I SA/Bd 795/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017r. sprawy ze skargi A. G. na interpretację Inne z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę W złożonym wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczących możliwości zastosowania kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% uzyskanego przychodu strona podała, że wraz z kupującym jest współautorem (współtwórcą) znaku towarowego słowno-graficznego "C. A.". Wskazany znak słowno-graficzny stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016r., poz. 666 ze zm.). W dniu [...]. dokonano zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym Rzeczpospolitej Polskiej. Następnie w dniu [...]. wnioskodawca zawarł z kupującym umowę o przeniesienie praw autorskich i praw do znaku towarowego. Na mocy umowy podatnik przeniósł na kupującego w przysługującej mu części prawa autorskie majątkowe do utworu - tj. znaku "C. A." na wskazanych w umowie polach eksploatacji. Zgodnie z przedmiotową umową, wnioskodawca przeniósł na kupującego także własność przysługującego mu prawa do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego słowno-graficznego "C. A.". Za przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu, tj. znaku "C. A." wraz z nieodłącznie związanym z utworem prawem do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego "C. A." strony w umowie przewidziały określone jedną kwotą wynagrodzenie należne wnioskodawcy. Podatnik dodatkowo podał, że logo "C. A." (znak), którego wraz z kupującym jest współautorem, nie został przez niego oraz przez kupującego wytworzony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, lecz jest wyrazem ich osobistych starań i nakładów dokonanych jako osoby fizyczne. Skarżący oświadczył ponadto, że łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016r., poz. 2032 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", nie przekroczą w roku podatkowym, w którym wnioskodawcy wypłacono wynagrodzenie 1/2 kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. W związku z powyższym skarżący zadał pytanie, czy uzyskując w roku podatkowym przychód, w związku z otrzymanym wynagrodzeniem od kupującego, na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych i praw do znaku towarowego ma prawo w zeznaniu rocznym zastosować koszty w wysokości 50% uzyskanego przychodu? Zdaniem wnioskodawcy, ma on prawo do zastosowania w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy, w którym uzyskał przychód, kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem normy prawnej określonej w art. 22 ust. 9a u.p.d.o.f., w stosunku do całości wynagrodzenia otrzymanego z tytułu przeniesienia praw autorskich i praw do znaku towarowego przewidzianego umową. Interpretacją indywidualną z dnia [...]. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wynagrodzenie otrzymane w związku z przedstawioną przez wnioskodawcę transakcją stanowi przychód z praw majątkowych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f. Odnosząc się do kosztów uzyskania przychodów organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r., poz. 1410 ze zm.), dalej: "u.p.w.p.", z których wynika, że samo dokonanie zgłoszenia znaku towarowego nie oznacza jego rejestracji oraz udzielenia prawa ochronnego na ten znak. Następuje to dopiero w decyzji wydanej przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji, przepis art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. ma zastosowanie w przypadkach, w których wypłata wynagrodzenia wiąże się z zawarciem umowy przenoszącej prawo własności znaku towarowego, przez które należy rozumieć prawo ochronne udzielone na ten znak (art. 162 ust. 1 u.p.w.p.). Nie ma on zaś zastosowania do wynagrodzenia za przeniesienie praw z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego, na który nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne (art. 162 ust. 6 u.p.w.p.). W tym zakresie organ wskazał, że z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia wynika, iż przedmiotem zbycia nie było prawo ochronne na zarejestrowany znak towarowy, gdyż prawo to w momencie zawierania umowy nie zostało jeszcze udzielone. Zatem w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymanego przez wnioskodawcę na podstawie umowy sprzedaży nie ma zastosowania art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f., z uwagi na to, że wnioskodawca nie uzyskał prawa ochronnego na znak towarowy, a tym samym nie mógł przenieść na kupującego praw, których w istocie nie posiadał. Ponieważ jednak we wniosku wskazano, że znak słowno-graficzny, do którego prawa wnioskodawca przeniósł na kupującego stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a wnioskodawca jest jego współtwórcą, organ rozważył także, czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. W