III SA/Lu 421/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kuś po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu odwołania strony – uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. (Nr [...]) o nałożeniu na D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu [...] grudnia 2018 r. w L. na ul. [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki D. o nr rej. [...] Pojazdem kierował M. M., który przewoził pasażera z ulicy [...] na ulicę [...]. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz odbył się na rzecz skarżącej D. Spółki z o.o. w L.. Pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na jego telefonie aplikacji "T. ". Opłata za przejazd została pobrana z karty płatniczej pasażera (w wysokości 12,40 zł). Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr 3 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej D. Spółce z o.o. w L., orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwskazań do wykonywania pracy kierowcy, a także umowę użyczenia samochodu marki D. o nr rej. [...] W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."). Wyniki i przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu oświadczając, że przewóz wykonuje legalnie. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył skarżącej Spółce karę pieniężną na podstawie l.p. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji w wysokości 12.000 zł oraz na podstawie l.p. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w wysokości 8.000 zł. Na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokość łącznej kary pieniężnej ograniczono do kwoty 12.000 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone l.p. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej M. M. w imieniu skarżącej wykonywał odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził dwóch pasażerów. Kierujący usługę przewozu wykonał z ul. [...] w L. na ul. [...] w L.. Usługę przewozu na wskazanej trasie pasażer zamówił przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji mobilnej "T.". Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że kurs zamówił za pomocą aplikacji "T.". Po jego wykonaniu z karty płatniczej zgłoszonej do aplikacji została pobrana opłata w wysokości 12,40 zł. Pasażer zeznał również, że z przewoźnikiem nie zawarł żadnej umowy regulującej warunki wykonania usługi. Opisane okoliczności potwierdził także kierujący przesłuchany w charakterze świadka, który zeznał również, że licencję i skontrolowany pojazd otrzymał od skarżącej Spółki. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że opisana usługa wykonana przez kierującego w imieniu skarżącej Spółki była odpłatną usługą transportową. Taka usługa może być wykonana tylko na podstawie odpowiedniej licencji. Skontrolowany przewóz skarżąca wykonywała na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, która wydana została na jej rzecz w dniu [...] grudnia 2018 r. przez Prezydenta Miasta L.. Do licencji tej został zgłoszony skontrolowany pojazd, tj. samochód osobowy marki D. o nr rej. [...] Organ odwoławczy stwierdził tym samym, że dniu kontroli skarżąca posiadała ważne uprawnienia do wykonywania przewozu osób i nie zachodzą przesłanki do uznania, że wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Dlatego w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna nałożona na stronę przez organ I instancji za naruszenie lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – była w tym zakresie niezasadna. Zachodziły natomiast w ocenie organu odwoławczego przesłanki do uznania, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Organ stwierdził bowiem, że skontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Z zeznań pasażera i kierowcy wynika bezspornie, że skarżąca nie zawarła z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i opłata za usługę nie została ustalona ryczałtowo przed rozpoczęciem przewozu. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji "T." i dopiero po wykonaniu usługi otrzymał informację o kwocie do uiszczenia za jej zrealizowanie. W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest: 1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji "T.", wykonanie tego przejazdu przez kierowcę M. M., nie zaś przez skarżącą (bądź jego pracownika) świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącą w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T.; 3) naruszenie art. 92a ust 1 i 6 w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą; Skarżąca Spółka zarzuciła również organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, to jest: 4) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej; 5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2018 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji T.; 9) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosło uchylenie zaskarżonej decyzji z zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie, bądź też stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Według art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, str. 51). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego, podjęcie i wykonywanie: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Ponadto, art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według zaś art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, że skarżąca Spółka wykonywała w dniu [...] grudnia 2018 r. przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, to jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). Z legalnej definicji przewozu okazjonalnego wynika zatem, że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Jak wynika z treści skargi skarżąca także odwoływała się do przytoczonych wyżej poglądów wyrażanych w orzecznictwie. Jednakże w ocenie skarżącej skontrolowany w dniu [...] grudnia 2018 r. przewóz nie stanowił przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Podniesiona w skardze okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji mobilnej kojarzącej kierujących i pasażerów nie wyłącza przecież uznania, że świadczenie usługi przewozu osób nastąpiło w okazji zainicjowanej przez pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji T.. