II SA/Bk 857/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. R. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę , Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: Komendant Wojewódzki) postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], odmówił przyjęcia zażalenia D. R. od postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Z. (dalej: Komendant Powiatowy) z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że D. R. złożył zażalenie od postanowienia Komendanta Powiatowego za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Administracji Publicznej (ePUAP), w związku z czym wezwano go do podpisania zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Powyższe zaś oznacza, że w postępowaniu dyscyplinarnym niedopuszczalne jest wnoszenie pism procesowych za pośrednictwem ePUAP. W zakreślonym zaś terminie zażalenie nie zostało podpisane, a zatem na mocy art. 135k ust. 3 ustawy o Policji należało odmówić przyjęcia zażalenia. Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył D. R., w której zarzucił naruszenie - art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie, - art. 135c ustawy o Policji poprzez nie wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego z postępowania na etapie czynności wyjaśniających pomimo jego osobistego zaangażowania, - art. 135g ustawy o Policji poprzez badanie okoliczności przemawiających tylko na niekorzyść skarżącego, - art. 135h ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędną jego interpretację i zastosowanie, zawieszenie z powodu zwolnienia lekarskiego skarżącego a nie z powodu trwania śledztwa [...], - art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego nie zastosowanie, - art. 132b ustawy o Policji poprzez nieuzasadnione pominięcie udziału przełożonych skarżącego w popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, - art. 135e ust. 1 ustawy o Policji polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, polegające m.in. na jednostronnym prowadzeniu postępowania podporządkowanemu wydaniu orzeczenia o winie skarżącego, nie wyjaśnieniu najistotniejszych okoliczności związanych z pismami, prowadzeniu postępowania w sposób zmierzający do ustalania okoliczności nie mających jakiegokolwiek znaczenia dla określenia odpowiedzialności obwinionego w związku z zarzucanym jemu przewinieniem dyscyplinarnym, ale stanowiących jednocześnie okoliczności stawiające obwinionego w złym świetle, - art. 135f ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji polegające na niesłusznym nieuwzględnieniu wniosków dowodowych bez właściwego uzasadnienia, w sposób arbitralny, - art. 132 i art. 132a ustawy o Policji poprzez arbitralne założenie, że zachowanie skarżącego wypełnia wszystkie warunki/znamiona zawinionego przewinienia dyscyplinarnego, - art. 42 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności, oparcie zarzutów na pomówieniu skarżącego przez 3 policjantów, gdy w PdOZ służbę pełni 12 funkcjonariuszy, - art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne, mające wpływ na sposób załatwienia sprawy, - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego, niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, - art. 81a § 1 i art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść skarżącego podczas gdy występowały w sprawie niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, - art. 97 § 1 k.p.a. poprzez błędne założenie istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania, - art. 98 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego wobec istnienia sprzeciwu strony, - art. 101 § 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wniesienia zażalenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uzupełnienie, na podstawie art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, materiału dowodowego i zlecenie rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres, tj. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Komendanta Miejskiego Policji w B. Pana M. na okoliczność, dlaczego kazał wszcząć postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zamiast zająć się problemem łamania prawa w Komendzie Miejskiej, dlaczego postanowił skarżącego wyeliminować, mobbingował wspólnie i w porozumieniu z jego przełożonymi oraz namawiał do tego innych funkcjonariuszy poprzez organizowanie spotkania skorupkowego, przesłuchanie w charakterze świadka byłych policjantów panów N. K. i W. F. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161; dalej: ustawa o Policji), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W sprawie niniejszej taka sytuacja występuje. Zauważenia bowiem wymaga, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego, wydane na mocy art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, o odmowie przyjęcia zażalenia od postanowienia Komendanta Powiatowego w sprawie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. Z przepisu art. 138 ustawy o Policji wynika, że skarga przysługuje od każdego orzeczenia oraz jedynie od postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne. Od pozostałych zaś postanowień wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym, prowadzonym pod rządami przepisów ustawy o Policji, skarga nie przysługuje (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2252/14 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 419/05). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, ani postanowienie Komendanta Powiatowego z dnia [...] lipca 2019 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego, ani też postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie przyjęcia zażalenia od powyższego postanowienia, nie są postanowieniami, w rozumieniu art. 138 ustawy o Policji, kończącymi postępowanie dyscyplinarne. Przez pojęcie postanowień kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 138 ust. 3 ustawy o Policji, należy bowiem rozumieć postanowienia, które odgrywają rolę z punktu widzenia dalszego biegu postępowania w sprawie. Ich wydanie uniemożliwia dokończenie postępowania bądź też realizację toku instancji przez wniesienie odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2189/16). Natomiast postanowienia obu organów w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym nie uniemożliwiają zakończenia tego postępowania, a co najwyżej odsuwają je w czasie. W żadnym więc razie nie można uznać ich za kończące postępowanie dyscyplinarne. Skoro zatem zaskarżone postanowienie, w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a., nie należy do orzeczeń, które z mocy przepisów szczególnych podlega kontroli sądowej, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.