II OSK 2643/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 849/19 w sprawie ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 849/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy, z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Burmistrz K., po rozpatrzeniu wniosku N. J., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni na 36 DJP – przeznaczonego do produkcji prosiąt, mieszczącego sektory porodowy oraz odchowu prosiąt wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz obiektami towarzyszącymi w postaci 4 sztuk silosów paszowych wraz z fundamentami i podajnikiem kubełkowym, zbiornika na gnojowicę, zbiornika przepompowni oraz szamba o poj. 5 m3 w nowo projektowanej zagrodzie rolnej na działkach ewidencyjnych o nr A i B położonych w G., obręb G., gm. K., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000. Pismem z dnia 11 lutego 2019 r., M. D. i J. D. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza podnosząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieuzyskaniu decyzji środowiskowej, w sytuacji kiedy obowiązek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynikał wprost z przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2017 r. Kolegium wskazało, że Burmistrz niewątpliwie uchybił przepisom proceduralnym, tj. art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia (niezależnie od twierdzeń inwestora), czy obiekt objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może pełnić funkcję budynku inwentarskiego powyżej 40 DJP. Naruszenie to nie ma jednak charakteru rażącego, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie można z całą stanowczością stwierdzić, że były podstawy do przeprowadzenia dla planowanej inwestycji postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnośnie do powiązania przedmiotowej inwestycji z inwestycją na nieruchomości sąsiedniej, w ocenie Kolegium, aby miała zastosowanie regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie) koniecznym byłoby ustalenie, że w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt. Wówczas istniałaby konieczność zsumowania parametrów planowanej inwestycji z istniejącą inwestycją podobną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku złożonego przez skarżących wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 20 maja 2019 r. Kolegium podniosło, że zagadnieniem wymagającym ustalenia przez organ pierwszej instancji (tj. Burmistrza) była kwestia obsady inwentarza planowanej inwestycji. W tej mierze organ konsekwentnie wskazywał na wniosek inwestora, wskazujący na 36 DJP. Wartość ta jest niższa, niż progi określone w § 2 ust. 1 pkt 51 i w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, co miało prowadzić do wniosku, że zbędne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wskazało, że jak wynika z wniosku inwestora, kubatura niezbędna dla zakładanego sześciomiesięcznego okresu magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych z sektorów zaplanowanych w technologii rusztowej bezściółkowej to ok. 400 m3. Przez wzgląd na częste przypadki braku możliwości planowanego zagospodarowania płynnych nawozów naturalnych (tj. gnojowicy) poza sezonem agrotechnicznym, w którym zajść może potrzeba znacznie dłuższego, niż sześciomiesięczny, okresu jej składowania, a także na to, że w projektowanym zbiorniku założono też magazynowanie popłuczyn technologicznych (tj. wody użytej do dezynfekcji komór zwierząt), dodatkowo również zamulenie dna zbiornika – przyjęto odpowiednio dłuższy okres składowania płynnych odchodów zwierzęcych (gnojowicy) tj. 12 miesięcy – zwiększając pojemność zbiornika do ok. 800 m3 – tj. 805 m3. Wskazując na obowiązek organu zweryfikowania deklarowanych przez inwestora wartości DJP Kolegium uznało, że uchybienie w tym zakresie organu pierwszej instancji stanowi naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jednak było to naruszenie zwykłe, polegające na wadliwym (niekompletnym) zgromadzeniu materiału dowodowego. Nie miało ono charakteru rażącego, gdyż nie można z całą stanowczością stwierdzić, że dalsze postępowanie dowodowe dałoby wynik przesądzający, że istnieją podstawy do przeprowadzenia dla planowanej inwestycji postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naruszenie przepisów postępowania nie miało zatem charakteru istotnego. Tym samym nie został również naruszony art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081), dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" lub "u.u.i.o.ś"., w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia. Odnośnie do powiązania przedmiotowej inwestycji z inwestycją na nieruchomości sąsiedniej Kolegium podtrzymało swoje stanowisko. W skardze na powyższą decyzję M. D. i J. D. zarzucili naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy lub dokonanie dowolnych ustaleń oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały błędnym uznaniem, iż w sprawie nie powinna być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przed kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy, 2) art. 1C § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie czyli odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 12 września 2017 r. mimo że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na tym, że nie została poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia 3) art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 i § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę. Sąd zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, iż Kolegium nie dostrzegło rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, bez wcześniejszego stwierdzenia, że Kolegium nie dostrzegło rażącego naruszenia przepisów proceduralnych. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy z dnia 12 września 2017 r. skarżący wskazywali na to, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieuzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy istniał taki obowiązek (art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś.). Wskazane przez skarżących przepisy nie nakazują jednakże aby zawsze wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostało poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy te wymagają, aby przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w sytuacji kiedy planowaną inwestycją jest bądź przedsięwzięcie mogąco zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku gdyby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ustalił, że opisana przez inwestora planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – a pomimo to wydał decyzję o warunkach zabudowy – niewątpliwie miałoby miejsce rażące naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie jednak organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (Burmistrz) nie stwierdził, że ma do czynienia z inwestycją będącą przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego aby uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa, konieczne jest wykazanie, że ów brak ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją będącą przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie zatem w tej sytuacji Kolegium dokonało analizy sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanki w postaci rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego. Zasadnie Kolegium zwróciło uwagę, że rażące naruszenie przepisów prawa procesowego musi się ograniczać do sytuacji wyjątkowych. Wynika to chociażby z istnienia trybu wznowienia postępowania. Istotą zarzutów formułowanych przez skarżących (w postępowaniu przed Kolegium) względem decyzji Burmistrza jest brak ustalenia przez organ, że planowane przedsięwzięcie należało zakwalifikować jako hodowlę zwierząt w liczbie większej niż 40 DJP. Przekroczenie owego progu skarżący wywodzą z dwóch okoliczności – z jednej strony z samej wielkości planowanego przedsięwzięcia (wynikającej z wniosku inwestora i dołączonych do niego dokumentów), a z drugiej strony – z faktu, że planowane przedsięwzięcie położone jest w sąsiedztwie innego przedsięwzięcia, które jest z planowanym przedsięwzięciem powiązane technologicznie, zgodnie zatem z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oba przedsięwzięcia powinny być kwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie. Co do pierwszej ze wskazanych okoliczności słusznie Kolegium uznało, że poprzestanie Burmistrza na wyjaśnieniach i dokumentach wskazanych przez inwestora należy oceniać jako zwykłe – a nie rażące – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Jak podniosło bowiem Kolegium, we wniosku inwestor podał przyczyny dla których planuje zbiornik na gnojowicę większy od minimalnego (por. k. 447 akt postępowania zwykłego). Zaakceptowanie tego wyjaśnienia, bez przeprowadzenia dalszego postępowania należy zakwalifikować – tak jak uczyniło to Kolegium, jako zwykłe naruszenie przepisów postępowania polegające na wadliwym (niekompletnym) zebraniu materiału dowodowego. Odnośnie natomiast do zbadania okoliczności, czy w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu zwykłym, organ w sposób rażący naruszył prawo nie ustalając istnienia powiązania technologicznego z innym przedsięwzięciem – Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że aby miał zastosowanie w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, koniecznym byłoby ustalenie, że w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt. Sąd stwierdził, że skarżący zasadnie w tym zakresie podnoszą, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie także wtedy, gdy realizowane są przez różne podmioty (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś.). Następnie Sąd zwrócił uwagę, że w aktach sprawy prowadzonej w trybie zwykłym znajduje się decyzja Burmistrza z dnia 20 września 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji – zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych o pojemności 966 m3 dla 233 DJP hodowli zwierząt na części działki nr C/1 w G. (k. 41 akt postępowania zwykłego Burmistrza) – wydana na rzecz A. i M. J. Na mapie ewidencyjnej dołączonej do wniosku N. J. (k. 455) uwidocznione są tylko działki nr C, nr B i C/3 – brak działki nr C. Natomiast na dołączonej do tegoż wniosku mapie do celów projektowych (k. 452) obok planowanego na działce nr B "zbiornika na płynne odchody zwierzęce o poj. użyt. 805 m3" (oznaczonego cyfrową 6; opis, co ta cyfra oznacza - w prawym dolnym rogu mapy) znajduje się podobnych rozmiarów i kształtu obiekt na działce nr C/3, oznaczony jako "zb.i". Na tej samej mapie widoczne są także budynku gospodarcze i zbiorniki ("zb.s.") na działce nr D/8. Właścicielami działek nr B i D/8, sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, są A. i M. J. (k. 438 - 439 akt postępowania Burmistrza). W ocenie Sądu, zestawienie powyższych dokumentów rodzi wątpliwość, gdzie znajdują się budynki dla hodowli zwierząt w ilości 233 DJP, o której mowa w decyzji z dnia 20 września 2006 r., w szczególności, czy są to budynki na działce nr D/8, sąsiedniej względem przedmiotowej inwestycji oraz czy oba