III OSK 2875/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 466/19 w sprawie ze skargi T. G. na bezczynność Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." sp. z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 466/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi T. G. na bezczynność Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." sp. z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." sp. z o.o. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 13 sierpnia 2019 r., w punkcie drugim stwierdził, że Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." sp. z o.o. w K. dopuścił się bezczynności, zaś w punkcie trzecim stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie czwartym orzeczono o kosztach postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2019r. T. G. zwrócił się do Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego K. sp. z o.o. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku w pytaniach od 1 do 5. Pismem z dnia 18 sierpnia 2019 r. spółka wezwała skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądnych informacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. póz. 1429, dalej u.d.i.p.). Następnie wskazując na brak współdziałania ze strony skarżącego oraz brak udzielenia w jakiejkolwiek formie odpowiedzi na wystosowane do wnioskodawcy wezwanie o wykazanie interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji Prezes Zarządu spółki poinformował skarżącego pismem z dnia 27 sierpnia 2019 r., iż wniosek został rozpatrzony odmownie. T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu, zobowiązanego, jego zdaniem, do udzielenia informacji publicznej. Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie pismo z dnia 27 sierpnia 2019 r. stanowiło pismo informacyjne, a nie decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, gdyż już na jego wstępie posłużono się sformułowaniem, iż "informuję się" wnioskodawcę bez określenia, iż stanowi ono decyzję. Nie wskazano również adresata pisma, tj. T. G. Również w dalszej części pisma powoływano się na szereg sformułowań: "informuję", "nadmieniam", co w połączeniu z brakiem pouczenia o środkach zaskarżenia spornego rozstrzygnięcia wskazuje na brak charakteru władczego decyzji administracyjnej, mogącego słusznie wywołać po stronie wnioskodawcy wątpliwości co do tego charakteru. Samo wskazywanie jedynie numerycznie na art. 17 ust. 2 u.d.i.p., umiejscowione w sposób nieprzejrzysty, wewnątrz tekstu pisma zawierającego szereg sformułowań "informuję", "nadmieniam", nie może być wypełnieniem wymogu pouczenia o środku zaskarżenia, jakie jest wymagane w decyzji administracyjnej. W świetle tych okoliczności wprowadzenie zatem w takiej nieprzejrzystej treści określenia iż "wniosek został rozpatrzony odmownie" nie może prowadzić do przyjęcia, iż spełniono wymogi formalne dla wydania odmownej decyzji administracyjnej w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Poinformowanie jest zaś w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej dopuszczalne tylko kiedy żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Z kolei zaś powoływany brak ustawowej przesłanki udzielenia informacji publicznej przetworzonej, tj. istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, może skutkować decyzją o odmowie udzielenia tej informacji, opartą o przepis art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie pisma informującego, które w świetle tej ustawy dopuszczalne jest tylko kiedy żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy, co nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie, gdyż skarżony podmiot nie kwestionował takiego charakteru żądanych informacji. Wobec nie uczynienia zadość wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd uznał, iż skarżony podmiot dopuścił się bezczynności i zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie wniosku z dnia 13 sierpnia 2019 r. W zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zdaniem Sądu, skarżony podmiot nie działał z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ każde pismo skarżącego kierowane do spółki w zakresie wniosków do udostępnienie informacji publicznej oraz wniosków polemizujących z nimi było rozpatrywane, a odpowiedź była udzielana bezzwłocznie. Jedynym uchybieniem było posłużenie się pismem informacyjnym, a zatem błędne przyjęcie, iż ustawa nie wymaga wydania formalnej decyzji, w dalszej konsekwencji zaś próba wykazywania, iż pismo to spełnia wymogi władczej decyzji. Zatem organ podjął szereg działań w celu rozpoznania wniosku, choć były one niewystarczające, aby uczynić zadość wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego K. sp. z o.o. w K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie przy orzekaniu: a) szeregu zalegających w aktach dokumentów, w tym pisma T. G. z dnia 20 września 2019 r., pisma Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. z dnia 26 czerwca 2019 r., maila T. G. z dnia 27 sierpnia 2019 r, b) istotnej części pisma Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. z dnia 27 sierpnia 2019 r., w szczególności stwierdzenia "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, Państwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytania z dnia 13.08. 2019 r. pkt 1 - 4 został przez Zarząd Spółki rozpatrzony odmownie, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej" i uwzględnienie tylko tych fragmentów pisma, które potwierdzają tezę o jego informacyjnym charakterze ("informuje", "nadmieniam"), co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wydania przez Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej; 2. