II SA/Sz 250/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej: "u.t.d."), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (dalej w skrócie: "ZWITD w S. "), nałożył na A. Spółkę z o.o. Spółkę komandytową z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na podjęte wobec ww. Spółki czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorstwa. Przedmiotem kontroli było prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej z uwzględnieniem przepisów u.t.d., przestrzeganiem przepisów ustawy o ruchu drogowym, przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku, a także przepisów obowiązujących we Wspólnocie Europejskiej w dziedzinie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz w tym zakresie przepisów zmieniających, jak również uchylających, a ponadto przepisów w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a także przepisów w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Zakres kontroli obejmował okres działalności skarżącej od [...] r. W toku kontroli organ ustalił, iż zarządzający przedsiębiorstwem posiada certyfikat kompetencji zawodowej wydany przez Instytut Transportu Drogowego. W Spółce w okresie [...] miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli na podstawie umowy o pracę nie zatrudniono kierowców realizujących przewozy drogowe, natomiast korzystano ze świadczenia przez [...] kierowców usług prowadzenia pojazdu na podstawie umowy współpracy, zawartej pomiędzy kontrolowanym przedsiębiorstwem a firmą A. Spółką z o.o. Sp.k., prowadzącą agencję pośrednictwa pracy. Organ ustalił, że wykonywanie transportu drogowego stanowiło główny przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorstwa na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy z ważnością na okres od [...] r. (do licencji tej wydano łącznie 8 odpisów), licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy z ważnością do dnia [...] r. Zgodnie z dokumentami, w Spółce w okresie kontroli w poszczególnych rodzajach przewozów używano osiem pojazdów do przewozu rzeczy o dmc większej niż 3,5 t. Organ stwierdził, że strona dopełniła obowiązku przechowywania danych cyfrowych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego – tachografu cyfrowego. Osoba reprezentująca kontrolowaną Spółkę wyraziła zgodę na analizę pobranych dokumentów w siedzibie organu kontroli. W toku postępowania, wobec stwierdzonych przypadków jazdy bez karty kierowcy, Spółka wyjaśniła, że związane to było z naprawami serwisowymi oraz dołączyła wydruki z urządzeń rejestrujących, dotyczących korzystania z pojazdów przez pięciu kierowców. Na wezwanie organu, Spółka przedstawiła kopie dokumentów potwierdzających fakt dokonywania czynności serwisowych ze wskazaniem pojazdu oraz okresu, które ww. dotyczy. W wyniku podjętych czynności kontrolnych organ ustalił w Spółce następujące naruszenia: - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę, - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę, - naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, - niedzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Z tego tytułu, organ wyliczył i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w S. . Wydanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a."), tj.: - art. 6 k.p.a., poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nieobjętych dyspozycją art. 4 pkt 22 u.t.d., - art. 6 k.p.a. w związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej z przekroczeniem ustalonej w ustawie wysokości, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu odwołania, odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę, Spółka zarzuciła, że organ określając okres na wczytywanie danych, winien był uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W przypadku, ustalonej przez organ okoliczności nieudzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowcy, Spółka podniosła, iż organ niezasadnie przyjął, że zgodnie z wykładnią wskazanego przepisu, obowiązek udzielenia przez kierowcę przerwy jednoznaczny jest z obowiązkiem jej wykorzystania przez kierowcę. Spółka podniosła ponadto, że wynajęci przez nią kierowcy z agencji pośrednictwa pracy nie znajdują się w kręgu podmiotów określonych w art.50ust.1 lit. k oraz art. 68 ust. 2 u.t.d. Zdaniem strony, organ kontrolny z ww. względu, nie był uprawniony do kontroli regulacji czasu pracy w odniesieniu do tych kierowców. