VII SA/Wa 1650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia we wznowionym postępowaniu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia J. G. ("skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]") z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ("PINB") Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez skarżącego przy budowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...]i [...]w miejscowości [...], gm. [...], w związku z prowadzeniem ich w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wydanym przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...]listopada 2000 r. oraz nałożył obowiązek dostarczenia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych przy budowie ww. obiektu. [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., uchylił w całości postanowienie PINB z dnia [...] marca 2012 r. i na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 50 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.), nakazał skarżącemu wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy budowie ww. budynku mieszkalnego w związku z ich prowadzeniem w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wydanym przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r., wygrodzić i zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich, zgodnie z przepisami BHP, oraz nałożył obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych przy budowie ww. obiektu. Po rozpoznaniu skargi skarżącego na ww. postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], wyrokiem z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1024/12, oddalił skargę na postanowienie [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Od wyroku tego skarżący złożył skargę kasacyjną, oddaloną wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 212/13. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. [...], na wniosek skarżącego, wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej postanowieniem [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., a postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., odmówił uchylenia własnego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. Na postanowienie to zażalenie złożył skarżący. Po rozpatrzeniu zażalenia, GINB, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie [...] z dnia [...]marca 2017 r. Organ odwoławczy stwierdził, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w którym można dochodzić wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej (lub postanowienia). Tryb ten stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Podstawy wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 oraz art. 145a i art. 145b k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania organ sprawdza czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 oraz art. 145a § i w art. 145b § 1 k.p.a., oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Jeżeli strona powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. i podanie zostało złożone w terminie, organ administracji ma obowiązek wznowić postępowanie. Podczas drugiego etapu, tj. już we wznowieniowym postępowaniu, organ ocenia czy przesłanki, które stanowiły podstawę wznowienia, rzeczywiście zostały spełnione i mogą być podstawą do uchylenia wydanej decyzji. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania., wskazując, że istotne dowody w sprawie okazały się fałszywe. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Na podstawie akt sprawy GINB stwierdził, że Sąd Rejonowy w [...],[...] wyrokiem z dnia [...]lipca 2016 r., sygn. akt [...], uznał A. G. - kierownika budowy inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego położonego w miejscowości [...] na terenie działki nr [...], za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia tj., że jako osoba uprawniona do dokonywania wpisów w dzienniku budowy poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że zamieścił w tym dokumencie niezgodne z prawdą zapisy co do czasu przeprowadzenia wszystkich wymienionych robót budowlanych, odbioru tych robót i kontroli budowy oraz co do metody wykonywania stropów, a nadto pomiął fakt wystąpienia istotnych i nieistotnych odstępstwa od projektu budowlanego w postaci wykonania podpiwniczenia pod całym budynkiem, wiaty przy ścianie garażu, zmiany wymiarów zewnętrznych obiektu, oraz że wykonano dodatkowe otwory okienne. Z kolei [...], w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., będącego przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że w związku z dokonaniem przez skarżącego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego zachodzą przesłanki do zastosowania trybu naprawczego, o którym mowa wart. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W ocenie GINB, stanowisko [...] w ww. postanowieniu należało uznać za słuszne. Fakt istnienia sfałszowanych zapisów w dzienniku budowy, jak i brak w nim wpisów dotyczących istotnych i nieistotnych odstępstw, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Wyrok [...] z dnia [...] lipca 2016 r., sygn. akt [...], nie stanowił na tyle istotnego dowodu w sprawie, aby odmienna jego ocena wpłynęła na jej wynik. Podzielić należało również stwierdzenie [...], że przywołany wyrok nakazowy dodatkowo potwierdza ustalenia organów nadzoru budowlanego w zakresie istnienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. To, że fakt ten nie znalazł swojego odzwierciedlenia we wpisach w dzienniku budowy w żaden sposób nie stanowi podstawy do uchylenia weryfikowanego postanowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ podkreślił także, że ustalenia organu powiatowego co do prowadzenia przedmiotowej budowy w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę zostały poczynione na podstawie przeprowadzonej kontroli obiektu, a nie na podstawie dziennika budowy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. O spełnieniu przesłanek z przywołanego przepisu decyduje więc kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu rozstrzygnięcia. Pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu rozstrzygnięcia może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. W ocenie organu na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowej okoliczności faktycznej nie można utożsamiać z nowym dowodem. Dokument sporządzony po wydaniu rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym nie może być uznany za nowy dowód, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania postanowienia. Wyrok [...] z dnia [...]lipca 2016 r., sygn. akt [...], został ogłoszony po wydaniu przez [...] postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., a więc powyższe nie mogło stanowić podstawy do uchylenia postanowienia [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wynikające natomiast z ww. dokumentu fakty nie są istotne dla sprawy i nie mogły skutkować uchyleniem postanowienia [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydanego w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Skargę na powyższe postanowienie złożył J. