II SA/Wa 876/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Agnieszka Wiechowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej H. J. kwotę 245 zł (słownie: dwieście czterdzieści pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku H. J. z dnia [...] września 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Organ podał, że w uzasadnieniu wniosku strona wskazała m.in., że w okresie służby nigdy nie była karana, a wielokrotnie nagradzana i wyróżniana, m.in, Złotym Medalem za Długoletnią Służbę oraz Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju. Podniosła, że okres służby zaliczony "na rzecz totalitarnego państwa" był wg niej krótkotrwały, gdyż od [...] kwietnia 1988 r. do [...] maja 1990 r. przebywała na urlopie macierzyńskim, a następnie opiekowała się drugim dzieckiem. Wskazała, że decyzje oparte na przepisach znowelizowanej ustawy naruszają jej godność, prawo do ochrony czci i dobrego imienia, poprzez przyjęcie służby w okresie przed 31 lipca 1990 r. jako "służbę na rzecz totalitarnego państwa". Minister ustalił, że strona została zwolniona ze służby w Policji w dniu [...] września 2014 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Organ wskazał, że z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2017 r., tj. informacji o przebiegu służby wynika, że strona pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w okresie od dnia [...] września 1986 r. do dnia [...] lutego 1990 r, tj. 3 lata, 5 miesięcy i 15 dni (całkowity okres służby ww. wynosi 28 lat i 3 dni). Minister podał, że Komendant Główny Policji w piśmie z dnia z dnia [...] marca 2018 r. przekazał informacje dotyczące przebiegu służby wnioskodawczyni. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że była funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki. Wymienionej wielokrotnie podwyższono dodatek służbowy do uposażenia, jak również przyznawano nagrody pieniężne. H. J. została odznaczona Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju" oraz Złotym Medalem "Za Długoletnią Służbę". Wobec wymienionej nie były prowadzone postępowania karne, karno-skarbowe. Organ wskazał, że zgodnie z informacją przekazaną przez Komendanta Głównego Policji w aktach osobowych brak jest informacji o karach dyscyplinarnych prawomocnych w momencie zwolnienia. Nie znaleziono dokumentów potwierdzających udział w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 8a ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 3 1 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych. Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważyć jednak należy, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Stwierdził, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne. Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ stwierdził, że służba wnioskodawczyni pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat, 5 miesięcy i 15 dni. Całkowity okres służby strony wynosi 28 lat i 3 dni. W ocenie Ministra przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Organ podał, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez H. J. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Policji funkcjonariusz rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wymienionej. Jednocześnie organ stwierdził, że brak jest jednak jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była w narażeniem zdrowia i życia. Organ zaznaczył przy tym, że sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z niego prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Minister stwierdził, że w jego ocenie zgromadzone dokumenty nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi H. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzucając naruszenie art. 8a ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 7 k.p.a., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Ministra do wydania w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy wyłączającej wobec nie stosowanie art. 15c oraz art. 22a tej ustawy. W uzasadnieniu skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Ministra zawartą w decyzji. Wskazała, że poza okresem służby w organach posiada także 6 lat i 2 miesiące okresu pracy. Zdaniem skarżącej okres 3 lat, 5 miesięcy i 15 dni służby w odniesieniu do 28 lat i 3 dni całkowitego okresu służby jest okresem krótkotrwałym. Zwróciła też uwagę, że w przedmiotowym okresie przebywała na urlopie macierzyńskim i wychowawczym przez 1 rok 4 miesiące i 10 dni, a w dniu [...] maja 1990 r. urodziła drugie dziecko i przebywała na urlopie macierzyńskim do dnia [...] września 1990 r. W odniesieniu do twierdzenia organu, że służba nie była pełniona z narażeniem zdrowia i życia skarżąca wskazała, że od dnia [...] marca 2016 r. posiada orzeczoną na stałe III grupę inwalidztwa w związku ze służbą w Policji. Skarżąca zarzuciła też, że ani Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA ani Naczelnik Instytutu Pamięci Narodowej nie zweryfikowali, nie przeanalizowali, ani nie ocenili charakteru czy rodzaju jej służby. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że w decyzji został ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, w uzasadnieniu wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji. Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w oparciu o art. 107 § 1 k.p.a.. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy, w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i ocenił, że zasadna jest odmowa zastosowania art. 15c, art. 22a i art. 24 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 4 grudnia 2019 r. skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowego w postaci kosztów dojazdu do Sądu i z powrotem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Wskazał także na brak informacji o pełnieniu służby z narażeniem zdrowia i życia. Przedstawił przy tym informacje przywołane przez Komendanta Głównego Policji m.in. o odznaczeniu skarżącej Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju oraz Złotym Medalem za Długoletnią Służbę. Służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 3 lat, 5 miesięcy i 15 dni. Ustalenie do dokonane zostało przez Ministra na podstawie pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2017 r. tj. informacji o przebiegu służby. Dokonując oceny, czy okres służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), organ stwierdził, że przesłanka ta nie została spełniona. Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość tego okresu zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącej wynoszącego 28 lat i 3 dni, uznać można, że służba przez okres 3 lat, 5 miesięcy i 15 dni była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Okres służby, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wyniósł bowiem 12,3% całego okresu służby. Podkreślenia wymaga, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres 3 lat, 5 miesięcy i 15 dni nie stanowi w tej sprawie trwałego okresu. Skarżąca podnosiła we wniosku, że w tym okresie (od [...] kwietnia 1988 r. do [...] maja 1990 r. przebywała na urlopie macierzyńskim, a następnie opiekowała się drugim dzieckiem). Powyższe nie ma wprawdzie, w świetle art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wpływu na ustalenie okresu służby na rzecz państwa, o którym mowa w art. 13b tej ustawy, jednakże pozwala przyjąć, że służba ta, pełniona przez 12,35% całego okresu służby, nie była służbą wieloletnią. Zasadny tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżąca rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. Organ powołał się w tym zakresie na pismo Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie jednak Minister stwierdził, że brak jest dowodów, aby służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Rozpatrując niniejszą sprawę Minister Spraw Wewnętrznych nie wziął także pod uwagę powołanych we wniosku strony okoliczności dotyczących służby, otrzymywanych nagród, wyróżnień oraz odznaczeń, w tym Złotego Medalu za Długoletnią Służbę oraz Brązowego Medalu Za Zasługi dla Obronności Kraju, na które to zwrócił uwagę także Komendant Główny Policji. Organ nie dokonał też pełnych ustaleń stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), a w konsekwencji nie uwzględnił również, że skarżąca posiada trzecią grupę inwalidzką orzeczoną w związku ze służbą. Zwrócić należy uwagę, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się tylko kserokopia pierwszej strony orzeczenia Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Minister nie dokonał w istocie w niniejszej sprawie oceny, czy przypadek H. J. można uznać za szczególnie uzasadniony na gruncie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), czym naruszył przepis art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ wskazał jedynie, że zgromadzone dokumenty nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek. Nie odniósł się jednakże do okoliczności powołanych wyżej. Ponownie rozpoznając sprawę organ przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy i dokona wyczerpującej oceny, co do tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Organ winien dokonać doprecyzowania tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje. Należy w związku z powyższym wziąć pod uwagę m.in. to, że skarżąca odznaczona została Brązowym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju oraz Złotym Medalem za Długoletnią Służbę. Nadto, organ dokonując oceny, czy przypadek wnioskodawczyni jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym winien rozważyć, czy także okoliczność, że wnioskodawczyni została inwalidą na trwałe (w związku ze służbą w Policji) nie stanowi – na gruncie stanu faktycznego tej sprawy – szczególnie uzasadnionego przypadku, który umożliwia wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Uwzględniając wskazania przedstawione wyżej organ uzasadni wyczerpująco swoje stanowisko, powołując okoliczności wzięte pod uwagę, tak aby strona nie miała wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął w taki a nie inny sposób. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny, organ podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy w zw. z § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271). Do kosztów tych Sąd zaliczył – jako niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście - koszty przejazdu skarżącej samochodem do Sądu i z powrotem w łącznej wysokości 245 zł.