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 18, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6 u.t.d., l.p. 5.1.1, 5.1.2., 5.2.1., 5.2.2, 5.3.1, 5.3.2, 5.6.1, 5.6.2, 6.1.4, 6.2.1, 6.3.11, 6.3.12, 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 13 ust. 1, art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm., dalej zwanej: "u.c.p.k."), art. 23, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (w skrócie "rozporządzenie EWG 3821/85") w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1, zwanego dalej: "rozporządzeniem UE nr 165/2014"), art. 6-8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE. L Nr 102, zwanego dalej: "rozporządzeniem WE nr 561/2006"), Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie (dalej w skrócie: "GITD w Warszawie") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia. W okresie poddanym kontroli działalności Spółki, kierowca A. K. dwukrotnie przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 58 min w odniesieniu do normy 10-godzinnej oraz 38 minut w odniesieniu do normy 9-godzinnej. Organ zauważył, że Spółka podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna, za wyżej opisane stany faktyczne (lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. GITD w W. wskazał, następnie na lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczącą sankcjonowania przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości [...] złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. Organ ustalił, że w kontrolowanym okresie niżej wymienieni kierowcy przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy: M. G. o 30 min; J. K. dwukrotnie, raz o 48 minut, drugi raz o 24 minut; V. L. trzykrotnie, kolejno o 35 minut, o 17 minut, o 2 godziny 27 minut; A. P. dwukrotnie, raz o 29 minut, drugi raz o 1 godzinę 24 minuty; D. S. dwukrotnie, raz o 3 godziny, drugi raz o 27 minut; A. S. dwukrotnie, raz o 3 godziny 3 minuty, drugi raz o 18 minut. Organ zauważył, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna, za wyżej opisane stany faktyczne, w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD w W. na podstawie, danych cyfrowych, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, stwierdził w okresie poddanym kontroli Spółki, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę P. B. w odniesieniu do normy 11-godzinnej trzykrotnie, kolejno o 56 minut, o 1 godzinę 31 minut, o 1 godzinę 30 minut. Przedsiębiorca na okoliczność ww. skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 56 minut, przedłożył wydruk i wyjaśnił, że miało ono związek z przestawieniem pojazdu z uwagi na blokowanie częściowo wjazdu. Organ uznał, że okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zapisach z czynności kierowcy i dlatego nie uwzględnił tego wyjaśnienia. W pozostałych przypadkach tego kierowcy i następnych niżej wymienionych kierowców organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał więc, że w okresie poddanym kontroli, następujący kierowcy skrócili dzienny czas odpoczynku: A. I. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, dwukrotnie raz o 1 godzinę 12 minut, drugi raz o 52 minut; R. R. w odniesieniu do normy 11-godzinnej, skrócił dzienny czas odpoczynku trzykrotnie, tj. kolejno o 1 godzinę 52 minuty, o 1 godzinę 35 minut, o 48 minut; A. K. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, trzykrotnie, tj. kolejno o 48 minut, o 3 godziny 20 minut, o 47 minut, a w odniesieniu do normy 11-godzinnej sześciokrotnie, tj. o 1 godzinę 45 minut, o 1 godzinę 45 minut, o 1 godzinę 32 minuty, o 1 godzinę 40 minut, o 16 minut, o 33 minuty; K. Y. w odniesieniu do normy 11-godzinnej dwukrotnie, tj. raz o 1 godzinę 51 minut, drugi raz o 2 godziny; S.K. w odniesieniu do normy 11-godzinnej, o 1 godzinę 6 minut; V. L. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, o 21 minut, a w odniesieniu do normy 11-godzinnej czterokrotnie, tj. kolejno o 1 godzinę 49 minut, o 1 godzinę 2 minuty, o 1 godzinę 25 minuty, o 1 godzinę 35 minut; W.M. w odniesieniu do normy 12-godzinnej, dzielonej na 3 godziny i 9 godzin, o 2 godziny 45 minut; A. P. w odniesieniu do normy 11-godzinnej, o 17 minut; P. odniesieniu do normy 9-godzinnej dwukrotnie, tj. raz o 38 minut, drugi raz o 44 minuty; J. S. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, o 1 godzinę 36 minut; D. S. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, o 19 minut, w odniesieniu do normy 11-godzinnej dwukrotnie, tj. raz o 1 godzinę 43 minuty, drugi raz o 52 minuty, a w odniesieniu do normy 12-godzinnej o 1 godzinę 50 minut; D. S. w odniesieniu do normy 11-godzinnej dwukrotnie, tj. raz o 37 minut,drugi raz o 53 minuty; J. W. w odniesieniu do normy 11-godzinnej, o 16 minut; A. S. w odniesieniu do normy 9-godzinnej, o 24 minuty, a w odniesieniu do normy 11 -godzinnej dwukrotnie, tj. raz o 1 godzinę 8 minut, drugi raz o 1 godzinę 38 minut. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne, w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że kierowca V. L. w okresie jazdy od godz. 00:00 dnia [...] r. do godz. 11:01 dnia [...] r. prowadził pojazd przez 95 godzin 50 minut. Podczas, gdy zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia WE nr 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu, w ciągu dwóch kolejnych tygodni, nie może przekroczyć 90 godzin. Organ stwierdził, że kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o 5 godz. 50 minut. Zauważył, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna, za wyżej opisane naruszenie, w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. GITD w W. wskazał na stwierdzone w kontroli Spółki naruszenie lp. