II SA/Ol 953/19

Dnia 14 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w wyniku rozpoznania wniosku A (wnioskodawca) z dnia 14 maja 2019 r. Starosta (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), Prawo zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej operatora A wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą jak: wieża kratowa typ "[...]" z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz wewnętrzną linią zasilania energetycznego, na dz. nr "[...]", obr. A, gm. A. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. C. (skarżący), wnosząc o uchylenie decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W jego ocenie organ I instancji wydając decyzję pozwolenia na budowę nie wziął pod uwagę, że inwestycja znajduje się na obszarze objętym formą ochrony przyrody, tj. Obszarze Krajobrazu A. Nie uwzględnił również wpływu projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na fakt przebudowy zabytkowego budynku (będącego własnością skarżącego) w celu prowadzenia usługi agroturystycznej i hotelarskiej. Skarżący wskazał również na wadliwość decyzji Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która została wydana bez udziału stron i konsultacji społecznych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zaprojektowana stacja bazowa telefonii komórkowej odpowiada wymaganiom określonym w decyzji Burmistrza A z dnia "[...]", o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaprojektowano wolnostojącą wieżę o wysokości 61,95 m n.p.t. (decyzja dopuszcza wysokość do 62 m n.p.t.). Na wieży projektuje się zgodnie z wymaganiami 12 anten sektorowych o mocach, które zgodnie z tabelą nr 1 konfiguracji anten (28 str. projektu budowlanego) nie przekraczają 2000 W równoważonej mocy promieniowania izotropowego (EIPR). Ponadto zakres projektu budowlanego obejmuje urządzenia sterujące (urządzenia nadawczo-odbiorcze, transmisyjne), oraz zespół anten radioliniowych, które ujęte są w wymaganiach nowej zabudowy i zagospodarowania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) w zakresie przesłaniania (uwzględniając najbardziej niekorzystne wymagania określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b). W promieniu 35 metrów od wieży nie znajduje się żaden obiekt budowlany, który mogłaby przysłonić projektowana wieża. Spełnione są także przepisy Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) w zakresie ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku - § 9 pkt 1. Z projektu budowlanego wynika, że pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większej/równej 0,1 W/m2, pochodzące od anten sektorowych, występują wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca legitymuje się decyzją Burmistrza z dnia "[...]", ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A, zlokalizowanej na dz. nr "[...]", obr. A, gm. A, w granicach określonych na załączniku graficznym, z której to decyzji wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kwalifikacji przedsięwzięcia wyznaczonej dla pojedynczej anteny sektorowej wynika, że największa wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 80°, 190° i 310°) zawiera się w przedziale 10005≤EIPR<2000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 litera d omawianego rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten wyniesie do 70 m. W przedmiotowej kwalifikacji wskazano, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten w odległości 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Podobnie z kwalifikacji przedsięwzięcia wyznaczonej dla sumowanej mocy EIPR wypromieniowanej przez wszystkie anteny sektorowe wynika, że inwestycja nie osiąga progów określonych dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Największa wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla sumowanej mocy EIPR wypromieniowanej przez wszystkie anteny sektorowe (dla każdego z azymutów: 80°, 190° i 310°) zawiera się w przedziale 5000≤5EIPR<10000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 litera f omawianego rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten wyniesie do 200 m. W tej kwalifikacji wskazano, że wzdłuż osi głównej zsumowanej równoważonej mocy promieniowania izotropowego przez wszystkie anteny sektorowe w odległości 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ odwoławczy skonkludował, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skargę na ww. decyzję wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie obydwu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez niedokonanie oceny zgodności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z projektem budowlanym w zakresie ilości, mocy EIRP anten; art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, że inwestycja ograniczy zabudowę na sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości, co doprowadzi do naruszenia istoty prawa własności a jest tożsame z koniecznością utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa poprzez sformułowanie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania albowiem w istocie nie wynika z niej, o jakie moce EIRP chodzi, czy