II SA/Wa 2013/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W.Ż. na postanowienie Komendanta [...] [...] Granicznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej (zwany dalej organem/Komendantem SG) postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania kpt. rez. SG W.Z. (skarżącego) od postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (zwanego dalej organem I instancji/Komendantem Oddziału SG) z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w okresie od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] lipca 2018 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Oddziału SG z prośbą o dokonanie przeglądu posiadanej dokumentacji służbowej za okres od dnia [...] czerwca 2005 roku do [...] lipca 2018 roku dotyczącej realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych pod kątem istnienia okoliczności zagrażających jego życiu i zdrowiu oraz wydanie zaświadczenia, które będzie stanowiło podstawę do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Wskazał, że w przedmiotowym okresie pełnił służbę w [...] Oddziale Straży Granicznej: - od dnia [...] czerwca 2005 roku do dnia [...] kwietnia 2015 roku - Wydział Operacyjno-Śledczy, - od dnia [...] kwietnia 2015 roku do dnia [...] lipca 2017 roku - Zastępca Komendanta Placówki SG w O., - od dnia [...] sierpnia 2017 roku do dnia [...] lipca 2018 roku - Zastępca Komendanta Placówki SG w B. Komendant Oddziału SG postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, wskazując na brak dokumentów potwierdzających realizację czynności służbowych w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. poz. 734 ze zm. rozporządzenie). Od tego postanowienia zażalenie wniósł skarżący zarzucając, że: - nie poddano analizie akt spraw operacyjnych i postępowań przygotowawczych, w których uczestniczył pod kątem oceny, czy wystąpiły zdarzenia potwierdzające pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, - nie uzyskano materiału dowodowego poprzez przesłuchanie świadków osób, z którymi realizował czynności procesowe i operacyjne wynikające z analizy akt, - brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazał, że w postępowaniu wyjaśniającym szukano zapisów potwierdzających, że pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a nie przeanalizowano materiałów pod kątem, czy taka sytuacja zaistniała. Stwierdził, że od 2005 roku do 2017 roku nie było wytycznych jak dokumentować czynności związane ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia. W Wydziale Operacyjno-Śledczym także nie było żadnych rejestrów - ewidencji, w których mógłby odnotowywać sytuacje, z których wynikałoby, że podczas pełnienia służby wystąpiło zagrożenie życia lub zdrowia. Nie było również wymogu dokumentowania powyższych czynności w aktach spraw operacyjnych. Fakt zaistnienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia można według skarżącego wnioskować na podstawie badania materiału zgromadzonego w ramach SEO i RSD. Jego zdaniem niebezpieczeństwo istniało w każdej sytuacji przy realizacji czynności procesowych takich jak zatrzymania, doprowadzanie osób, przeszukania pomieszczeń, prowadzenia rozmów operacyjnych. W związku z tym w ocenie skarżącego, aby obiektywnie stwierdzić zagrożenie życia lub zdrowia podczas wykonywania czynności służbowych należy ustalić, w ilu takich czynnościach brał udział. Skarżący podkreślił, że z wytycznymi dotyczącymi dokumentowania szczególnego zagrożenia życia i zdrowia zapoznał się dopiero [...] czerwca 2017 roku. Z tego względu w ocenie ww. zasadne jest poddanie analizie akt spraw postępowań przygotowawczych i spraw operacyjnych i na ich podstawie przesłuchanie świadków, co jest zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1127/15. Nadmienił, że o przeprowadzenie analizy postępowań przygotowawczych spraw operacyjnych zwracał się już we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 roku, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010 roku, sygn. akt 1 OSK 872/10, oraz we wniosku z dnia [...] maja 2019 roku. W ocenie skarżącego dopiero po analizie akt postępowań przygotowawczych i spraw operacyjnych będzie można ustalić konkretne przypadki oraz ocenić je pod kątem wystąpienia okoliczności stanowiących bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, uzyskanie materiałów dowodowych w formie przeanalizowania książki wydawania broni, porównania dat z datami realizowanych czynności operacyjnych lub procesowych (planów czynności, protokołów zatrzymania osób, przeszukań), w których uczestniczył i poddanie ocenie pod kątem, czy w powyższych sprawach wystąpiły warunki zagrażające życiu i zdrowiu oraz przesłuchanie świadków - funkcjonariuszy, z którymi realizował czynności procesowe i operacyjne pod kątem wystąpienia warunków zagrażających życiu i zdrowiu. Komendantem SG stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że z teczki akt osobowych skarżącego wynika, że we wnioskowanym okresie służbę pełnił na stanowiskach: starszego strażnika granicznego, specjalisty, starszego specjalisty, starszego specjalisty ds. werbunków celowych Sekcji Rozpracowań Operacyjnych i Postępowań Przygotowawczych Wydziału Operacyjno-Śledczego, starszego specjalisty Sekcji Nadzoru i Kontroli Wydziału Operacyjno-Śledczego, starszego specjalisty Sekcji Koordynacji i Nadzoru Wydziału Operacyjno-Śledczego, zastępcy komendanta Placówki SG w O. oraz zastępcy komendanta Placówki SG w B. Organ stwierdził, że w okresie od 2005 roku do 2017 roku nie było wytycznych określających sposób dokumentowania czynności