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d., które dotyczyło zaniechania obowiązku poddania kalibracji tachografu na moment rozpoczęcia eksploatacji pojazdu nr rej [...] w dniu [...] r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG nr 3821/85, jednakże w dniu 2 marca 2016 r. zostało ono uchylone przez rozporządzenie UE nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Organ podniósł, że powyższe naruszenie regulował m.in. art. 1, art. 13 rozporządzenia EWG nr 3821/85, a aktualnie ww. naruszenie reguluje art. 23 rozporządzenia UE nr 165/2014. Wskazał, że poprzednia regulacja jest tożsama z nową. Jak ustalił organ, okazany w toku kontroli plik z dnia [...] r., potwierdza przeprowadzenie kalibracji ww. tachografu w dniu [...] r. Organ uznał, że bezspornie w okresie od [...] r., w kontrolowanej Spółce wykonywane były przewozy pojazdem nr[...] . Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że wynikająca z lp. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d., kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. Następnie organ odwoławczy odniósł się do stwierdzonego przez organ pierwszej instancji, w kontroli Spółki, naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonującego nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Ponownie organ odwoławczy zauważył, że obowiązujące w chwili stwierdzenia naruszenia rozporządzenie EWG nr 3821/85, uchylone zostało przez rozporządzenie UE nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Poprzednio kwestię ww. naruszenia regulował m. in. art. 15 ust. 3 i 8 rozporządzenia nr EWG 3821/85, a aktualnie reguluje ją art. 34 rozporządzenia UE nr 165/2014. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci cyfrowych danych kierowcy, organ odwoławczy uznał za udowodnione, że w przypadku kierowcy W. M. w dniu [...] r. dwukrotnie prowadził pojazd nr rej. [...] bez zalogowanej karty kierowcy, raz przez 16 minut, a drugi raz przez 21 minut. W przypadku kierowcy P. W. stwierdził, że w dniu [...] r., trzykrotnie prowadził pojazd o nr rej. [...] bez zalogowanej karty kierowcy, o łącznym czasie prowadzenia wynoszącym 19 minut. Jak zauważył organ, strona w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniła, że wylogowanie karty ww. kierowcy wiązało się z koniecznością opuszczenia pojazdu pozostawionego na terenie serwisu. Strona wskazała, iż w toku czynności kontrolnych przekazano kontrolującym kalendarze ciągłości danych na których wskazano, że wówczas był to koniec pracy ww. kierowców w pojeździe. Powyższych wyjaśnień organ nie uwzględnił, gdyż strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt dokonywania napraw oraz czynności serwisowych w pojeździe w ww. okresie. W przypadku kierowcy L. U. organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] r., w pojeździe nr rej[...] , kierowca trzykrotnie prowadził pojazd bez zalogowanej karty kierowcy o łącznym czasie wynoszącym 12 minut. W przypadku J. K. stwierdził, że w dniu [...] r., w pojeździe nr rej.[...] , dwukrotnie prowadził pojazd bez zalogowanej karty kierowcy o łącznym czasie prowadzenia wynoszącym 10 minut. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne, w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy odniósł się do stwierdzonego przez organ pierwszej instancji naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Dotyczy on naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości [...] złotych. Zdaniem GITD w W. zostało udowodnione, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych z kart kierowców objętych kontrolą, a także okazanej ewidencji czasu pracy w formie papierowej, że w kontrolowanym okresie przedsiębiorca sczytywał dane z kart kierowców po upływie terminu zarejestrowanej działalności od ostatniego odczytu stwierdzonego na podstawie informacji zawartej w podpisie cyfrowym. Wskazał więc, że sczytano dane: [...] Organ odwoławczy wskazał, że jako dni zarejestrowanej działalności przyjął dni zarejestrowane w pamięci kart w sposób automatyczny lub manualny, a także dni wykazane w ewidencji czasu pracy jako dni wolne od pracy (bez urlopów oraz zwolnień chorobowych). Kierując się powyższym GITD w W. uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia, w łącznej kwocie [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. GITD w W. odniósł się następnie do stwierdzonego przez organ pierwszej instancji, w kontroli Spółki, naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., w świetle którego sankcjonuje się naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, karą pieniężną w wysokości [...] złotych. W oparciu o materiał dowodowy sprawy organ stwierdził, że odczytu danych cyfrowych z pojazdów należących do Spółki dokonano w dniu [...] r., po upływie terminu zarejestrowanej działalności, liczonej od poprzedniego odczytu, tj.: w pojeździe o nr rej. [...] po 127 dniach, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 215 dni, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 174 dni, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 167 dni, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 274 dni, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 145 dni, w pojeździe o nr rej. [...] po upływie 257 dni zarejestrowanej działalności. Kierując się