IV SA/Wa 2294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Postanowieniem z [...] czerwca 2017r. [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu zażalenia R. G. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] Wójt Gminy [...] wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], zwany dalej "Regionalnym Dyrektorem", postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji przedłożonego przez Wójta Gminy [...]. Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 .Pojezierze [...]" (kod obszaru [...]). Na terenie wspomnianego Obszaru Chronionego Krajobrazu .Pojezierze [...]" obowiązują zakazy wynikające z Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 26 czerwca 2015 r., poz. 2122). Zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] planowana inwestycja koliduje z jednym z tych zakazów dotyczącym lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Ponadto Regionalny Dyrektor rozważył czy zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie omawianego zakazu, uznając iż nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Na rozstrzygniecie organu I instancji zażalenie złożył R. G., zarzucając naruszenie przepisów "o swobodzie gospodarczej i brak analiz orzecznictwa sądowego". W wyniku rozpatrzenia zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w zakresie naruszenia przez przedmiotową inwestycję zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz braku możliwości zastosowania odstępstw od tego zakazu. R. G. złożył skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] i w wyniku jej rozpatrzenia Sąd wydał wyrok z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt IV SAlWa 1725/16, którym uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W uzasadnieniu wskazano, że przesądzenie przez organ II instancji o braku możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych dotyczącego obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej jest przedwczesne. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił w sposób dostatecznie wyczerpujący, czy przedmiotowej inwestycji nie można zakwalifikować jako obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. W konsekwencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powstała konieczność ponownego rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. Po ponownej analizie materiału dowodowego organ stwierdził, że negatywna ocena projektowanej decyzji dokonana przez organ I instancji jest w pełni uzasadniona. Wyjaśnił, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - odpowiednio decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do obszarów innych niż obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wart. 6 ust. 1 pkt 4 przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Biorąc pod uwagę, że działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie formy ochrony przyrody jaką jest Obszar Chronionego Krajobrazu .Pojezierze [...]" oraz obszar Natura 2000 .Pojezierze [...]" ([...]), konieczne jest zatem uzgodnienie planowanej inwestycji na działce z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Na ww. obszarze obowiązują przepisy Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu .Pojezierze [...]". Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 tej Uchwały na terenie tej formy ochrony przyrody obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak wskazał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w uzasadnieniu swojego postanowienia zarówno z treści decyzji, jak i z załącznika nr 1 bezsprzecznie wynika, że działki inwestycyjne nr [...] i [...], a tym samym budynek zrealizowany w ramach samowoli budowlanej, w całości znajdują się w 100 metrowym pasie od linii brzegowej jeziora [...]. Zadaniem organu ochrony przyrody dokonującego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest zatem ustalenie czy inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującymi zakazami, a w przypadku istnienia sprzeczności, zbadanie czy w przedmiotowej sprawie zachodzi któreś z odstępstw od tych zakazów wskazanych w Uchwale. Zgodnie z powyższym stwierdzeniem organ I instancji zobowiązany był w ramach rozstrzygnięcia sprawy do przeanalizowania możliwości zastosowania odstępstw od ww. zakazu. Analizując możliwość zastosowania odstępstwa od tego zakazu podzielić należy stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, inwestycję określono jako budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia, natomiast jako rodzaj zabudowy - zabudowa zagrodowa. Ponadto, uzasadnienie decyzji, a także wniosek Inwestora o wydanie decyzji- o warunkach zabudowy wskazują, że przedmiotowy budynek służyć ma obsłudze pasieki oraz jako suszarnia ziół na poddaszu. Jak słusznie wskazał organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia, wyjątek wskazany w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, odnoszący się do gospodarki rolnej nie dotyczy wszelkiego rodzaju gospodarki rolnej ale tylko takiej, która jest racjonalna. W rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody za racjonalną gospodarkę rolną należy uznać gospodarkę rolną prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Jest to zatem gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób, który nie stoi w sprzeczności z celami ochronnymi ustanowionymi w przewidzianej przez prawo formie ochrony na danym obszarze. W związku z powyższym, w pojęciu "racjonalnej gospodarki rolnej" będą mieściły się takie inwestycje, których lokalizacja - ze względu na charakter i cele, którym obiekt budowlany ma służyć - jest możliwa i uzasadniona tylko i wyłącznie na działce znajdującej się w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jeziora i innych zbiorników wodnych. Odstępstwo uzasadnione racjonalną gospodarką rolną obejmuje sytuacje, gdy właśnie względy racjonalnej gospodarki przemawiają za zlokalizowaniem danego przedsięwzięcia z naruszeniem konkretnego zakazu. Inaczej mówiąc z punktu widzenia racjonalnej gospodarki rolnej, realizacja obiektu w innym miejscu nie byłaby zasadna. Należy podzielić pogląd Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], że sytuacja taka w rozpatrywanym przypadku nie występuje. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wykonując zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 października 2016 r., na podstawie art. 136 w zw. z art. 144 k.p.a. zlecił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, poprzez przeprowadzenie wizji lokalnej. Celem wizji miało być ustalenie charakteru budynku gospodarczego oraz sposobu zagospodarowania przedmiotowych działek. Ponadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wystąpił do Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy w ewidencji prowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] zarejestrowana jest pasieka prowadzona przez Pana R. G. zam. przy ul. [...],[...][...]. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony 2017 r. ustalono, iż budynek murowany znajduje się w odległości około 30 m od linii brzegowej jeziora. W budynku stwierdzono sprzęt związany z prowadzeniem pasieki (miodziarka, ramki, odymiacz, strój ochronny, skrobaki, naczynia oraz sita). W budynku stwierdzono również leżące na podłodze zioła (pokrzywa, mięta skrzyp, rumianek, chaber oraz kilka kostek siana). Budynek ten wyposażony jest w kominek do ogrzewania budynku oraz, w pomieszczenie o powierzchni około 4 m2 do składowania mebli ogrodowych (krzesła, fotele i stół). Od strony jeziora i wejścia do budynku wykonany jest taras o powierzchni około 21 m2 wyłożony terakotą z metalowymi ozdobnymi barierkami. Od strony południowej budynku wykonany jest chodnik z polbruku prowadzący do budynku o konstrukcji metalowej - garaż typu "blaszak" dwustanowiskowy. W budynku metalowym znajdowała się kosiarka do trawy, wykaszarka, agregat prądotwórczy, metalowy grill, deski oraz sprzęt ogrodniczy. Wokół budynków nasadzono ozdobne krzewy (tuja i jałowce). Na wprost budynku murowanego, przy brzegu jeziora znajduje się niewielkie metalowe zadaszenie nad drewnianym stołem z ławami, a obok znajduje się drewniany pomost o długości około 20 m. W odległości około 10m od zadaszenia, nad brzegiem jeziora znajduje się wydzielone miejsce z ławami przeznaczone na ognisko. Przy północnej granicy działki nr [...] stwierdzono 11 uli, zadaszenie służące przechowywaniu drewna oraz drewniane WC. Zgodnie z informacją podaną przez Pana G. w ulach obecnie przebywa 6 rodzin pszczelich. W odniesieniu do uprawy ziół Pan G. poinformował w czasie wizji lokalnej, że w chwili obecnej od dwóch lat nie prowadzi uprawy ziół ze względu na brak możliwości dojazdu spowodowanego konfliktem międzysąsiedzkim. Z pisma Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego z dnia [...] marca 2017 r. wynika, że R. G. zgłosił w 2013 r. prowadzenie pasieki w miejscowości [...], gmina [...]. Natomiast dopiero w dniu [...] marca 2017 r. zgłosił zmianę lokalizacji tej pasieki na [...], gmina [...], działka nr [...] i [...]. W pasiece wg deklaracji posiadacza znajduje się 6 pni pszczelich. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego uzupełnionego o wizję lokalną oraz informację z Inspekcji Weterynaryjnej wynika, że budynek opisany w projekcie decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie hodowli pszczół i ekologicznej uprawy, zbioru i suszenia ziół na działkach o nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...]. Należy zwrócić uwagę, że analiza normatywna przepisu zawierającego zakaz zabudowy w pasie 100 m od brzegu jeziora wskazuje, że zasadniczo prawodawca zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wyjątkiem od tego zakazu jest dopuszczenie lokalizowania jedynie urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wprowadzony na terenie obszaru chronionego krajobrazu zakaz lokalizowania obiektów budowlanych związany jest niewątpliwie z realizacją celów wytyczonych przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W świetle art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, a celem tej ochrony jest m.in. utrzymywanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów, ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody. Natomiast obowiązkiem organów administracji publicznej, a także innych podmiotów jest stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Z powyższych unormowań wynika, że ochronie podlega istniejący stan walorów przyrodniczych Należy mieć na uwadze, że zawarty w § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu .Pojezierze [...]", zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych został inkorporowany z postanowień art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ wprowadzający zakazy sam decyduje, które z nich są niezbędne dla zrealizowania celów obszaru ochrony, a które nie powinny być wprowadzone. W rozumieniu przepisów o ochronie przyrody za racjonalną gospodarkę rolną należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28. Jest to zatem gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie. Pojęcie obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarce rolnej dotyczy zatem takich obiektów, które umożliwiają uwzględnienie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej w zakresie rolnictwa. "Współcześnie pod pojęciem "racjonalna gospodarka rolna" należałoby rozumieć racjonalne działania ekonomiczne producenta rolnego, gospodarkę rolną opartą na nowoczesnych naukowych metodach, zasadach i technologiach, wskazanych jako dobre praktyki rolnicze i spełniającą wymogi wzajemnej zgodności, zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Termin ten powinien być odnoszony do takiego sposobu prowadzenia działalności w rolnictwie, który nie stoi w sprzeczności z celami ochronnymi ustanowionymi w przewidzianej przez prawo formie na danym obszarze." (M. A. Król, Racjonalna gospodarka rolna na obszarach objętych prawnymi formami ochrony przyrody, "Studia luridica Agraria" t. IX, red. S. Prutis, Białystok 2011 r.,s. 320). Organ zaznaczył, że wyjątek od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie dotyczy wszelkiego rodzaju gospodarki rolnej, ale tylko takiej, która jest racjonalna. Pojęcie "racjonalna gospodarka rolna" obejmuje zorganizowane, charakteryzujące się pewnym stopniem zaawansowania technicznego lub ekonomicznego, powtarzalne działania służące działalności wytwórczej o charakterze rolniczym, zakładające planowanie tej działalności pod kątem uzyskiwania wymiernych korzyści (racjonalne). Wszelkie odstępstwa od zakazu, jako wyjątki, podlegają wykładni ścieśniającej, co w tym kontekście oznacza, że przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej należy rozumieć wyłącznie obiekty funkcjonalnie z nią związane służące do prowadzenia nowoczesnej przemyślanej i efektywnej gospodarki. Trzeba też zaznaczyć, że pojęcie "racjonalnej gospodarki rolnej" nie może być używane zamiennie z pojęciem "gospodarstwa rolnego". W niniejszej sprawie Inwestor twierdzi, że przedmiotowy budynek murowany służy wyłącznie prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej polegającej m.in. na prowadzeniu hodowli pszczół zaliczanej do działów specjalnych produkcji rolnej. Definicję działów specjalnych produkcji rolnej zawiera art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i mięsnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3a powyżej przywołanej ustawy nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do ustawy, tj. w przypadku pasiek to wartość 80 rodzin pszczelich. Zatem pasieki zawierające mniej niż 80 rodzin pszczelich nie są zaliczane do działów specjalnej produkcji rolnej. Zgodnie z informacją przekazaną przez Powiatową Inspekcję Weterynaryjną w [...], potwierdzoną przez Pana G. w trakcie wizji lokalnej, Inwestor posiada 6 rodzin pszczelich. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zauważył ponadto, że Inwestor w trakcie postępowania uzgodnieniowego cały czas twierdził, że posiadana przez Niego pasieka jest zlokalizowana właśnie na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] i jest to jedyne dogodne miejsce do jej prowadzenia, co miałoby stanowić uzasadnienie zastosowania odstępstwa od zakazu zabudowy w pasie 100 m od jeziora. Tymczasem z pisma Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w [...] wynika wprost, że Pan R. G. zgłosił w 2013 roku prowadzenie pasieki w miejscowości [...], gmina [...]. Natomiast dopiero w dniu [...] marca 2017 r., tj. już po wystąpieniu przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Inspekcji Weterynaryjnej z prośbą o udzielenie informacji w sprawie lokalizacji pasieki, Inwestor zgłosił zmianę lokalizacji przedmiotowej pasieki na [...], gmina [...], działki nr [...] i [...]