związanych ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia w trakcie pełnionej służby, a w Wydziale Operacyjno-Śledczym nie było żadnych rejestrów - ewidencji, w których odnotowywano by takie sytuacje, niemniej jednak przedmiotowe informacje ujmowane były w meldunkach Dyżurnego Operacyjnego [...] Oddziału Straży Granicznej oraz w notatkach, czy protokołach z podejmowanych czynności służbowych lub procesowych. W przypadku użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej, zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasad użycia broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej (Dz. U. poz. 153 ze zm.) funkcjonariusz obowiązany był, m. in. sporządzić pisemny raport do przełożonego. W myśl art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1120 ze zm.) uprawniony dokumentuje w notatce użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej. Dodatkowo cały rozdział 4 powołanej wyżej ustawy zatytułowany "Dokumentowanie użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej" reguluje sposób dokumentowania użycia środków przymusu bezpośredniego, m. in. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Wskazał, że wszystkie akta spraw ewidencji operacyjnej i postępowań przygotowawczych, zarówno wskazane przez skarżącego we wnioskach z dnia: [...] września 2018 roku i [...] stycznia 2019 roku, jak i przez Wydział Operacyjno-Śledczy zostały poddane analizie przez Archiwum SG w S. Również wskazane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] maja 2019 roku złożonym po wydaniu zaskarżonego postanowienia akta spraw postępowań przygotowawczych, w których uczestniczył oraz spraw operacyjnych, które prowadził lub w których realizował czynności służbowe zostały przeanalizowane przez organ I instancji. Jego zdaniem poddana analizie dokumentacja nie stanowi podstawy do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem. Organ wskazał, że analizie poddano również wszystkie akta spraw operacyjnych i postępowań przygotowawczych, w których uczestniczył skarżący, zarówno tych wskazanych przez niego jak i Wydział Operacyjno-Śledczy. Ponadto organ wskazał, że zaświadczenie jest aktem wiedzy a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane dane. Z uwagi na brak danych spełniających wymagane kryteria wydanie takiego zaświadczenia było niemożliwe. Zatem jego zdaniem organ I instancji przeprowadził konieczne w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, dokonując stosownie do § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, jak również w odniesieniu do wykonywanych przez skarżącego czynności służbowych analizy innej dokumentacji. Zdaniem organu żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, co uczyniono przeprowadzając w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie odmowie wydania zaświadczenia. Jego zdaniem powyższa argumentacja jest uzasadniona w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998 roku (sygn. akt II SA/Łd 1119/96, LexPolonica nr 2231734), zgodnie z którym postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka, wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza bowiem przepis art. 218 kpa. Innymi słowy organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest - na przykład w drodze zeznań świadków - tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę sferę, ale nie mogą wprost jej kreować. Jego zdaniem instytucja przesłuchania świadków została wyłączona z omawianego postępowania. W tym stanie rzeczy stwierdził, że w świetle całości przytoczonej argumentacji brak jest podstaw do uchylenia Postanowienia z dnia [...] maja 2019 r Komendanta Oddziału SG. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 Kpa., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w postaci: 1. nie poddania analizie akt spraw operacyjnych i postępowań przygotowawczych w których uczestniczył, które pod kątem oceny czy wystąpiły zdarzenia potwierdzające pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, 2. nie uzyskania materiału dowodowego poprzez przesłuchanie świadków- funkcjonariuszy z którymi realizowałem czynności procesowe i operacyjne wynikające z analizy akt pod kątem czy w powyższych przedsięwzięciach wystąpiły szczególne warunki zagrażające życiu i zdrowiu, 3. nie uzyskania materiałów dowodowych w formie przeanalizowania książek wydawania broni pod kątem porównania dat z datami realizowanych czynności operacyjnych lub procesowych (planów czynności, protokołów zatrzymania osób, przeszukań) w których uczestniczył i poddanie ocenie pod kątem czy w powyższych sprawach wystąpiły szczególne warunki zagrażające życiu i zdrowiu funkcjonariusza. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz zwolnienie mnie z kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Jednocześnie należy wskazać, że postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm. ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym) emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Szczegółowe warunki podwyższania emerytury określa rozporządzenie. Zgodnie z § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 27 maja 2014 roku przepis § 4 pkt 1 ma zastosowanie z wyłączeniem sformułowania o "bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia". Brzmienie § 4 pkt 1 rozporządzenia w wymienionych aktach prawnych pozostawało niezmienione. Odnośnie zwrotu "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia TK w wyroku wyjaśnił, że nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. TK zaznaczył, że z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie TK, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobę. W ocenie sądu organ zasadnie twierdzi, że istnieje różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie za sobą służba w Straży Granicznej dla funkcjonariusza a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji. Sytuacje, zdarzenia lub czynności wskazane w przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia muszą być rozumiane dosłownie, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają dokładnie z opisanych w przepisie sytuacji, zdarzeń lub czynności, nie zaś z okoliczności podobnych. Zagrożenie musi być rzeczywiste - wprost wynikające - a nie dające się jedynie przewidzieć, nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nie chodzi zatem o codzienne trudy służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż samo wykonywanie przez wnioskującego czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia, nie stanowi podstawy do uznania, iż służba ta pełniona była w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Wobec czego musi dojść do zaistnienia zagrożenia wyjątkowego, innego niż wynikającego z normalnego toku służby. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147 ze zm.) funkcjonariusz Straży Granicznej przed podjęciem służby składa ślubowanie " zobowiązuje się stać na straży niepodległości i suwerenności oraz strzec nienaruszalności granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej, nawet z narażeniem życia". W związku z powyższym każdy funkcjonariusz wykonując obowiązki służbowe zobowiązuje się wykonywać je nawet z narażeniem życia. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. W ocenie sądu zasadne jest twierdzenie, że samo mianowanie na stanowisko nie jest dowodem na to, że czynności podejmowane przez funkcjonariusza odbywały się w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Również nie każde wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo dokonywanie interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego stanowi o wykonywaniu obowiązków służbowych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza. Również sam fakt pobierania broni do służby nie stanowi przesłanki warunkującej wystąpienie warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Faktem potwierdzonym przez organ jest okoliczność, że w okresie od 2005 roku do 2017 roku nie było wytycznych określających sposób dokumentowania czynności związanych ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia w trakcie pełnionej służby, a w Wydziale Operacyjno-Śledczym nie było żadnych rejestrów - ewidencji, w których odnotowywano by takie sytuacje. Jednak należy zauważyć jak twierdzi organ (a skarżący tego nie kwestionował) przedmiotowe informacje ujmowane były w meldunkach Dyżurnego Operacyjnego [...] Oddziału Straży Granicznej oraz w notatkach, czy protokołach z podejmowanych czynności służbowych lub procesowych. W przypadku użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej, zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasad użycia broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej (Dz. U. poz. 153 ze zm.) funkcjonariusz obowiązany był, m. in. sporządzić pisemny raport do przełożonego. Natomiast w myśl art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1120 ze zm.) uprawniony dokumentuje w notatce użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej. Dodatkowo cały rozdział 4 powołanej wyżej ustawy zatytułowany "Dokumentowanie użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej" reguluje sposób dokumentowania użycia środków przymusu bezpośredniego, m. in. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Organ wskazał, że oprócz przejrzenia akt osobowych podjęto również analizę innych dokumentów dotyczących służby zainteresowanego. W tym celu wystąpiono o kwerendę do jednostek i komórek organizacyjnych [...] Oddziału Straży Granicznej: Archiwum Zakładowego i Archiwum SG w S., Wydziału Operacyjno-Śledczego, Wydziału Koordynacji Działań, Wydziału Zabezpieczenia Działań, Wydziału Kontroli, Placówki SG w O., Placówki SG w B., Placówki SG w B. oraz Placówki SG w G. Przeprowadzona analiza dostępnych dokumentów potwierdziła, że we wnioskowanym okresie miało miejsce tylko jedno zdarzenie z dnia [...] września 2010 roku w m. R., które można zakwalifikować jako pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Zdaniem sądu stanowisko organów wskazujące, że poddana analizie dokumentacja nie stanowi podstawy do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia w świetle twierdzeń skarżącego nie może być zakwestionowane. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem. Analizie poddano również wszystkie akta spraw operacyjnych i postępowań przygotowawczych, w których skarżący uczestniczył, zarówno wskazanych przez ww., jak i Wydział Operacyjno-Śledczy. Należy wskazać, że zaświadczenie jest aktem wiedzy a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane dane. W ocenie sądu organ wykazał, brak danych umożliwiających wydanie żądanego zaświadczenia. Organ I instancji przeprowadził konieczne w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, dokonując stosownie do § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia analizy akt osobowych, również w odniesieniu do wykonywanych przez skarżącego czynności służbowych analizy innej dokumentacji. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz dokonał wszechstronnej oceny i oparł się na materiale prawidłowo zebranym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.