II SA/Wa 2148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r.; 2. zasądza od Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz T. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie 3 ust. 1 oraz art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) i na podstawie art. 38 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2261) w zw. z art. 1 ust. 2 oraz 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezes Prokuratorii Generalnej odmówił T. S. udostępnienie informacji publicznej w postaci wyroku trybunału arbitrażowego wydanego w sprawie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z dniem 1 stycznia 2017r. weszła w życie ustawa o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa ta wprowadza m.in. pojęcie tajemnicy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (rozdział IV) obejmującej czynności Prokuratorii Generalnej związane z wykonywaniem zastępstwa, wydawaniem opinii, sporządzaniem raportów, analiz i stanowisk, udziałem w negocjacjach i mediacjach oraz w postępowaniach przed organami międzynarodowymi, a także informacje i dokumenty stanowiące podstawę dokonania takich czynności (art. 38 ust. 1). Do zachowania tajemnicy Prokuratorii obowiązani są m.in. członkowie kierownictwa PGRP (art. 39 ust. 1 pkt 1), radcowie (art. 39 ust. 1 pkt 2), czy inni pracownicy zatrudnieni w Prokuratorii Generalnej. Organ wskazał też, że wyrok arbitrażowy, będący przedmiotem wniosku, powinien zostać uznany za dokument stanowiący podstawę dokonywania czynności Prokuratorii Generalnej (wcześniej Skarbu Państwa, obecnie Rzeczypospolitej Polskiej) przed organami międzynarodowymi. Tym samym podlega on ochronie jako tajemnica Prokuratorii Generalnej i jako taki nie może zostać udostępniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej (jej organy czy pracowników). Ponadto, wskazał, że Prokuratoria Generalna nie jest objęta obowiązkiem udostępnienia wyroku arbitrażowego po zakończeniu postępowania. Powołując się na przepis art. 38 ust. 2 ustawy o Prokuratorii Generalnej organ podał, że dokumenty sporządzone w związku z czynnościami, o których mowa w ust. 1, przez Prokuratorię Generalną, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ lub osobę zastępowaną mogą być udostępnione przez właściwą jednostkę albo osobę prawną po zakończeniu sprawy. Organ podał też, że obowiązków związanych z ochroną tajemnicy Prokuratorii (w istocie tożsamych z tajemnicą zawodową adwokatów czy radców prawnych) nie mają podmioty reprezentujące Skarb Państwa, które zastępowane są w postępowaniach sądowych czy arbitrażowych przez Prokuratorię Generalną. T. S. pismem z dnia [...] września 2017 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując w jego uzasadnieniu, że organ w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego nie udostępnił informacji publicznej objętej wnioskiem pomimo wyraźnego upoważnienia do jej udostępnienia "po zakończeniu", zgodnie z art. 38 ust. 2 pow. ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] września nr [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 oraz art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) w zw. z art. 127 § 3 Kpa i na podstawie art. 38 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 pow. ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 ust. 2 oraz 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezes Prokuratorii Generalnej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, wskazując w jej uzasadnieniu na te same argumenty, które przywołał już w decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Oprócz argumentów już zawartych w swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ podał też, że przez właściwą jednostkę, o której mowa w art. 38 ust. 2 pow. ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, należy rozumieć podmiot reprezentujący Rzeczpospolitą Polską w toku postępowania arbitrażowego. Podał też, że w projekcie ustawy o Prokuratorii Generalnej RP (druk sejmowy nr 1055): wskazano, że "/.../podlegać ochronie będą informacje pozyskane przez Prokuratorię Generalną w trakcie przygotowywania lub wykonywania zastępstwa zarówno w Prokuratorii Generalnej, jak i podmioty zastępowane (tak stationes fisci jak i pozostałe) zgodnie z art. 38 ust. 2 i 3. Udostępnianie informacji publicznej przez podmioty zastępowane będzie następować w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc ewentualna nadinterpretacja podstaw do odmowy udostępnienia informacji podlegać będzie kontroli sądów administracyjnych. Projektowany przepis wskazujący, że udostępnianie informacji odbywać się będzie w ramach działalności podmiotów zastępowanych, nie zaś Prokuratorii Generalnej (wynika to z brzmienia art. 38 ust. 2 i 3 oraz art. 39 ust. 1) doprowadzi do pełnej równowagi pomiędzy położeniem prawnym profesjonalnych pełnomocników procesowych a Prokuratorią Generalną. Prokuratoria Generalna (jej władze, radcowie, pozostali pracownicy, członkowie Kolegium czy Sądu Polubownego) obowiązani będą do zachowania tajemnicy Prokuratorii (art. 39 ust. 1), zaś obowiązek zachowania tych informacji w tajemnicy obciążać będzie ich również po ustaniu zatrudnienia czy sprawowania funkcji. " Ponadto organ podał, że w sprawie, niezależnie od wcześniejszych argumentów już powołanych w decyzji, istotne jest, że dokumenty zakończonego postępowania arbitrażowego są związane z inną sprawą prowadzoną przez Prokuratorię Generalną i mogą być udostępnione dopiero po zakończeniu tej sprawy. Decyzja ta oraz decyzją ją poprzedzająca stały się przedmiotem skargi T. