II SAB/Po 109/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) M. M. (zwany dalej skarżącym lub stroną) wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie [...]. Przedmiotowy wniosek uzasadniono wykonywaniem pracy dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od dnia [...].08.2017 r., na stanowisku pracownika produkcji, za wynagrodzeniem [...] zł brutto miesięcznie, w wymiarze czasu pracy pełnego etatu. We wniosku wskazał, że upływa data ważności jego karty pobytu a ponadto ma nieważny paszport. (k. 82). Wniosek został wypełniony na urzędowym formularzu. W dniu [...] września 2017 r. skarżący stawił się w siedzibie organu, złożył odciski palców, okazał paszport ważny do [...] lutego 2013 r. i kartę pobytu ważną do [...] września 2017 r. Został poinformowany o konieczności dostarczenia ważnego dokumentu podróży, oryginału opłaty skarbowej i załącznika nr [...] podpisanego czytelnie przez osobę uprawnioną oraz informacje starosty. Dnia [...] września 2017 r. wpłynęło do organu pismo, w którym skarżący podał, że nie posiada aktualnego dokumentu podróży. Wyjaśnił, że paszport utracił ważność zanim otrzymał kartę pobytu, wobec czego nie mógł podróżować. Właściwym do wydania nowego dokumentu jest [...] w [...]. Do pisma załączył akt małżeństwa z obywatelką [...] akt urodzenia córki, akt urodzenia w oryginale, list z ambasady i uzupełniony załącznik nr [...] do wniosku (k. 109). Pismem z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku: - przedłożenia załącznika nr [...] do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wypełnionego i czytelnie podpisanego przez pracodawcę lub osobę przez niego upoważnioną wraz z pełnomocnictwem do reprezentowania go przed organami administracji publicznej (oryginał do wglądu); - przedłożenia ważnego dokumentu podróży (kopia i oryginał do wglądu). Jednocześnie organ I instancji poinformował cudzoziemca, iż zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia [...] grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. Ponadto, organ I instancji wezwał stronę, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku w postaci przedłożenia oryginału informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestr bezrobotnych poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11 ustawy, wydanej nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku (k. 111). Pismem z dnia [...] października 2017 r. skarżący zwrócił się do organu o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku (k. 117). Ponadto w dniu [...].10.2017 r. pan M. M. okazał do wglądu trzy dokumenty sporządzone w [...] ([...], k.113-115), a następnie w dniu [...].11.2017 r. dostarczył informację starosty oraz upoważnienie dla osoby, która podpisała załącznik nr [...] do wniosku. Wojewoda pismem z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] zawiadomił pana M. M. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku tj. dostarczenie ważnego dokumentu podróży lub innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość (k. 123). Pismo doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] kwietnia 2018 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący złożył za pośrednictwem Wojewody ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność w/w organu polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (k.144). W ocenie skarżącego pozostawienie przez Wojewodę wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania nastąpiło z naruszeniem następujących przepisów: art. 106 ust. 3 ustawy z dnia [...] grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( aktualnie Dz.U. z 2018 poz. 2094, dalej u.o.c.), art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. W piśmie tym skarżący wskazał, że dokumentem, który potwierdza jego tożsamość jest karta pobytu, która w chwili obecnej utraciła już ważność, jednak w momencie składania wniosku była ważna, a jej autentyczność i podstawy wydania Wojewoda mógł stwierdzić z urzędu jako organ wydający dokument. W dniu [...] września 2017 r. złożył pismo zawierające jego wyjaśnienie powodów, dla których nie mógł przedstawić ważnego dokumentu podróży. Wskazał, że nie jest trafny zarzut Wojewody, iż w okresie ważności karty pobytu miał możliwość uzyskania nowego paszportu. W jego ocenie z wezwania organu I instancji o uzupełnienie braków formalnych wniosku nie wynikało, że jest on zobowiązany do przedstawienia jakiegokolwiek dodatkowego dokumentu