I FSK 1159/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1901/19 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 stycznia 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 1901/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, wnioskodawca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 18 czerwca 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z 9 maja 2019 r. oraz w punkcie drugim rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania sądowego (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). 1.2. Z okoliczności sprawy wynika, że spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania usługodawców za podwykonawców, a tym samym prawa wnioskodawcy do odliczania podatku VAT wynikającego z faktur wystawianych przez usługodawców. Dyrektor KIS uznał, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych i pismem z 29 marca 2019 r., na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy m.in. o następujące informacje (pkt 1 wezwania): 1) jakie konkretne usługi w ramach "prac wykończeniowych/aranżacyjnych" wnioskodawca wykonuje na rzecz najemców (należy enumeratywnie wymienić)? - pytanie oznaczone w wezwaniu nr 2; 2) które z ww. usług świadczonych w ramach "prac wykończeniowych/aranżacyjnych" mieszczą się w załączniku nr 14 do ustawy? - pytanie oznaczone w wezwaniu nr 3; 3) jaka jest klasyfikacja statystyczna (należy podać pełny siedmiocyfrowy symbol) zarówno dla ww. projektów wykonawczych jak i dla wykonywanych przez wnioskodawcę na rzecz najemców usług w ramach "prac wykończeniowych/aranżacyjnych", zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) z 2008 r., wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 2008 r. nr 207, poz. 1293, z późn. zm.), którą na podstawie § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. poz. 1676, z późn. zm.) stosuje się dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2019 r.? - pytanie oznaczone w wezwaniu nr 9. Organ interpretacyjny podał, że w piśmie z 9 kwietnia 2019 r. - będącym odpowiedzią na ww. wezwanie - wnioskodawca poinformował m.in., że wykonuje działalność polegającą na świadczeniu usług najmu z wykorzystaniem należących do niego nieruchomości. Wnioskodawca nie świadczy żadnych innych usług na rzecz najemców poza usługą najmu. Wnioskodawcę z najemcami łączy jedynie umowa najmu. Na podstawie umowy najmu wnioskodawca jest zobowiązany do udostępnienia najemcy przedmiotu najmu według stanu określonego w umowie najmu. Doprowadzenie przedmiotu najmu do stanu oczekiwanego przez najemcę może wymagać przeprowadzenia prac wykończeniowych/aranżacyjnych. Wnioskodawca nie odsprzedaje prac wykończeniowych/aranżacyjnych, jest to jedynie element jednego niepodzielnego świadczenia wynajmującego z umowy najmu, a mianowicie - wydanie przedmiotu najmu w umówionym stanie za wynagrodzeniem. Powołując się na treść art. 662 § 1 k.c., wnioskodawca wskazał, że usługa najmu zakłada również doprowadzenie przedmiotu najmu do umówionego użytku, które nie jest odrębnym świadczeniem. Podał, że jeżeli wnioskodawca zobowiązuje się dostarczyć lokal odpowiednio zaaranżowany, świadczy w ten sposób na rzecz najemców wyłącznie usługę najmu. Opisane we wniosku o udzielenie interpretacji usługi w ramach prac wykończeniowych/adaptacyjnych wnioskodawca nabywa na własną rzecz, to jest na rzecz podmiotu, który jest zobowiązany do wydania przedmiotu najmu w określonym stanie. Nawet jeśli obciąży najemcę poniesionymi kosztami w całości lub w części, nie nastąpi to w związku ze świadczoną usługą budowlaną, lecz wyłącznie w ramach usługi najmu. W odpowiedzi na pytanie, które z ww. usług świadczonych w ramach "prac wykończeniowych/aranżacyjnych" mieszczą się w załączniku nr 14 do ustawy wnioskodawca wskazał: "Nie dotyczy. Wnioskodawca nie świadczy żadnych innych usług na rzecz najemców poza najmem. Prace wykończeniowe/aranżacyjne są wykonywane w celu doprowadzenia przedmiotu najmu do stanu oczekiwanego przez najemcę, określonego w umowie najmu (...)". W odniesieniu do pytania o symbol klasyfikacji statystycznej dla projektów wykonawczych, jak i dla wykonywanych przez wnioskodawcę na rzecz najemców usług w ramach "prac wykończeniowych/aranżacyjnych" wnioskodawca wskazał, że nie świadczy na rzecz najemców żadnych innych usług poza usługą najmu powierzchni dokładnie określonej we właściwej umowie najmu. 