III FSK 1967/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 392/19 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2018 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 4 grudnia 2019 r., I SA/Sz 392/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę V. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 26 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2019 rok. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył ww. wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), naruszenia prawa materialnego, poprzez naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm., dalej: u.p.r.), poprzez błędne określenie skarżącego jako podatnika podatku rolnego w niniejszej sprawie, podczas gdy podatnikiem jest spółka C. S.A. – jako posiadacz samoistny nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym; 2) art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 2 u.p.r., poprzez niewłaściwe przyjęcie, że posiadacz samoistny nieruchomości - tj. C. S.A. - nie jest w niniejszej sprawie podatnikiem podatku rolnego; 3) art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 4 ust. 5, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 2, art. 6a ust. 1 u.p.r., poprzez niewłaściwe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, w sytuacji gdy skarżąca nie jest podatnikiem tego podatku, z uwagi na to, że nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania znajdują się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu - C. S.A.; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenia prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego (określonego w pkt I) przez organ podatkowy, a w konsekwencji nieprawidłowe oddalenie skargi skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które miały wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w trakcie postępowania podatkowego doszło do istotnych naruszeń następujących przepisów; a. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: o.p.), poprzez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego w sprawie - brak zebrania całości materiału dowodowego, wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a w konsekwencji wydanie decyzji z naruszeniem granic swobodnej oceny dowodów; b. art. 120 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., poprzez naruszenie zasady legalizmu, z uwagi na: 1) wydanie decyzji pomimo braku przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego; 2) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego; c. art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., poprzez naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych z uwagi na: 1) wydanie decyzji pomimo braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego; 2) brak zebrania wszystkich materiałów dowodowych; 3) brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J.S. (z powołaniem na zeznania świadka J.M., które w żadnym stopniu nie wyjaśniały okoliczności sprawy); 4) przerzucenie ciężaru dowodu na stronę podczas, gdy to na organie podatkowym ciąży obowiązek dążenia do prawdy materialnej; d. art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, z uwagi na: 1) brak zebrania wystarczającego - pełnego - materiału dowodowego, żeby móc wydać decyzję z zachowaniem prawdy materialnej; 2) przerzucenie na stronę ciężaru dowodu w postępowaniu, podczas gdy strona nie ma możliwości zebrania materiału dowodowego; e. art. 124 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 o.p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, z uwagi na: 1) niewłaściwe wskazanie okoliczności faktycznych sprawy; 2) brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; 3) brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; f. art. 247 § 1 pkt 5 o.p., poprzez wydanie decyzji podmiotowi, który nie jest stroną postępowania, a więc spełnienie się przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania; 3) art. 151 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do oddalenia skargi, podczas gdy zarzuty skargi są w pełni uzasadnione. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, rozpoznanie skargi skarżącego i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 26 lutego 2019 r., nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zarządzeniem z 8 lutego 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na skierowanie na posiedzenie niejawne spraw powiązanych III FSK 549/21 i III FSK 550/21, konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną (skarga kasacyjna z 2019 r.) oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, skierował ją na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione pismem z 17 lutego 2022 r. oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Żadna ze stron z tej możliwości nie skorzystała, a nadto nie sprzeciwiono się skierowaniu rozpoznania sprawy na posiedzenie niejawne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy skarżąca była w 2018 r. podatnikiem podatku rolnego od gruntów wskazanych w zaskarżonej decyzji (działki o nr od [...] do [...] za cały rok 