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia GINB. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych, które zdaniem skarżącego zostało wydane w oparciu o kluczowy dokument w postaci zawierającego nieprawdziwe wpisy dziennika budowy, a skoro tak to stwierdzenie powyższego powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienie wydanego przez organ nadzoru budowlanego drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że jedynym dowodem znajdującym się w aktach sprawy, stanowiącym o istnieniu istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę był dziennik budowy, w którym dokonane wpisy okazały się niezgodne ze stanem rzeczywistym. Wobec powyższego, skoro w aktach sprawy brak jest wiarygodnego dowodu stanowiącego o dopuszczeniu się przez skarżącego istotnego odstępstwa od projektu budowlanego to okoliczność ta stanowi przesłankę sprzeciwiającą się wszczynaniu postępowania w sprawie istotnych odstępstw od projektu budowlanego zamiennego, a przemawiającą za dopuszczeniem obiektu do użytkowania jako zrealizowanego w zgodzie z obowiązującymi przepisami W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Trzeba wyjaśnić, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać postanowienie o odmowie uchylenia postanowienia dotychczasowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Takie postanowienie ma charakter procesowy, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej postanowienia, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu postanowienia nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu ostatecznym, skoro nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4 poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] kwietnia 2012 r., którym organ uchylił w całości postanowienie PINB z dnia [...] marca 2012 r. i na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 50 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego nakazał skarżącemu wstrzymać roboty budowlane w związku z ich prowadzeniem w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, wskazując jako podstawę wznowienia postępowania przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a wznawia się postępowanie jeśli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, przy czym sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem Sądu lub innego organu. Okolicznością w sprawie bezsporną pozostaje, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lipca 2016 r. [...] w sprawie o sygn. akt: [...], uznano, że oskarżony A. G., pełniący funkcję kierownika budowy domu jednorodzinnego położonego w miejscowości [...] na terenie działki nr [...], jako osoba uprawniona do dokonywania wpisów w dzienniku budowy poświadczyła w nim nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że zamieścił w tym dokumencie niezgodne z prawdą zapisy co do czasu przeprowadzenia wszystkich robót budowlanych, odbioru tych robót i kontroli budowy oraz co do metody wykonania stropów, a nadto pominął fakt, iż w czasie budowy wystąpiły istotne i nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego w postaci wykonania podpiwniczenia pod budynkiem, wiaty przy œścianie garażu, wykonania dodatkowych otworów okiennych. Z faktu tego skarżący wywodzi, że postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012r, w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od warunków pozwolenia na budowę zostało wydane w oparciu o nierzetelne zapisy w dzienniku budowy. Stanowisko powyższe nie zasługuje na aprobatę, bowiem podstawę wydania postanowienia z [...] kwietnia 2012r. stanowiły ustalenia dokonane przez organ powiatowy w ramach kontroli w dniu [...] lutego 2012r. Dowody te oraz analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 2000r., ujawniły, że w czasie budowy wystąpiły istotne i nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego w postaci wykonania podpiwniczenia pod budynkiem, wiaty przy œścianie garażu, wykonania dodatkowych otworów okiennych. Tym samym zapisy dziennika budowy prawdziwe czy też sfałszowane nie stanowiły podstawy dla której nastąpiło wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych. Natomiast sam wyrok Sądu w sprawie [...], potwierdza jedynie fakt dokonania istotnych odstępstw. Prawidłowość zaś wydania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012r. została przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] września 2012r. w sprawie sygn.akt [...] oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.akt [...]z dnia [...] czerwca 2014r.. Należy więc podzielić stanowisko organów, że fakt istnienia sfałszowanych zapisów w dzienniku budowy jak i brak w nim wpisów dotyczących istotnych i nieistotnych odstępstw, w sytuacji gdy dokument taki nie stanowił dowodu w sprawie nie może stanowić podstawy do uchylenia, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a, postanowienia [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. Odnosząc się do drugiej wskazanej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, należy wskazać, że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Skoro tak, to okoliczności, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Omawiany przepis wymaga bowiem aby okoliczności i dowody, o których w nim mowa były przede wszystkim istotne, a za istotne okoliczności czy dowody uznać można jedynie takie, które spełniają ww. cechy i tym samym mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok NSA z 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06, lex nr 348005). Nadto, trzeba też podkreślić, iż w świetle treści ww. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a nowe okoliczności i dowody muszą ujawnić się po wydaniu decyzji ostatecznej. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu ww. przepisu to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). W kontekście omawianej przesłanki ważne jest bowiem to (co wymaga podkreślenia), iż nie obejmuje ona okoliczności i dowodów powstałych, czy zaistniałych po wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że użyty w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. łącznik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy ("nowych okoliczności faktycznych" bądź "nowych dowodów" - tzw. alternatywa zwykła) stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, o ile równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki prawne wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mianowicie: po pierwsze - są one "istotne dla sprawy", po drugie - istniały w dniu wydania decyzji (nie ma przy tym znaczenia czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności lub dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę); oraz po trzecie - nie były znane organowi, który wydał decyzję. Należy podzielić ocenę organów orzekających w niniejszej sprawie, iż wskazane przez skarżącego okoliczności zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w [...]z [...] lipca 2016r. w sprawie [...] nie są okolicznościami nowymi, nieznanymi organowi i mogącymi istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2017r., poz.1369 ze zm.).