. Z uwagi na powyższe bezspornym jest, że Inwestor wprowadzał w błąd organy administracyjne, co do prowadzenia pasieki na działkach nr [...] i [...], jak też co do faktu, że jest to jedyna racjonalna lokalizacja dla prowadzenia tego rodzaju działalności. Nawiązując już do samej lokalizacji dla pasieki organ stwierdził, że wśród pszczelarzy panuje pogląd, iż nie jest korzystne postawienie pasieki w pobliżu zbiorników wodnych lub mokradeł gdyż może to być przyczyną masowego ginięcia pszczół - pszczoły będą wylatywać z uli, jednak wiejące nad zbiornikiem wodnym wiatry utrudniać będą im powrót i wiele z nich zginie w wodzie. Ponadto pszczoły również nie lubią wilgoci, a dodatkowo wilgoć zwiększa ryzyko rozwoju chorób u pszczół. Lokalizowanie pasieki w sąsiedztwie jeziora jest również niekorzystne z tego powodu, że pszczoły najbardziej efektywnie wykorzystują te rośliny pożytkowe, które znajdują się na obszarze położonym w promieniu około kilometra wokół uli. Im dalej od ula, tym jakość roślin ma mniejsze znaczenie. Z tego powodu idealna będzie taka lokalizacja, która zapewni stałe, a jednocześnie odpowiednio duże źródła pyłku i nektaru w ciągu całego sezonu. Musi więc to być teren, na którym znajdują się różne rośliny, mające różne pory kwitnienia. Powyżej przedstawione argumenty w ocenie organu przemawiały za stwierdzeniem, że zlokalizowanie profesjonalnej pasieki na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] nie jest wskazane, a tym bardziej nie może być mowy o tym, że jest to lokalizacja optymalna, zwłaszcza w sytuacji posiadania przez Inwestora innych terenów w okolicy. Odnosząc się do ekologicznej uprawy, zbioru i suszenia ziół na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza, że sam zainteresowany tj. R. G. podczas wizji lokalnej w dniu [...] marca 2017 r. stwierdził, że "w chwili obecnej, od dwóch lat nie prowadzi uprawy ziół". Również stan zagospodarowania przedmiotowych działek uwidoczniony w dokumentacji fotograficznej sporządzonej w tracie wizji lokalnej, stanowi potwierdzenie braku prowadzenia uprawy ziół na omawianych działkach. Działki te porośnięte są jedynie trawą oraz w okolicach murowanego budynku, ozdobnymi tujami i jałowcami. Organ zaznaczył więc, że Inwestor w toczącym się postępowaniu przed organami administracyjnymi, jak też w kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia [...] maja 2016 r. posługiwał się nieprawdziwymi argumentami o prowadzeniu na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] hodowli pszczół oraz uprawy ziół. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika wprost, że hodowla pszczół na przedmiotowych działkach prowadzona jest dopiero od [...] marca 2017 r. (pismo Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w [...] z dnia [...] marca 2017 r.), a uprawa ziół od dwóch lat, jak też obecnie również nie jest prowadzona (wizja lokalna oraz oświadczenie Inwestora). Odnosząc się zaś do suszenia ziół w budynku murowanym zlokalizowanym na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnej mierze nie potwierdza prowadzenia tego rodzaju działalności. Wskazano, że zioła znajdujące się w budynku murowanym są w małej ilości, po drugie są tylko już w stanie suchym, a po trzecie ułożenie tych ziół w pomieszczeniach na posadzce, w ocenie organu, nie przemawia za profesjonalną działalnością w ramach prowadzenia w tym zakresie racjonalnej gospodarki rolnej. Również ilość sprzętów do obsługi pasieki nie wskazuje na hodowlę pszczół na skalę specjalnej produkcji rolnej, a raczej na produkcję miodu na własne potrzeby. Ponadto sam wygląd budynku murowanego, sposób jego wykończenia zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz, sposób zagospodarowania terenu ewidentnie wskazują na typowo rekreacyjny charakter działek. Świadczą o tym również sprzęty znajdujące się na nieruchomości w postaci m.in. mebli ogrodowych, grilla i kosiarki do trawy. Nawet obiekt metalowy znajdujący się na działkach, nie stanowiący przedmiotu niniejszego postępowania, wygląda bardziej na garaż niż na obiekt gospodarczy służący prowadzeniu gospodarki rolnej. W ocenie organu " instancji nawet jeśli faktycznie zioła znajdujące się w budynku murowanym były tam suszone to mogłoby to odbywać się w budynku o konstrukcji metalowej, bez konieczności lokalizowania drugiego budynku o konstrukcji murowanej. W tym też metalowym budynku można by umieścić sprzęty do obsługi pszczół. Ponadto należy zauważyć, iż sam Inwestor wskazywał, że racjonalne- jest suszenie ziół w miejscu ich uprawy, a zatem skoro na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] nie jest prowadzona uprawa ziół to nieracjonalne jest suszenie tych ziół na tej nieruchomości. Bardziej właściwe byłoby suszenie tych ziół w miejscu ich uprawy. Reasumując powyższe wywody, Generalny Dyrektora Ochrony Środowiska stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy bardziej o typowo rekreacyjnym charakterze budynku o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. Sposób zagospodarowania przedmiotowych działek również stanowi potwierdzenie rekreacyjnego charakteru całej nieruchomości. Zlokalizowanie na omawianej nieruchomości 6 rodzin pszczelich wraz z kilkoma sprzętami do obsługi pasieki oraz ułożenie niewielkiej ilości suchych ziół na posadzce w budynku murowanym, nie może przesądzać o prowadzeniu na terenie nieruchomości racjonalnej gospodarki rolnej polegającej na hodowli pszczół i uprawie, zbiorze i suszeniu ziół. Z uwagi na powyższe organ uznał, że budynek o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], będący przedmiotem niniejszego postępowania, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie może zostać zakwalifikowany jako obiekt służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Ponadto zdaniem organu omawiany budynek nie może być także zaliczony do inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki leśnej bądź rybackiej, ponieważ przez obiekty służące racjonalnej gospodarce leśnej lub rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki. Odnosząc się do odstępstw od omawianego zakazu, wskazanych w § 4 ust. 3 ww. uchwały, organ odwoławczy stwierdził, że żadne z nich nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, z uwagi na rekreacyjny charakter i zakres planowanej inwestycji oraz wskazaną w projekcie lokalizację terenu inwestycji. Teren inwestycji nie jest zlokalizowany w obszarze zwartej zabudowy wsi. Ponadto inwestycja nie stanowi uzupełnienia zabudowy siedliska rolniczego. Z akt sprawy wynika również, że działka inwestycyjna nie jest zlokalizowana na terenie ogólnodostępnych kąpielisk, plaż lub przystani wodnych. Odnosząc się do kwestii zlokalizowania planowanej inwestycji na terenie obszaru Natura 2000 organ wskazał, iż zasadnie organ I instancji stwierdził, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych, winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego wyznaczających inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy pozwala uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w tym nakładania na inwestora nieuzasadnionych kosztów, w sytuacji gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących i tak nie może zostać zrealizowana. W związku z powyższym organ I instancji zasadnie odstąpił od analizy wpływu rozpatrywanej inwestycji na obszar Natura 2000 .Pojezierze [...]" ([...]). Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ uznał je za niezasadne i pozostające bez związku z zakresem uzgodnienia planowanej inwestycji pod kątem przepisów z zakresu ochrony przyrody. W związku z powyższym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podzielił w pełni pogląd organu I instancji, iż aktualnie obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody nie pozwalają na legalizację budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. Wskazał również, że w niniejszej sprawie nie będą miały zastosowania wyjątki od zakazów obowiązujących w tej formie ochrony przyrody, o których mowa wart. 24 ust. 2 pkt 1 - 4 ustawy o ochronie przyrody tj.: 1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 3) realizacji inwestycji celu publicznego; 4) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z uwagi na kolizję planowanej inwestycji z zakazem obowiązującym na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", koniecznym było utrzymanie w mocy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan R. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa materialnego: tj. a) art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, b) art.2 ust.1 , art. 24 ust.1 pkt. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r.o ochronie przyrody( tj. Dz. U.z 2016 r. ,Poz.2134)), c) §4 ust. 1pkt.7) Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze [...]", poprzez niezastosowanie przez Organ sformułowanego w tych przepisach ustawowego wyjątku od zakazu budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, w odniesieniu dla obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej, jako bezpośredniej podstawy prawnej uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy działek o nr geodezyjnych [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], polegające na legalizacji istniejącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m 2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia pomimo, że z okoliczności faktycznych tej sprawy, w tym oświadczeń Skarżącego oraz z dokumentu protokołu oględzin działek nr [...] i [...] przeprowadzonych w dniu [...] marca 2017r.przez RDOŚ w [...], wynika bezspornie, że w/w budynek gospodarczy służy wyłącznie racjonalnej gospodarce rolnej prowadzonej przez Skarżącego w zakresie hodowli pszczół, przechowywania i suszenia ziół na działkach o nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina [...]. 2. naruszenie 60 ust.1,art.53 ust.4 pkt.8 i art.53 ust.5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. z 2015r.poz.199 ze zm.) oraz art. 33 ust.1 i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez nieuzasadnione zaniechanie przez Organ dokonania oceny zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego na działkach o nr [...] i [...] opisanego w projekcie opiniowanej przez Organ decyzji Wójta gminy [...],w aspekcie wymogów projektowanego na tym obszarze specjalnego obszaru chronionego Natura 2000 .Pojezierze [...]" (kod obszaru [...] w sytuacji, gdy w ocenie Skarżących, posadowienie budynku gospodarczego na działce o nr [...] nie koliduje z normatywną treścią art. 33 ustawy, oraz art.36 ust.1 o ochronie przyrody, gdyż posadowienie przez Skarżących budynku gospodarczego na działce o nr [...] bezspornie nie oddziałuje znacząco na środowisko. W ocenie Skarżących Organ pominął dokonanie takiej oceny, gdyż miał świadomość ,że tego rodzaju ocena , powinna być korzystna dla Skarżącego. Brak dokonania takiej oceny narusza zasadę prawdy obiektywnej zdefiniowana w art. 7 k.p.a i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Organu w zaskarżonym postanowieniu. 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, w szczególności zasady legalizmu zdefiniowanej wart 6 k.p.a i zasady prawdy obiektywnej zdefiniowanej w art. 7 k.p.a, poprzez: a) zaniechanie dokonania oceny przedmiotowej sprawy w kontekście projektowanego na tym obszarze specjalnego obszaru chronionego Natura 2000 "Pojezierze [...]" (kod obszaru [...]), b) brak wszechstronnej oceny i analizy okoliczności faktycznych, merytorycznej argumentacji i przesłanek prawnych sformułowanych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Wydział Spraw Terenowych w [...] z dnia [...] stycznia 2016r. uzasadniających odmowę uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...], c) pozbawione podstawy prawnej przywołanie i znaczeniowe utożsamienie, dla merytorycznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, definicji pojęcia "racjonalna produkcja rolna" z ustawy o ochronie przyrody i definicji pojęcia" specjalne działy produkcji rolnej" z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący wskazał, że na objętych postępowaniem działkach faktycznie znajduje się pasieka, zgromadzone są wysuszone zioła , znajduje się sprzęt niezbędny do odwirowywania miodu, szczegółowo opisane w akapicie 1 str.5 zaskarżonego postanowienia, a także zbudowane jest zadaszenie pod którym jest zgromadzone i przechowywane drewno, służące opalaniu kominka w procesie suszenia ziół. Okoliczności te zaś zostały przez Organ potwierdzone w zaskarżonym postanowieniu. Mając na względzie tego rodzaju ustalenia faktyczne Organu, nie może zatem budzić wątpliwości, że sposób i zakres prowadzenia przez Skarżącego pasieki /hodowla pszczół/ wypełnia normatywną treść art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, co oznacza, że powinno być przez Organ zakwalifikowane jako prowadzenie na tych działkach racjonalnej gospodarki rolnej i zgodnego z celami ochrony przyrody, zrównoważonego użytkowania przez Skarżącego tych działek. W świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody, właśnie tego rodzaju produkcja rolna powinna być przede wszystkim preferowana na obszarach przyrodniczo chronionych, a zatem także na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000, w granicach których położona jest część gospodarstwa rolnego prowadzonego przez Skarżącego efektywnie od roku 2003r. w zakresie pszczelarstwa, przechowywania i suszenia ziół na działkach o nr [...] i nr [...] na których jest posadowiony budynek gospodarczy, stanowiący przedmiot opinii Organu. Potwierdzeniem zrealizowanego finalnie celu wybudowania na działkach nr [...] i [...] budynku prowadzenia przez Skarżącego racjonalnej gospodarki rolnej zarówno w zakresie hodowli pszczół jak też, w zakresie uprawy, suszenia i zbioru ziół było zawarcie w dniu [...].08.2011r., przez Skarżącego z M. B. wstępnej umowy dzierżawy działek nr [...] i [...], które bezpośrednio graniczą z działkami nr [...] i [...], na których jest posadowiony opiniowany przez Organ budynek i pasieka. Z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo tych działek i styczność granic, także te działki w sposób naturalny są wykorzystywane przez Skarżącego w hodowli pszczół, pomimo, wyłącznie przejściowego braku możliwości fizycznego dojazdu do tych działek, wskutek bezprawnych działań osoby trzeciej. Niezależnie od tej fizycznej przeszkody, pszczoły z pasieki Skarżącego bez jakichkolwiek przeszkód korzystają z przyjaznego na tych działkach środowiska przyrodniczego w procesie racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie pszczelarstwa prowadzonej przez Skarżącego. Dla oceny wiarygodności formułowanej konsekwentnie w niniejszej sprawie przez Skarżącego argumentacji w aspekcie wykorzystywania przez Skarżącego budynku wyłącznie w celu prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie hodowli pszczół, uprawy i zbioru ziół jest fakt, że umowa przedwstępna dzierżawy działek [...] i [...] została zawarta w dacie poprzedzającej bezpośrednio datę formalnego zgłoszenia zamiaru budowy budynku na sąsiadujących z tymi działkami działkach nr [...] i [...]. Skarżący miał zatem bezpośredni zamiar zapewnienia odpowiednich warunków dla zamierzonej na tych działkach hodowli pszczół oraz suszenia ziół. Świadczy to o determinacji Skarżącego w realizacji zamierzenia prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej w tym zakresie, dla której funkcjonalnie niezbędne było wybudowanie budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...]. Skarżący podtrzymał, że od 2002 r. jest członkiem Polskiego Związku Pszczelarskiego, a produkcja pszczelarska, w tym na działkach o nr geodezyjnych [...] i [...] jest przez Skarżącego prowadzona efektywnie i realnie co najmniej od roku 2003. Nie może przeczyć tej argumentacji Skarżącego przywołana przez Organ okoliczność, że formalny wpis prowadzenia pasieki na tych działkach został dokonany [...] marca 2017r. Nie budzi bowiem wątpliwości, że tego rodzaju wpis nie stanowił warunku formalnego prowadzenia pasieki. Oświadczył, przy tym, że jakkolwiek hodowla pszczół prowadzona była okresowo z wykorzystaniem gospodarstwa rolnego położonego we wsi [...], to jednak fakt ten nie był przez Skarżącego zgłaszany do ewidencji. W roku 2012, wobec wymarcia pszczół z co najmniej 2 uli, spowodowanego negatywnym oddziaływaniem sąsiadujących z działkami Skarżącego działek we wsi [...] Skarżący przeniósł ostatecznie pasiekę na działki nr [...] i [...], położoną w [...]. Skarżący zaprzeczył jednocześnie, aby kiedykolwiek zgłaszał do Inspekcji Weterynaryjnej w [...] prowadzenie pasieki we wsi [...]. Skarżący nigdy nie posiadał ani nie wydzierżawiał gruntów we wsi [...], dla jakichkolwiek celów. W ocenie Skarżącego wpis jest wynikiem oczywistej i niemożliwej do wyjaśnienia przez Skarżącego pomyłki. Zdaniem Skarżącego, prowadzona na działkach o nr [...] i [...] hodowla pszczół oraz przechowywanie i suszenie ziół nie tylko nie kolidują z celami ochrony przyrody, o których mowa wart. 2 ust.2 ustawy o ochronie przyrody, a przeciwnie, sprzyjają ochronie przyrody, zarówno rozumianej potocznie w powszechnym odczuciu społecznym, jak też zdefiniowanej normatywnie w art.2 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, jako zrównoważone użytkowanie przez Skarżącego działek o nr geodezyjnych [...] i [...], przy uwzględnieniu niekwestionowanych naukowo, wyłącznie korzystnych funkcji i roli pszczół w środowisku przyrodniczym. Tym samym "racjonalna gospodarka rolna" wynikająca z przepisów ustawy o ochronie przyrody, jest w pełni adekwatna dla obiektywnej oceny prowadzonej przez Skarżącego, z wykorzystaniem działek nr [...] i [...] hodowli pszczół oraz przechowywania i suszenia ziół. W ramach zdefiniowanego normatywnie w ustawie zrównoważonego użytkowania mieści się zatem obiektywnie posadowienie na działce o nr geodezyjnym [...] budynku opiniowanego przez Organ w zaskarżonym postanowieniu, skoro nie budzi wątpliwości, że budynek ten stanowi jedyne zaplecze gospodarcze jakim dysponuje Skarżący przy prowadzeniu i eksploatacji pasieki, odwirowywaniu miodu, prowadzeniu niezbędnych w pasiece prac, a także służy przechowywaniu i suszeniu ziół, co zostało potwierdzone w trakcie oględzin. W ocenie Skarżącego, skoro przepisy ustawy o ochronie przyrody wyczerpująco definiują pojęcie "racjonalna gospodarka rolna" dla potrzeb celów ochrony przyrody, a znaczeniowo tożsame pojęcie zostało użyte [...] Sejmiku Województwa P. dla określenia wyjątku od zakazu budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, to dla uzasadnienia sformułowanej w zaskarżonym postanowieniu konkluzji Organu, że produkcja rolna w zakresie pszczelarstwa faktycznie prowadzona, jak to potwierdził Organ na działkach o nr [...] i [...], a polegająca na posadowieniu i eksploatacji jedynie 6 rodzin pszczelich, nie może być zakwalifikowana jako racjonalna gospodarka rolna, niedopuszczalne jest przywołanie przez Organ definicji pojęcia "specjalne działy produkcji rolnej", zawartej w art. 2 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z zasadą legalizmu, zastosowanie w sprawie niniejszej powinien bowiem mieć wyłącznie i bezpośrednio odpowiedni przepis ustawy o ochronie przyrody. Cel dla którego ustawodawca sformułował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych tą definicję jest bowiem całkowicie merytorycznie, przedmiotowo i podmiotowo inny niż ustawowe cele ochrony przyrody, dla potrzeb których, ustawodawca użył pojęcia "racjonalna gospodarka rolna." Oznacza to, że definicja ta nie może być co do zasady stosowana przez Organ w niniejszej sprawie per analogiam. Dodatkowo, nie może budzić wątpliwości, że użyte w ustawie o ochronie przyrody pojęcie "racjonalna gospodarka rolna" nie jest znaczeniowo tożsame z użytym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęciem, " specjalne działy produkcji rolnej". Nie jest także dyskwalifikujące ustalenie Organu, że budynek i jego bezpośrednie otoczenie jest wykonany estetycznie,(vide str.5 akapit. l i str.9 uzasadnienia), budynek gospodarczy jest murowany, chociaż wg niczym nieuzasadnionej, a zatem całkowicie dowolnej ocenie Organu, wystarczający byłby blaszany, a w budynku tym znajduje się także grill, sprzęt do koszenia trawy, wytwarzania prądu oraz sprzęt ogrodniczy. Tego rodzaju ustalenia zdaniem Skarżącego są bez znaczenia prawnego dla oceny, czy budynek jest wykorzystywany wyłącznie w celu prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej. Organ nie jest uprawniony do nakazywania Skarżącemu formy i sposobu budowy budynku, natomiast składowane sprzęty nie tylko nie kolidują z wykorzystaniem tego budynku dla celów racjonalnej gospodarki rolnej, lecz przeciwnie, wobec braku w dyspozycji Skarżącego innego odpowiedniego budynku w tym, braku siedliska rolniczego, wybudowany budynek stanowi jedyne możliwe do wykorzystania przez Skarżącego gospodarcze zaplecze prowadzenia pasieki oraz suszenia i przechowywania ziół. Skarżący podniósł także, że w jego ocenie organ nie wykonał w pełni w tym kontekście zaleceń zawartych w pkt.3 i pkt.4 str.13 -14 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 października 2016r.,tzn nie dokonał odpowiednich ustaleń faktycznych i nie przeprowadził koniecznej analizy, czy prowadzenie przez Skarżącego racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie hodowli pszczół ,/pasieki /, zbioru i suszenia ziół bez nadmiernych trudności jest możliwe na innych działkach niż działki. [...] i [...], oraz czy budynek posadowiony na tych działkach służy wyłącznie celom racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie hodowli pszczół, oraz uprawy, zbioru i suszenia ziół. Tymczasem, wbrew odmiennemu ustaleniu Organu, Skarżący konsekwentnie podtrzymuje, że posadowienie budynku służącego obsłudze pasieki i suszeniu ziół było możliwe wyłącznie na części gospodarstwa obejmującego działki o nr geodezyjnych [...].i [...], gdyż działki te położone są w całkowicie zdrowym ekologicznie, w szczególności w nieskażonym nawozami sztucznymi i pestycydami środowisku przyrodniczym. Także bezpośrednio sąsiadujące działki o nr [...] i [...], które przeznaczone są w zamierzeniu gospodarczym Skarżącego do wykorzystywania w celu zwiększenia liczby rodzin pszczelich, uprawy, zbioru ziół w ramach wstępnej umowy dzierżawy, są pokryte łąkami, które jedynie okresowo są wykorzystywane jako pastwiska. Stanowią one w całości naturalne i przyjazne środowisko przyrodnicze sprzyjające prowadzeniu przez Skarżącego racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie pszczelarstwa, oraz zbioru i suszenia ziół z wykorzystaniem działek o nr geodezyjnych [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego za dyskwalifikujące nie może być także uznane ustalenie Organu, że od 2 lat Skarżący nie może prowadzić uprawy ziół na działkach [...] i [...], z uwagi na brak dojazdu do tych działek. Okoliczność ta ma bowiem charakter wyłącznie przejściowy, gdyż w sprawie tej przed Sądem Rejonowym Wydział Cywilny w [...] toczy się spór sądowy o naruszenie posiadania. Sytuacja ta nie stanowi przy tym przeszkody do wykorzystywania tych działek w produkcji pszczelarskiej prowadzonej przez Skarżącego na sąsiadujących bezpośrednio działkach nr [...][...], gdyż obiektywnie, pszczoły z pasieki Skarżącego bez żadnych przeszkód wykorzystują w produkcji miodu przyjazne środowisko przyrodnicze na tych działkach. Dodatkowo, ewentualna budowa budynku gospodarczego w celu obsługi pasieki posadowionej na działkach o nr [...] i [...] na części gospodarstwa Skarżącego położonej we wsi [...] nie jest uzasadniona racjonalnie i gospodarczo z uwagi na to, że działki te od części gospodarstwa Skarżącego położonej we wsi [...] dzieli odległość 3 km. Wykluczałoby to, lub w znacznym stopniu ograniczało funkcjonalny związek tego budynku z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej na działkach o nr [...] i [...]