ustalono maksymalne moce oraz tilty anten i na podstawie jakich dokumentów, co uniemożliwia podjęcie polemiki z organem. Ponadto nie podano, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania przy uwzględnieniu maksymalnych tiltów anten; art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 lit. d w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla całości przedsięwzięcia nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia), co już w Radomsku doprowadziło do zbiorowego narażenia życia, zdrowia oraz mienia; art. 63 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w niniejszej sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. W uzasadnieniu podniesiono, że organ rażąco naruszył prawo procesowe sporządzając decyzję nie do odkodowania. Organ miał obowiązek zbadać, jakie są możliwe moce do uzyskania dla przedłożonych anten wraz z całą instalacją. Jest to o tyle istotne, że prawie wszystkie inwestycje, które uzyskały decyzje lokalizacyjne, pozwolenia na budowę oraz użytkowanie pracują już ze znacznie większą mocą. Skarżący wskazał na liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Opierając się na twierdzeniach NSA zaprezentowanych w jednym z wyroków podniósł, że skoro w tej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę zachodziła konieczność badania kwestii wymagania uzyskania decyzji środowiskowej, to nie można powoływać się na związanie decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przed podjęciem której takiej decyzji środowiskowej nie wydano. Ponadto w niniejszej sprawie organ nawet nie sprawdził czy moce EIRP anten wskazanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są identyczne, jak te objęte niniejszym postępowaniem. Według skarżącego organ winien był ustalić faktyczną moc EIRP anten na każdym sektorze. Ponadto powinien ustalić maksymalne tilty anten na podstawie danych katalogowych, a ponadto powinien określić możliwą potencjalnie wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny. Dopiero sprawdzenie tych kwestii pozwoli na dokonanie prawidłowej kwalifikacji i tym samym ustalenia obszaru oddziaływania. Skarżący podkreślił, powołując się na jeden z wyroków WSA w Olsztynie, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Z decyzji natomiast nie wynika, jakie są możliwości eksploatacyjne anten oraz ich maksymalne pochylenia anten. Ponadto nie wiadomo, w jaki sposób organ zweryfikował dokumentację inwestora. Według skarżącego nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten od O⁰ do 6⁰, względnie od O⁰ do 9,5⁰, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Ta okoliczność winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej od deklarowanej przez inwestora należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "Prawo budowlane"). Przy tym kluczowe znaczenie, również w kontekście zarzutów skargi, ma przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przede wszystkim należy wskazać, że organy prawidłowo oceniły, że załączony projekt budowlany jest kompletny. Zawiera on uzgodnienie lokalizacji stacji bazowej z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 5 czerwca 2018 r., postanowienie Starosty z dnia "[...]", stwierdzające brak konieczności wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Projekt wraz z przyjętymi rozwiązaniami został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania. Ponadto przedłożono stosowne oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wskazać również należy, że analiza w zakresie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W niniejszej sprawie Burmistrz A decyzją z dnia "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w której określono nie tylko szczegółową lokalizację planowanej inwestycji oraz jej gabaryty, ale także, w nawiązaniu do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, bardziej szczegółowe parametry, w tym techniczne dot. m.in. anten sektorowych. Należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że wskazane w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogi oraz parametry zamierzenia budowlanego zostały w projekcie budowlanym spełnione. Zaprojektowano wolnostojącą wieżę o wysokości 61,95 m n.p.t. (decyzja dopuszcza wysokość do 62 m n.p.t.). Na wieży zaprojektowano również zgodnie z wymaganiami 12 anten sektorowych o mocach, które zgodnie z tabelą nr 1 konfiguracji anten (28 str. projektu budowlanego) nie przekraczają 2000 W równoważonej mocy promieniowania izotropowego (EIPR). Ponadto zakres projektu budowlanego obejmuje urządzenia sterujące (urządzenia nadawczo-odbiorcze, transmisyjne), oraz zespół anten radioliniowych, które ujęte są w wymaganiach nowej zabudowy i zagospodarowania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wobec dokonanej przez organy weryfikacji zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy stwierdzić, że bezpodstawne są zarzuty sformułowane w skardze, dotyczące naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie oceny zgodności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z projektem budowlanym w zakresie ilości, mocy EIRP anten. Podnieść należy również, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, że zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części: (1) projektu zagospodarowania działki lub terenu (sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich) oraz (2) projektu architektoniczno-budowlanego (określającego funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych). Co jest szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych – projekt zagospodarowania działki (terenu) – podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3–5 Prawa budowlanego, ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzji "u.