II SA/Kr 1331/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Zakład Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 19 sierpnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie sprawozdania po terminie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz strony skarżącej Zakład Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 21.06.2019 r. Wójt Gminy R. , na podstawie art. 9xb pkt 2, 9ta pkt 1, 9zb ust. 1 b, 9zd ust. 1 ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.), orzekł o nałożeniu na Firma A kary pieniężnej w wysokości 1600,00 zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2019 r., informując że w/w kwotę należy wpłacić w terminie 30 dni od dnia, w którym nin. decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 17.05.2019 r. do Urzędu Gminy R. wpłynęło sprawozdanie nadane w placówce pocztowej w dniu 16.05.2019 r. podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, za I kwartał 2019 r., złożone przez Firma A . W związku z brzmieniem art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach termin złożenia sprawozdania za I kwartał 2019 r. określony został na dzień: 30.04.2019 r. W myśl art. 9xb pkt 2 w/w ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Obliczając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, organ wziął pod uwagę art. 9ta. cytowanej ustawy. Dalej organ wskazał, że analiza decyzji Wójta Gminy R. w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych znak [...] z 19.02.2019 r. wskazuje, że spółka świadczy usługi w przedmiotowym zakresie na terenie Gminy R. . Zezwolenie na prowadzenie działalności wydano podmiotowi na czas ściśle określony tj: od 19.02.2019 r. do 19.02.2029 r., zatem obowiązek sprawozdawczy obejmował I kwartał 2019 r. Równocześnie ustalono, że w w/w decyzji znajdują się zapisy dotyczące sporządzania i przekazywania Wójtowi Gminy R. kwartalnej informacji dotyczącej ilości odebranych nieczystości ciekłych z obszaru gminy (pkt 4i). Spółka podniosła, że w I kwartale 2019 r, nie prowadziła usługi objętej w/w zezwoleniem, w związku z czym zwróciła się o nienaliczanie kary za przesłanie sprawozdania po terminie. Organ stwierdził brak spełnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) dalej K.p.a. Złożenie sprawozdania 16 dni po ustawowym terminie trudno określić mianem zaprzestania naruszenia prawa, szczególnie w sytuacji, gdy ustawodawca przewidział karę za każdy dzień opóźnienia. Z drugiej strony brak podstaw do uznania, iż wystąpiło znikome naruszenie prawa. Organ zauważył też, że to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez niego działalności, aby ustrzec się od ewentualnych negatywnych skutków. Organ podkreślił, że podmiot prowadzi działalność w przedmiotowym zakresie od lat, wymagać można zatem, od takiego podmiotu należytej staranności. Obowiązek sprawozdawczy, wszedł w życie w 2012 r., natomiast jego sankcjonowanie jest wynikiem nowelizacji która weszła w życie z dniem 1.01.2016r. Nie można więc przyjąć, że obowiązki sprawozdawcze były zaskoczeniem dla podmiotu. Z kolei stosownie do art 189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, nie stosuje się przepisów działu IVa K.p.a. Takie stanowisko prezentuje także orzecznictwo sądów wskazując, że wobec uregulowania kary w przepisach szczególnych i odesłania w nich do przepisów ordynacji podatkowej instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, uregulowana w dziale IVa K.p.a. nie ma zastosowania (por. wyrok WSA w Szczecinie z 6.09.2018 r. sygn. akt II SA/Sz 425/18, wyrok WSA w Kielcach 7.03.2018 r., sygn. akt II SA/Ke 108/18, wyrok WSA w Opolu z 25.09. 2018 r., sygn. akt II SA/Op/174/18). Od powyższej decyzji, Firma A wniósł odwołanie, zwracając się o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne zastosowanie obowiązujących przepisów prawa tj. -ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w szczególności art. 9xb pkt 2 tej ustawy poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca, który jeszcze nie rozpoczął wykonywania jakiejkolwiek działalności w oparciu o wydaną w sprawie decyzję Wójta Gminy R. znak: [...] z 19.02.2019 r. winien pomimo to realizować obowiązki sprawozdawcze jej dotyczące. Spółka podkreśliła, że do dnia złożenia sprawozdania nie podjęła realizacji usług w oparciu o wydaną decyzję administracyjną w sprawie. Organ błędnie przyjął, że skoro co do zasady spółka działa jako przedsiębiorstwo przesyłowe, zaopatrujące mieszkańców gminy R. w wodę i odbierające z gospodarstw domowych ścieki, za pomocą sieci miejskiej, to tym samym podjęła się wykonywania działalności z wydanej przez Wójta Gminy R. decyzji. Zdaniem odwołującej się, należy rozróżnić wydanie zezwolenia w formie decyzji administracyjnej od podjęcia działalności w oparciu o nią i związany z tym obowiązek sprawozdawczy. Do końca maja 2019 r. nie wykonywała żadnych działań w oparciu o wydaną decyzję, która stała się ostateczna 6.03.2019 r. Spółka odwołała się do stanowiska zawartego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z 14.06.2018 r., sygn. akt II SA/Po 1257/17. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19.08.2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9xb pkt 2, art. 9zb ust.1b, art. 9zd ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji odwołując się do brzmienia przepisów ustawy o czystości i porządku w gminach oraz treści decyzji Wójta Gminy R. znak [...] z 19.02.2019 r. wskazał, że na spółce ciążył obowiązek, wynikający z art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegający na sporządzaniu kwartalnych sprawozdań i przekazywaniu ich Wójtowi Gminy R. w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. W sytuacji zatem, gdy sprawozdanie wpłynęło do organu w dniu 16.05.2019 r. jako złożone po terminie, zaś w/w termin do złożenia sprawozdania ma charakter materialny, gdyż jest to czynność materialno-techniczna, a nie czynność procesowa, to nałożenie kary było zasadne i zgodne z prawem, zaś podniesione przez stronę okoliczności nie mogły stanowić podstawy do zwolnienia od wymogów ustawowych. Również wysokość kary została prawidłowo obliczona, bowiem opóźnienie wyniosło 16 dni. Odnosząc się do zarzutu odwołania, Kolegium wyjaśniło, iż z treści przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że odbieranie nieczystości ciekłych odbywa się na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w tym zakresie. Odwołująca spółka uzyskała decyzją z 19.02.2019 r. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy. Zezwolenie to zostało wydane do 19.02.2029 r. Oznacza to, że w I kwartale 2019 r. odwołująca miała podstawy prawne do tego, ażeby prowadzić działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Przedmiotowy obowiązek z woli ustawodawcy został powiązany z samym faktem prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, które jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Kolegium podzieliło stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18.09.2018r., sygn. akt: II SA/GD 411/18, że możliwe jest złożenie sprawozdania, które ujawniać będzie wartości zerowe ilości odebranych od gminy nieczystości ciekłych i ilości przekazanych nieczystości do stacji zlewnej, przy czym sytuacja ta nie musi wiązać się z tym, że podmiot nie prowadzi działalności w tym zakresie, lecz może wynikać z faktu braku zleceń na takie odbiory i transport w danym okresie. Podmiot posiadający zezwolenie na działalność w zakresie opróżniania zbiorników i transportu nieczystości ciekłych od dnia wydania takiego zezwolenia jest w gotowości do podjęcia tych czynności. Zgodnie bowiem z treścią "Wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy" podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia oświadcza, że spełnia wymagania określone w uchwałach Rady Gminy w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy oraz w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy / Miasta, a także przedstawia opis pojazdów asenizacyjnych i bazy transportowej służących do prowadzenia działalności objętej wnioskiem. Ponadto do wniosku dołącza dokument potwierdzający gotowość odbioru nieczystości ciekłych przez stację zlewną. Firma A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Spółka wniosła również o zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji spółka zarzuciła naruszenie: - przepisu prawa materialnego art. 9o ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że przez zawarty w treści wskazanych przepisów prawa zwrot "podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych" należy rozumieć każdy podmiot, który uzyskał w drodze decyzji zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na okoliczność czy wskazany podmiot faktycznie podjął wskazaną wyżej działalność gospodarczą; - przepisu prawa procesowego art. 7a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zwrot zawarty w treści art. 9o ust. 1 i art. 9xb pkt 2 ustawy o czystości "podmiot prowadzący działalność" wobec braku definicji legalnej tego pojęcia i innych przepisów prawa uzasadniał zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. na korzyść strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi przytoczone zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności spółka wywodziła, że ustawa nie reguluje czy w sytuacji zaprzestania (zawieszenia) prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych podmiot ma obowiązek złożenia tzw. sprawozdania zerowego. W ocenie spółki, popartej wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z 14.06.