II SA/Bd 610/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Dębowa Łąka z dnia 27 grudnia 2018 r. nr 15/18 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 pkt 7 w zakresie zwrotu "obiekty małej architektury" oraz § 5 pkt 7 lit. e, § 6 pkt 7 lit. e, § 7 pkt 2, § 7 pkt 7 lit. e, § 9 pkt 7 lit e, § 10 pkt 2 lit. d, § 10 pkt 7 lit. e w zakresie użytego słowa "całkowitej". II SA/Bd 610/19 UZASADNIENIE Rada Gminy Dębowa Łąka w dniu 27 grudnia 2018 r. podjęła uchwałę Nr 15/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część terenu w miejscowości Wielkie Radowiska, gmina Dębowa Łąka. Uchwała ta została zaskarżona przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności w części, tj. § 2 pkt 7 w zakresie "obiekty małej architektury", § 5 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 6 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 7 pkt 2, § 7 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 9 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 10 pkt 2 lit. d, § 10 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej" tej uchwały. Powołując przepis art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), Wojewoda zarzucił, że wskazane przepisy uchwały naruszają następujące przepisy (w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego): 1) art. 15 ust. 2 i ust. 3, w związku z art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", 2) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Uzasadniając pierwszy zarzut organ nadzoru wskazał, że Rada Gminy Dębowa Łąka w § 2 pkt 7 zaskarżonej uchwały wprowadziła definicję obowiązującej linii zabudowy Ponadto, w § 7 pkt 2 oraz § 10 pkt 2 lit. d, dla terenu oznaczonego symbolem 12UK (teren usług kultury) oraz terenów oznaczonych symbolami 2RM, 4RM, URM, 15RM, 17RM, 20RM (tereny zabudowy zagrodowej), w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dopuszczono lokalizację obiektów małej architektury. Odnosząc się do tych zapisów planu Wojewoda przypomniał, że przepis art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 września 2015 r. dopuszczał możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Jednakże na podstawie art. 7 pkt. 3 lit. b ustawy krajobrazowej przepis ten został przez ustawodawcę uchylony, a zasady dotyczące reguł i warunków sytuowania np. tablic i urządzeń reklamowych mogą być ustalane wyłącznie w drodze odrębnej - podjętej w oparciu m.in. o przepisy art. 37a u.p.z.p. – uchwały, przy czym do planów miejscowych, do których sporządzenia przystąpiono po dniu 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową. Zatem znowelizowane przepisy u.p.z.p. nie przewidują możliwości uregulowania w planie miejscowym zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Rada gminy nie utraciła jednak kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, ale według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, chyba że znajdują zastosowanie przepisy przejściowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy zmieniającej. W ocenie organu nadzoru, żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do którego uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, podjęto po dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej, nie może zawierać ustaleń dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. W konsekwencji, w ocenie Wojewody, w przytoczonym przypadku doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Co do drugiego zarzutu organ nadzoru wskazał, że Rada Gminy Dębowa Łąka w § 5 pkt 7 lit. e, § 6 pkt 7 lit. e, § 7 pkt 7 lit. e, § 9 pkt 7 lit. e, § 10 pkt 7 lit. e, uchwały określiła dla terenów oznaczonych symbolami: 3MNU, 6MNU, 13MNU, 16MNU, 18MNU, 19MNU, 22MNU, 23MNU (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług), 5UP, 7UP, 21UP (tereny usług publicznych), 12UK (teren usług kultury), 9RU (teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych), 2RM, 4RM, URM, 15RM, 17RM. 20RM (tereny zabudowy zagrodowej) maksymalny wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki oraz minimalną i maksymalną intensywność zabudowy. Tym samym organ stanowiący gminy naruszył w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa poprzez określenie w przedmiotowej uchwale maksymalnego wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki. Powyższe zapisy uchwały stanowią modyfikację znaczenia pojęcia wynikającego z § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu (...). Określenie wielkości powierzchni zabudowy jest obligatoryjnym ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z treści powołanego § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu (...), zgodnie z którym w planie miejscowym określa się powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. W cytowanym przepisie ustawodawca wyraźnie wskazał, że aby ustalić