ś."), o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś."). Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13.01.2017 r. II OSK 1003/15, CBOSA), w którym zwraca się uwagę, że co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (zob. wyrok WSA z 02.08.2018 r., II SA/Po 128/18, CBOSA). Nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku w szczególności te zarzuty skargi, które opierały się na formułowanym wobec organów architektoniczno-budowalnych, bezpodstawnym oczekiwaniu, weryfikacji przedstawionych założeń i rozwiązań projektowych. Z podobnych względów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa poprzez sformułowanie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania, ponieważ według skarżącego w istocie nie wynika z niej, o jakie moce EIRP chodzi, czy ustalono maksymalne moce oraz tilty anten i na podstawie jakich dokumentów. Ponadto zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle tego przepisu nie ulega wątpliwości, że im bardziej szczegółowa jest decyzja lokalizacyjna, tym ściślejsze związanie jej postanowieniami na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Bezsprzecznie wiążąca w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowalne (jak również Sąd w niniejszym składzie) ostateczna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest bardzo szczegółowa. W konsekwencji na kontrolowanym tu etapie procesu inwestycyjnego, czyli zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, nie było możliwości badania przez organy architektoniczno-budowlane innych, potencjalnych wariantów projektowanej inwestycji, niż wariant określony w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w tym co do innych, możliwych: wyższych/maksymalnych mocy EIRP anten, ich maksymalnych tiltów elektrycznych lub mechanicznych, itp.). Byłoby to niedopuszczalne w świetle wymaganej na gruncie art. 55 u.p.z.p. tożsamości przedmiotowej inwestycji określonej w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w wydawanym na jej podstawie pozwoleniu. Zwrócić należy uwagę również, że pozwolenia na budowę udziela się dla konkretnego przedsięwzięcia, określonego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie. Organ architektoniczno-budowalny jest natomiast związany treścią tego wniosku, zgodnie z bardziej ogólną zasadą związania organu, w postępowaniu wnioskowym, żądaniem strony inicjującej to postępowanie. W myśl tej zasady, wywodzonej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające dla jego wszczęcia wniosku strony (art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego), jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924). Dlatego też niedopuszczalne byłoby w kontrolowanej sprawie rozpatrywanie zasadności wniosku inwestora z uwzględnieniem innych parametrów technicznych inwestycji (a w szczególności maksymalnych, technicznie możliwych do osiągnięcia mocy EIRP anten lub ich tiltów), niż podane przez niego w tym wniosku i załączonym projekcie budowlanym. Zwrócić należy również uwagę, że ewentualne nieuprawnione działanie inwestora, niezgodne z wymogami pozwolenia na budowę (np. zwiększenie mocy promieniowanej), o ile rzeczywiście zostałoby przezeń podjęte, stanowiłoby naruszenie postanowień uzyskanego pozwolenia budowę. Nie stanowiłoby jednak o wadliwości samego pozwolenia. Jednak ta kwestia pozostaje zupełnie poza kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu. Zweryfikowanie natomiast zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska dotyczy "w szczególności" wymagań określonych w decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten wiąże się z normą zawartą w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.u.i.ś. Stosownie do art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.). Węziej został zakreślony przez ustawodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. dotyczy on bowiem wprawdzie realizacji każdego planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ale już w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – jedynie takiego, co do którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., czyli w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja ta nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych enumeratywnie w obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, rozporządzenie). Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały z kolei unormowane we wskazanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przede wszystkim sporna inwestycja nie wchodzi w zakres przedmiotowy zawarty w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia ("instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 20 000 W") – z uwagi na niższą od najniższej granicznej dla takiej inwestycji, moc EIRP dla pojedynczej anteny (2000 W), która w przypadku projektowanej inwestycji wynosi 1803 W. Natomiast w drugim przypadku – przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – projektowana inwestycja nie wchodzi w zakres takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia RM (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W ale mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z kwalifikacji przedsięwzięcia wyznaczonej dla pojedynczej anteny sektorowej wynika, że największa wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 80°, 190° i 310°) zawiera się w przedziale 1000≤5EIPR<2000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 litera d omawianego rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten wyniesie do 70 m. W przedmiotowej kwalifikacji wskazano, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten w odległości 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Podobnie z kwalifikacji przedsięwzięcia wyznaczonej dla sumowanej mocy EIPR wypromieniowanej przez wszystkie anteny sektorowe wynika, że inwestycja nie osiąga progów określonych dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Największa wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla sumowanej mocy EIPR wypromieniowanej przez wszystkie anteny sektorowe (dla każdego z azymutów: 80°, 190° i 310°) zawiera się w przedziale 5000≤5EIPR<10000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 litera f omawianego rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten wyniesie do 200 m. W tej kwalifikacji wskazano, że wzdłuż osi głównej zsumowanej równoważonej mocy promieniowania izotropowego przez wszystkie anteny sektorowe w odległości 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zarazem organ zasadnie posłużył się definicją legalną "miejsca dostępnego dla ludności" zawartą w przepisie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396; dalej w skrócie "p.o.ś."), który w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Trzeba zaś zauważyć, że w ramach nowelizacji dokonanej od 25 października 2019 r. ustawodawca doprecyzował, że tak rozumiane miejsca dostępne dla ludności są "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości" - co tylko wzmacnia trafność ustaleń organów, że w rozpatrywanej odległości do 70 metrów od anten projektowanej stacji bazowej nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z powyższymi rozważaniami zupełnie bezpodstawne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 lit d w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit g rozporządzenia. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, że inwestycja ograniczy zabudowę sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości, co doprowadzi do naruszenia istoty prawa własności a jest tożsame z koniecznością utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, jak również zarzut dotyczący naruszenia art. 63 ust 3 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w niniejszej sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. Zwrócić należy uwagę, że z "Obszaru oddziaływania inwestycji", będącego załącznikiem do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego zawiera się w granicach działki, na której realizowana jest inwestycja, tj. działki nr "[...]" w miejscowości A. Dodatkowe zaś promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane instalacje nie ogranicza użytkowania działek sąsiednich. Ponadto "ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego wyznaczonego na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m kw. występujących na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten uwzględnia maksymalne projektowane pochylenia anten. Z uwagi zaś na minimalną wysokość ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego instalacji wynosząca 46,5 m n.p.t. projektowana inwestycja nie ograniczy użytkowania działek sąsiednich. Oznacza to, że w otoczeniu planowanego obiektu (stacji bazowej) nie występuje obszar ograniczonego użytkowania." Podkreślić trzeba, że wskazany wyżej dokument stanowi dowód potwierdzający opisane w nim okoliczności. Skarżący zaś nie przedstawił w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego żadnych dowodów, które zaprzeczałyby poczynionym w nim ustaleniom. Dodać należy również, że przedmiotowa stacja bazowa celowo została zaprojektowana tak, ażeby nie było konieczności planowania i lokowania kilku innych stacji bazowych. Miejsce posadowienia spornej inwestycji i jej konstrukcja w swoim założeniu miały odpowiadać na zapotrzebowanie dla tego typu usług, z jednoczesną lokalizacją pozwalającą w jak najmniejszym stopniu oddziaływać na tereny zaludnione. W istocie zaś według dokumentacji projektowej zakres jej oddziaływania ograniczy się do działki, na której realizowana ma być inwestycja. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.