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 2. naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 10 oraz art. 13 UoDIP, poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 3. naruszenie art. 38 ust. 1 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r, o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 4. naruszenie art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. KPA poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I instancji i II instancji. Następnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Prezesa Prokuratorii Generalnej RP, wykonanie czynności związanych z prawidłowym rozpatrzeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z UoDIP oraz zasądzenie kosztów postępowania od Ministra Rozwoju i Finansów. W uzasadnieniu skargi T. S. podała, że organ nie kwestionuje, że wyrok objęty wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej stanowi informację publiczną w rozumieniu UoDIP. Wyrok ten zapadł w postępowaniu arbitrażowym, w którym pozwanym była [...], a którego przedmiotem była ocena, czy [...] naruszyła zobowiązania prawa międzynarodowego - umowy między [...] i [...] o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji sporządzonej w [...] w dniu [...] września 1992 r. ([...]). Następnie skarżąca przywołała orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1522/15, w którym NSA wyjaśnił, że tego typu wyrok odnosi się do sporu, w którym stroną jest państwo i "wobec tego spór nie ma charakteru wyłącznie prywatnego. W tym kontekście wskazać wypada, że [...] jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i władzę zwierzchnią w niej sprawuje Naród (art. 1 i 4 ust. 1 Konstytucji), zatem jego członkowie mają prawo do wiedzy o treści rozstrzygnięć odnoszących się do [...]." Skarżąca podała też, że z publicznie dostępnych informacji wynika, że trybunał arbitrażowy stwierdził, że [...] naruszyła zobowiązania prawa międzynarodowego i zasądził odszkodowanie w wysokości ok. 10 milionów dolarów, ponadto, że postępowanie arbitrażowe zostało prawomocnie zakończone. Odnosząc się zaś do przywołanego przez organ art. 38 ust. 1 UPGRP, wskazała, że przepis ten swoim zakresem przedmiotowym obejmuje wyłącznie czynności organu oraz informacje i dokumenty stanowiące podstawę dokonania czynności organu a wyrok nie był czynnością organu lub dokumentem stanowiącym podstawę dokonania czynności organu. Przeciwnie, zdaniem skarżącej, wyrok został wydany przez trybunał arbitrażowy (sąd polubowny) po zamknięciu rozprawy i po zakończeniu wszystkich czynności podejmowanych przez organ. O ile zatem pisma procesowe stron postępowania, analizy prawne, opinie i inne dokumenty składane w toku postępowania można uznać za objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej, o tyle wyrok zapadły w postępowaniu arbitrażowym (lub analogicznie - przed sądem powszechnym) nie jest objęty tajemnicą Prokuratorii Generalnej. Odnosząc się zaś do art. 38 ust. 2 UPGRP i przywołane przez organ uzasadnienie do projektu ustawy tego artykułu (druk sejmowy nr 1055), skarżąca stwierdziła, że skoro przepisy UPGRP w zakresie tajemnicy Prokuratorii Generalnej są "kodyfikacją" dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, w zakresie dostępu do informacji publicznej, to organ powinien uwzględnić dotychczasowe stanowisko sądów administracyjnych, w odniesieniu do udostępniania informacji publicznej w postaci wyroków sądów polubownych (trybunałów arbitrażowych). Skarżąca podała, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się za koniecznością udostępniania tego typu wyroków, w ramach dostępu do informacji publicznej - np. wyrok z 12 kwietnia 2017 r. (I OSK 1437/15), wyrok z 12 kwietnia 2017 r. (I OSK 1164/15), wyrok z 22 czerwca 2017 r. (I OSK 2347/15). Podobne stanowisko NSA zajął w analogicznej sprawie, która dotyczyła odmowy przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (którą zastąpił Organ - Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej) udostępnienia wyroku arbitrażowego przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej - wyrok z 12 kwietnia 2017 r. (I OSK 1522/15). Skarżąca zarzuciła też decyzji lakoniczne uzasadnienie wskazując, że uzasadnienia decyzji sprowadzają się do zacytowania przepisów UPGR, jak również, że decyzja II instancji wybiórczo cytuje treść druku sejmowego 1055. Skarżąca stwierdziła, że organ nie uzasadnił, dlaczego nie udostępnił wyroku pomimo wyraźnego upoważnienia do jego udostępnienia "po zakończeniu sprawy" (art. 38 ust .2 UPGRP). W końcowej części skargi skarżąca zarzuciła organowi, że