II OSK 2358/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 105/19 w sprawie ze skargi S. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek J. [...] Spółka Komandytowa z siedzibą w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 105/19, oddalił skargę S. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwana dalej: "Pr. bud."), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. [...] Spółka Komandytowa z siedzibą w K. pozwolenia na budowę zamierzenia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w poziomie piwnic i parteru wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryki i wentylacji mechanicznej, wraz z zagospodarowaniem i zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej i opadowej, instalacji elektrycznej oświetlenia terenu na działkach nr [...] obręb [...] [...] przy ul. P. w K.". Podejmując rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda trafnie skonstatował - jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" - Dz. Urz. Woj. [...] z 2010 r. nr [...], poz. [...] -zwany dalej planem) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Zauważył, że teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 8MW (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) i inwestycja wpisuje się w przeznaczenie podstawowe tego obszaru (§ 11 planu). W świetle poczynionych prawidłowo i niebudzących wątpliwości ustaleń organu powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi 4008,0 m2, a powierzchnia zabudowy budynku - 697,93 m2, co stanowi 17,41 % i nie przekracza przewidzianej w § 7 ust. 3 pkt 1 planu wielkości 40%; powierzchnia dróg wynosi 1543,55 m2; powierzchnia miejsc postojowych - 520,27 m2; powierzchnia chodników - 121,96 m2, powierzchnia murów oporowych w rzucie - 23,58 m2. Powierzchnia biologicznie czynna składa się z dwóch wielkości: na terenie zaprojektowano 1100,71 m2 (27,46%), na dachu budynku (stropodach zielony) 305,57 m2 liczony jako 50 % powierzchni zielonej na dachu - łącznie powierzchnia ta wynosi 1406,28 m2; stanowi to 35,1 %, a zatem spełniony został przewidziany w § 7 ust. 2 pkt 1 planu wymóg urządzenia minimum 35 % terenów biologicznie czynnych. Wysokość projektowanego budynku wynosi 26,90 m i tym samym nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w planie. Wyznaczona na rysunku planu linia zabudowy została uwzględniona, jako że budynek zlokalizowano 0,5 m od tej linii. Projekt przewiduje budowę 38 miejsc postojowych na terenie i 44 miejsc postojowych w garażach budynku zlokalizowanych na poziomie parteru i w kondygnacji podziemnej - razem 82 miejsca. Skoro w budynku zaprojektowano 68 lokali mieszkalnych, spełniony jest wymóg określony w § 7 ust. 7 pkt 3a planu (1,2 miejsce parkingowe dla jednego mieszkania). Przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. W odniesieniu do wykładni § 7 ust. 1 planu, mówiącego o uwzględnianiu zastanego sąsiedztwa, Sąd podzielił stanowisko Wojewody, iż z tak ogólnie ujętej dyrektywy zawartej w ww. przepisie (Budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty małej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane sąsiedztwo), niepodobna wyprowadzić wymogu, by projektowane budynki miały być bardzo podobne do budynków zastanych. Dotyczy to w szczególności parametrów wysokościowych, tym bardziej, że zostały one doprecyzowane przepisem szczególnym w odniesieniu do określonego rodzaju zabudowy i określonego rodzaju terenów. Zgodnie z pkt 3a ust. 1 § 7 planu dla obiektów zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU ustalono maksymalną wysokość obiektów - 36 m, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. Przedmiotowa inwestycja objęta jest hipotezą powołanej reguły i spełnia ustanowiony nią wymóg, co więcej, ma być znacznie niższa od owej maksymalnej wysokości (o ponad 9 m). Sąd podzielił przy tym pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt IV SA 4044/01, że wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń. Sąd stwierdził także, że usytuowanie projektowanego budynku nie narusza przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z zm., zwanego dalej: rozporządzeniem). Gdy zaś idzie o lokalizację miejsc postojowych przy granicy działki nr [...], inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r, znak: [...]. Dodał, że Wojewoda dokonawszy wnikliwej analizy przesłanek odnośnej zgody, uznał, że była ona udzielona w sposób merytorycznie uzasadniony, w szczególności z uwagi na przyleganie projektowanych miejsc postojowych do miejsc postojowych już istniejących. Okoliczność ta jest przy tym należycie udokumentowana, organ dysponował bowiem także decyzją o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz rysunkiem projektu zagospodarowania dla budowy hali magazynowej i parkingów na działkach [...] obr. [...] [...] w K. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajdują się analizy przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania, które w odnośnym zakresie nie wskazują na przekroczenie dopuszczalnych norm. Odległość projektowanego budynku od istniejących budynków przy ul. P. [...] i [...] jest przy tym znaczna (kilkadziesiąt metrów). Odległość projektowanego budynku od granicy działki [...] przekracza 9 m i nie jest to odległość niezgodna z przepisami. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła S. [...] w K., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: - niewłaściwym zastosowaniu i błędnej wykładni art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 4 Pr. bud., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż spełnione zostały wszystkie niezbędne warunki do wydania pozwolenia na budowę, - naruszeniu art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 ust. 1 planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K., poprzez niewłaściwą ich interpretację i uznanie, że działanie organu nie nosi znamion przekroczenia kompetencji wynikających z przedmiotowych przepisów, - naruszeniu art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 ust. 7 pkt 3a planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K., poprzez niewłaściwą ich interpretację i uznanie, że spełnione zostały wymogi dotyczące obsługi parkingowej inwestycji, - naruszeniu art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 18 ust. 3 pkt 5 planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K., poprzez ich niezastosowanie, - naruszenie § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej S. wskazała, iż nie zgadza się z dokonaną w niniejszej sprawie interpretacją zapisu § 7 ust. 1 planu, stwierdzając, że nie dopuszcza on do budowy budynku dwukrotnie większego od sąsiadujących budynków istniejących. Powołała się na zasadę "dobrego sąsiedztwa", podnosząc, że art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej. Podkreśliła także, że potwierdzeniem takiego rozumienia zapisu § 7 ust. 1 panu zagospodarowania "[...]" jest aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K. Plan ten w § 18 ust. 3 pkt 5 ogranicza wysokość zabudowy do 16 metrów dla analizowanego w niniejszym postępowaniu obszaru. Plan ten wprowadza też inne wymogi, których projektowana inwestycja nie spełnia, dotyczy to zarówno wskaźnika terenu biologicznie czynnego jak i wskaźnika powierzchni zabudowy. Plan ten obowiązuje od grudnia 2019 r. a zatem wszedł w życie w trakcie postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie strony, okoliczność ta powinna być zatem uwzględniona przez Sąd I instancji. Wnosząca skargę kasacyjną nie zgodziła się również ze stanowiskiem Sądu I instancji, odnośnie bezzasadności zarzutów dotyczących obsługi parkingowej planowanej inwestycji. Wskazała przy tym, że z dokumentacji technicznej projektowanej inwestycji wynika, że inwestor nie spełnia zasadniczego warunku jakim jest zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla projektowanych lokali. Zaprojektowane miejsca parkingowe zostały zaprojektowane niezgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. Sam Wojewoda stwierdza w swojej decyzji, że postanowienie o odstępstwie od konieczności przestrzegania przepisów w tym względzie nie zawiera wszystkich elementów, jakie powinno posiadać, w szczególności brak jest wykazania dlaczego zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony. Ponadto, strona podniosła, że zarówno inwestor jak i Wojewoda, czego Sąd I instancji nie zakwestionował, dla uzasadnienia tej szczególnej konieczności posłużyli się wydrukiem z portalu Geoportal, potwierdzający podobno fakt istnienia na sąsiedniej działce nr [...] tuż przy granicy działki [...] rzędu miejsc parkingowych. Sąd wskazuje, że organ dokonał analizy pozwolenia na budowę na działce [...], ale żadnych szczegółów w tej sprawie nie przytacza. To uzasadnienie dla takiego braku dokumentacji i takiej niezgodności jest dalece niewystarczające aby zaakceptować pogląd o zgodności tego rozwiązania z przepisami § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. [...] Spółka Komandytowa z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, co powoduje, że przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podniesionych zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim, podnieść należy, że całkowicie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945). Stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, każdy podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości ma prawo do jej zabudowy zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zawiera warunki, na jakich może następować korzystanie z przeznaczenia terenu objętego tym planem. Ustalając przeznaczenie terenu, stanowi jednocześnie o tym, jakie muszą być spełnione warunki w zakresie możliwości stosowania tego planu. Ustalając dla danego terenu przykładowo funkcję budowlaną, w planie ustala się również warunki zabudowy w ramach tego podstawowego przeznaczenia. Należy np. zachować określoną w planie wysokość, wymogi co do liczby miejsc parkingowych itp. Takie szczegółowe kwestie mogą być normowane wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy. Plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w trybie określonym w ustawie, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy jest aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego na danym terenie. Ustawodawca przewidział