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwalało na wniosek, że skarżąca w dniu [...] grudnia 2018 r. wykonywała odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowej kwalifikacji skontrolowanego przewozu jako przewozu okazjonalnego, którym zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Taki rodzaj przewozu osób, skarżąca legitymując się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, mogła realizować – zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. – pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. – także samochodami osobowymi niespełniającymi wyżej wymienionego kryterium konstrukcyjnego. W niniejszej sprawie nie budzi zaś wątpliwości niewystąpienie sytuacji przewidzianej w art. 18 ust. 4b u.t.d. Wobec tego, aby uznać skontrolowany przewóz za zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym należało wykonywać go pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem skontrolowany pojazd, co w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Przewóz ten został zatem wykonany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącą w niniejszej sprawie decyzją ostateczną. Nieskuteczny jest argument skarżącej wskazujący na spełnienie wymogu przewidzianego w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d., przez ustalenie opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu oraz uregulowanie zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. dopuszczający wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, wymaga bowiem spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod lit. a, b i c. Nie budzi natomiast żądnych wątpliwości w okolicznościach tej sprawy to, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Treść zarzutów sformułowanych w skardze wskazuje na kwestionowanie przez skarżącą w ogóle faktu podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Zdaniem skarżącej, jeżeli nawet przyjąć, że doszło do wykonywania przewozu okazjonalnego, to podmiotem wykonującym ten przewóz z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym nie była skarżąca Spółka. Stanowisko to jest w ocenie Sądu całkowicie chybione. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca M. M. wykonywał odpłatny przewóz pasażerów, których przewoził z ulicy [...] na ul. [...] w L.. Przewóz wykonywany był samochodem marki D. o nr rej. [...], objętym okazaną kontrolującym licencją wydaną na rzecz skarżącej Spółki i zarazem użyczonym kierującemu w oparciu o umowę zawartą w formie pisemnej w dniu [...] grudnia 2018 r. Jednocześnie w toku kontroli w dniu [...] grudnia 2018 r. stwierdzono, że pojazd którym realizowany był przewóz jest przystosowany do przewozu tylko 5 osób, łącznie z kierowcą. Jeden z pasażerów zamówił kurs za pomocą aplikacji T., która skojarzyła go z kierującym. Opłata za przejazd została mu podana za pomocą aplikacji i po zakończeniu przewozu została automatycznie pobrana z konta pasażera. W świetle powyższych dowodów nie sposób zatem uznać braku podstaw do przypisania skarżącej odpowiedzialności za wykonanie omawianego przewozu z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przewóz ten realizowany był przez kierowcę pojazdem należącym do skarżącej, zgłoszonym do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej w dniu 5 grudnia 2018 r. stronie na okres do dnia 4 grudnia 2033 r. Przedmiotowy pojazd został bezpłatnie użyczony przez skarżącą kierującemu M. M.. W takiej zaś sytuacji, w świetle powyższych okoliczności wynikających jasno ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy obu instancji prawidłowo uznały, że przewóz pasażerów wykonywany był w imieniu skarżącej Spółki, nie zaś jakiegokolwiek innego podmiotu. Przeciwne twierdzenia skarżącej, a także zarzut niewykazania jakiegokolwiek powiązania pomiędzy kierującym a skarżącą, pozostają w oczywistej sprzeczności z wynikami niewadliwego postępowania dowodowego. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). W ocenie Sądu powyżej przedstawione stanowisko skarżącej zaprezentowane w skardze nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w kontrolowanej sprawie materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych, które podważałyby wiarygodność zebranego materiału dowodowego, na którym oparta została zaskarżona decyzja. Nie zasługuje również na akceptację zawarta w skardze argumentacja skarżącej zmierzająca do podważenia ustalenia o odpłatnym charakterze przewozu. Wbrew intencjom skarżącej akcentowana w skardze okoliczność, że kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem mobilnej aplikacji T. nie wyklucza, a przeciwnie – potwierdza, że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Nie było przecież wątpliwe, że pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz. Jednoznacznie potwierdził to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokoły zeznań kierowcy oraz pasażera. Fakt, że zapłata została pobrana automatycznie z konta za pośrednictwem mobilnej platformy internetowej T. nie oznacza, że skarżąca wykonała usługę przewozu nieodpłatnie. Z drugiej strony, okoliczność ta potwierdza zaś, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącej. W złożonych zeznaniach kierowca jasno wyjaśnił, że wykorzystywał aplikację T. wykonując przewozy na podstawie umowy zawartej z firmą P. z siedzibą w L., samochodem użyczonym mu przez skarżącą Spółkę, zgłoszonym do licencji udzielonej tej Spółce na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu, bowiem aplikacja mobilna T. jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. To, że aplikacja T. służy do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd, nie wyłącza odpowiedzialności konkretnego wykonawcy tej usługi za jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Stanowisko organów i Sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja T., dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., w sprawie C-34/15. Trybunał wyjaśnił, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa – za pomocą aplikacji – przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu. W konsekwencji, ustalone okoliczności faktyczne tej sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca Spółka wykonywała zarobkowo przewóz osób o charakterze okazjonalnym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W świetle powyższych argumentów za nieuprawnione należało uznać wszystkie zarzuty sformułowane w skardze. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny, że wykonywane przez kierującego (na podstawie umowy zlecenia) czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Bez istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy pozostaje kwestia nie odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działania aplikacji "T.". To zaś oznacza, że także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć także należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. był bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącą Spółkę kary przewidzianej w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), oddalił skargę.