wydane decyzje nie tylko naruszają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale również konstytucyjnie gwarantowane prawo dostępu do informacji publicznej - art. 61 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte już w swojej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie kwestionuje faktu, iż wyrok arbitrażowy objęty wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyrok arbitrażowy zapadł w postępowaniu, które toczyło się na podstawie przepisów umowy między [...] a [...] o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji, sporządzonej w [...] w dniu [...] września 1992r. ([...]). Było to zatem postępowanie przed organem międzynarodowym w rozumieniu art. 38 ust. 1 ustawy o PGRP. Organ podał też, że wyrok arbitrażowy nie był do tej pory ujawniany (postępowanie arbitrażowe było objęte poufnością), a informacje na które powołuje się skarżąca, dostępne na stronie internetowej: http://investmentpolicvhidruncLad.org/iSDS/Details/784, nie są wyczerpujące, ani potwierdzone. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wnioskowany wyrok jest dokumentem związanym z innym postępowaniem, które pozostaje w toku. A zatem wyrok ten jest obecnie podstawą czynności dokonywanych przez Prokuratorię Generalną RP. Odnosząc się zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez Prezesa PGRP art. 38 ust. 1 oraz art. 28 ust. 2 ustawy o Prokuratorii Generalnej RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku, organ stwierdził, że nie zgadza się z nimi bowiem wyrok jest obecnie podstawą czynności dokonywanych przez PGRP i nie może być udostępniony również w świetle art. 38 ust. 2 ustawy o PGRP. Okoliczność ta musiała być wzięta pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji. Po drugie wyrok arbitrażowy zawiera w sobie informacje i powołuje się na dokumenty, które były podstawą czynności dokonywanych przez Prokuratorię Generalną RP w toku postępowania arbitrażowego. Z tego punktu widzenia, jego udostępnienie byłoby naruszeniem art. 38 ust. 1 ustawy o PGRP. Nie podzielił organ również zarzutu skarżącej, że treść art. 38 ust. 1 ustawy o PGRP nie pozwala na odmowę udostępnienia wyroku arbitrażowego. Udostępnienie wyroku na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o PGRP możliwe jest jedynie przez podmiot reprezentujący RP w postępowaniu arbitrażowym, ale po zakończeniu postępowania. Organ nie podzielił również zarzutu skarżącej odnośnie lakonicznego uzasadnienia decyzji, wskazując, że organ szczegółowo przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, organ podał, że skarżąca pomija przepis art. 63 ust. 3 Konstytucji, który stanowi, że ograniczenie prawa obywatela do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, jak również art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, zaś przykładowe wyliczenie, jaka informacja jest informacją publiczną, zawiera przepis art. 6 ust. 1 ustawy. Przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej obejmował żądanie przesłania jej kopii wyroku trybunału arbitrażowego wydanego w sprawie [...]. Organ odmawiając udostępnienia tego wyroku powołał się na tajemnicę Prokuratorii Generalnej RP. Przypomnieć należy, że Prokuratoria Generalna RP jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co nie było zresztą przez strony postępowania kwestionowane. Jeśli zaś chodzi o zakres przedmiotowy żądania skarżącej, to zdaniem Sądu, stanowi ono informację publiczną, bowiem orzeczenie takie może przecież rozstrzygać o zobowiązaniach finansowych Skarbu Państwa wobec ww. podmiotów, a ponadto okoliczność powyższa nie była również na żadnym etapie postępowania kwestionowana. Wskazać należy, że zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, która stanowi jednocześnie w art. 61 ust. 3, że "ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa", a w art. 61 ust. 4, że "tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy". Oznacza to, że o ile unormowania dotyczące ograniczenia prawa do informacji publicznej w granicach i według kryteriów wskazanych w Konstytucji RP oraz dotyczące trybu jej udzielania stanowią materię ustawową, o tyle zakres tego prawa został wyznaczony przez prawodawcę w tekście samej Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2002 r., K 38/01 podkreślił, że "o ile zatem w odniesieniu do art. 61 ust. 1 i 2 w związku z ust. 3 Konstytucji mamy do czynienia z konstrukcją, która zakłada uzupełniającą jedynie rolę ustawodawcy zwykłego ze względu na wyczerpujące unormowania już na poziomie konstytucyjnym - o tyle ust. 4 art. 61 Konstytucji nakłada na ustawodawcę zwykłego obowiązek wydania ustaw dotyczących trybu udzielania informacji. Tryb ten bowiem nie został w art. 61 Konstytucji unormowany tak całościowo, jak to ma miejsce w odniesieniu do zakresu materialnego oraz granic prawa dostępu do informacji publicznej", "prawo do informacji oraz jego zakres wyznaczają bowiem bezpośrednio same przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz ustawy zwykłe doprecyzowujące te treści, a także ustawy o których mowa jest w art. 61 