2018, części działek o nr [...] i [...] do końca października 2018 r.). Rozstrzygając ten spór należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in.: właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (pkt 1); posiadaczami samoistnymi gruntów (pkt 2). Z kolei w myśl art. 3 ust. 2 u.p.r., jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Jak wynika z powyższych przepisów ustalenie statusu prawnopodatkowego na gruncie u.p.r. danego podmiotu będącego właścicielem danej rzeczy objętej zakresem opodatkowania ww. ustaw wymaga wykluczenia, czy ta rzecz nie jest w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. W takim bowiem przypadku obowiązek podatkowy nie ciąży na właścicielu tej rzeczy. Ustawa o podatku rolnym nie definiuje pojęcia posiadacza samoistnego, w związku z tym nie ulega wątpliwości, że wykładnia przedmiotowego terminu powinna być dokonywana w oparciu o regulacje Kodeksu cywilnego (według reguł wykładni językowej i systemowej zewnętrznej). Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z definicji posiadacza samoistnego rzeczy (jest nim ten kto nią faktycznie włada jak właściciel) można wyprowadzić wniosek, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por.: postanowienie SN z 7 października 2011 r., II CSK 17/11; wyrok NSA z 22 stycznia 2016 r., II FSK 2963/13). W tym względzie rozstrzygające znaczenie ma zachowanie podmiotu i spełnienie dwóch warunków, a mianowicie sprawowanie władztwa faktycznego odpowiadającego treściowo podmiotowemu prawu własności (fizyczne corpus) oraz wyrażanie woli władztwa dla siebie (psychiczny animus). Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że badanie zamiaru posiadania rzeczy dla siebie musi być odnoszone do konkretnego okresu czasu i musi uwzględniać obiektywnie oceniane zachowanie władającego rzeczą. Zamiar posiadania rzeczy przez posiadacza można wykazać przez analizę zewnętrznych zachowań posiadacza wobec znajdujących się w jego posiadaniu rzeczy, co wskazuje, że należy oceniać te zachowania w dacie ich realizacji. Istotny jest głównie moment uzewnętrznienia przez posiadacza woli władania rzeczą w trakcie posiadania, a nie późniejsze deklaracje właściciela i ewentualnego posiadacza. WSA w Szczecinie zasadnie uznał za prawidłowe ustalenia organów podatkowych, że władanie spornymi gruntami przez spółkę w analizowanym okresie wskazywało, iż występowała ona na zewnątrz jako ich właściciel i posiadacz samoistny. Organy zwróciły przede wszystkim uwagę na to, że spółka umowami z 24 sierpnia 2015 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) i 17 grudnia 2015 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) nabyła nieruchomość położoną w Stargardzie obejmującą działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznym obszarze 62,9879 ha. Prezes spółki oświadczył w dniu 17 grudnia 2015 r., że spółka utworzy na przedmiotowej nieruchomości gospodarstwo rolne (§ 2 umowy), a przedstawiciele stron zgodnie oświadczyli, że wydanie nieruchomości spółce już nastąpiło (§ 4 umowy). Zmiana właściciela nieruchomości została wprowadzona do księgi wieczystej oraz do ewidencji gruntów i budynków. Nadto w dniu 26 października 2018 r. organ I instancji przesłuchał J.M. – prezesa zarządu C. S.A. na okoliczność ustalenia charakteru posiadania wskazanych działek przez ww. kontrahenta. Świadek zeznał, że nie przebywał na nieruchomościach będących przedmiotem opodatkowania tj. na działkach o nr od [...] do [...], nie wie kto władał tymi nieruchomościami, ani jakie były na ich terenie wykonywane czynności. Organy odniosły się do okoliczności podniesionych przez skarżącą, która kwestionowała posiadanie w 2018 r. przedmiotowych nieruchomości. Spółka twierdziła, że wskazane grunty znajdowały się w posiadaniu C. S.A. Organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę, że spółka nie przedstawiła w toku postępowania podatkowego, żadnych okoliczności faktycznych ani dokumentów wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa spółki C. nad spornymi nieruchomościami w 2018 r. W zaskarżonej decyzji odniesiono się do aktu notarialnego z 7 listopada 2017 r. - porozumienia wykonawczego do ugody zawartego przez spółkę oraz C. S.A., A. S.A. w P., C. w N., K. S.A. w P., G. sp. z o.o. w P. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w porozumieniu tym przewidziano, że na mocy postanowień ugody, spółka przeniesie na rzecz T. prawo własności działki gruntu położonej w S. nr [...] (§ 1.1. pkt 3), pozostanie właścicielem działek nr [...], [...] i [...] (§ 1.1 pkt 4), przeniesie na rzecz C. działki nr [...], [...]