II SA/Wa 1051/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Centralnej Komisji Lekarskiej na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdziła, że M.D. zwolniony ze służby w Policji w dniu [...]marca 2016 r. zaliczony został do trzeciej grupy inwalidzkiej. Organ stwierdził, że stwierdzone schorzenie, nadciśnienie tętnicze pozostaje w związku ze służbą w Policji na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 206, poz. 1723). Dodatkowo stwierdził, że schorzenie wymienione w pkt 4 – dyskopatia lędźwiowo - krzyżowa pozostaje w związku ze służbą w Policji jednak nie sięga granic inwalidztwa. Pozostałe chorzenia zaburzenia adaptacyjne – reakcja przedłużona o charakterze nerwicowym, cukrzyca typu drugiego leczona lekami doustnymi, otyłość, skrzywienie przegrody nosa i braki uzębienia nie pozostają w związku ze służbą i nie sięgają granic inwalidztwa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Centralnej Komisji Lekarskiej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Centralnej Komisji Lekarskiej o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]. Centralna Komisja Lekarska wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych lub odszkodowawczych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy dotyczące orzekania o stopniu poniesionego uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwie czy związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dotyczyło odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia CKL wydanego w przedmiocie zaliczenie byłego Policjanta do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą. Orzeczenia CKL wydawane w przedmiocie zaliczenia do grupy inwalidzkiej oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu, również postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.