ta przedsięwzięcia (istniejące na działce nr D.8 i planowane na działce nr A) – biorąc pod uwagę usytuowanie ww. zbiorników oraz szczególny przebieg granic działek nr B i C/3 (być może powstałych w wyniku podziału działki nr C), pozwalający na usytuowanie obu zbiorników w bezpośredniej bliskości zarówno budynków na działce nr D/8 jak też planowanego budynku na działce nr A – nie są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. Sąd stwierdził, że Kolegium nie dokonało oceny, czy organ rozstrzygający w postępowaniu zwykłym (Burmistrz) w ogóle prowadził postępowanie dowodowe i czy nie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego w powyższym zakresie tj. odnośnie do istnienia przedsięwzięć powiązanych technologicznie, realizowanych przez różne osoby. Brak takiego postępowania dowodowego i uchylenie się od rozpatrzenia materiału dowodowego w sytuacji, kiedy w aktach sprawy znajdują się dokumenty mogące świadczyć o konieczności przeprowadzenia takowego postępowania dowodowego - należałoby ocenić jako rażące naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że Kolegium, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., nie rozpatrzyło w pełni zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się rażącego naruszenia prawa w zakresie zbadania, czy przedsięwzięcie opisane we wniosku o wydanie warunków zabudowy nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z innym przedsięwzięciem, przy czym oba przedsięwzięcia, traktowane jako jedno (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś.) są takiej wielkości, że istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła N. J. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) przez nieuzasadnione przyjęcie, że przedsięwzięcie zamierzone przez N. J., analizowane przez WSA w Bydgoszczy jest inwestycją powiązaną technologicznie ze stanem faktycznym zrealizowanym przez A. J. W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę wyroku poprzez oddalenie skargi wniesionej na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy wskazane w skardze, lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Strona, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przed merytorycznym odniesieniem się do zarzutu doprecyzować trzeba, że powołanie się na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jest oczywiście wadliwe. Powołany przepis określa materialną podstawę skargi kasacyjnej wnoszonej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie jest to przepis stosowany przez wojewódzki sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję administracyjną. Nie można zatem mówić o naruszeniu tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie. Możliwe jest jednak, w świetle dalszej części opisu naruszenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, odczytanie powołanych przepisów w ten sposób, że wnosząca kasację, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081). Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Wnosząca kasację nie sprecyzowała rodzaju naruszenia prawa materialnego. Jest niewątpliwe, że nie podniosła błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wykładnia jest procesem odczytania abstrakcyjnej normy prawnej. W opisie naruszenia zaś skarżąca nawiązała do indywidulanej sytuacji inwestorki. Z opisu naruszenia może natomiast wynikać zarzut niewłaściwego zastosowania powołanej normy. W opisie tym wnosząca kasację podniosła przecież "nieuzasadnione przyjęcie, że przedsięwzięcie zamierzane przez N. J., analizowane przez WSA w Bydgoszczy, jest inwestycją powiązaną technologicznie ze stanem faktycznym zrealizowanym przez A. J.". Powiązanie technologiczne jest okolicznością stanowiącą jedną z przesłanek pojęcia przedsięwzięcia, według § 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powiązanie technologiczne przedsięwzięć jest elementem stanu faktycznego. Zastosowanie art. 3 pkt 13 jako normy prawa materialnego jest możliwe, gdy ustalenia faktyczne wskazują, że przedsięwzięcia są powiązane technologicznie. Z poprzedzających uwag wynika więc, że wnosząca kasację podjęła próbę zakwestionowania ustalenia faktycznego poprzez zarzut materialnoprawny. Jest to z samego założenia nieskuteczne. Poprzez zarzut naruszenia normy prawa materialnego, w tym także naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu, nie można skutecznie zwalczać ustaleń faktycznych (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 764/07; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK C8/04, ONSA i wsa 2005/4/67; wyrok NSA z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 3011/17). Niezależnie jednak od opisanych wyżej wadliwości skargi kasacyjnej, można skonstatować, że zarzut kasacji oparty jest na niezgodnym z rzeczywistością przedstawieniu stanowiska przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z uwagi na niewystarczające zbadanie przez Kolegium, czy w postępowaniu zwykłym należało ustalić powiązanie technologiczne planowanej inwestycji z innym przedsięwzięciem. Sąd nie przyjął więc, że planowana przez inwestorkę N. J. inwestycja, polegającą na budowie budynku inwentarskiego – chlewni na 36 DJP, jest powiązana technologicznie z już istniejącym przedsięwzięciem, w którym jest prowadzona hodowla zwierząt. Uznał natomiast, że oceniając, czy w postępowaniu zwykłym doszło do rażącego naruszenia prawa, należało zbadać, czy w postępowaniu zwykłym ustalano to powiązanie i jaki wpływ będzie to miało na wynik postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.