jednocześnie, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, zagospodarowanie nieruchomości może nastąpić na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydawanej na wniosek przyszłego inwestora. Celem zachowania ładu przestrzennego, wobec braku uregulowań, które wynikałyby z planu, określił przesłanki i warunki jakie powinny być uwzględnione w decyzji o warunkach zagospodarowania przestrzennego. Między innymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy wprowadził tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Zasada ta ma zastosowanie wyłącznie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. W żadnym wypadku nie można jej odnosić do warunków określonych przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powoduje, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, a zapisy szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2495/16 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem zaakceptować stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, że przy wykładni § 7 ust. 1 jak i innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]"), należy uwzględnić warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że ogólna dyrektywa zawarta w § 7 ust. 1 planu zgodnie, z którą budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty małej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane sąsiedztwo, nie przesądza, że projektowane budynki mają być podobne do budynków zastanych. W odniesieniu do wysokości budynków, w § 7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu doprecyzowano bowiem, że obiekty zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU mogą mieć maksymalną wysokość 36 m, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. Projektowany obiekt ma mieć wysokość 26,9 m, a więc jest prawie o 1/3 niższy niż dopuszcza to plan. Rację ma także Sąd I instancji, że wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń. Podniesiony zarzut naruszenia § 7 ust. 1 planu jest zatem niezasadny. Nie mogło też w sprawie dojść do naruszenia § 18 ust. 3 pkt 5 planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K., uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], ustalającego maksymalną wysokość budynków wielomieszkaniowych na 16 metrów, przez jego niezastosowanie. Wymieniony akt prawa miejscowego wszedł w życie 6 grudnia 2019 r., a więc po upływie ponad roku czasu od dnia wydania zaskarżonej decyzji. Organy orzekające w sprawie nie miały możliwości jego stosowania. Także Sąd I instancji orzekający w sprawie, który zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), kontrolę działalności administracji sprawuje pod względem zgodności z prawem, nie mógł odwoływać się do wymienionego aktu prawnego, jako nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nietrafny jest też zarzut naruszenia § 7 ust. 7 pkt 3a planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K., poprzez niewłaściwą jego interpretację i uznanie, że spełnione zostały wymogi dotyczące obsługi parkingowej inwestycji. Przepis ten stanowi, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MWU w obrębie działki o wyłącznej funkcji mieszkaniowej należy zlokalizować minimum 1,2 stałe miejsca parkingowe dla jednego mieszkania. Zgodnie z projektem zaplanowano 82 miejsca. Skoro w budynku zaprojektowano 68 lokali mieszkalnych, wymóg ten jest spełniony. Trudno jest się zatem dopatrzyć niewłaściwej interpretacji wymienionego przepisu. Odrębną kwestią jest natomiast usytuowanie 10 miejsc parkingowych naziemnych w projekcie przy granicy działki. W tym zakresie inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...]. Z akt postępowania dotyczących wyrażenia zgody na odstępstwo wynika, że projektowane miejsca postojowe będą przylegały do miejsc postojowych już istniejących na działce sąsiedniej oznaczonej numerem [...]. Okoliczność ta została udokumentowana. Organ dysponował bowiem decyzją o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz rysunkiem projektu zagospodarowania dla budowy hali magazynowej i parkingów na działkach [...]. Wywody skargi kasacyjnej, że ustalenia w tym zakresie są niewystarczające są bezpodstawne. Skarżący kasacyjnie nie podniósł zarzutu naruszenia przepisów postępowania, którymi kwestionowałby ustalony stan faktyczny sprawy. Zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń faktycznych. Tym samym zarzut naruszenia § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie jest bezpodstawny. Ponieważ wszystkie omówione wyżej zarzuty prawa materialnego okazały się niezasadne, należało uznać, że nie doszło również do naruszenia art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 4 Pr. bud., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż spełnione zostały wszystkie niezbędne warunki do wydania pozwolenia na budowę. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, że spełnione zostały wszystkie konieczne warunki do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Z uwagi na brak podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania, orzeczono o oddaleniu wniosku zgłoszonego przez J. [...] Spółka Komandytowa z siedzibą w K.