. Abstrahując od braku podstaw prawnych do arbitralnego narzucenia przez Organ Skarżącemu jako właścicielowi miejsca prowadzenia pasieki i sposobu zagospodarowania działek nr [...] i [...], całkowicie dowolne uznanie przez Organ ,że prowadzenie przez Skarżącego z wykorzystaniem działek o nr [...] i [...] racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie pszczelarstwa, ekologicznej uprawy, zbioru i suszenia ziół, nie może być kwalifikowane normatywnie jako zrównoważone użytkowanie tych działek, stanowiące istotny element ochrony przyrody, zgodnie z art 2 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, w ocenie Skarżącego ponad niezbędną miarę ogranicza prawo Skarżącego do korzystania ze swojej własności. Nie powinno być zatem uznane za dopuszczalne i zgodne z prawem. Taka teza została sformułowana w wyroku WSA w Gorzowie Wlk. z dnia 31.01.2008r. IISA/Go726/07- Lex 357481. cyt." Pomimo okoliczności, że nakaz uwzględniania wymogów ochrony przyrody stanowi normę konstytucyjną, to nie może być interpretowany w taki sposób, aby ponad niezbędną potrzebę ograniczał prawo do korzystania z własności innych podmiotów. Ochrona środowiska wymaga zindywidualizowanego podejścia." W ocenie Skarżącego przywołana teza wyroku jest w pełni adekwatna w sprawie niniejszej. Zabrakło bowiem indywidualnego podejścia przy rozpatrywaniu przez Organ sprawy niniejszej, w szczególności nie uwzględnienia okoliczności, że opiniowany budynek został de facto wybudowany przez Skarżącego zgodnie z prawem poprzez prawomocne zgłoszenie robót nie wymagających pozwolenia na budowę, przekroczenie dopuszczalnej dla tego trybu powierzchni całkowitej budynku nastąpiło wyłącznie wskutek ocieplenia budynku styropianem i tynkiem cienkowarstwowym, których wykonanie było niezbędne z uwagi na przemarzanie i zawilgocenie ścian, a spowodowane tymi koniecznymi robotami przekroczenie normy całkowitej powierzchni budynku, skutkujące zainicjowaniem przez organy nadzoru budowlanego postępowania legalizującego te roboty jest obiektywnie znikome, gdyż wynosi nieco ponad 2 m2 łącznej powierzchni opiniowanego budynku. Jako całkowicie dowolną, a zatem nie mogącą stanowić merytorycznego uzasadnienia i podstawy rozstrzygnięcia Organu w zaskarżonego postanowienia, należy uznać argumentację dotyczącą niewłaściwej, w ocenie Organu, lokalizacji pasieki na działkach Skarżącego o nr [...] i [...], zaprezentowaną w akapicie 2 na str. 8 . Skarżący zarzucił organowi, że nie posiada on specjalistycznej wiedzy merytorycznej dotyczącej warunków prowadzenia pasieki. Organ nie wskazał przy tym możliwego do zidentyfikowania lub zweryfikowania źródła zaprezentowanej argumentacji, nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego z zakresu pszczelarstwa odpowiedniego do dokonania takich ustaleń , ani też, nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków, członków związku pszczelarzy z obszaru posadowienia pasieki Skarżącego, pomimo istnienia takich proceduralnych możliwości. Argumentacja ta nie powinna być zatem postawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia Organu. Skarżący podniósł także, że argumentacja ta jest sprzeczna z okolicznościami faktycznymi sprawy niniejszej, skoro bezspornie, z działkami o nr [...] i [...] graniczą bezpośrednio działki [...] i [...], o łącznej powierzchni ponad 05, ha wydzierżawione wstępnie przez Skarżącego, które ze względu na swoje położenie są w naturalny sposób wykorzystywane przez pszczoły z pasieki Skarżącego posadowionej na działkach [...] i [...]. Skarżący podkreślił, że przeznaczenie budynku do prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej w zakresie pszczelarstwa, przechowywania i suszenia ziół wynika także wprost z treści dokumentu, znak: [...]. "Zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę" o powierzchni zabudowy do 25 m 2, złożonego przez Skarżącego w dniu [...].08.2011r. na wymaganym formularzu do Starostwa Powiatowego w [...], skorygowany pismem Skarżącego datowanym na [...].09. 2011 r. do którego nie został wniesiony sprzeciw. Jako dyskwalifikujące nie może być także uznane ustalenie, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2017r. na poddaszu budynku znajdowała się jedynie niewielka ilość wysuszonych ziół. Faktem powszechnie znanym jest bowiem, że okres wczesnej wiosny, w trakcie którego przeprowadzone zostały oględziny, nie jest okresem odpowiednim dla zbioru ziół. W oparciu o zaprezentowaną powyżej argumentację i zarzuty skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. 2. zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie postanowienia wskazującego sposób załatwienia przedmiotowej sprawy z uwzględnieniem wytycznych Sądu poprzez pozytywne uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy, 3) nakazanie organowi dokonania oceny opiniowanego projektu decyzji Wójta gminy [...] w kontekście projektowanego specjalnego obszaru chronionego Natura 2000 "Pojezierze [...]" (kod obszaru [...]). oraz ewentualnie dokonania innych ustaleń zleconych przez Sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie z [...] czerwca 2017r. [...] Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, którym to po ponownym rozpatrzeniu zażalenia R. G. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...]. Postanowienie to wydane zostało na skutek uchylenia wcześniejszego rozstrzygnięcia tegoż organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 października 2016r. Sygn. akt IV SA/Wa 1725/16. Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie to ma moc wiążącą zarówno dla stron, jak i orzekającego obecnie sądu. Powyższe ma zaś w ocenie Sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 "Pojezierze [...]" (kod obszaru [...]). Na terenie wspomnianego Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" obowiązują zakazy wynikające z Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia 22 czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 26 czerwca 2015 r., poz. 2122). Istota rozpatrywanej sprawy co do zasady sprowadza się więc do konieczności przesądzenia, czy realizacja (a ściślej rzecz ujmując zalegalizowanie) obiektu budowlanego, będącego przedmiotem wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, dałaby się pogodzić z zakazem ustanowionym w §4 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku, tj. zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Skarżący nie zaprzecza, że teren inwestycji istotnie znajduje się we wskazanej wyżej strefie ochronnej, niemniej konsekwentnie podnosi (przytaczając na tę okoliczność obszerną argumentację w skardze), że wbrew ocenie organów inwestycja ujęta w projekcie decyzji spełnia kryteria odstępstwa od ustanowionego zakazu zabudowy, a to z tej racji, że przedmiotowy obiekt bez wątpienia służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Wniosek taki skarga wyprowadza z następujących przesłanek: (-) przedmiotowa inwestycja budowlana służy obsłudze szczególnego rodzaju produkcji rolnej, tj. hodowli pszczół oraz uprawie ziół, (-) tego rodzaju działalność rolna wymaga dochowania szczególnej staranności w zakresie doboru gleby, na której miałaby być prowadzona, (-) z racji tego, że odpowiednie warunki glebowe (w tym w szczególności brak skażenia chemicznymi środkami ochrony roślin) panują wyłącznie na tej części nieruchomości objętej wnioskiem, która jednocześnie znajduje się w strefie ochronnej, ustanowionej na mocy §4 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku, tam właśnie wskazana wyżej działalność została zlokalizowana, (-) wnioski tego rodzaju nie są wynikiem wyłącznie teoretycznych założeń skarżących, ale przede wszystkim potwierdzają je własne, bezpośrednie doświadczenia, nabyte w związku z prowadzeniem omawianej działalności na innych gruntach, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, (-) w logicznej konsekwencji powyższego, a zatem z racji tego, że objęty przedłożonym projektem decyzji obiekt budowlany, ma obsługiwać działalność, której prowadzenie możliwe jest tylko na gruntach, które jednocześnie położone są w strefie