powyższym, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne, w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. GITD odniósł się do ustalonych przez organ pierwszej instancji naruszeń wynikających z lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczącego sankcjonowania nieudzielenia przerwy kierowcy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k., karą pieniężną w wysokości [...] zł złotych za każde stwierdzone naruszenie. Organ odwoławczy uznał, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w postaci danych cyfrowych kierowców, iż zostało udowodnione, że w kontrolowanym okresie przekroczony został dopuszczalny czas pracy bez przerwy przez kierowców: P. B. o 14 minut; M. G. o 1 godzinę 10 minut; R. R. o 25 minut; J. a K. czterokrotnie, tj. kolejno o 1 godzinę 58 minut, 46 minut, 1 godzinę 58 minut, 1 godzinę 20 minut; J. K. o 7 minut; W. M. dziewięciokrotnie, tj. kolejno o 1 godzinę 6 minut, o 37 minut, o 1 godzinę 55 minut, o 1 godzinę 19 minut, o 4 minuty, o 7 minut, o 44 minuty, o 48 minut, o 24 minuty; A. P. dwukrotnie, tj. kolejno o 2 godziny 59 minut, o 33 minuty; G. P. pięciokrotnie, tj. kolejno o 56 minut, o 37 minut, o 28 minut, o 30 minut, o 4 minuty; D. S. trzykrotnie, tj. o 1 godzinę, o 17 minut, o 27 minut; P. W. dwukrotnie, tj. o 41 minut, o 1 minutę. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne, w łącznej wysokości [..] zł, została nałożona zasadnie przez organ pierwszej instancji. Podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., organ odwoławczy uznał za bezzasadny stwierdzając, że postępowanie, w wyniku którego wydano decyzję było prowadzone na podstawie i w granicach prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej decyzji prawidłowo wskazano przepisy prawne dla wszystkich stwierdzonych naruszeń. Zauważył również, że organ pierwszej instancji wskazał podstawę prawną z rozporządzenia UE nr 165/2014 wyłącznie odnośnie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Wyjaśnił, iż w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli ujęto rozporządzenie EWG nr 3821/85, którego regulacja w art. 15 ust. 1 i 2 jest tożsama z regulacją art. 34 rozporządzenia UE nr 165/14, nakłada na kierowcę takie same obowiązki rejestrowania aktywności na karcie kierowcy. Wobec powyższych ustaleń, organ odwoławczy stwierdził, że niewymienienie rozporządzenia UE nr 165/14 w art. 4 pkt 22 u.t.d., nie miało wpływu na zasadność analizy zgromadzonego materiału dowodowego w aspekcie ww. rozporządzenia. Organ nie podzielił zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia wydaną decyzją art. 92a ust. 3 u.t.d. Wyjaśnił, że w świetle regulacji wynikających z art. 50 ust.1 lit.k w związku z art. 68 ust. 1 u.t.d. kontrola przestrzegania czasu pracy przez organ, może obejmować wyłącznie przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy drogowe na jego rzecz. Jak zauważył organ, Spółka korzystała z usług wykonywania transportu drogowego przez kierowców, na podstawie umowy współpracy z przedsiębiorstwem A. Spółka z o.o. Sp.k. Dla organu było bezsporne, że kierowcy niezatrudnieni przez przedsiębiorcę osobiście wykonywali przewozy drogowe na jego rzecz i organy kontroli były uprawnione do kontroli regulacji czasu pracy w odniesieniu do tych kierowców. Organ odwoławczy wskazał poza powyższym, że stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 4 u.t.d., za kierowców, o których mowa ust. 3 pkt 1-3 u.t.d., uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Według organu, w przedmiotowym stanie faktycznym kierowcy wykonujący przewozy na rzecz przedsiębiorcy, nie byli przez niego zatrudnieni. Wynika to wprost z umowy współpracy, zawartej w dniu [...] r., między stroną a A. Spółką z o.o. Sp.k (agencją pośrednictwa pracy), a w szczególności z § 2 pkt 2 tej umowy. Zdaniem organu, nie zachodzi tutaj kolizja pomiędzy przepisami u.c.p.k. a przepisami u.t.d. Wyjaśnił, że pierwsze przepisy regulują dopuszczalne okresy czasu pracy kierowców oraz zasady ich ewidencjonowania, natomiast drugie regulują wyłącznie wysokość dopuszczalnych kar pieniężnych. Wobec zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy zgodził się ze stroną, iż określając maksymalne okresy na wczytanie stosownych danych, należy uwzględnić należy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Wyjaśnił, że jednakże ponownie rozpoznając sprawę przy uwzględnieniu wyłącznie dni zarejestrowanej działalności stwierdził wystąpienie naruszenia z ww. lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., we wszystkich przypadkach, wskazanych przez organ pierwszej instancji. Podniesiony przez stronę zarzut naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy uznał za niezasadny. Wskazał, że ustawodawca w ww. lp., sankcjonuje karą pieniężną w wysokości[...] złotych nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k. Zdaniem organu, kara ta odnosi się do każdego przypadku nieudzielenia przez przedsiębiorcę przerwy. Zauważył, że strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów na brak wpływu na powstałe naruszenia ze wskazanej lp. Podsumowując GITD w W. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji spełnił obowiązki z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Nie doszło, jego zdaniem, do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż kwestionowana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane ww. przepisami. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92b i art. 92 c u.t.d., a w zgromadzonym materiale organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tych przepisów. Stwierdził też prawidłowość sporządzonego protokołu kontrolnego, który spełniał wymogi formalne i materialne. Uznał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. A. Spółka z o.o. S.pk. z siedzibą w S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję GITD w Warszawie z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji ww. Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 6 k.p.a., poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nieobjętych dyspozycją art. 4 pkt 22 u.t.d., - art. 6 w związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej z przekroczeniem ustalonej w ustawie wysokości, - rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że część ustaleń, opisanych w treści zaskarżonej decyzji, została poczyniona błędnie, wskutek czego niezasadnie zawyżono wysokość kary pieniężnej. W ocenie strony, procedura kontrolna odbyła się z rażącym naruszeniem zasad legalizmu, wykraczając poza regulacje określone w art. 4 pkt 22 u.t.d. Wskazała, że podstawą prawną prowadzenia kontroli oraz stwierdzenia niektórych naruszeń przez organ, były m.in. przepisy rozporządzenia UE nr 165/2014, uchylającego rozporządzenie EWG nr 3821/85. Zdaniem strony, organ nie jest i nie był uprawniony do kontroli i analizy dokumentów w wyżej omawianym zakresie. Strona argumentowała, że pod pojęciem "obowiązków lub warunków przewozu drogowego", należy rozumieć zasady wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d.,awkatalogutym nie wskazano rozporządzenia UE nr 165/2014. Na marginesie dodała, że przepis z art. 47 ww. rozporządzenia określający zasady zastępczego stosowania przepisów tego rozporządzenia w razie odwołań do rozporządzenia EWG nr 3821/85,wszedł w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 r., a zatem nie dotyczy on naruszeń powstałych przed tą datą. Spółka podniosła, że zasada supremacji prawa wspólnotowego nad krajowym nie przewiduje procedury zmiany przepisem wspólnotowym przepisu krajowego. Zdaniem skarżącej, organ dokonał takiej wykładni, jakoby norma materialna zawarta w ww. rozporządzeniu UE nr 165/2014 zmieniała normę materialną w art. 4 pkt 22 u.t.d. Skarżąca uważa wykładnię taką, za sprzeczną z prawem krajowym, jak i wspólnotowym. W aspekcie ww. naruszenia przepisów rozporządzenia UE nr 165/2014, zdaniem Spółki, organ powołał się na uregulowania nieobjęte dyspozycją z art. 4 ust. 22 u.t.d., wskutek czego wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, w sposób rażący naruszył art. 6 k.p.a. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.11 oraz 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., skarżąca Spółka stwierdziła, iż pozostaje na stanowisku, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, nieprawidłowo "rozliczyły" terminy odczytu danych, wskutek czego zawyżono karę pieniężną. W ocenie strony, pliki przedstawione w toku kontroli były odcztane w terminach określonych we właściwych przepisach. Nadmieniła, że zgodnie z pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, tj. dni w których zarejestrowano okresy aktywności, wymienione w art. 34 rozporządzenia UE nr 165/2014. Według strony, okresy nieaktywności kierowcy, w których nie wykonywał przewozów drogowych, nie zaliczają się do rozliczenia 28-dniowego terminu na ponowne sczytanie karty kierowcy. Skarżąca Spółka wskazała, że powyższe dotyczy odczytu danych kierowców: [...] i przedstawiła w formie graficznej, dane z plików cyfrowych ww. kierowców. W konsekwencji, Spółka argumentowała, że pliki przedstawione w toku kontroli były odczytane w terminach określonych w ww. przepisach. Zdaniem strony, organ nie dołożył należytej staranności w "rozliczeniu" terminu odczytu ww. danych, wskutek czego znacznie zawyżono wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. W kwestii stwierdzonego naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., Spółka podniosła zarzut dokonania przez organ nieprawidłowej wykładni art. 13 ust. 1 u.c.p.k., polegający na przyjęciu, że obowiązek udzielenia przez pracodawcę przerwy jest jednoznaczny z obowiązkiem jej wykorzystania przez kierowcę. Spółka wywiodła, że ww. normy prawne dotyczą zupełnie odmiennych stanów materialnoprawnych. W oparciu o definicję pojęcia "udzielić", określoną w słowniku PWN, strona argumentowała, że podstawa penalizacji nie dotyczy samego faktu nieskorzystania przez kierowcę z przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k., ale sytuacji, gdzie kierowca pomimo woli skorzystania z przerwy, nie ma takiej możliwości, z uwagi na polecenia zleceniodawcy (pracodawcy). Spółka podniosła, że organ nie podjął jakichkolwiek działań w celu udowodnienia