czy innego dowodu w niniejszej sprawie, był przekonany, że informacje w których posiadaniu jest Wojewoda (tj. potwierdzona kopia oraz dane dotyczące jego poprzedniej karty pobytu oraz jego wyjaśnienia z września 2017 r.) są wystarczające; Organ I instancji nie skierował do niego żadnego pisma, z którego wynikałoby, że powinien dostarczyć tłumaczenie przysięgłe dołączonych przez niego dokumentów w [...] oraz, że w przypadku nie dostarczenia takiego tłumaczenia dokumenty te nie zostaną uwzględnione. Organ I instancji nie uzasadnił z jakiego powodu wezwał go do dostarczenia pozostałych braków formalnych wniosku (poza informacją starosty) w terminie krótszym niż 21 dni, co spowodowało w jego przypadku utrudnienie zastosowania się do treści żądania. Organ I instancji nie uwzględnił także jego sytuacji rodzinnej, a mianowicie faktu, iż pozostaje on w związku małżeńskim, który jest obecnie w poważnym kryzysie oraz posiada dwuletnia córkę, obywatelkę [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący zwrócił się także do Prezydenta Miasta [...], opisując swoją sytuację życiową. Podał, że ma problemu z uzyskaniem karty stałego pobytu mimo, że od 10 lat mieszka w [...], ma żonę i dziecko (k. 154). Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł kolejne ponaglenie do Szefa Urzędu [...] wnosząc o zobowiązanie Wojewody do załatwienia jego sprawy i wyznaczenie stosownego terminu w tym celu. Podał, że pracuje w [...], płaci podatki, założył rodzinę i chciałby uzyskać pozwolenie na pobyt stały. Dodał, ze chciałby podróżować za granicę, w tym do rodzinnego kraju, co w tej chwili jest niemożliwe. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Szef Urzędu do [...] (dalej Szef UC) uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Organ podkreślił, że skarżący uzupełnił braki formalne wniosku jedynie częściowo, nie dostarczył ważnego dokumentu podróży. Przy tym nie przedstawił dowodów na brak możliwości uzyskania dokumentu podróży, podał jedynie że dokument może być wydany w placówce dyplomatycznej [...] znajdującej się w [...]. Ponadto dokumenty, które przedstawił nie zostały przetłumaczone z [...] przez tłumacza przysięgłego na język polski. Szef UC podkreślił, że skarżący został pouczony o tym, że nieuzupełnienie braków formalnych w terminie spowoduje pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania. Wobec tego zasadnie Wojewoda postanowił o pozostawieniu wniosku z [...] sierpnia 2018 r. bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy skarżący [...] czerwca 2019 r. zwrócił się do Wojewody o informację jak przebiega jego sprawa o wydanie karty pobytu. Załączył ważny dokument podróży, nowy aneks do umowy o pracę, nową informację od Starosty oraz PIT z roku 2018. Podał, że teraz załączył wszystkie niezbędne dokumentu i prosi o rozpatrzenie jego sprawy (k. 166-178). Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Podał, że złożył w tej sprawie ponaglenie, które zostało rozpoznane postanowieniem Szefa UC z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący wskazał, że z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt zwrócił się [...] sierpnia 2017 r. za pośrednictwem poczty. Obowiązek osobistego stawiennictwa oraz złożenia odcisków placów zrealizował [...] września 2017 r. Następnie złożył wyjaśnienie dotyczące niemożności przedstawienia ważnego dokumentu podróży. Pismem z dnia [...] października 2017 r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez okazanie ważnego dokumentu podróży oraz informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy na krajowym rynku pracy wraz z załącznikiem nr [...] do wniosku o zezwolenie oraz upoważnieniem dla osoby podpisującej załącznik. Do wezwania tego zastosował się jednak nie był w stanie przedłożyć ważnego dokumentu podróży. W związku z tym jego wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę został pozostawiony bez rozpoznania. Powyższe jednak nastąpiło z naruszeniem art. 106 ust. 3 u.o.c., art. 7, 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie i podkreślił, że w sprawie nie można mówić o bezczynności organu, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania nastąpiło z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w przypadku uwzględnienie skargi na bezczynność Sąd w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie z [...] marca 2018r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wydane