1.3. W ocenie organu interpretacyjnego, wnioskodawca nie udzielił w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości odpowiedzi na pytania oznaczone w wezwaniu. Dyrektor KIS stanął na stanowisku, że podane we wniosku i jego uzupełnieniu informacje były niewystarczające i uniemożliwiały jednoznaczną ocenę stanowiska wnioskodawcy. Organ interpretacyjny wyjaśnił, że odpowiedź na zadane w wezwaniu pytanie oznaczone nr 2, miała na celu sprecyzowanie zagadnienia, które by stanowiło istotę interpretacji. Brak odpowiedzi na to pytanie, tj. brak wskazania konkretnych usług, jakie wnioskodawca wykonuje na rzecz najemców powoduje, że wydana interpretacja byłaby de facto interpretacją ogólną, a nie indywidualną. Zatem tak wydana interpretacja nie odnosiłaby się do konkretnej sytuacji, lecz tak naprawdę do działalności wnioskodawcy polegającej na wynajmie powierzchni biurowych na rzecz najemców. Dodatkowo, udzielone przez wnioskodawcę odpowiedzi świadczą o stanowisku strony odnośnie do innego zagadnienia, niż przedstawione w pytaniu. Skoro bowiem wnioskodawca pozostaje przy opinii o kompleksowym charakterze świadczenia, które realizuje na rzecz najemcy, to właśnie to zagadnienie - a nie kwestia odwrotnego obciążenia - powinna być wskazana poprzez sformułowanie przez wnioskodawcę pytania w tym zakresie. Konsekwencją błędnego sformułowania pytania (inne zagadnienie) jest bowiem przyjęty przez organ interpretacyjny tryb postępowania, tj. zakres wezwania. Reasumując, organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis stanu faktycznego nie był pełny i wyczerpujący aby móc wydać interpretację indywidualną, a więc nie został spełniony warunek wynikający z art. 14b § 3 O.p. dotyczący wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Zatem słusznie organ pierwszej instancji wydał na podstawie art. 13 § 2a. art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W konsekwencji, za bezzasadny Dyrektor KIS uznał zarzut naruszenia art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 3 oraz art. 14g O.p. 1.4. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na to, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że ze stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionego pismem z 9 kwietnia 2019 r. stanowiącym odpowiedź spółki na wezwanie organu z 29 marca 2019 r., wynika jednoznacznie, że strona przedstawiała wszelkie istotne okoliczności, które umożliwiały organowi dokonanie kwalifikacji podatkowoprawnej. Dyrektor KIS mógł więc po uzupełnieniu przez stronę elementów stanu faktycznego wydać interpretację indywidualną opierając się na okolicznościach sprawy przedstawionych przez stronę. Stwierdzenie organu, jakoby nie przedstawiono wszystkich informacji niezbędnych do dokonania oceny okoliczności faktycznych sprawy, w kontekście zadanego przez skarżącą pytania, zdaniem Sądu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżąca we wniosku oraz jego uzupełnieniu wyczerpująco przedstawiła stan faktyczny istotny z punktu widzenia jego oceny prawnej. Strona opisała mechanizm nabywania prac wykończeniowych/aranżacyjnych od swoich usługodawców oraz relacje z najemcami, w tym łączące ją z najemcami regulacje umowne odnoszące się do oczekiwań najemcy odnośnie aranżacji i zmian w pomieszczeniach, sposób ich rozliczania i finansowania. Pytanie skarżącej zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej sprowadzało się do określenia, czy prawidłowe jest stanowisko, że usługodawcy w związku z wykonywaniem na rzecz wnioskodawcy prac aranżacyjnych powierzchni dla nowych najemców zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym nie działają w charakterze podwykonawców, a tym samym wnioskodawca ma prawo do odliczania podatku VAT, wynikającego z faktur wystawianych przez usługodawców. Strona opisała szczegółowo we wniosku stan faktyczny, a w uzupełnieniu skarżąca odniosła się do każdego pytania zadanego przez organ. Odpowiedzi udzielone przez stronę niewątpliwie uzupełniają i precyzują istotne elementy stanu faktycznego. W związku z powyższym, Sąd nie zgodził się z organem interpretacyjnym, że wnioskodawca nie dopełnił formalności w postaci uzupełnienia wniosku i nie odpowiedział na trzy z dziewięciu pytań – chodzi tu o pytania 2,3 i 9. Zdaniem Sądu, skarżąca przedstawiła zaistniały stan faktyczny w sposób wyczerpujący i pełny, przedstawiła też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Skarżąca uczyniła zadość wezwaniu organu i uzupełniła wniosek o dodatkowe informacje, jakich organ zażądał. Strona odpowiedziała na każde z pytań zgodnie ze stanem faktycznym jaki wcześniej już przedstawiła we wniosku uzupełniając brakujące informacje. W takiej sytuacji spółka miała prawo oczekiwać wydania przez organ interpretacji wskazanych we wniosku przepisów prawa podatkowego w zaistniałym stanie faktycznym. Niewątpliwie też we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła własne stanowisko w sprawie. Zdaniem Sądu, brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 O.p. określającego zasadę zaufania do organów podatkowych, który to przepis zgodnie z art. 14h O.p. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z 9 maja 2019 r. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku wniósł Dyrektor KIS, zaskarżając ten wyrok w całości i formułując naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.), art. 14g § 1 O.p. oraz art. 169 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia z 18 czerwca 2019 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z 9 maja 2019 r. na skutek błędnego uznania przez Sąd, że skarżąca udzieliła dokładnej i jednoznacznej odpowiedzi na zawarte w wezwaniu organu podatkowego pytania dotyczące skonkretyzowania przedstawionego przez nią stanu faktycznego oraz własnego stanowiska i w konsekwencji błędne uznanie, że na podstawie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu stanu faktycznego sprawy możliwe było wydanie interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że odpowiedzi skarżącej były niejasne i nieprecyzyjne - nie korespondowały z zadanymi przez organ pytaniami, pomijając wynikające z nich najważniejsze aspekty. W związku z powyższym wobec braku jasnego i niebudzącego wątpliwości przedstawienia przez skarżącą stanu faktycznego wbrew twierdzeniom Sądu uznać należało, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnił wymogów określonych przepisami prawa pomimo wezwania skarżącej do jego uzupełnienia, tym samym niemożliwym stało się wydanie interpretacji w niniejszej sprawie, w związku z czym skarga strony w niniejszej sprawie winna zostać oddalona, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia z 18 czerwca 2019 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z 9 maja 2019 r. z uwagi na błędną wykładnię art. 14b § 1 i § 3 O.p. oraz 14c § 1 i § 2 O.p. i w konsekwencji uznanie, że na podstawie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu stanu faktycznego sprawy możliwe było wydanie w niniejszej sprawie interpretacji podatkowej w rozumieniu przepisów art. 14b § 1 O.p. i art. 14c § 1 i § 2 O.p. w sytuacji gdy zaniechanie przez skarżącą jasnego i niebudzącego wątpliwości przedstawienia stanu faktycznego uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie spełniał formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia, w związku z czym skarga strony, jako bezzasadna winna zostać oddalona, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd, że organ naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych na skutek uznania, że na podstawie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu stanu faktycznego sprawy niemożliwe było wydanie interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że z uwagi na fakt, iż każda z czynności organu podjęta w niniejszej sprawie miała swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, ponadto z wezwania jednoznaczne wynikał skutek niezastosowania się do jego treści w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tym samym organ w żadnej ze swych czynności nie naruszył przedmiotowej zasady. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor KIS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor KIS wniósł także o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.2. Skarżąca spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, brak wydania interpretacji indywidualnej w stanie faktycznym niniejszej sprawy i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p., świadcząc o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na ten organ na mocy przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż skarżąca przedstawiła kompletny opis zdarzenia przyszłego oraz własną jego ocenę prawną. 3.2. Sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami organ kwestionuje powyższe stanowisko Sądu, gdyż stoi na stanowisku, że strona – nawet po wezwaniu do uzupełnienia stanu faktycznego sprawy - nie przedstawiła jasnego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego w ramach wniosku o wydanie interpretacji, wobec czego wniosek ten nie spełniał formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia, w związku z czym skarga strony, jako bezzasadna winna zostać oddalona. Argumentacji organu, stanowiącej uzasadnienie sformułowanych zarzutów, nie można podzielić. 