m.in. "powierzchnię zabudowy", a nie np. powierzchnię "całkowitą zabudowy", którą uwzględnia się określając inny parametr zagospodarowania terenu, tj. wskaźnik intensywności zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle powyższego przepisu prezentowany jest pogląd, że należy odróżnić wskaźnik intensywności zabudowy od powierzchni zabudowy. Przy obliczaniu każdego ze wskazanych wskaźników (tj. wskaźnika intensywności zabudowy oraz wskaźnika powierzchni zabudowy) należy wziąć pod uwagę inne przesłanki. Przy współczynniku intensywności zabudowy będzie to suma wszystkich kondygnacji budynku (stąd powierzchnia całkowitej zabudowy), natomiast przy współczynniku powierzchni zabudowy będzie to jedynie powierzchnia części nadziemnej budynku w rzucie poziomym na grunt. Wskazane natomiast przepisy uchwały stanowią nie tylko niezgodną z prawem modyfikację postanowień rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p., ale również w sposób nieuzasadniony rozszerzają kompetencję organu uchwałodawczego gminy. Tym samym naruszone zostały zasady sporządzania planu, pojmowane jako merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy w zakresie zawartości ustaleń planu. W odpowiedzi na skargę organ oświadczył, że podnoszone przez Wojewodę zarzuty względem przedmiotowego planu zaistniały już na etapie jego uchwalania i wniósł o rozstrzygnięcie w zakresie określonym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaskarżona uchwała została zatem poddana kontroli sądowej w oparciu o kryterium legalności, z uwzględnieniem przesłanek stwierdzenia nieważności aktu planistycznego określonych w art. 28 § 1 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią (w brzemieniu aktualnym i w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przeprowadzona w tych zakresie kontrola sądowa przedmiotowej uchwały wykazała zasadność i słuszność zarzutów organu nadzoru co do regulacji § 2 pkt 7 w zakresie "obiekty małej architektury", § 5 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 6 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 7 pkt 2, § 7 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 9 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej", § 10 pkt 2 lit. d, § 10 pkt 7 lit. e w zakresie "całkowitej" tej uchwały jako przepisów wykraczających w swej treści poza określoną w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. materię, która może być uregulowana w u.p.z.p., a tym samym świadczących o dopuszczeniu się przez Radę Gminy Dębowa Łąka istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 28 u.p.z.p. Jak podkreślono powyżej istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, jak i istotne naruszenie trybu jego sporządzania, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Wskazane zasady i tryb szczegółowo uregulowane zostały w u.p.z.p. na gruncie Rozdziału 2 "Planowanie przestrzenne w gminie" w art. 14 i następnych. Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z..p, w których zawarty został katalog enumeratywnie wymienionych elementów u.p.z.p. – obligatoryjnych (ust. 2) i fakultatywnych (ust. 3). W zakresie pierwszego zarzutu istotę sporu stanowiło, czy Rada Gminy Dębowa Łąka miała kompetencję do uregulowania w przedmiotowej uchwale w sprawie planu miejscowego kwestii dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, czego wyrazem jest zapis § 2 pkt 7 uchwały, który definiując pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" jednocześnie wskazuje, że poza tą linią mogą być sytuowane m.in. obiekty małej architektury. W ocenie Sądu Wojewoda trafnie powiązał zarzucane naruszenie prawa ze zmianą ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaka została wprowadzona z dniem 11 września 2015 r. przez ustawę krajobrazową. Mocą ustawy krajobrazowej w u.p.z.p., po art. 37, dodano bowiem przepisy art. 37a-37e, zawierające: fakultatywne upoważnienie dla rady gminy do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a, art. 37c u.p.z.p.) - zwanej potocznie "uchwałą reklamową" - szczególny, rozbudowany tryb przygotowania i podejmowania takiej uchwały (art. 37b u.p.z.p.), oraz sankcje administracyjne (kary pieniężne) za jej nieprzestrzeganie (art. 37d, art. 37e u.p.z.p.). Uchwała reklamowa jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 u.p.z.p.) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (art. 37a ust. 5 u.p.z.p.), z tym że może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy (art. 37a ust. 6 u.p.z.p.). W omawianej uchwale rada gminy może ustalić zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń. Zgodnie z art. 37a ust. 9 i 10 u.p.z.p. uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych - nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały - z tym, że zarazem może ona: 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale. Jednocześnie mocą ustawy krajobrazowej, z dniem 11 września 2015 r.: - w art. 15 ust. 3 u.p.z.p. uchylono pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane"; - do art. 15 ust. 2 u.p.z.p., po pkt 3, dodano pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu". Ustawa krajobrazowa zawiera w odnośnym zakresie również przepisy przejściowe - art. 12 ust. 1-3 - w następującym brzmieniu: "1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. 