w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. zgodnie z którym: jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (uchwała składu siedmiu 7 sędziów NSA z 3.09.2013 r., I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2). Reasumując w przypadku wydania przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie bez rozpoznania) strona może je zaskarżyć w drodze skargi na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący [...] sierpnia 2017 r. zwrócił się do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w [...] uzasadniając to okolicznością założenia rodziny i podjęcia zatrudnienia. Organ wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez: 1. Przedłożenie ważnego dokumentu podróży (kopia i oryginał do wglądu), z zastrzeżeniem iż zgodnie z art. 106 ust. 3 u.o.c. w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość - w terminie 7 dni; 2. Przedłożenie załącznika nr [...] do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wypełnionego i czytelnie podpisanego przez pracodawcę lub osobę przez niego upoważnioną wraz z pełnomocnictwem do reprezentowania go przed organami administracji publicznej (oryginał do wglądu)- w terminie 7 dni; 3. Oryginału informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestr bezrobotnych poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11 ustawy, wydanej nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku- w terminie 21 dni. Jednocześnie zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. organ pouczył skarżącego o skutkach nieuzupełnienia ww. braków formalnych wniosku we wskazanym terminie. Ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych tj. nie przedłożył ważnego dokumentu podróży, organ pismem z [...] marca 2018 r. poinformował go o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Skarżący składając skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu jego wniosku z [...] sierpnia 2017 r. zakwestionował powyższe stanowisko organu. Konsekwentnie podnosił, że w dacie składania wniosku jego dokumenty były ważne (karta pobytu była ważna do [...] września 2017 r.- uw. Sądu, k. 79), a nie był w stanie uzyskać ważnego dokumentu podróży (paszport utracił ważność w 2013 r. k. 81). Podał, że musiałby udać się do [...], a z uwagi na brak dokumentów nie może przekroczyć granicy. Skarżący przedłożył kserokopie aktu urodzenia i certyfikatu pochodzenia (k. 107-108 akt) w [...], twierdząc że te dokumenty potwierdzają jego tożsamość i są "innym dokumentem" o którym mowa w art. 106 ust. 3 u.o.c. W sprawie zachodzi zaś uzasadniony przypadek, wynikający z tego, że w Polsce nie ma placówki dyplomatycznej jego kraju, w której mógłby wyrobić nowe dokumenty podróży. Na tle powyższego zasadza się istota sporu w niniejszej sprawie. O tym jakie wymagania musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz jakie są wymagane do niego załączniki rozstrzyga art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. 2018.2094, dalej: u.o.c. Zgodnie z ich brzmieniem składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku: 1)aktualne fotografie; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (ust. 3). Z powyższego wynika, że przedstawienie ważnego dokumentu podróży przez cudzoziemca przy złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy stanowi wymóg formalny, którego niespełnienie uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Przedstawienie ważnego dokumentu podróży służy zweryfikowaniu tożsamości cudzoziemca. Wprawdzie ustawodawca przewidział, że cudzoziemiec może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość, ale obwarował to warunkami. Musi to być szczególnie uzasadniony przypadek, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i jednocześnie nie ma możliwości jego uzyskania. Zgodnie z art. 3 pkt 3 u.o.c. dokument podróży to dokument uznany przez [...], uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obca władzę o charakterze państwowym. W przypadku skarżącego dokumentem takim jest paszport. Wprawdzie karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium [...] to jednak dopiero z dokumentem podróży uprawnia go wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności (art. 242 u.o.c.). Należy dodatkowo wyjaśnić, że to na cudzoziemcu a nie na organie ciąży obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów. Fakt wcześniejszego posiadania czasowej karty pobytu nie zwalnia go z obowiązku dopełnienia wymogów formalnych z art. 106 ust. 2 u.o.c. (ważny dokument podróży) przy ubieganiu się o kolejną kartę pobytu. Zgodnie z art. 288 u.o.c. cudzoziemiec w okresie pobytu na terytorium [...] jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży oraz dokumenty uprawniające go do pobytu na terytorium [...], jeżeli są wymagane. Zgodnie z art. 245 u.o.c. wydanie cudzoziemcowi polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca nie zwalnia go z obowiązku podjęcia działań zmierzających do uzyskania przez niego dokumentu podróży. Faktem jest, że skarżący, składając wniosek i dalej w toku postępowania nie posiadał ważnego dokumentu podróży. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że nie miał możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży, i że był to przypadek szczególnie uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że w dacie składania wniosku o nową kartę pobytu jego paszport był już nieważny od 3 lat a karta pobytu traciła ważność. Skarżący winien więc zadbać o to aby dysponować ważnymi dokumentami, w szczególności kiedy ubiega się po raz kolejny o kartę pobytu. Oprócz tego, że informował organ iż w celu wyrobienia paszportu musi udać się do [...] to nie wykazał, że obiektywnie nie ma możliwości uzyskania dokumentu podróży. Przedstawił list z Ambasady w [...], z którego wynika jedynie, że Ambasada [...] w [...] nie wydaje paszportów, paszport skarżącego utracił już ważność, oraz iż ambasada w [...] zwraca się do ambasady w [...] o zajęcie się panem M. M., który będzie się ubiegać o nowy paszport i przedstawi ten list (k. 104- tłumaczenie Sądu, dokument w [...]). Wobec tego zdaniem Sądu skarżący nie wykazał obiektywnie braku możliwości otrzymania dokumentu podróży. Brak wykazania przez skarżącego możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży nie uprawniał go zaś do przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość, gdyż nie wykazał, ani nie podjął próby wykazania, że jego przypadek jest szczególnym przypadkiem. Przy tym dokumenty które przedstawił – certyfikaty urodzenia i pochodzenia, były jedynie kserokopiami dokumentów w [...]. Nie były tłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język polski. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 u.o.c. dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego. Skarżący tego obowiązku nie wypełnił. Wobec tego przedłożone przez skarżącego dokumenty zdaniem Sądu nie mogły być uznane za inne dokumenty potwierdzające tożsamość skarżącego. Dopiero wykazanie przez skarżącego braku obiektywnej możliwości złożenia ważnego dokumentu podróży, stanowiłoby podstawę legitymowania się aktem urodzenia jako innym dokumentem tożsamości. Z treści art. 106 ust. 2 u.o.c. wynika wprost obowiązek przedłożenia dokumentu podróży do wniosku, który będzie następnie rozpatrywany merytorycznie. Nie chodzi zatem o żadne dokumenty potwierdzające dane, których wykazanie stanowić będzie wypełnienie przesłanek ustawowych umożliwiających uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy, lecz o formalne potwierdzenie tożsamości. W tej sytuacji trudno przyjąć, że można wszcząć postępowanie w sprawie cudzoziemca, który domagając się wszczęcia postępowania nie jest w stanie należycie udokumentować swoich danych osobowych, ponieważ nie przedstawia ważnego dokumentu podróży, który dla cudzoziemca jest podstawowym dokumentem tożsamości. Niezłożenie dokumentu tożsamości przez skarżącego stanowiło brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r sygn. II OSK 2049/15, CBOSA). Dokument podróży jest dla cudzoziemca podstawowym dokumentem tożsamości. Utrata ważności paszportu stanowi okoliczność przewidywalną i oczywistą dla takiego dokumentu. Skarżący nie wskazał na żadne obiektywne trudności z powodu których zaniedbał obowiązek uzyskania paszportu, który swoją ważność utracił w 2013r., by uznać, że zaszły przesłanki z art. 106 ust. 3 u.o.c. Na marginesie wskazać trzeba, że skarżący aktualnie posiada ważny paszport, który wyrobił w kwietniu 2019r. Zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy, złożenie odpisu aktu urodzenia, aktu małżeństwa, aktu urodzenia córki czy karty pobytu ważnej do [...] września 2017r. nie stanowiło uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zasadnie więc organ, po pouczeniu skarżącego, pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. Wobec tego Wojewoda nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.