zaistnienia przesłanki określonej w ww. lp 8.4. Ponadto Spółka podniosła, że wynajęci w okresie kontroli kierowcy z agencji pośrednictwa pracy nie znajdują się w kręgu podmiotów określonych w art. 50 ust. 1 lit. k oraz z art. 68 ust. 2 u.t.d. Zdaniem Spółki, z tego względu organy inspekcji, nie były uprawnione do kontroli regulacji czasu pracy, w odniesieniu do tych kierowców. Powyższe ustalenia i nałożona w ich wyniku kara pieniężna, stanowią - według Spółki – naruszenie przepisów postępowania, w stopniu istotnie wpływającym na jego wynik. GITD w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Dokonana w niniejszej sprawie przez Sąd, kontrola legalności działań organu administracji publicznej, nie potwierdziła wystąpienia naruszeń prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, wobec stwierdzonych w przebiegu kontroli skarżącej Spółki, naruszeń zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych z przepisami: ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., zwanej dalej: "u.t.d." ), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm., zwanej dalej: "u.c.p.k."), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (w skrócie: "rozporządzenie EWG nr 3821/85") w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, zwanego dalej: "rozporządzeniem UE nr 165/2014"), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102, zwanego dalej: "rozporządzeniem EWG nr 561/2006"). W sprawie niniejszej bezsporne jest, że przedmiotem kontroli organu inspekcji transportu drogowego była działalność skarżącej Spółki w oparciu o ww. przepisy, za okres od [...] r. W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy, stronie skarżącej zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. Protokół kontroli, szczegółowo opisuje poszczególne stwierdzone nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Spółka miała możliwość składania dowodów wiążących się z jej działalnością transportową, do których organ się odniósł w treści uzasadnienia wydanej decyzji. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, zarzuty skarżącej Spółki wskazujące na naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Sąd uznał, że organ w postępowaniu administracyjnym dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonał jego całościowego rozpatrzenia, zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. Wyniki tych działań organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji, której treść zawiera wszystkie niezbędne składniki, w tym przedstawienie stanu prawnego i faktycznego sprawy. Z tych względów, Sąd przyjmuje ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy za podstawę dalszych rozważań co do prawidłowości zastosowania przez organ podstaw materialnoprawnych powołanych w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Powołany przepis ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawy do czynu nie mieści się w reżymie odpowiedzialności obiektywnej (patrz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1251/15, opubl. w Lex nr 2205875). Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt OSK 1257/06, opubl. w Lex nr 382716). Zauważyć należy, że stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy dla podmiotu zatrudniającego kierowców, jak w przypadku skarżącej Spółki, w liczbie średnio od 11 do 50, w okresie [...] miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, nie może przekroczyć [...] złotych. Stąd, w świetle wskazanego przepisu organ pierwszej instancji prawidłowo - zdaniem Sądu – rozstrzygnął, nakładając na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł, choć nie wszystkie przyczyny, podniesione przez organy obu instancji, mogły stanowić podstawę nałożenia tejże kary pieniężnej. Sąd nie podziela bowiem przyjętej przez organy zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej, przewidzianej lp. 6.3.11 oraz 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Rzecz dotyczy dokonanej przez organ oceny prawnej, na podstawie dokumentacji zgromadzonej w trakcie kontroli Spółki, związanej z obowiązkiem odczytywania pracy kierowców (pliki z kart kierowców i tachografów cyfrowych). Organ uznał, że doszło do przekroczenia maksymalnych okresów na wczytanie tych danych, ale – zdaniem Sądu – organ nie dostrzegł potrzeby uwzględnienia w obliczeniu terminu wyłącznie dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu niżej wskazanym. Zgodnie bowiem z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz.UE. L z 2010 r. Nr 168, poz. 16, zwanego dalej: "rozporządzeniem UE nr 581/2010"), są to dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem WE nr 561/2006. W art. 1 ust. 3 rozporządzenia UE nr 581/2010 wskazano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych, nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Zdaniem Sądu, okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to te wszystkie dni kalendarzowe (z pomięciem urlopów o zwolnień lekarskich), które przyjął organ w swej analizie. Sąd uznał, że organ wadliwie ocenił naruszenie przez Spółkę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę, opisane