ust. 3 Konstytucji, a które wprowadzić mogą ograniczenia prawa do informacji w zakresie tam określonym". Innymi słowy ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, a z taką sytuacją mamy miejsce w niniejszej sprawie, muszą być zawarte w ustawach, co wynika wprost z art. 61 ust. 3 i 4 Konstytucji. Odnośnie ust. 3 art. 61 Konstytucji ograniczenie prawa dostępu ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, następuje między innymi na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1167), natomiast w odniesieniu do ust. 4 art. 61 Konstytucji jedną z takich ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), która opiera się na koncepcji prawa do informacji jako prawa podmiotowego. Przypomnieć należy, że Prezes Prokuratorii Generalnej odmawiając skarżącej udostępnienia informacji publicznej uczynił to na podstawie art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2261) w zw. z art. 1 ust. 2 oraz 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 38 ust. 1 pow. ustawy o Prokuratorii Generalnej RP czynności Prokuratorii Generalnej RP związane z wykonywaniem zastępstwa, wydawaniem opinii, sporządzaniem raportów, analiz i stanowisk, udziałem w negocjacjach i mediacjach oraz postępowaniach przed organami międzynarodowymi, a także informacje i dokumenty stanowiące podstawę dokonania takich czynności są objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej. Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 1 do zachowania tajemnicy Prokuratorii obowiązani są m.in. członkowie kierownictwa PGRP (art. 39 ust. 1 pkt 1), radcowie (art. 39 ust. 1 pkt 2), czy inni pracownicy zatrudnieni w Prokuratorii Generalnej. Analizując treść powołanych przepisów zgodzić się w należy ze stanowiskiem strony skarżącej, że przepis art. 38 ust. 1 UPGRP, swoim zakresem przedmiotowym obejmuje wyłącznie czynności organu oraz informacje i dokumenty stanowiące podstawę dokonania czynności organu a wyrok Trybunału Arbitrażowego nie był z pewnością czynnością organu lub dokumentem stanowiącym podstawę dokonania czynności organu. Przeciwnie, wyrok został wydany przez trybunał arbitrażowy po zamknięciu rozprawy i po zakończeniu wszystkich czynności podejmowanych przez organ. O ile zatem pisma procesowe stron postępowania, analizy prawne, opinie i inne dokumenty składane w toku postępowania można uznać za objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej, o tyle wyrok zapadły w postępowaniu arbitrażowym (lub analogicznie - przed sądem powszechnym) nie jest objęty tajemnicą Prokuratorii Generalnej. Zdaniem Sądu, również uzasadnienie do projektu art. 38 ust. 2 ustawy (druk sejmowy nr 1055) nie wskazuje, że intencją ustawodawcy było objęcie na jego podstawie tych wyroków tajemnicą Prokuratorii. Tak więc niewątpliwie ani art. 38 ust. 1 ani art. 39 ust. 1 pow. ustawy o Prokuratorii RP nie mógł być podstawą do odmowy udostępnienia żądanego przez skarżącą wyroku, a to oznacza że wydanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie powołanych wyżej przepisów, bez konkretyzacji ograniczenia prawa do informacji publicznej, co ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, dające podstawę do uchylenia na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a P.p.s.a. zaskarżonej decyzji Prezesa Prokuratorii RP oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Ponadto wskazać należy, że uzasadnienia obu decyzji nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości stanowiska organu. Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika jaka była podstawa prawna uznania, że mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do informacji publicznej, bowiem jak już wyżej wskazano przepis art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 1 nie może sam w sobie stanowić materialnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Brak wyczerpującego wyjaśnienia powyższych kwestii uniemożliwia sądowi kontroli prawidłowości dokonanej przez organ oceny ograniczenia prawa do informacji, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać bowiem należy, iż do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznaj stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2. Oznacza to, że decyzja musi zawierać wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zatem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W realiach niniejszej sprawy uzasadnienia kontrolowanych decyzji naruszają przepis art.107 § 3 k.p.a., a to poprzez brak prawidłowego rozważenia, czy wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna podlega ograniczeniu prawa do dostępu do informacji publicznej. Tymczasem tego typu analiza jest wymagana przez art.107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Prezes Prokuratorii Generalnej RP uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz dokona szczegółowych ustaleń, które pozwolą na rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do informacji publicznej Wobec naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego ,które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 P.p.s.a.