VI SA/Wa 1732/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej E. Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Zarządcy masy sanacyjnej E. Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w W. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] nałożono na E. sp. z o.o. karę pieniężnej w wysokości 10.800. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło: 1. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporciedrogowym1 \ w wymaganym terminie - za każdą zmianę, 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej autobusu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 14 listopada 2018 r. w miejscowości D. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 9 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowanym pojazdem kierował R. W.. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób w komunikacji zastępczej w imieniu przedsiębiorcy E. sp. z o.o. w W. Z przedmiotowej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 14 listopada 2018 r. Pismem z dnia 8 maja 2019 r. strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie art. , 77 i 189e k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu przedsiębiorca wyjaśnił, że wykonywał przewozy w komunikacji zastępczej. W związku z awarią autobusu, którym wykonywał przewozy podjął decyzję o wykonywaniu przewozów pojazdem nie wyposażonym w tachograf kierując się dobrem pasażerów. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 4 pkt 22 lit h, art. 7a ust. 2, ust. 7, art. 14 pkt 1, art. 87, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58) lp. 1.5, lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 27 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 14 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przepis art. 7a ust. 2 utd określa dane, które należy zgłosić przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej. Przepis art. 7 a ust. 7 utd wskazuje dodatkowe informacje jakie powinien dostarczyć przewoźnik po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego Stosownie do treści lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych - za każdą zmianę. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci kserokopii dowodu rejestracyjnego, odpisu pełnego Rajowego Rejestru Sądowego, odpisu z licencji dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób udzielonego przedsiębiorcy E. sp. z o.o. oraz protokołu kontroli drogowej, że strona na dzień 14 listopada 2018 r. nie zgłosiła do organu licencyjnego zamiany siedziby swojej firmy. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Ponadto organ odwoławczy zaważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. kserokopii rozkładów jazdy, protokołu oględzin pojazdu, kserokopii wykresówek kierowcy, dokumentacji przewozowej oraz protokołu kontroli drogowej, że strona w dniu 14 listopada 2018 r. wykonywała krajowy transport drogowy osób na trasie wynoszącej ponad 50 kilometrów autobusem o nr rej. [...] nie wyposażonym w tachograf. Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, która przewiduje karę pieniężną w wysokości 10.000 (słownie: trzy tysiące) złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny organ zakwalifikował jako wykonywanie przewozu pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf, posiadający świadectwo homologacji i skutkowało nałożeniem na spółkę kary pieniężnej w wysokości 10. 000 zł. Odnosząc się do wyjaśnień strony organ odwoławczy stwierdził, że strona podejmując się świadczyć usługi w zakresie komunikacji zastępczej zobowiązana była dysponować wystarczającym transportem do jego wykonania. Przedsiębiorca powinien liczyć się że użytkowany przez niego tabor może ulec awarii i w tym celu powinien posiadać pojazdu rezerwowe, albo mieć zawartą umowę z innym przedsiębiorcą na użyczenie pojazdu zastępczego lub wykonanie przewozu w imieniu E. sp. z o.o. Ujawnione naruszenie jest następstwem braku zapewnienia właściwej organizacji przewozów w przedsiębiorstwie i braku dysponowania pojazdami zastępczymi na wypadek awarii podstawowych pojazdów którymi przedsiębiorca realizował przewóz. Pismem z dnia 15 lica 2019r. skargę na powyższą decyzję wniósł zarządca masy sanacyjnej E. Sp. z o.o. w restrukturyzacji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewezwaniu do udziału w sprawie zarządcy E. Sp. z o.o. w W. Skarżący wniósł na podstawie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Ewentualnie, gdyby sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej i nie uznał wydanej decyzji za nieważną, niniejszym organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w W., [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, wydał postanowienie (sygn. Akt [...]) o otwarciu postępowania sanacyjnego E. Sp. z o.o. zwanej dalej Spółką. Ponadto Sąd odebrał zarząd własny dłużnikowi oraz wyznaczył Sędziego-komisarza w osobie SSR P. K. i zarządcę w osobie J. M. (numer licencji doradcy restrukturyzacyjnego [...]). Podkreślono, że dzień wydania przez Sąd postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Zgodnie z przepisami powołanej ustawy, z chwilą otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik, co do zasady, traci na rzecz zarządcy prawo zarządzania i rozporządzania majątkiem stanowiącym masę sanacyjną pozostając jego formalnym właścicielem. Natomiast zgodnie z treścią art. 311 ust 1 Prawa restrukturyzacyjnego m.in. postępowania administracyjne mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Mając zatem na uwadze powyższe, wobec wszczęcia w stosunku do Spółki sanacyjnego postępowania restrukturyzacyjnego to zarządca uzyskał legitymację formalną do występowania w niniejszej sprawie. Tym samym to przeciwko jemu należało prowadzić wszczęte postępowanie administracyjne i jemu dokonywać wszelkich doręczeń w prowadzonej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie prowadzone było bez udziału zarządcy, jak również decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...].06.2019 r. została skierowana do spółki E. Sp. z o.o. a nie, jak stanowi prawo, do Zarządcy. Wobec powyższego, zdaniem strony skarżącej, skoro zaskarżona decyzja została wydana w stosunku do spółki i doręczona spółce, a nie ustanowionemu przez sąd zarządcy, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne mogło być prowadzone wyłącznie przeciwko zarządcy należy uznać, iż skarżona decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, co stanowi przesłankę do uznania przedmiotowej decyzji za nieważną. Zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. W zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, podniesiono, że wydając decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił, iż naruszenie prawa w postaci jazdy pojazdem, który nie był wyposażony w tachograf nastąpiło na skutek działania siły wyższej. E. Sp. z o.o. wykonywała przedmiotowy przewóz w ramach obsługi autobusowej komunikacji zastępczej. Wskutek wystąpienia jednocześnie awarii kilku autokarów przeznaczonych do wykonania usługi komunikacji zastępczej pozwany był zmuszony, dla dobra pasażerów, dla których był to jedyny środek transportu, wykonać przejazd autokarem, w którym nie było tachografu. Działanie takie było spowodowane wyższą koniecznością i jak wskazałem powyżej miało na celu tylko i wyłącznie dobro pasażerów czekających na wykonanie przewozu. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż takie działanie spółki wymuszone siła wyższą wyłącza jej odpowiedzialność w tym zakresie, co powoduje brak podstaw do nałożenia na nią kary pieniężnej. Zdaniem strony skarżącej na uwagę zasługuje również brak spójności treści wydanej decyzji z jej uzasadnieniem. W decyzji organ nałożył na spółkę karę 10 000zł za brak tachografu w pojeździe natomiast w uzasadnieniu organ kilkakrotnie wskazuje, iż nałożył karę 3000 zł za to samo zdarzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno decyzja organu odwoławczego, wydana została z naruszeniem przepisów prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które skutkować musiało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie na etapie postępowania odwoławczego doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa zarządcy masy sanacyjnej jako strony postepowania. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. Akt [...] Sąd Rejonowy w W., [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, orzekł o otwarciu postępowania sanacyjnego E. Sp. z o.o. w W. Sąd odebrał zarząd własny dłużnikowi oraz wyznaczył Sędziego-komisarza w osobie SSR P. K. i Zarządcę w osobie J. M. (numer licencji doradcy restrukturyzacyjnego [...]). Podkreślenia przy tym wymaga, że w myśl art. 189 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. 2019 poz. 243., dalej: Prawo restrukturyzacyjne) dzień wydania postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Postanowienie to jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania (art. 288 ust. 2 w związku z art. 234 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego). W postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego zostaje powołany zarządca (art. 51 Prawa restrukturyzacyjnego). Z chwilą otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik - co do zasady - traci na rzecz zarządcy prawo zarządzania i rozporządzania majątkiem stanowiącym masę sanacyjną (art. 288 ust. 2 i 3, art. 294 i art. 323 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego), aczkolwiek nadal pozostaje jego formalnym właścicielem. Otwarcie postępowania sanacyjnego powoduje również wygaśnięcie prokury oraz innych pełnomocnictw udzielonych przez dłużnika. Zarządca może w toku postępowania sanacyjnego udzielać pełnomocnictw, w tym prokury (art. 293 Prawa restrukturyzacyjnego). Zgodnie z treścią art. 311 ust.1 powołanej ustawy postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Zarządca - podobnie jak wykonawca testamentu, kurator spadku oraz syndyk masy upadłości - jest tzw. stroną zastępczą. Jak zauważył NSA w postanowieniu z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt I FSK 1714/18 zasady zastępowania dłużnika przez syndyka i zarządcę sanacyjnego w danym postępowaniu są przy tym takie same (por. art.144ust.1-3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i art. 311 ust.1 i 2 Prawa restrukturyzacyjnego), a zatem orzecznictwo i stanowisko doktryny dotyczące funkcji syndyka mogą być w pełni wykorzystane przy wyjaśnianiu roli zarządcy w postępowaniu sanacyjnym (por. S. Gurgul, Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, 2016 r., s. 1274-1275). NSA wskazał na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt IIICSK244/08 (publ. LEX nr 523687), w którym wyjaśniono, że podstawienie procesowe syndyka w miejsce upadłego jest podstawieniem bezwzględnym, przy którym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony. W doktrynie natomiast podnosi się, że w toczącym się postępowaniu sądowym lub administracyjnym syndyk jest stroną w znaczeniu formalnym (procesowym), w znaczeniu materialnym natomiast stroną jest sam dłużnik (por. W. Broniewicz, Stanowisko syndyka masy upadłości w procesach z jego udziałem, PiP 1993, z. 2, s. 45). Bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu na podstawie art. 288 ust. 3 omawianej ustawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy że od dnia 25 kwietnia 2019r. (tj. od momentu otwarcia postępowania sanacyjnego) jedynym podmiotem mającym legitymację procesową do występowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym masy sanacyjnej (a za takie należy uznać postępowanie dotyczące nałożenia kary pieniężnej) i występowania w tymże postępowaniu na rzecz spółki w restrukturyzacji z siedzibą jest wyznaczony w ramach postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego zarządca masy sanacyjnej. W niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze toczyło się nadal przeciwko spółce. W okolicznościach stanu faktycznego sprawy niniejszej bez wątpienia mamy do czynienia z sytuacją w której wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tą regulacją w gdy strona nie brała udziału w postępowaniu z przyczyn obiektywnych, niezawinionych ani przez tę stronę, ani przez organ. Tym samym sąd nie podzielił zarzutów skargi, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienie z sytuacją gdy decyzja została skierowana do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie, ale która na skutek ogłoszenia postępowania sanacyjnego utraciła prawo do wykonywania zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie zostało wszczęte i prowadzone przed organem I instancji wobec jednostki mającej w danej sprawie interes (obowiązek) prawny, jednakże na skutek zdarzeń prawnych w postaci otwarcia postępowania sanacyjnego, strona utraciła prawo do samodzielnego reprezentowania swoich praw. Zauważyć należy, że postępowania dotyczące masy sanacyjnej zarządca prowadzi w imieniu własnym ale co istotne na rzecz dłużnika. W literaturze wyróżnia się stronę procesu w znaczeniu materialnym i stronę w znaczeniu formalnym lub też stronę w znaczeniu procesowym. Na ogół strona w znaczeniu materialnym jest jednocześnie stroną w znaczeniu procesowym (formalnym). Jednakże niekiedy następuje rozdzielenie tych ról. Taka sytuacja ma miejsce również w postępowaniu sanacyjnym. Stroną postępowań dotyczących masy sanacyjnej, w znaczeniu materialnym, jest dłużnik. Wynika to z tego, że pomimo otwarcia postępowania sanacyjnego właścicielem lub posiadającym inne prawa do całego majątku wchodzącego w skład masy sanacyjnej jest dłużnik, a to jego praw lub obowiązków dotyczy postępowanie. Dłużnik więc jest podmiotem objętym działaniem normy indywidualno-konkretnej przywołanej w powództwie dotyczącym masy sanacyjnej. Dłużnik nie może jednak, z mocy art. 311 ust. 1 p.r., samodzielnie występować w postępowaniu. Tak więc stroną w znaczeniu procesowym postępowań dotyczących masy sanacyjnej jest zarządca, który we własnym imieniu poszukuje przed sądem ochrony prawnej praw podmiotowych dłużnika lub przeciwstawia się w swoim imieniu żądaniu powództwa dotyczącego tych praw i z tego tytułu jest imiennie oznaczony jako strona procesu (A. Hrycaj (w:) Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz. P. Filipiak (red.), A. Hrycaj (red.), publ. LEX i cytowana tam literatutra). Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie sąd uwzględniając wniosek strony na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł zwrocie o kosztów postępowania sądowego na które składa się wpis sądowy w wysokości 400zł.