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wydania przez Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji przez uwzględnienie skargi wniesionej przez T. G., zobowiązanie Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku T. G. z dnia 13 sierpnia 2019 r., stwierdzenie, że Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. dopuścił się bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi T. G. w całości, pomimo iż Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wniesiono o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania prowadzonego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odmowa udostępnienie informacji publicznej jest bardziej sformalizowanym postępowaniem w sprawie udostępnienia informacji publicznej, nie oznacza to jednak, że nie należy uwzględnić założeń generalnych ustawy o uproszczeniu i odformalizowaniu postępowania. Po drugie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie można pominąć ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji, tj. oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Mając to na uwadze, Sąd Wojewódzki powinien dokonać oceny, czy pismo Prezesa Zarządu spółki z dnia 27 sierpnia 2019 r. zawierało konstytutywne elementy aktu administracyjnego, a zatem stanowiło decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w świetle materiału dowodowego sprawy nie budzi wątpliwości, że pismo to zawiera wszystkie konstytutywne elementy aktu administracyjnego. Pismo to zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego, ponieważ w jego treści wprost wskazano: "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, Państwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytania z dnia 13 sierpnia 2019 r. pkt 1-4 został przez Zarząd spółki rozpatrzony odmownie na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej". Stwierdzenie to stanowi formę rozstrzygnięcia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a wszelkie kwestionowane przez Sąd stwierdzenia typu "informuje", "nadmieniam" służyły jedynie przedstawieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie jest również trafne, zdaniem skarżącego kasacyjnie, twierdzenie Sądu iż decyzja Prezesa Zarządu spółki nie zawiera wskazania adresata. Pismo to zaadresowane zostało w sposób następujący: "[...] w miejscu – mail [...]@gmail.com". Mając na uwadze fakt, że skarżący jest powiązany z portalem [...] (zażądał przekazania mu zawartych we wniosku informacji na adres mailowy: [...]@gmail.com, a wezwanie z dnia 20 września 2019 r. podpisał: "T. G. [...]@gmail.com" nie powinno budzić wątpliwości, że decyzja Prezesa Zarządu spółki zawierała wskazanie adresata. Pismo zawiera nadto oznaczenie podmiotu je wydającego (Zarząd Przedsiębiorstwa Komunalnego K. sp. z o.o. w K.) i podpis Prezesa Zarządu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, decyzja Prezesa Zarządu zawierała pouczenie o środkach zaskarżenia, ponieważ odwołano się w niej do art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Mając zaś na uwadze, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. strona przed wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie musi złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należy uznać, że przekazanie informacji o środkach zaskarżenia o takiej treści było wystarczające. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest wyłącznie w takich ramach, które zakreślają podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej i nierzadko już w punkcie wyjścia przesądzając o tym, czy skarga ta może w ogóle zostać uwzględniona, czy też nie. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie przy orzekaniu szeregu zalegających w aktach dokumentów, w tym pisma T. G. z dnia 20 września 2019 r., pisma Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. z dnia 26 czerwca 2019 r., maila T. G. z dnia 27 sierpnia 2019 r., oraz istotnej części pisma Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. z dnia 27 sierpnia 2019 r., nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Powyższa jednostka redakcyjna zawiera w istocie dwa odrębne przepisy prawne, zawarte w dwóch wyodrębnionych zdaniach. Z treści skargi kasacyjnej wynika jednak ponad wszelką wątpliwość, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenia przepisu art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, iż sąd administracyjny przy ocenie legalności określonego aktu bądź bezczynności organu ma obowiązek wziąć pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt. W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, których przedmiotem jest bezczynność organu, ustalenia faktyczne są dokonywane przez sąd administracyjny. Podstawą wyrokowania jest więc materiał faktyczny i dowodowy znajdujący się w aktach sprawy na dzień wydania wyroku. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są akta sądowoadministracyjne i – jeśli zostały założone oraz przesłane do sądu – akta administracyjne. Z treści zarzutów zawartych w punkcie 1 a. i 1 b. wynika, iż autor skargi kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku. Ze skargi kasacyjnej wywieść można, iż - w ocenie jej autora - sąd ustaleń faktycznych dokonał tylko na podstawie niektórych dokumentów lub ich fragmentów (vide s. 2 i 6 skargi kasacyjnej), co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia istotnych okoliczności sprawy. W drodze zarzutu naruszenia przepisu art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. nie mogą być jednak kwestionowane ustalenia i ocena stanu faktycznego przyjętego przez sąd w danej sprawie. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje tylko powinność sądu administracyjnego orzekania generalnie na podstawie akt sprawy i wydania wyroku po zamknięciu rozprawy. Naruszenie wyłącznie tych dwóch obowiązków może być kwestionowane w drodze podniesienia zarzutu naruszenia tego przepisu. Tym samym wadliwość ustaleń faktycznych lub oceny poszczególnych dowodów nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Z tych względów zarzut ten nie mógł okazać się uzasadniony. Zarzut naruszenia przepisów art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wydania przez Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez T. G., zobowiązanie Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "." Sp. z o.o. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku T. G. z dnia 13 sierpnia 2019 r., stwierdzenie, że Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. dopuścił się bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, jest nieuzasadniony. Przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Autor skargi kasacyjnej ich naruszenie połączył z naruszeniem przepisu art. 17 ust. 1 u.d.i.p., który do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, nie będących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania nakazuje stosować art. 16 u.d.i.p. odpowiednio, oraz z naruszeniem przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji, jak również z art. 107 § 1 k.p.a., w którym określone zostały w dziewięciu wyodrębnionych podpunktach elementy konstrukcyjne decyzji administracyjnej. Z treści zarzutu oraz uzasadnienia wynika, iż zdaniem autora skargi kasacyjnej pismo Prezesa Zarządu skarżącej z dnia 27 sierpnia 2019 r. było w swej istocie prawnej decyzją administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, który odmówił pismu z dnia 27 sierpnia 2019 r. skarżącej kasacyjnie spółki przymiotu decyzji administracyjnej i uznał je za pismo informacyjne. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż do minimalnych wymogów formalnych decyzji należy określenie organu, który ją wydaje, adresata decyzji, treść rozstrzygnięcia oraz podpis osoby, która ją wydała. Pismo nie musi zostać zatytułowana jako decyzja, lecz musi w swej treści zawierać rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji. Świadczy ono o zakończeniu wewnętrznego procesu myślowego organu, w którym organ na podstawie zasad logiki oraz treści prawa, kierując się z jednej strony przesłankami natury faktycznej związanymi ze skonkretyzowaną sprawą administracyjną, a z drugiej strony przesłankami natury materialnoprawnej, po dokonaniu subsumpcji przesłanek faktycznych z przesłankami prawnymi, zadecydował w określony sposób w konkretnej sprawie. Rozstrzygnięcie jako efekt złożonego procesu winno być wyrażone jasno, wyraźnie, wprost i jednoznacznie, tak, aby było zrozumiałe dla strony nawet bez uzasadnienia. W każdym przypadku, w którym strona musi domniemywać treść rozstrzygnięcia, w którym uprawnienie lub obowiązek będące przedmiotem stosunku wyrażony został nieprecyzyjnie, z niedomówieniem i możliwością różnej interpretacji, nie ma decyzji administracyjnej. Brak rozstrzygnięcia pozbawia zaś dane pismo charakteru prawnego decyzji (Wyrok NSA w Gdańsku z 27.6.1996 r., SA/Gd 1537, niepubl.). Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Żaden fragment pisma z 27 sierpnia 2019 r. nie wyraża wprost rozstrzygnięcia organu jako wyniku procesu decydowania, którego podstawą byłoby zestawienie konkretnych okoliczności faktyczny danej sprawy z normami materialnoprawnymi znajdującymi zastosowanie w danych okolicznościach faktycznych. Analiza całego pisma wskazuje, iż prezes zarządu informuje adresata pisma o sposobie załatwienia jego wniosku przez Zarząd Spółki. Wynika z niego, iż proces decydowania miał miejsce w dacie poprzedzającej pismo z 27 sierpnia 2019 r. i był dziełem zarządu, a nie prezesa zarządu, a prezes zarządu wykonując funkcję wykonawczą względem zarządu jedynie informuje o tym adresata (vide s. 2 pisma "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Państwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytania z dnia 13.08.2019r. pkt. 1-4 został przez Zarząd Spółki rozpatrzony odmownie, na podstawie art. art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j.: Dz.U. z 2019r., poz. 1429. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Zarząd Spółki, informując o art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej..."). Jeśli decyzje w sprawie zapadła, to obowiązkiem organu, który ją wydał było jej sporządzenie na odpowiednim nośniku (w tej sprawie – na papierze), podpisanie przez wszystkich członków zarządu biorących udział w rozstrzyganiu sprawy oraz wprowadzenie jej do obrotu prawnego przez doręczenie stronie. Informowanie o jej podjęciu przez prezesa nie pozwala uznać jego pisma za decyzję. Do momentu doręczenia stronie decyzji zarządu podpisanej przez jej członków brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja została wydana. Elementem koniecznym decyzji jest wskazanie w jej treści adresata. Stroną postępowania administracyjnego mogą być podmioty wskazane w przepisie art. 25 k.p.a. W przypadku podjęcia zamiaru wydania decyzji administracyjnej przez organ w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zobowiązany jest on do stosowania od tego momentu przepisów k.p.a. Wiąże się z tym obowiązek organu ustalenia strony postępowania, tj. ustalenia danych personalnych wnioskodawcy i adresu jego zamieszkania, jeśli jest nim osoba fizyczna, czy nazwy i siedziby w odniesieniu do osób prawnych. Jest to związane z potrzebą oznaczenia adresata w treści decyzji stosownie do art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., a następnie doręczenia wnioskodawcy wydanej decyzji, jako warunku koniecznego jej wprowadzenia do obrotu (art. 109 § 1 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie pismo z 27 sierpnia 2019 r. zostało zaadresowane do [...].pl i doręczone drogo elektroniczną na mail [...]@gmail.com. Zgodnie z art. 25 k.p.a. tak oznaczony adresat nie może być stroną postępowania. Brak jest tym samym podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu określonego w punkcie 2. Te same okoliczności przemawiają również za brakiem podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi T. G. w całości, pomimo iż Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Komunalnego "K." Sp. z o.o. w K. wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.