w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., za które organ wymierzył karę w wysokości [...] zł. W konsekwencji, zdaniem Sądu, wadliwie zostało również ocenione, przez organy, wykonywanie przez skarżącą Spółkę obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, opisane w lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożenie na skarżącą kary w wysokości [...] zł. Jednakże, w ocenie Sądu, wymienione naruszenia organu nie miały wpływu na wynik sprawy, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia niniejszego orzeczenia. W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył naruszeń prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela stanowiska skargi, iż organ nie był uprawniony do dokonania analizy dokumentów dotyczących urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w aspekcie wymagań określonych w rozporządzeniu UE nr 165/2014, skoro przepis krajowy art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, odsyła jedynie do rozporządzenia EWG nr 3821/85. Sąd wyjaśnia, że ww. rozporządzenie nr 3821/85 zostało uchylone na mocy art. 47 rozporządzenia UE nr 165/2014 z dnia 14 lutego 2014 r., co miało akurat miejsce w okresie poddanym przez organ kontroli Spółki. W świetle art. 34 rozporządzenia UE nr 165/2014, organ jest uprawniony do analizy danych cyfrowych pobranych z pamięci urządzeń rejestrujących zainstalowanych przez przedsiębiorcę do wykonywania przewozów drogowych. Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, ww. przepis jest tożsamy w skutkach z uprzednio obowiązującym art. 15 ust. 3 i 8 rozporządzenia nr 3821/85. Istotne jest przy tym, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia UE nr 165/2014, odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. W myśl art. 48 rozporządzenia UE nr 165/2014, wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (tzn. 1 marca 2016 r.). Zgodnie ze zdaniem drugim art. 48 rozporządzenia UE nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże Sąd zauważa, iż w zdaniu trzecim art. 48 postanowiono, że art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2marca 2015r. W związku z tym, iż zarzucane skarżącej Spółce naruszenia miały miejsce w terminie od 8 lutego 2015 r. do 8 lutego 2016 r., Sąd uznał, że powołanie się przez organ na przepisy rozporządzenia UE nr 165/2014, jako podstawę prawną naruszenia z lp. 6.1.4. oraz lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., nie było wadliwe. Obowiązki wynikające z art. 23 rozporządzenia UE nr 165/2014, dotyczące okresowego sprawdzenia urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, odpowiadają obowiązkom wypływającym m.in. z art. 1 i art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Okoliczność stwierdzonego przez Spółkę naruszenia obowiązku kalibracji urządzenia rejestrującego w pojeździe nr rej. ZS 470EW, w okresie 12 listopada 2015 r. do 2 lutego 2016 r., była bezsporna. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu decyzji co do sankcjonowania ww. naruszeń organ pierwszej instancji, powołał przepisy rozporządzenia EWG nr 3821/85, tak więc podstawa prawnej do nałożenia kary pieniężnej z ww. tytułu istniała i była prawidłowo zastosowana przez organ. Sąd nie podziela też stanowiska skargi co do bezskuteczności stosowania rozporządzenia nr 165/2014 r., skoro nie został on wymieniony w art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. Sąd wskazuje, że w powołanym przepisie ustawodawca określił w jakim zakresie tematycznym uznaje prymat bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego, co oznacza, że organy państwa muszą stosować prawo wspólnotowe w tej dziedzinie bezpośrednio, jeżeli jest to tylko możliwe. Przepisy tego prawa wspólnotowego mają charakter jasny i bezwarunkowy. Bezwarunkowość tego prawa oznacza, że wykonanie lub skuteczność stosowania danej normy, nie jest uzależnione od podjęcia jakichkolwiek środków prawodawczych przez państwa członkowskie. W tym przypadku rzecz dotyczy aktu prawa wspólnotowego określającego sposób funkcjonowania przedsiębiorców w obszarze Unii Europejskiej w zakresie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Poprzednio kwestię tę regulowało rozporządzenie EWG nr 3821/85, które zostało zastąpione nową regulacją, tj. rozporządzeniem UE nr 165/2014, co oznacza kontynuację prawa wspólnotowego w danej dziedzinie i potrzebę respektowania tego prawa także przez organy i sądy krajowe. Jak wynika z art. 48 zdanie czwarte rozporządzenia UE nr 165/2014, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. W ocenie Sądu, w świetle powyższego, dla uznania skuteczności stosowania przepisów nowego rozporządzenia nie było konieczna ingerencja organu ustawodawczego polegająca na dokonaniu odpowiedniej zmiany w przepisach krajowych, dla skutecznego stosowania ww. prawa wspólnotowego. Wobec podnoszonego skargą zarzutu, że wynajęci w okresie kontroli kierowcy z agencji pośrednictwa pracy, nie znajdują się w kręgu podmiotów wskazanych w art. 50 ust. 1 lit k u.t.d., Sąd wskazuje, że zgodnie z tym przepisem, do zadań organu inspekcji transportu drogowego