tym względzie organ wskazał, że w razie zatem jednoczesnego odpłatnego zbycia praw chronionych prawem autorskim, jak i praw nie będących przedmiotem prawa autorskiego udokumentowania wymaga, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie z tytułu korzystania z prawa autorskiego, a jaka część dotyczy praw nie chronionych prawem autorskim. Tylko bowiem wyraźne rozróżnienie wypłaconych wynagrodzeń z tego tytułu daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów. W przypadku zatem umowy, na podstawie której, obok przeniesienia autorskich praw majątkowych następuje także przeniesienie innych praw majątkowych (niebędących prawami autorskimi), podwyższone koszty uzyskania przychodów można stosować, jeżeli umowa wyraźnie określa wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. Z treści umowy powinno więc wynikać jaka część wynagrodzenia stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu. Konieczne jest dokładne wyróżnienie (w jasny, czytelny sposób) tej części wynagrodzenia, która związana jest z przeniesieniem praw autorskich oraz pozostałej jego części związanej z przeniesieniem innych praw. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia wynika natomiast, że na podstawie jednej umowy wnioskodawca przeniósł na kupującego dwie kategorie praw majątkowych, tj. prawa autorskie majątkowe do utworu oraz prawo do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego słowno-graficznego. Za przeniesienie obu tych praw strony w umowie przewidziały określone jedną kwotą wynagrodzenie należne wnioskodawcy. W umowie nie została zatem wyodrębniona część wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, a więc na jej podstawie nie jest możliwe określenie wysokości wynagrodzenia należnego wnioskodawcy za korzystanie z praw autorskich albo rozporządzanie takimi prawami, do którego mogłyby zostać zastosowane podwyższone koszty uzyskania przychodu. Z tego względu, w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymanego przez wnioskodawcę na podstawie ww. umowy nie ma zastosowania również przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. Reasumując organ stwierdził, że w przedstawionym zdarzeniu w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymanego przez wnioskodawcę nie jest możliwe zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodu. W tej sytuacji koszty uzyskania przychodu należy ustalić według zasad ogólnych, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając: 1) błędną wykładnię art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 162 ust. 6 u.p.w.p. poprzez uznanie, że przy przeniesieniu autorskich praw majątkowych do utworu, jakim jest znak towarowy oraz prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, skarżącemu nie przysługują 50% koszty uzyskania przychodów; 2) błędną wykładnię art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. oraz niezastosowanie 120 ust. 1-3 u.p.w.p. polegające na uznaniu, że przy przeniesieniu własności autorskich praw do utworu, jakim jest znak towarowy wraz z prawem ze zgłoszenia do znaku towarowego, podatnik nie ma prawa do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. wskazuje, że 50% koszy uzyskania przychodów przysługują z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie znaku towarowego, którego legalną definicję zawiera art. 120 ust. 1 u.p.w.p., która to ustawa nie wymaga, aby znak towarowy był zarejestrowany, czego organ nie wziął pod uwagę dokonując wykładni art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f.; 3) błędną wykładnię art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. oraz art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że w związku z przeniesieniem praw autorskich do utworu, jakim jest znak towarowy oraz prawa ze zgłoszenia nie przysługują 50% koszty uzyskania przychodu, gdyż z treści umowy nie wynika, jaka część wynagrodzenia stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu, podczas gdy prawa autorskie do znaku towarowego wraz z prawem ze zgłoszenia do znaku towarowego są ze sobą nierozerwalnie związane i mogą być objęte jednym wynagrodzeniem w stosunku do którego przysługują 50% koszty uzyskania przychodów; 4) błędne zastosowanie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w sytuacji, gdy przepis ten powinien mieć jedynie zastosowanie pomocnicze w stosunku do przepisów art. 22 ust. 9 pkt 1 i pkt 9 u.p.d.o.f., które stanowią przepisy o charakterze szczególnym w stosunku do ogólnej normy wynikającej z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. We wniosku o wydanie interpretacji skarżący wskazał, że jest współautorem znaku towarowego słowno-graficznego. W dniu [...] r. zawarł z kupującym umowę o przeniesienie praw autorskich i praw do znaku towarowego. Zgodnie tą umową wnioskodawca przeniósł na kupującego także własność przysługującego mu prawa do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego. Za przeniesienie autorskich praw majątkowych wraz z prawem do zgłoszenia znaku towarowego strony przewidziały określone jedną kwotą wynagrodzenie należne wnioskodawcy. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy związku ze zbyciem praw do znaku towarowego i autorskich praw majątkowych skarżący może zastosować koszty uzyskania przychodu w wysokości 50% uzyskanego przychodu. Zdaniem skarżącego ma on prawo do zastosowania kosztów uzyskania przychodów w powyższej wysokości do całości otrzymanego wynagrodzenia, co wynika z art. 22 ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.d.o.f. Dyrektor Krajowej Informacji podatkowej znał to stanowisko za nieprawidłowe. Należy zauważyć, że w myśl art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. koszty uzyskania przychodów z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego wynoszą 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a. Przedmiotowa sprawa dotyczy przeniesienia prawa własności znaku towarowego, celowe jest zatem odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z art. 120 ust. 1 u.p.w.p. znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy (art. 120 ust. 2 u.p.w.p.). Jak stanowi art. 121 u.p.w.p. na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 153 ust. 1 u.p.w.p.). Udzielone prawa ochronne na znaki towarowe podlegają wpisowi do rejestru znaków towarowych (art. 153 ust. 11 u.p.w.p.). Z kolei w myśl z art. 162 ust. 1 u.p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepisy art. 162 ust. 1 oraz ust. 3-5 u.p.w.p. stosuje się odpowiednio do praw z dokonanego w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne (art. 162 ust. 6 u.p.w.p.). Na tle tych regulacji w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym. Można określić stronę pozytywną prawa do znaku towarowego, która obejmuje swoim zakresem prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym terytorium Polski (art. 154 u.p.w.p.). Ponadto na stronę pozytywną prawa od znaku składa się możność rozporządzania prawem ochronnym na znak towarowy, co wynika z art. 162-163 u.p.w.p. Natomiast strona negatywna prawa podmiotowego do znaku towarowego obejmuje roszczenia służące uprawnionemu na wypadek wkroczenia przez naruszyciela w zakres przysługującego mu prawa wyłącznego, które zostały sformułowane w art. 285 i 296-301 u.p.w.p. (J. Sitko (w:) T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Szczotka, G. Tylec, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Lex 2015, Komentarz do art. 153). W doktrynie przyjmuje się także, że umowa o przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy jest umową konsensualną. Jest to umowa o podwójnym skutku obligacyjno-rzeczowym, do której co do zasady ma zastosowanie ogólna reguła prawa cywilnego wynikająca z art. 155 k.c., właściwa dla przeniesienia prawa własności (J. Sitko, tamże, Komentarz do art. 162). Zdaniem strony, art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. obejmuje swą regulacją przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy, prawa z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego oraz praw autorskich do znaku towarowego. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej potwierdził to stanowisko. O ile można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. odnosi się do przeniesienia prawa ochronnego na znak towary, o tyle nie zasługuje na aprobatę pogląd, że przepis ten swoim zakresem obejmuje też przeniesienie prawa z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego oraz praw autorskich do znaku towarowego. Podkreślenia wymaga, że kwestia wielkości kosztów uzyskania przychodu w związku z rozporządzeniem prawami autorskimi została uregulowana w art. art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. i nie jest przedmiotem unormowania zawartego w art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. W tym ostatnim przepisie wśród praw, z którymi związane jest stosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów w ogóle nie wymienia się praw autorskich. Przyjęcie w tym względzie stanowiska strony oznaczałoby, że ta sama kwestia jest uregulowana w dwóch odrębnych przepisach. Z taką interpretacją nie sposób się zgodzić. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem, że art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. obejmuje swoim zakresem również prawo z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego. Prawo to bowiem nie posiada wskazanych wyżej cech prawa ochronnego na znak towarowy. Swój pogląd w tym przedmiocie strona uzasadnia tym, że prawo z dokonanego zgłoszenie, o którym mowa w art. 126 ust. 6 u.p.w.p. jest nierozerwalnie związane z samym prawem ochronnym na znak towarowy i że są to prawa zbywalne. Podkreślenia jednak wymaga, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący nie przeniósł na kupującego prawa ochronnego na znak towarowy, co potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie, twierdząc, że przeniesiono jedynie ekspektatywę tego prawa. W rezultacie w realiach rozpatrywanej sprawy, gdyby zaaprobować stanowisko strony, samo przeniesienie prawa z dokonanego zgłoszenie znaku towarowego miałoby skutkować zastosowaniem podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, z czym nie można się zgodzić. Skutki podatkowe w postaci możliwości zastosowania kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50% uzyskanego przychodu związane są bowiem z przeniesieniem prawa ochronnego na znak towarowy, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca, gdyż skarżący otrzymał – jak to wynika z wniosku o wydanie interpretacji - wynagrodzenie za przeniesienie jedynie autorskich praw majątkowych i prawa z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego, a zatem wynagrodzeniem tym nie było objęte przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy (czy nawet ekspektatywy tego prawa). W konsekwencji nieuprawnione jest też twierdzenie, że art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. dotyczy przeniesienia wszelkich możliwych praw składających się na znak towarowy i odnosi się do całości wynagrodzenia otrzymanego przez twórcę. Nie można także zgodzić się z zarzutem nieprawidłowego zastosowania przez organ art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami wynoszą 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. W tym kontekście wskazać należy, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W rezultacie, warunkiem zastosowanie art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f jest, po pierwsze to, aby dany przejaw działalności twórczej był przedmiotem prawa autorskiego, oraz po drugie, to aby osiągnięty przychód był związany z korzystaniem lub rozporządzaniem z prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Podkreślenia wymaga, że w przypadku jednoczesnego zbycia praw autorskich jak i praw nie będących przedmiotem prawa autorskiego należy wyodrębnić jaka część wynagrodzenia jest związana z rozporządzeniem prawami autorskimi, a jaka z innymi prawami. Tylko bowiem do wynagrodzenia uzyskanego z tytułu rozporządzenia prawami autorskimi przysługuje możliwość zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów. Takie stanowisko było wielokrotnie zajmowane z orzecznictwie sądowym na tle sporów dotyczących przeniesienia praw autorskich do utworów stworzonych w ramach stosunku pracy (np. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., II FSK 217/15; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2017 r., I SA/Gd 1410/16). Zdaniem Sądu, pogląd ten zachowuje aktualność również w przypadku zbycia znaku towarowego jako przedmiotu praw autorskich oraz zbycia innych praw. W sprawie nie budzi wątpliwości, że znak towarowy, którego skarżący jest współtwórcą, jest przedmiotem prawa autorskiego. Skarżący nie neguje także faktu, że prawo z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego nie jest związane z prawami autorskimi do utworu w postaci znaku towarowego i stanowi odrębne prawo. Uważa jednak, że powyższe prawa są ze sobą nierozerwalnie związane, a nadto, że organ interpretujący powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe w celu ustalenia jaka część wynagrodzenia jest związana z przeniesieniem prawa z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego. Sąd tego poglądu nie podziela. W ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Na podstawie art. 14b § 3 O.p. to wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. W sytuacji zatem, gdy we wniosku o wydanie interpretacji skarżący nie wskazał jaka część wynagrodzenia jest związane z przeniesieniem autorskich praw majątkowych, organ zasadnie uznał, iż nie jest możliwe zastosowanie art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f . Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w skardze nie można tego przepisu zastosować do całości otrzymanego przez stronę wynagrodzenia. W tym kontekście nie ma też znaczenia, że prawo autorskie do znaku towarowego i prawo z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego są ze sobą związane. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowanie art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. oraz art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f., to zasadnie organ wskazał, że koszty uzyskania przychodów podlegają ustaleniu zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. i zarzut naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.