VII SA/Wa 2018/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ulicy T. w W. wymienionej w załączniku nr [...] do uchwały pod pozycją [...], w zakresie w jakim dotyczy działki nr [...] z obrębu [...], dla której w Sądzie Rejonowym [...] w W. prowadzona jest Księga Wieczysta pod nr [...]; 2. zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz M. S. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd rozpoznawał w niniejszej sprawie skargę M. S., reprezentowanej przez r.pr. J. K., która po uprzednim wezwaniu organu do usunięciu naruszenia prawa, na podstawie art. 147§ 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.), dochodziła stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady [...] z [...] września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w [...] do kategorii dróg gminnych, w części zaliczającej do kategorii dróg gminnych fragment ul. T. (dzielnica [...]) w W. (załącznik nr 2 do uchwały poz. [...]) stanowiący działkę o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w W. prowadzi księgę wieczystą pod numerem [...], a będącą jej własnością. Skarżąca wniosła też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Zaskarżonej uchwale, na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 7 ust. 2 w związku z art. 1. art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust. 2 u.d.p. - ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez gminę prawem własności gruntu po których droga taka przebiega, co w konsekwencji doprowadziło do objęcia ww. działki zaskarżoną uchwałą, pomimo faktu, że działka ta jest własnością skarżącej. W skardze wniesiono o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. , dowodu uzupełniającego z dokumentu - wezwania do usunięcia naruszeń prawa z 2 maja 2019 r., na okoliczność: wywiązania się przez skarżącą z obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszeń prawa; przeprowadzanie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentu - wydruku okładki księgi wieczystej nr [...] na okoliczność: posiadania przez skarżącą prawa własności do przedmiotowej nieruchomości; przeprowadzanie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentu - protokołu z 9 sierpnia 2007 r., na okoliczność: przyznania przez skarżony organ, że na mocy zaskarżonej uchwały działka nr [...] należąca do skarżącej stała się drogą gminną; rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art, 119 pkt. 1 lub 2 p.p.s.a. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. I tak skarżąca, powołała się na przysługujące jej prawo własności działki nr [...] o pow. 275 m2, dla której jest prowadzona księga wieczysta nr [...]. Stwierdziła, że działka powstała w wyniku dokonanego z urzędu przez organ administracyjny - przez Prezydenta [...] - podziału nieruchomości na działki [...] i [...]. Zgodnie z tym podziałem działa nr [...] została przeznaczona pod ul. T., na co skarżąca nigdy nie wyrażała zgody. Następnie ww. uchwałą na podstawie art. 7 ust. 2 u.d.p. zaliczona została do kategorii dróg gminnych drogi na terenie [...] wymienionych w załącznikach do uchwały (Załącznik nr 2 poz. [...] zaskarżonej uchwały). Skarżąca pismem z 2 maja 2019 r. (złożonym w Urzędzie [...] 6 maja 2019 r.) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa jakim było uznanie ww. działki za drogę publiczną, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Ponadto, treść protokołu nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. potwierdza, że Miasto [...] przyznało, iż na mocy ww. uchwały działka skarżącej przeznaczona została pod drogę gminną, ulicę T. w W. Protokół ten został podpisany przez przedstawicieli obu stron stanowi o bezsporności stanu faktycznego i zarazem potwierdza bezprawność działań Miasta [...]. Skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała narusza jej prawa (pozbawiając ją możliwości władania należącą do niej działką) a więc naruszenie jej interesu prawnego jest bezpośrednie, zindywidualizowane, obiektywne i realne. Zaskarżona uchwała narusza nie tylko przepisy prawa dotyczące dróg publicznych, ale także wynikające z art. 140 k.c. prawo właściciela do korzystania z rzeczy z wyłączeniem innych. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 889/12), interes prawny "może wynikać nie tylko normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącego do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego". Następnie skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.p. do dróg gminnych w rozumieniu tego przepisu prawa można zaliczyć drogę, która spełnia prawne warunki uznania za drogę publiczną. Zgodnie z owym przepisem prawa, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Przepis ten w ust. 2 stanowi, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Zgodnie zaś z art. 1 owej ustawy, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych. Z art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że droga gminna jest jedną z dróg publicznych, natomiast przepis art. 2a ust. 2 stwierdza, że drogi gminne stanowią własność gminy. Z treści tych przepisów wynika jasno, że droga publiczna nie może być własnością osób fizycznych i niepublicznych osób prawnych, a to z tego względu, że zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Konieczną zatem przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Zatem droga, która nie jest własnością gminy, nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być zaliczona do dróg gminnych. Wobec tego uchwała, którą zalicza się do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w sposób istotny art. 7 ust. 1 u.d.p., z którego wynika, że tylko droga gminna może być zaliczona do dróg gminnych. W ocenie skarżącej skoro stanowiąca jej własność działka nr [...] nie stawowi drogi gminnej to nie może być na niej ustanowiona gminna droga publiczna zanim działka te nie zostanie wykupiona przez Miasto. Sam fakt, że działka [...] powstała w wyniku dokonanego z urzędu przez organ administracyjny - Prezydenta [...] - podziału nieruchomości, nie przesądza o tym, iż działka [...] która została przeznaczona pod ul. T., stała się własnością [...]. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości przenosi własność nieruchomości wydzielonej pod drogę na właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, ale tylko wtedy, gdy podział ten dokonywany jest na wniosek właściciela nieruchomości. Skarżąca nigdy takiego wniosku nie składała, co dodatkowo potwierdza Protokół Nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. Skarżąca podkreśliła – nawet gdy podział z urzędu przewiduje wydzielenie działek pod drogę publiczną, nie przechodzi ona na własność jednostek samorządu terytorialnego. W takim przypadku jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa mogą uzyskać własność nieruchomości (wydzielonych działek gruntu) w drodze czynności cywilnoprawnej lub wywłaszczenia. Tym samym zaskarżona w ww. części uchwała sprzeczna jest z przepisami art. 7 ust. 2 w związku z art. 2a ust. 2 u.d.p. Konieczną bowiem przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2013 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14). Do spełnienia wymogu z przepisu art. 2a ust. 2 u.d.p. koniecznym jest (w przypadku, gdy teren pod drogę nie należy do gminy) uzyskanie prawa własności do takiego terenu, czy to w drodze umowy, czy poprzez wywłaszczenie. Organ naruszył zatem prawo materialne przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 2 w związku z art. 1., art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Uchwała zaliczająca do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w istotny sposób art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 148/09; z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14 i z 3 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 796/15). Dodatkowo skarżąca wskazała, że przedmiotowa uchwała była już zaskarżona w innej części (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 796/15). Podstawą stwierdzenia nieważności wówczas zaskarżonej części uchwały było uznanie za uzasadnione zarzutów sformułowanych tak jak to miało miejsce powyżej. Ponadto, w wyroku z 2 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 179/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Skoro zatem w odniesieniu do tej samej uchwały (...) sądy administracyjne wyraziły pogląd, według którego, droga, która nie jest własnością gminy nie może być zaliczona do dróg gminnych, to jest to pogląd wiążący. W rezultacie, również w tym aspekcie należało przyjąć, że uchwała, którą zalicza się drogę do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w istotny sposób art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał też, że zaskarżona uchwała nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego. Stwierdził, że opiera się na stanowisku Burmistrza Dzielnicy [...] zawartym w piśmie z 28 maja 2019 r., zgodnie z którym ulicy T. nie można było zaskarżoną uchwałą nadać ponownie kategorii drogi publicznej, gdyż kategorię tę nadano wcześniej uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Obecnie toczy się postępowanie przed Wojewodą [...] o uregulowanie stanu prawnego gruntów pod tą ulicą w oparciu o przepisy art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. nr 133 poz. 872 z późn. zm.), przy czym Burmistrz jako podstawę podał, prawdopodobnie omyłkowo, ustawę o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 p.p.s.a.- ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. stanowi zaś, że sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. – ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie wg art. 17 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). Ponieważ zaskarżona uchwała została wydana przed zmianą w procedurze, mającą miejsce z dniem 1 czerwca 2017 r., należało stosować przepisy dotychczasowe. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez skarżącą złożone. Organ żądania nie uwzględnił. Sąd orzekając jak w sentencji wyroku dał wyraz ocenie, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni podziela argumentacje prawną przedstawioną w zarzutach skargi i rozwiniętą w jej uzasadnieniu. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji każdego skarżącego znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09). Skarżąca wykazała tak właśnie rozumiany interes prawny, wywodząc go z przysługującego jej prawa własności nieruchomości objętej zaskarżoną w tej części uchwałą. Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała z naruszeniem prawa zalicza do kategorii dróg gminnych w [...] ul. T., wymienioną w załączniku nr 2 pod pozycją [...], w zakresie w jakim dotyczy działki nr [...]z obr. [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącą własność skarżącej. Wbrew stanowisku przedstawionemu w odpowiedzi na skargę już choćby ww. protokół z pertraktacji stron wskazuje, że to właśnie ww. uchwała dotyczy tej nieruchomości, działki [...]. Uchwała podejmowana byłą w oparciu o art. 7 ust. 2 u.d.p. - ustawy z 21 marca 1985r., o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. nr 71, poz.838 ze zm.). W świetle art. 7 ust. 1-3 ww. ustawy do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Do dróg gminnych można zaliczyć drogę, która spełnia prawne warunki uznania za drogę gminną. Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych. Z kolei art. 2a ust. 2 u.d.p., dodany do tej ustawy z 1 stycznia 1999 r. stwierdza, że drogi gminne stanowią własność gminy. Droga publiczna nie może być zatem własnością osób fizycznych i niepublicznych osób prawnych. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, słusznie powoływane także przez skarżącą, że konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia uchwały o zaliczeniu ulicy do kategorii dróg publicznych konieczne jest legitymowanie się przez jednostkę samorządu terytorialnego prawem własności do tej drogi, a precyzyjniej prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. W nawiązaniu do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę Sąd wskazuje, że nie było rzeczą sądu przesądzanie kwestii zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające. Poza sporem pozostać musi jednak to, że opisana szczegółowo wyżej działka o nr ew. [...]nie stanowiła (i nie stanowi nadal) własność jednostki samorządowej zatem ta nie była uprawniona do podjęcia uchwały jak w zaskarżonej części. Także w nawiązaniu do stanowiska organu Sąd wskazuje, że powoływana uchwała nr [...] z [...] maja 1988r., Rady Narodowej [...] utraciła moc zgodnie z § 2 uchwały zaskarżonej w sprawie niniejszej. Ponadto, stan prawny w odniesieniu do ww. działki [...] wskazuje, że brak było również podstaw do uznania, że w 1988 roku gmina legitymowała się w odniesieniu do niej prawem własności. Uwadze Sądu zarówno z urzędu jak i w związku ze stanowiskiem skarżącej nie mogło umknąć i to, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem sądowej kontroli w odniesieniu do innych działek. I tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lipca 2014 r. w sprawie I OSK 708/14 przesądził, że uchwała o zaliczeniu drogi do drogi publicznej (gminnej) powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny, a nie odwrotnie. Stanowisko to zostało podtrzymywane także w innych wyrokach sadów obu instancji wydawanych w związku z kontrolą niniejszej uchwały. Wobec tego, że wyrażane było na tle kontroli tego samego aktu prawa miejscowego tej samej uchwały i w analogicznym stanie faktycznym, rozstrzygnięcia te są wiążące dla Sądu również w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził zatem, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 2a ust. 2 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, co obligowało do stwierdzenia jej nieważności w części opisanej w pkt I wyroku. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Sąd mógł stwierdzić jej nieważność, mimo, że od podjęcia uchwały minął okres dłuższy niż jeden rok ponieważ niniejsza uchwała stanowi akt prawa miejscowego. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z przepisami, w tym art. 200 p.p.s.a.