3.3. Z wniosku o wydanie interpretacji oraz informacji przedstawionych przez stronę stanowiących uzupełnienie tego wniosku w zakresie stanu faktycznego sprawy wynika jednoznacznie, że strona poprzez sformułowane pytanie: czy prawidłowe jest stanowisko, że usługodawcy w związku z wykonywaniem na rzecz wnioskodawcy prac aranżacyjnych powierzchni dla nowych najemców zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym nie działają w charakterze podwykonawców, a tym samym wnioskodawca ma prawo do odliczania podatku VAT, wynikającego z faktur wystawianych przez usługodawców, dąży jednocześnie do potwierdzenia trafności jej stanowiska, że wykonując działalność polegającą na świadczeniu usług najmu, będąc zobowiązanym do udostępnienia najemcy przedmiotu najmu według stanu określonego w umowie najmu, nie odsprzedaje prac wykończeniowych/aranżacyjnych, które są jedynie elementem jednego niepodzielnego świadczenia wynajmującego z umowy najmu, a mianowicie: wydanie przedmiotu najmu w umówionym stanie za wynagrodzeniem. Tym samym jej zdaniem jest ona inwestorem, a nie generalnym wykonawcą przedmiotowych prac wykończeniowych/aranżacyjnych, a to jej zdaniem determinuje prawidłowość jej stanowiska wyrażonego w ramach postawionego pytania, że usługodawcy w związku z wykonywaniem na rzecz wnioskodawcy prac aranżacyjnych nie działają w charakterze podwykonawców, a tym samym strona ma prawo do odliczania podatku VAT, wynikającego z faktur wystawianych przez usługodawców. 3.4. W tej sytuacji, wbrew stanowisku organu, trafne jest stanowisko Sądu, że nie sposób zgodzić się z organem, że strona nie dopełniła formalności w postaci uzupełnienia wniosku i nie odpowiedziała na trzy z dziewięciu pytań (pytania 2, 3 i 9). Jeżeli bowiem organ w ramach pytania 2 pyta: Jakie konkretne usługi w ramach prac wykończeniowych/aranżacyjnych wnioskodawca wykonuje na rzecz najemców (należy enumeratywnie wymienić)?, strona – w ramach przedstawionego stanu faktycznego – mogła odpowiedzieć, że nie świadczy żadnych innych usług na rzecz najemców poza usługą najmu i nie odsprzedaje prac wykończeniowych/aranżacyjnych, stanowiących jedynie element jednego niepodzielnego świadczenia wynajmującego z umowy najmu. Podobnie w przypadku pytań 3 i 9: Które z ww. usług świadczonych w ramach prac wykończeniowych/aranżacyjnych mieszczą się w załączniku nr 14 do ustawy? oraz jaka jest klasyfikacja statystyczna (należy podać pełny siedmiocyfrowy symbol) zarówno dla ww. projektów wykonawczych jak i dla wykonywanych przez wnioskodawcę na rzecz najemców usług w ramach prac wykończeniowych/aranżacyjnych, zgodnie z PKWiU? W świetle przedstawionego stanu faktycznego, strona była uprawniona do odpowiedzi, że nie świadczy żadnych innych usług na rzecz najemców poza najmem, a prace wykończeniowe/aranżacyjne są wykonywane w celu doprowadzenia przedmiotu najmu do stanu oczekiwanego przez najemcę, określonego w umowie najmu. 3.5. Dodatkowo należy nadmienić, że we wniosku o wydanie interpretacji strona w ramach stanu faktycznego jednoznacznie stwierdziła, że usługi obejmujące prace aranżacyjne (wymienione we wniosku) znajdują się w katalogu prac wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy. Wymieniono ponadto te usługi i wskazano ich klasyfikację w ramach PKWiU. Strona zatem nie przeczyła w ramach stanu faktycznego, że usługi wykonywane przez usługodawców są usługami określonymi w załączniku nr 14 do u.p.t.u., a istotnym dla strony jest określenie jej pozycji w ramach świadczenia tych usług jako realizowanych na jej rzecz jako najemcy aranżowanych lokali, mającej znaczenie dla ich opodatkowania. 3.6. W tym stanie rzeczy, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p., art. 14g § 1 O.p. oraz art. 169 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p. na skutek błędnego uznania przez Sąd, że skarżąca udzieliła dokładnej i jednoznacznej odpowiedzi na zawarte w wezwaniu organu podatkowego pytania dotyczące skonkretyzowania przedstawionego przez nią stanu faktycznego oraz własnego stanowiska i w konsekwencji błędne uznanie, że na podstawie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu stanu faktycznego sprawy możliwe było wydanie interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie. Nie można bowiem w okolicznościach tej sprawy zgodzić się z organem, że przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (wraz z jego uzupełnieniem) nie spełnił wymogów określonych przepisami prawa, a zatem niemożliwym było wydanie interpretacji w niniejszej sprawie. Z tych samych względów niezasadne są też dwa kolejne zarzuty skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., z uwagi na błędną wykładnię art. 14b § 1 i § 3 O.p. oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. 3.7. W świetle powyższego skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Izabela Najda-Ossowska Janusz Zubrzycki Dominik Mączyński Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)