II FSK 206/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Beata Sobocha, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 654/17 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 5 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. o sygn. I SA/Bd 654/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. J. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 5 kwietnia 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.: 1. art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm., dalej: u.p.r.) przez jego bezpodstawne niezastosowanie w sytuacji, gdy zwolnienie uregulowane w ww. przepisie jest aktualne; 2. (a) art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) przez jego niezastosowanie i uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 22 sierpnia 2016 r. ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za rok 2016 nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy uzasadnione wątpliwości budzi dopuszczalność trybu zmiany klasyfikacji gruntów oraz brak pisemnego poinformowania skarżącego przez Prezydenta Miasta T. o tej okoliczności; (b) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez oddalenie skargi i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów naruszenia art. 11 w związku z art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) zgłoszonych w skardze, co uniemożliwia dokonanie oceny, jakie jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie przedstawionych przez skarżącego dokumentów i argumentów, co powoduje brak możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu pierwszej instancji w zakresie przedstawianych przez skarżącego twierdzeń w zakresie zgłaszanych zarzutów. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok WSA w Bydgoszczy odpowiada prawu. Należy zauważyć, że tożsamy problem prawny był już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym składzie w wyroku z dnia 6 grudnia 2019 r., II FSK 179/18. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, więc zaskarżony wyrok zasługuje na aprobatę, zarówno co do materialnoprawnego rozstrzygnięcia, jak i przedstawionej w uzasadnieniu oceny stanu faktycznego. 3.2. W dwóch pierwszych zarzutach skargi kasacyjnej skarżący podnosi rażące naruszenie prawa przy stosowaniu art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. oraz art. 4 u.p.o.l. Powołanie się przez skarżącego na art. 4 u.p.o.l. nie spełnia wymogów i standardów kasacyjnych z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jednostka redakcyjna tekstu prawnego określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jako "art. 4" zawiera wiele różnych – nietożsamych - treści – regulacji prawnych, zawartych w szeregu punktach i podpunktach. W przypadku skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z art. 175 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może się domyślać lub precyzować za skarżącego, który konkretnie tekst prawny, objęty zbiorczą jednostką redakcyjną ustawy, stanowi podstawę prawną wniesionego zarzutu kasacyjnego. Wymieniony w pierwszym zarzucie kasacyjnym art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi o przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci gruntów. Na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. ustawodawca ukonstytuował zwolnienie podatkowe w podatku rolnym dla użytków rolnych klasy V, VI i VIz oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych. Aby móc ocenić prawidłowość subsumcji stanu faktycznego indywidualnej sprawy podatkowej pod unormowania z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. trzeba najpierw zgodnie z prawem ustalić i ocenić stan faktyczny tej sprawy. Konieczne będzie wskazanie, co jest spornym przedmiotem opodatkowania, czy są nim grunty, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju i o jakich prawnie znaczących cechach. Wniesiona w rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna w zakresie tym nie jest sformułowana zgodnie z prawem. W wymienionym przedmiocie wnoszący skargę kasacyjną przestawia zarzuty kasacyjne wymieniając przepisy art. 11 w związku z art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 k.p.a. Rozpoznawana sprawa jest indywidualną sprawą podatkową, w której nie stosuje się regulacji prawnych Kodeksu postępowania administracyjnego, ale unormowania z odpowiednich przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest sądem administracyjnym pierwszej instancji, który na podstawie i w granicach art. 134 § 1 p.p.s.a. może rozpoznać sprawę także poza przedstawionymi w niej zarzutami oraz ich kwalifikacją prawną. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają adekwatne do sprawy zarzuty kasacyjne, sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony i zobowiązany do precyzowania za działającą z profesjonalnym pełnomocnikiem stronę postępowania zgodnych z prawem zarzutów kasacyjnych. 3.3. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia formalnie wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymieniony przepis nie może natomiast stanowić samodzielnej podstawy prawnej do kwestionowania ustaleń i ocen stanu faktycznego sprawy, których dokonują wszak organy podatkowe, sąd administracyjny natomiast tylko je przedstawia i kontroluje z punktu widzenia badania legalności wykonywania administracji publicznej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). 3.3. W świetle powyższego skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ jej zarzuty nie dały podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zastosowania do stanu faktycznego sprawy wymienionych w niej przepisów materialnego prawa podatkowego. Niemożliwa więc była ocena, czy subsumcja ta dotknięta była naruszeniem prawa, w szczególności rażącym naruszeniem prawa, przywołanym w jednym z zarzutów kasacyjnych. Z uwagi na to, że wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.