2.Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe." Z cytowanych przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy krajobrazowej jasno wynika, że wejście w życie tej ustawy nie wpływało na obowiązywanie uprzednio uchwalonych planów miejscowych, a wejście w życie uchwały reklamowej powoduje jedynie uchylenie tych regulacji ww. planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. Ponadto art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioskując a contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową (tak też A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art. 12). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że ponieważ ustalenia art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. mają charakter fakultatywny, to w sytuacji określonej w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej od gminy zależy, czy regulacje w tym zakresie wprowadzi w planie miejscowym, czy też przystąpi do sporządzania uchwały reklamowej zgodnie z art. 37a u.p.z.p. (tak A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art. 12). Godzi się podkreślić, że taki wybór miejsca regulacji – u.p.z.p. albo uchwała reklamowa - nie istnieje w przypadkach nieobjętych zakresem art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej, a więc gdy procedura planistyczna (sporządzenie lub zmiana planu miejscowego) została zainicjowana już po wejściu w życie tej ustawy. Skoro w kontrolowanej sprawie do wszczęcia procedury planistycznej, mającej na celu wprowadzenie zmian do obowiązującego już planu miejscowego, doszło, co bezsporne, już po dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej, to nie ulega wątpliwości, że oceny legalności zaskarżonego planu miejscowego należy dokonywać przez pryzmat przepisów u.p.z.p. w brzmieniu nadanym przez ustawę krajobrazową, obowiązujących w dacie uchwalenia tego planu - czyli w szczególności z dodanym art. 37a i następnymi u.p.z.p. oraz bez art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., który został uchylony ustawą krajobrazową. W ocenie Sądu istota ww. zmian legislacyjnych sprowadzała się do "wyjęcia" zagadnień dotychczas regulowanych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. z zakresu materii planistycznej (właściwej planom miejscowym) i uczynienie z niej materii regulowanej odrębną uchwałą, wydawaną na podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p., bez zmiany fakultatywnego charakteru samej regulacji gminnej poświęconej zasadom i warunkom sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Co do zasady, rada gminy nie utraciła zatem kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, chyba że znajdują zastosowanie przepisy przejściowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 586/17 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query) - co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wszystko to prowadzi do wniosku, że Rada Gminy Dębowa Łąka, zamieszczając w § 2 pkt 7 uchwały kwestionowane regulacje wykroczyła poza określony w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. zakres upoważnienia ustawowego do uchwalenia u.p.z.p. Tym samym dopuściła się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p, skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności ww. zapisów zaskarżonej uchwały. Nie sposób bowiem przyjąć, iż uregulowanie w planie miejscowym materii powierzonej przez ustawodawcę prawodawcy gminnemu do unormowania w odrębnej uchwale (w dodatku podejmowanej w szczególnym trybie - art. 37b u.p.z.p.), stanowiło naruszenie prawa nieistotne. Z kolei oceniając zasadność drugiego zarzutu zauważyć trzeba, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu (...), ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Jak słusznie podnosi skarżący Wojewoda, określenia "powierzchnia zabudowy" nie można utożsamiać z pojęciem "powierzchnia całkowitej zabudowy", którą uwzględnia się określając wskaźnik intensywności zabudowy. Przy współczynniku intensywności zabudowy będzie to suma wszystkich kondygnacji budynku (stąd powierzchnia całkowitej zabudowy), natomiast przy współczynniku powierzchni zabudowy będzie to jedynie powierzchnia części nadziemnej budynku w rzucie poziomym na grunt. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie zaskarżonym przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego.