Stowarzyszenie przepisy u.s.g. nie określają takich praw i obowiązków, z których można wywieść jego legitymację skargową do kwestionowania aktu prawa miejscowego. Również przepisy Konstytucji RP, na które powołało się Stowarzyszenie nie formułują w sposób bezpośredni obowiązku bądź uprawnienia dla skarżącego Stowarzyszenia, podlegającego wprost ochronie materialnoprawnej. Przedstawione przez stronę skarżącą akty prawne krajowe i unijne regulujące kwestie: ochrony środowiska, lecznictwa uzdrowiskowego, a także udziału społeczeństwa w postępowaniach mających na celu ochronę ww. wartości, również nie zawierają przepisu określającego interes prawny organizacji społecznych do wniesienia skargi czy uczestnictwa w postępowaniach sądowych zainicjowanych skargą na akty, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Należy podkreślić, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie uregulowanym w przepisach ustawy o samorządzie gminnym i ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Tryb postępowania w sprawie tego typu uchwał, nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisami procedur szczególnych prawa administracyjnego, określonymi w przepisach odrębnych. Procedura przewidziana do podjęcia zaskarżonej uchwały nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Również okoliczność kwestionowania przez skarżące Stowarzyszenie aktu powiązanego z wydaniem zaskarżonej uchwały, czy też przystąpienie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniach administracyjnych zakończonych wydaniem decyzji administracyjnych, dotyczących zamierzeń planowanych w obszarze, którego ochrony prawnej domaga się Stowarzyszenie, nie oznacza posiadania legitymacji skargowej Stowarzyszenia do kwestionowania przedmiotowej uchwały. Przymiot strony postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na akt prawa miejscowego uzyskiwany jest na nieco innych zasadach, niż w postępowaniu regulowanym przepisami postępowania administracyjnego. Także sama legitymacja skargowa oparta jest również na innych zasadach, niż te które wyznacza norma ogólna z art. 50 p.p.s.a. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia dla strony musi wynikać wprost z aktu, na który w trybie art. 101 u.s.g. wnoszona jest skarga. Wobec konieczności wskazania przez stronę indywidualnego, konkretnego i realnego naruszenia prawa nie ulega wątpliwości, że ogólna troska o ochronę przyrody i prawo udziału organizacji w sprawach zakończonych decyzjami dotyczącymi środowiska, nie są w tym wypadku wystarczające. W ocenie Sądu skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Wobec podnoszonych przez Stowarzyszenie zarzutów wskazujących na zasadność samej skargi, należy stwierdzić, że złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Na marginesie zauważyć należy, że podnoszone przez Stowarzyszenie skutki dla środowiska (wycinka drzew, podejmowanie dalszych działań administracyjnych), mają charakter potencjalny, nie są bezpośrednim następstwem podjęcia zaskarżonej uchwały, ale byłyby skutkami rozstrzygnięć administracyjnych wydanych w konkretnych sprawach administracyjnych. Podsumowując Sąd uznał, że okoliczności i przepisy prawa, na które powołuje się skarżące Stowarzyszenie uzasadniając swoją legitymację procesową, wskazują, że posiada ono jedynie interes faktyczny, nie poparty żadnym interesem prawnym, który zostałby naruszony. Oznacza to, że skarżące Stowarzyszenie nie mogło skutecznie wnieść przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd niedopuszczalną skargę odrzucił.