. Stawający oświadczyli (§ 1.2 ust. 2), że w okresie od 17 października 2014 r. do dnia 7 listopada 2017 r. działki gruntu [...], [...] i [...] znajdowały się w samoistnym posiadaniu C. i nie znajdowały się we władaniu spółki; z kolei działki gruntu [...], [...] i [...] znajdowały się w posiadaniu samoistnym spółki. Ponadto wynikało z niego, że podatek od nieruchomości oraz podatek rolny nie został zapłacony przez żadną ze stron porozumienia. W porozumieniu zawarto też informację o konieczności zapłaty podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za grunty będące przedmiotem postępowania za okres od listopada 2014 r. do grudnia 2017 r. Strony porozumienia umówiły się również, że kontrahent będzie zobowiązany do zwrotu kwoty podatku uiszczonego przez pozostałe strony porozumienie, w tym przez spółkę. Wskazano, że stanowisko spółki pozostaje w sprzeczności z treścią aktu notarialnego z 7 listopada 2017 r. Jak zwróciły uwagę organy, w tymże akcie notarialnym stwierdzono, że działki gruntu nr [...], [...] i [...] były w okresie od 17 października 2014 r. do 7 listopada 2017 r. w samoistnym posiadaniu spółki. Z kolei treść aktu notarialnego z 7 listopada 2017 r. (§ 1 ust. 2 pkt 1) stwierdzająca, że działki [...], [...] i [...] znajdowały się w okresie od 17 października 2014 r. do 7 listopada 2017 r. w samoistnym posiadaniu spółki C. S.A. pozostaje w sprzeczności z przywołanym wyżej § 4 aktu notarialnego z 17 grudnia 2015 r. W efekcie tych porozumień żaden z podmiotów nie złożył deklaracji podatkowych i nie zapłacił podatku. W sprzeczności z twierdzeniami spółki pozostają jednak przede wszystkim przywołane zeznania J.M., który zaprzeczył, aby C. posiadała w 2018 r. sporne grunty. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy podatkowe w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Należy wskazać, że stosownie do treści art. 122 o.p., który wyraża zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 o.p., nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organy podatkowe, gromadząc i oceniając dowody w sprawie, przeprowadzić muszą określone rozumowanie oraz wyciągnąć swobodne wnioski dotyczące stanu faktycznego sprawy. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 o.p. Dokonane przez organ w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalenia faktyczne, jak i ich prawna kwalifikacja powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanego przez organ rozstrzygnięcia. Przepis art. 210 § 4 o.p. obliguje bowiem organ podatkowy, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarte zostało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wymogi wynikające z tych zasad zostały wypełnione w niniejszej sprawie. Sąd podzielił stwierdzenie organów podatkowych co do tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J.S. - członka zarządu C. S.A. Jak już wskazano, okoliczności objęte wnioskiem dowodowym zostały wyjaśnione podczas przesłuchania przez organ podatkowy prezesa zarządu tej spółki J.M., który nie potwierdził stanowiska skarżącej. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Uprawnienie strony wynikające z art. 188 o.p., mające służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., nie ma charakteru bezwzględnego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 o.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Dopuścić bowiem należy tylko takie dowody, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia normy prawa materialnego. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011 r., I FSK 1892/09). Należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że organ przeprowadził w sprawie szczegółową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z art. 191 o.p., a wyciągnięte wnioski mieściły się w ramach przyznanej organom swobody w ich ocenie. Poprawność przeprowadzonego postępowania, szczegółowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasady legalizmu, czy zaufania do organów podatkowych (art. 120, art. 121 § 1 o.p.). Organ podatkowy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, wyjaśniając jednocześnie tok swojego rozumowania i mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to czyni zadość warunkom określonym w art. 210 § 4 o.p. Z przedstawionych względów nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania związanych z oceną prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że spółka będąc we wskazanych na wstępie okresach 2018 r. właścicielem i samoistnym posiadaczem spornych działek posiadała w tym czasie w odniesieniu do ww. nieruchomości (w zakresie wskazanym w decyzji) status podatnika podatku rolnego. Nie było zatem podstaw do uznania zasadności twierdzeń spółki dotyczących naruszenia art. 3 ust. 1 i 2 u.p.r. Skoro decyzja została skierowana do podmiotu, który jest podatnikiem podatku rolnego za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 5 o.p. W sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Za nieuzasadnione należało uznać również bliżej niesprecyzowane zarzuty naruszenia, mających zastosowanie do podatnika podatku rolnego, przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i art. 6a ust. 1 u.p.r., regulujących podstawę opodatkowania, wysokość i datę powstania obowiązku podatkowego w podatku rolnym. Skarżąca nie wykazała, że zobowiązanie w podatku rolnym nie zostało określone w prawidłowej wysokości. Z tych względów skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Jacek Pruszyński Bogusław Dauter Jolanta Sokołowska