ochronnej, ustanowionej w uchwale Sejmiku, musi być on lokalizowany w bezpośredniej bliskości miejsca prowadzenia tej działalności, a zatem również w strefie ochronnej. W ocenie skarżącego tego rodzaju sytuacja dowodzi w sposób niepodważalny, że przedmiotem uzgodnienia jest budynek służący racjonalnej gospodarce rolnej, zaś organ nienależycie wykonał wytyczne zawarte w wyroku Sądu i w konsekwencji błędnie odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we wiążącym obecnie strony oraz Sąd wyroku uznał, że cyt"..w ujęciu czysto hipotetycznym kwalifikowanie niewielkiego obiektu budowlanego (o powierzchni zabudowy 27,96 m2) jako "służącego racjonalnej gospodarce rolnej" na tej podstawie, iż obsługuje on prowadzenie szczególnego rodzaju działalności rolniczej, wymagającej odpowiednio dobranej lokalizacji (trudnej do uzyskania w innym miejscu), zapewniającej dotrzymanie określonych standardów jakości gleby, posiadałoby wystarczające uzasadnienie merytoryczne. Rację należy, przyznać skardze, że ten aspekt rozpatrywanej sprawy, tj. kwestia braku możliwości, czy też nadmiernych trudności w przeniesieniu hodowli pszczół oraz uprawy ziół do innej części gospodarstwa skarżących, przesądzająca w ocenie skargi o racjonalności (konieczności) zlokalizowania tej działalności, a w konsekwencji obsługującego ją obiektu, na nieruchomościach położonych w strefie ochronnej, ustanowionej na mocy §4 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku, nie została należycie zanalizowana przez organ odwoławczy. Organ ten, bez głębszych rozważań w tym zakresie, stanął na stanowisku, iż przedmiotowa działalność i obiekt mogą być swobodnie przeniesione do innej części gospodarstwa skarżących. Na tym etapie sprawy pogląd ten należy uznać za przedwczesny. Tym samym uznać należy, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art.15 w związku z art.7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Powyższe obligowało Sąd do wyeliminowania postanowienie GDOŚ z obrotu prawnego". Jednocześnie Sąd nakazał organowi ustalenie, czy cyt. " wymagania prawidłowej hodowli pszczół i uprawy ziół w istotny sposób uzasadniają lokalizowanie przez skarżących tego rodzaju działalności (a w konsekwencji obsługującego tę działalność obiektu budowlanego, objętego przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji ustalającej warunki zabudowy) na tej części gospodarstwa skarżących, która jednocześnie znajduje się w strefie ochronnej, ustanowionej na mocy §4 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku, w zasadzie wyłączając inne lokalizacje w obrębie tego gospodarstwa (ewentualnie nakazując traktowanie takich lokalizacji jako zdecydowanie gorszych). Dopiero poczynienie przez organ jednoznacznych ustaleń w tym zakresie będzie mogło stanowić podstawę do formułowania przez organ ostatecznych wniosków co do tego, czy realizacja przedmiotowego obiektu może być uznana za realizację obiektu służącego racjonalnej gospodarce rolnej, spełniającego tym samym kryteria odstępstwa od generalnego zakazu zabudowy strefy przybrzeżnej." W ocenie orzekającego obecnie Sądu, wbrew zarzutom skargi organ wykonał wytyczne zawarte w wyroku. Jak wynika z akt sprawy w celu wyjaśnienia sprawy została przeprowadzona wizja, organ pozyskał także dokumenty mające wskazywać od kiedy skarżący prowadzi hodowlę pszczół na spornych działkach. W konsekwencji organ uznał, że zarówno zakres prowadzonej przez Skarżącego hodowli, jak i sposób oraz ilość suszonych ziół nie uzasadnia przyjęcia, że objęty uzgodnieniem budynek służyć ma racjonalnej gospodarce rolnej. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, zdaniem Sądu podjęte przez organ rozstrzygnięcie, wbrew zarzutom skargi zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na to że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawowym elementem jaki zobligowany był wyjaśnić organ, było ustalenie, czy sporny budynek, w okolicznościach niniejszej sprawy, w tym przy uwzględnieniu jego lokalizacji (w pasie o szerokości 100 m od linii brzegowej) faktycznie mógł zostać zrealizowany z uwagi na prowadzoną przez skarżącego racjonalną gospodarkę rolną. Jak słusznie wskazał organ, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody za racjonalną gospodarkę rolną należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Jest to zatem gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie. Pojęcie obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarce rolnej dotyczy zatem takich obiektów, które umożliwiają uwzględnienie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej w zakresie rolnictwa. "Współcześnie pod pojęciem "racjonalna gospodarka rolna" należałoby rozumieć racjonalne działania ekonomiczne producenta rolnego, gospodarkę rolną opartą na nowoczesnych naukowych metodach, zasadach i technologiach, wskazanych jako dobre praktyki rolnicze i spełniającą wymogi wzajemnej zgodności, zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Termin ten powinien być odnoszony do takiego sposobu prowadzenia działalności w rolnictwie, który nie stoi w sprzeczności z celami ochronnymi ustanowionymi w przewidzianej przez prawo formie na danym obszarze." (M. A. Król, Racjonalna gospodarka rolna na obszarach objętych prawnymi formami ochrony przyrody, "Studia luridica Agraria" t. IX, red. S. Prutis, Białystok 2011 r.,s. 320). Słusznie organ zaznaczył, że wyjątek od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie dotyczy wszelkiego rodzaju gospodarki rolnej, ale tylko takiej, która jest racjonalna. Pojęcie "racjonalna gospodarka rolna" obejmuje zorganizowane, charakteryzujące się pewnym stopniem zaawansowania technicznego lub ekonomicznego, powtarzalne działania służące działalności wytwórczej o charakterze rolniczym, zakładające planowanie tej działalności pod kątem uzyskiwania wymiernych korzyści (racjonalne). Wszelkie odstępstwa od zakazu, jako wyjątki, podlegają wykładni ścieśniającej, co w tym kontekście oznacza, że przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej należy rozumieć wyłącznie obiekty funkcjonalnie z nią związane służące do prowadzenia nowoczesnej przemyślanej i efektywnej gospodarki. Sąd podziela tym samym stanowisko organu, iż pojęcie "racjonalnej gospodarki rolnej" nie może być używane zamiennie z pojęciem "gospodarstwa rolnego". Ma to z kolei istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem o ile nie ulega wątpliwości, iż skarżący posiada gospodarstwo rolne o tyle istotne jest, iż znajduje się ono w znacznej (3 km) odległości od działek, których dotyczy niniejsze postępowania i jak stara się wywieść skarżący tylko na tych działkach (z objęcie obszaru dodatkowo wydzierżawionego) zasadne jest prowadzenie hodowli pszczół oraz docelowo ziół. Rozpoznający niniejszą sprawę organ ustalił, że prowadzona przez skarżącego hodowla pszczół jest rozumieniu przepisów odnoszących się do tego rodzaju działalności stanowi hodowlę o małych rozmiarach, która wbrew stanowisku skarżącego zawartego w zażaleniu nie stanowi działu specjalnej produkcji rolnej. W tym celu, odnosząc się do argumentu skarżącego zawartego w zażaleniu organ przywołał definicję działów specjalnych produkcji rolnej zawartą w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i mięsnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3a powyżej przywołanej ustawy nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do ustawy, tj. w przypadku pasiek to wartość 80 rodzin pszczelich. Zatem pasieki zawierające mniej niż 80 rodzin pszczelich nie są zaliczane do działów specjalnej produkcji rolnej. Zgodnie zaś z informacją przekazaną przez Powiatową Inspekcję Weterynaryjną w [...], potwierdzoną przez Pana G. w trakcie wizji lokalnej, Inwestor posiada 6 rodzin pszczelich. W tym miejscu wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, mając na uwadze, iż to sam skarżący w zażaleniu wskazywał, iż cyt. " prowadzę pasiekę pszczół, która kwalifikowana jest jako szczególna działalność rolnicza. " organ w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy, słusznie uznał za zasadne wyjaśnienie kwestii skali i rodzaju prowadzone przez skarżącego działalności w zakresie właśnie hodowli pszczół. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi, wskazujących na niezasadne przywołanie na gruncie rozpoznawanej sprawy w/w przypisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto wbrew stanowisku Skarżącego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie miał podstaw do negowania informacji uzyskanych z Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej, do której zgodnie z ustawą z dnia 20 sierpnia 1997 roku o hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich podmioty bądź osoby prowadzące gospodarstwa, w których są utrzymywane zwierzęta gospodarskie (w tym pszczoły) mają obowiązek zgłaszania tego faktu co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem działalności oraz faktu jej zaprzestania w terminie do 7 dni. (wynika wprost, że Pan R. G. zgłosił w 2013 roku prowadzenie pasieki w miejscowości [...], gmina [...]. Natomiast dopiero w dniu [...] marca 2017 r., tj. już po wystąpieniu przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Inspekcji Weterynaryjnej z prośbą o udzielenie informacji w sprawie lokalizacji pasieki, Inwestor zgłosił zmianę lokalizacji przedmiotowej pasieki na [...], gmina [...], działki nr [...] i [...]. Wprawdzie skarżący kwestionuje te ustalenia, ale nie przedstawia w tym zakresie żadnych dowodów, mogących świadczyć o zaistnieniu błędów w rejestrach prowadzonych przez Powiatową Inspekcję Weterynaryjną w [...]. Z poczynionych przez organ ustaleń w sposób nie budzący wątpliwości wynika zatem, że na działkach na których znajduje się m.in. objęty uzgodnieniem budynek znajdowało się 11 uli. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym w.w zaświadczenie Inspekcji Weterynaryjnej potwierdza, że są to pszczoły należące do Skarżącego. Organy nie negują zatem okoliczności prowadzenia przez Skarżącego hodowli pszczół na w/w działkach. W tym miejscu wskazać należy, że wywody organu odwoławczego co do poglądów pszczelarzy na temat niekorzystnego wpływu na stan pszczół wobec stawiania pasiek przy zbiornikach wodnych, jak słusznie wskazuje skarżący nie zostało przez organ poparte żadnymi dowodami np. powołaniem się na fachowe opracowania w tym zakresie. Dlatego też ten argument organu Sąd nie mógł uznać za zasadny. Okoliczność nieuwzględnienia powyższej argumentacji przez Sąd nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Argumentem, bowiem na który również zwrócił uwagę organ, a który w ocenie Sądu skarżący jako hodowca pszczół nie kwestionował, jest konieczność zapewnienia pszczołom określonej powierzchni tzw. "pastwiska pszczelego", który zgodnie z ogólnie dostępnymi poradnikami pszczelarzy w tym np. poradnikiem pszczelarz z dnia [...] litego 2014r. dostępnego na str. http://www.cabankachrzanow.pl/poradnik-pszczelarza/ oznacza– zbiorowisko roślinne znajdujące się w zasięgu efektywnego lotu pszczół /w promieniu 1.5 – 2 km od pasieki/. Lokalizacja działek skarżącego w sąsiedztwie (od 3 stron) jeziora, jak słusznie zatem co do zasady wskazał organ bez wątpienia ma niekorzystny wpływ na prowadzoną w tym zakresie działalności. Reasumując w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie ulega wątpliwości, że wielkość prowadzonej przez skarżącego na należących do niego działkach o łącznej powierzchni 0,3274 m2 (w tym nawet przy uwzględnieniu jej rozszerzenia na działki wydzierżawione nr [...] i [...], które jak wynika z załącznika graficznego nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy mają powierzchnię zbliżoną do działek skarżącego), jak również ich położenie na cyplu (patrz zał. graniczny nr 3 do projektu decyzji) jest ograniczona. M.in. za str. https://pasieczysko.wordpress.com/kurs/liczba-pni-pszczelich-w-zasiegu-lotu-pszczol/ wskazano, że uważa się, że na 1 km terenu nie może znajdować się więcej niż 6-7 rodzin pszczelich..". Nie ulega więc wątpliwości, że opisane powyżej położenie działek skarżącego i ich wielkość znacznie ogranicza możliwości rozwoju prowadzonej działalności i to zarówno w zakresie hodowli pszczół, jak i ziół. Dodatkowo wskazać należy, że Sąd w całej rozciągłości podtrzymuje stanowisko organu, iż opisany w dacie kontroli ([...] marca 2017r.) sposób przechowywania przez skarżącego suchych ziół (na posadzce, gdzie narażone są na bezpośredni kontakt z wilgocią, grzybem) nie przemawia za profesjonalną działalnością w ramach zgłaszanej przez skarżącego w tym zakresie racjonalnej gospodarki rolnej. Na marginesie należy również zaznaczyć, że jak słusznie wskazał organ stan zagospodarowania przedmiotowych działek uwidoczniony w dokumentacji fotograficznej sporządzonej w tracie wizji lokalnej, stanowi także potwierdzenie braku prowadzenia uprawy ziół na omawianych działkach. Działki te porośnięte są jedynie trawą oraz w okolicach murowanego budynku, ozdobnymi tujami i jałowcami. Dodatkowo skarżący podczas wizji lokalnej w dniu 21 marca 2017 r. stwierdził, że "w chwili obecnej, od dwóch lat nie prowadzi uprawy ziół". Mając na uwadze skalę prowadzonej przez skarżącego na w/w działkach działalności, oraz fakt, że do jej obsługi dopuszczony już został zlokalizowany na działce [...] budynek o konstrukcji metalowej o podobnej wielkości, co wynika z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w [...] z [...] października 2015r. Nr [...], w ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że budynek o powierzchni zabudowy 27,96 m2 z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...], będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie mógł zostać zakwalifikowany jako obiekt służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia zaskarżonym rozstrzygnięciem, art. 60 ust. 1, 53 ust. 4 pkt. 8 i art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 33 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez zaniechanie dokonania przez organ oceny zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego w aspekcie wymogów jak określił skarżący projektowanego na tym obszarze specjalnego obszaru chronionego Natura 2000 wskazać należy, że Sąd w tym zakresie podzielił stanowisko organów, co do braku zasadności badania ewentualnego oddziaływani inwestycji na w/w obszar, z uwagi na odmowę uzgodnienia z wskazanych powyżej przyczyn. Zasadnie tym samym wskazały organy, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych, winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego wyznaczających inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Ma to wpływ na ekonomikę postępowania. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy pozwala bowiem uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w tym np. nakładania na inwestora nieuzasadnionych kosztów, w sytuacji gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących i tak nie może zostać zrealizowana. W związku z powyższym wbrew zarzutom skargi organy zasadnie odstąpiły od analizy wpływu rozpatrywanej inwestycji na obszar Natura 2000 "Pojezierze [...]" ([...]). Z naruszeniem przywołanych przez Skarżącego przepisów moglibyśmy mieć do czynienia wówczas, gdyby organy uzgodniły realizację przedsięwzięcia, co do którego nie wykluczono znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 6, 7, 8, 77 § 1, 78 §2, 80 i 107 §3 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do wytycznych Sądu, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez Skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.