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1257/17 nie ma takiego obowiązku. Użyty w art. 9o ust. 1 i w art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości zwrot "podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych" nie można utożsamić z każdym podmiotem, który uzyskał w drodze decyzji zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości, lecz jedynie taki podmiot, który faktycznie rozpoczął wykonywanie działalności w zakresie wskazanego zezwolenia. Ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, że strona skarżąca nie rozpoczęła faktycznego wykonywania działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, zastosowanie wskazanych wyżej przepisów było bezpodstawne. Ponadto organy nie zastosowały reguły określonej w art. 7a ust. 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie jest zasadna w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Skarga jest zasadna. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19. 08. 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy R. z 21. 06. 2019 r., którą orzeczono o nałożeniu na Firma A kary pieniężnej w wysokości 1600,00 zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2019 r. Na wstępie rozważań należy wskazać, że stosownie do art. 9o ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1289), dalej w skrócie u.p.c.g., podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnego sprawozdania w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Według art. 9xb pkt 2 ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Kary te nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 9zb. ust. 1b ustawy). Należy nadto wskazać, że zgodnie z treścią art. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.c.g. na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wymagane jest uzyskanie zezwolenia, które zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 u.p.c.g., powinno określać termin podjęcia działalności. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy zostały prawidłowo ustalone i nie stanowią przedmiotu sporu. Skarżąca spółka Firma A jest przedsiębiorcą, który w oparciu o decyzję Wójta Gminy R. z dnia 19 lutego 2019 r. uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości płynnych z terenu Gminy R. na warunkach określonych w decyzji. W punkcie 3 decyzji określono , że "zezwolenie na prowadzenie działalności wydaje się na czas ściśle określony tj. 10 lat". Decyzja stała się ostateczna w dniu 7 marca 2019 r. W sprawie jest poza sporem i nie budzi wątpliwości organów obu instancji , że skarżąca spółka nie rozpoczęła działalności w okresie, za który w ocenie organów obu instancji, miało być złożone pierwsze sprawozdanie, tj. w I kwartale 2019 r. Zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu nałożono na skarżącą karę pieniężną, o której mowa w art. 9 xb pkt 2 u.c.p.g. za okres 16 dni. Organy uznały bowiem, że sprawozdanie zerowe złożone przez spółkę w dniu 16 maja 2019 r. za I kwartał 2019 r. zostało złożone z 16-dniowym opóźnieniem W związku z powyższym należy ustalić kto jest adresatem obowiązku sporządzania i składania kwartalnych sprawozdań, o którym mowa w art. 9o ust. 1 i 2 u.p.c.g. Przepis ustawy posługuje się tu sformułowaniem "podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych", brak jednak legalnej definicji tego pojęcia. Wyjaśnić zatem należy, czy podmiotem tym jest podmiot, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, czy też podmiot, któremu takiego zezwolenia udzielono i podjął on działalność na podstawie zezwolenia. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie wykładnia literalna i systemowa przepisów u.p.c.g. uprawnia do przyjęcia, że podmiotem, o którym mowa w art. 9o ust. 1 i 2 u.p.c.g. jest podmiot, który na podstawie udzielonego mu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych podjął faktycznie działalność objętą zezwoleniem. W ocenie Sądu, gdyby racjonalny ustawodawca chciał nałożyć obowiązek sprawozdawczy na podmioty, którym udzielono zezwolenia, niezalenie od faktycznie podjęcia przez nie działalności w zakresie zezwolenia – inaczej sformułowałby hipotezę normy z art. 9o ustalając obowiązek sprawozdawczy dla "podmiotu, któremu udzielono zezwolenia" (por. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1330/19) . Dla przedstawionej wykładni znaczenie ma również charakter prawny terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem i samego zezwolenia. Zezwolenie to daje adresatowi uprawnienie do podjęcia działalności w określonym zakresie, nie nakłada zaś obowiązku prowadzenia tej działalności, a jedynie udziela uprawnienia, pozwala na jej prowadzenie w terminie określonym w zezwoleniu (art. 8 ust. 1 pkt 6 u.p.c.g.). Podkreślić należy, że określenie terminu w decyzji o udzieleniu zezwolenia stanowi jej obligatoryjny element (art. 9 ust. 1 pkt 3 u.p.c.g.). Mając na uwadze, że wskazany w zezwoleniu termin określa jedynie ramy czasowe dla podjęcia działalności w zakresie opóźniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za niezasadne należy uznać stanowisko, że obowiązek składania sprawozdań wynika z samego faktu uzyskania zezwolenia w określeniem terminu i powstaje z dniem, w którym taka działalność może być podjęta. Niezależnie od powyższego wypada zwrócić uwagę, że w odniesieniu do podmiotów odbierających odpady komunalne w u.c.p.g. ustanowiony został obowiązek sporządzania i składania sprawozdań rocznych zerowych. Jest to zgodne z treścią art. 9n ust. 6 u.p.c.g. stanowiący, że: podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym roku nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe. Jeżeli zatem nie został nałożony obowiązek składania sprawozdań zerowych na podmioty prowadzące inną działalność objętą przepisami u.c.p.g. to trudno zasadnie wnosić, że obowiązek taki, w odniesieniu do innej działalności niż odbieranie odpadów komunalnych, istnieje. W tej sytuacji, w ocenie Sądu terminy określone w zezwoleniu informują jedynie od kiedy najwcześniej określona działalność może zostać podjęta, co jednak nie ma wpływu na powstanie obowiązków sprawozdawczych określonych w art. 9o u.p.c.g. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2018 r. sygn. II SA/Gl 131/18). W ocenie Sądu nie jest wobec powyższego prawidłowe obciążenie za prowadzenie działalności, podmiotu, który jeszcze faktycznie nie realizuje ww. działalności i wymierzenie mu kary administracyjnej w sytuacji gdy z budzącego wątpliwości przepisu można jedynie domniemywać na zasadzie analogii, że ma on obowiązek składania sprawozdania zerowego, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W związku z tym zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, że w odniesieniu do niejasnego zwrotu jakim posłużył się ustawodawca w treści art. 9o ust. 1 u.c.p.g. - który pozostawia wątpliwości co do treści normy dotyczącej obowiązku składania sprawozdań zerowych - zasadne jest odwołanie się do normy z art. 7a §1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te rozstrzygane są na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Uwzględnienie ww. przepisu w sytuacji gdy nie zachodzą okoliczność wskazane w przepisie art. 7a § 2 k.p.a. pozwala zatem przyjąć, że z treści art. 9o ust. 1 i 2 u.c.p.g. wynika, że obowiązek sporządzania i składania sprawozdań został nałożony wyłącznie na podmiot, który rozpoczął działalność objętą zezwoleniem. W konsekwencji należało stwierdzić, że obowiązek sprawozdawczy, o którym mowa w art. 9o ust. 1 i 2 u.p.c.g. nie obejmował skarżącego w odniesieniu do sprawozdania za I kwartał 2019 r., a co za tym idzie, nie należało wymierzać mu kary pieniężnej na podstawie art. 9xb pkt 2 u.p.c.g. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14.06.2018 r. sygn. akt II SA/Po 1257/17, wyrok WSA w Krakowie z 19. 12.2019 r. sygn..akt II SA/ ke 1330/19). Konkludując, należy stwierdzić, że organy obu instancji nieprawidłowo zastosowały art. 9o ust. 1 i 2 w zw. z art. 9xb pkt. 2 u.c.p.g. przez nałożenie na skarżącą spółkę kary za nieterminowe złożenie sprawozdania przez podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, pomimo że z uwagi na faktyczne nieprowadzenie działalności nie było ku temu podstaw. W sytuacji gdy brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej prowadzenie postępowania przez organy stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) i uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie III sentencji..