należy przestrzeganie czasu pracy: - przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe, - osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz. Sąd zauważa, że powyższy przepis koresponduje z art. 68 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. Spółka powołała się z kolei na art. 68 ust 2 u.t.d., stanowiący, że kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia. W rozpoznawanej sprawie, niesporne jest, iż w skarżącej Spółce, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, nie zatrudniono kierowców realizujących przewozy drogowe, natomiast korzystano ze świadczenia przez 25 kierowców usług prowadzenia pojazdu na podstawie umowy współpracy zawartej pomiędzy kontrolowaną Spółką, a A. Spółkę z o.o. Sp.k. – prowadzącą agencję pośrednictwa pracy. W świetle powyższego, zarzut Spółki, że wynajęci w okresie kontroli kierowcy agencji pośrednictwa pracy nie należą się do kręgu podmiotów określonych w ww. przepisach, nie znajduje potwierdzenia. Ustalony przez organ stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że kierowcy wykonujący transport środkami pozostającymi w dyspozycji skarżącej Spółki wykonywali go osobiście i pod nadzorem skarżącej, a zatem na jej rzecz i w jej imieniu w rozumieniu art. 50 ust. 1 lit. k u.t.d. Zdaniem Sądu, odmiennych ustaleń nie sposób przyjąć, wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd uznał, iż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w sprawie nie zachodzi przypadek określony w art. 68 ust. 2 u.t.d. Strona poza powołaniem przepisów oraz postawieniem ww. twierdzenia, nie przedstawiła też jakiegokolwiek uzasadnienia dla podnoszonych racji. W związku z tym, Sąd uznał za chybiony zarzut naruszenia wydaną decyzją art. 50 ust. lit. k w zw. z art. 68 ust. 2 (winno być ust. 1 pkt 2 lit. b). Sąd uznał także za nietrafny, zarzut Spółki o dokonaniu przez organ nieprawidłowej wykładni art. 13 ust. 1 u.c.p.k., w związku ze stwierdzonym w kontroli naruszeniem wskazanej regulacji. Zgodnie z tym przepisem, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Jak przewiduje to art. 13 ust. 2 u.c.p.k., przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Według Spółki, podstawa penalizacji określona w lp. 8 .4 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczy zupełnie odmiennych stanów materialnoprawnych, niż wskazuje to ww. przepis Skarżąca Spółka uważa, że ujęty w art. 13 ust. 1 u.c.p.k. zwrot "udzielić" nie dotyczy samego faktu nieskorzystania przez kierowcy z przerwy, o której mowa w tym przepisie, ale z sytuacji, gdzie kierowca pomimo woli skorzystania z przerwy nie ma takiej możliwości z uwagi na polecenia zleceniodawcy (pracodawcy). Sąd nie podziela tych poglądów. Omawianie zagadnienie należy rozważyć, w kontekście uwzględniającym istotę nałożenia kary pieniężnej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których katalog został zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d., nie opiera się bowiem na zasadzie winy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy ma w tym przypadku charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego. Jest to odpowiedzialność ex lege, z której podmiot wykonujący przewóz może się zwolnić, ale po wykazaniu przynajmniej jednej z przesłanek z art. 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, wypracowanym na gruncie omawianej problematyki, na przedsiębiorcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie wskazanej możliwości zwolnienia się od odpowiedzialności. Przesłanki określone we wskazanym przepisie nie odnoszą się przy tym do zachowania przedsiębiorcy, jego działania lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za winę której przedsiębiorca odpowiadać nie może. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1456/15, opubl. w Lex nr 2240929). Zdaniem Sądu, w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze skarżąca nie przedstawiła dowodów i okoliczności świadczących skutecznie, że mogłaby podlegać wyłączeniu z odpowiedzialności przedsiębiorcy z uwagi na zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem kierowców, którzy na jego rzecz wykonują transport drogowy. W takiej sytuacji, Sąd uznał prawidłowość nałożenia kary pieniężnej przez organ pierwszej instancji za inne naruszenia, niż wynikające z lp. 6.3.11. i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu, uwzględnienie części zarzutów skargi nie pozwalało jednak skutecznie podważyć legalności wydania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem w sprawie uwzględnić, że nałożona przez organ kara pieniężna dotyczyła także innych naruszeń z załącznika nr 3 do u.t.d., których ustalenie przez organ nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, tj.: [...] (ponad [...] zł). Tak więc, nawet uznane częściowo za zasadne zarzuty skarżącej, nie mogłoby odnieść wpływu na poprawność wyliczonej przez organ kary pieniężnej w wysokości [...] zł, stosownie do reguł wynikających z art.92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., co w realiach niniejszej sprawy oznacza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalił.