II GSK 2483/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1173/16 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz M. T. 1.050 (jeden tysiąc pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., oddalił skargę M. T. na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: wymienioną na wstępie decyzją organ, po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Sposób wykonania emblematu tekstylnego i emblemat tekstylny" [...], udzielonego na rzecz M. T., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez H. Sp. z o.o. w W., unieważnił patent. Organ wskazał, że wnosząca sprzeciw od decyzji o udzieleniu wymienionego patentu, spółka podniosła, że rozwiązanie będące przedmiotem spornego patentu nie spełniało kryteriów nowości i nieoczywistości, wynikających z art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.) ponieważ znane były maszyny hafciarskie, pozwalające na obszycie zewnętrzne brzegu dowolnego konturu ściegiem hafciarskim, a następnie odcięcie podgrzanym elementem niepotrzebnego materiału na zewnątrz lub wewnątrz konturu. Wskazała również, że w wielu maszynach hafciarskich narzędzie odcinające stanowił laser. Organ wskazał, że rozwiązanie objęte spornym patentem, polegało na wykonaniu szeregu czynności prowadzonych z wykorzystaniem tylko jednej maszyny hafciarskiej. Jak podkreślał uprawniony, wynalazek dotyczył tylko fazy wykończeniowej wyrobu hafciarskiego, która to faza polegała na wykonaniu czynności obszycia brzegu ściegiem hafciarskim oraz termicznego usunięcia naddatku materiału, gdzie krawędź posiada obszycie wykonane specjalnym ściegiem hafciarskim. W ocenie organu, na podstawie ogólnej informacji podanej w prospekcie maszyny hafciarska firmy T., wyposażonej w głowice laserowe, pozwalające na wykonanie haftu i cięcie, zasadny był zarzut oczywistości spornych rozwiązań. Organ wskazał przy tym, że do uznania zasadności tego zarzutu nie były potrzebne informacje o konstrukcji maszyny, ponieważ sporny patent, dotyczył rozwiązań w kategoriach: sposobu postępowania i emblematu, wykonanego określonym sposobem, zatem informacja, że można wykonać na tej jednej maszynie haftowanie i cięcie wystarczył do skutecznego postawienia tego zarzutu. Podkreślił, że w zastrzeżeniach, dotyczących sposobu, nie określono szczegółowych parametrów wykonywania poszczególnych czynności, nie wyjaśniono na czym polega "specjalny ścieg hafciarski" i nie podano tych informacji także w opisie patentowym. W opisie nie wymieniono także żadnego konkretnego podgrzanego elementu tnącego poza wskazaniem, że jest to promień lasera, który przemieszcza się wzdłuż linii konturu kształtu emblematu, zadanego programem komputerowym. Wobec tego organ uznał, że dla określonego w zastrzeżeniach sposobu postępowania, polegającego na obszyciu krawędzi ściegiem hafciarskim i cięciu naddatku materiału na jednej maszynie, informacja, że przed datą zgłoszenia wynalazku, znane było, że maszyna dostępna na rynku pozwalała na wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, była wystarczająca do stwierdzenia, że rozwiązanie to nie spełniało warunku nieoczywistości. Organ uznał, że informacje zawarte w prospekcie maszyny haftującej firmy T. T. seria E., potwierdzone w zeznaniach świadka, dotyczące działania tej maszyn, wyposażonych w elementy laserowe, uzasadniały twierdzenie, że przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, możliwe było wykonanie emblematu, w którym wykonuje się haftowanie i cięcie za pomocą lasera podczas procesu haftowania. Z przedstawionych w trakcie postępowania oświadczeń, wynikało, że wymienione maszyny, wyposażone w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe, było udostępniane na rynku od kwietnia 1996 r. Dowody te dawały, zdaniem organ, podstawy do unieważnienia patentu z powodu oczywistości przedstawionych w nim rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem, z obszyciem brzegu ściegiem hafciarskim. Odnosząc się do kwestii oczywistości wynalazku wynikającego w sposób oczywisty ze stanu techniki, organ wskazał, że specjalista wiedząc, że dostępna na rynku maszyna firmy T. T., pozwala na wykonanie haftu i wycięcie laserem emblematu miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy dojść do objętych ochroną rozwiązań. Za zbędne organ uznał badanie, czy sporny wynalazek w dacie zgłoszenia spełniał wymóg nowości. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że organ unieważnił sporny patent uznając, że wynalazek dotyczący dwóch rozwiązań, tj.: sposobu wykonania emblematu tekstylnego oraz emblematu tekstylnego, w sposób oczywisty wynikał ze stanu techniki w dniu zgłoszenia go do opatentowania, tj. 5 lipca 2000 r. Organ uznał, że wnosząca sprzeciw spółka wykazała, iż od kwietnia 1996 r. były udostępnione na rynku maszyny firmy T. T. wyposażone w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe za pomocą, których można było wykonać haftowanie elementu i podczas haftowania cięcie za pomocą lasera. Przywołując zastrzeżenia do patentu oraz wyjaśnia skarżącego, Sąd wskazał, że sporny wynalazek dotyczył fazy wykończeniowej wyrobu hafciarskiego – emblematu polegającej na wykonaniu tylko na jednej maszynie hafciarskiej, czynności obszycia brzegu ściegiem hafciarskim oraz termicznego usunięcia naddatku materiału, w efekcie czego emblemat charakteryzuje się obszyciem zewnętrznym brzegu w postaci ściegu hafciarskiego, zaś krawędź emblematu ma postać linii ciągłej o jednorodnej strukturze materiału. Za słuszne Sąd uznał stwierdzenie, że w zastrzeżeniach dotyczących sposobu wykonania emblematu, jak i w opisie patentowym, nie określono szczegółowych parametrów wykonywania poszczególnych czynności, nie wyjaśniono też na czym polega "specjalny ścieg hafciarski", a jako element tnący wskazano promień lasera, który przemieszcza się wzdłuż linii konturu kształtu emblematu, zadanego korzystnie programem komputerowym. Wobec tego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że informacja o występującej na rynku, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszynie umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, stanowiła wystarczającą podstawę do uznania, że sporny wynalazek nie spełniał warunku nieoczywistości. W ocenie Sądu I instancji również słusznie organ uznał, że informacja o występującej na rynku, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszynie umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, pozwalałaby specjaliście w tej dziedzinie bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do objętych ochroną rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem, z obszyciem brzegu ściegiem hafciarskim. Za nietrafne Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania. W ocenie Sądu, wnosząca sprzeciw w sposób wyczerpujący wykazała, że przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, na rynku, choć niekoniecznie krajowym, występowała maszyna umożliwiająca wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu tekstylnego. Organ prawidłowo ocenił potwierdzające to dowody, przedstawione przez wnoszącą sprzeciw. Sąd wskazał, że istnienia takiej maszyny przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, dowodził prospekt maszyny haftującej firmy T. T. seria E., wyposażonej w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe, pozwalającej na wykonanie haftowania i cięcia podczas haftowania, pochodzący zgodnie z wyjaśnieniami autoryzowanego przedstawiciela firmy T. oraz umieszczonym na ostatniej stronie prospektu symbolem: "[...]", z grudnia 1997 r. Istnienie tej maszyny przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, potwierdziły zeznania z rozprawy z 9 grudnia 2014 r. oraz oświadczenie z 29 czerwca 2011 r., autoryzowanego przedstawiciela firmy T. (od 2002 r.) – A. R., zgodnie z którym wymieniony automat hafciarski został wyprodukowany i był udostępniony na rynku od kwietnia 1996 r., a także oświadczenie P. J. z 17 czerwca 2011 r., dotyczące znaczenia symbolu: "[...]" oraz okoliczności podpisania i wydania zaświadczenia firmy T. I. Ltd., z 25 maja 2011 r., dotyczącego daty wyprodukowania i udostępnienia automatu. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady legalności. Rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy przedstawiony przez strony sporu w niniejszej sprawie oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Za również niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz.U. z 1993 r., nr 26, poz. 117). Fakt występowania w ramach stanu techniki, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszyny umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu tekstylnego, został wykazany w sposób wyczerpujący, co pozwalało specjaliście w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do objętych spornym patentem rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. T., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 256 p.w.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. a także art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.; - przepisów prawa materialnego, tj. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 246, art. 255 ust. 4 p.w.p. oraz art. 10 oraz art. 11 ustawy o wynalazczości poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Strona wniosła również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Zasadne są, w ocenie NSA, zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 256 p.w.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. a także art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 246, art. 255 ust. 4 p.w.p. oraz art. 10 oraz art. 11 ustawy o wynalazczości poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie. Sposób sformułowania tych obu grup zarzutów i argumentacja na ich poparcie, zawarta w analizowanej skardze kasacyjnej, powoduje, iż trzeba je rozpatrzeć łącznie. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.: "przez błędną wykładnię pojęcia <> oraz niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że za wiążącą, wyrażoną opinię prawną uznana może być niewyrażona ocena, i wystarczy iż była niekwestionowana." Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Jak podnosi się w doktrynie i judykaturze: "Przez ocenę prawną rozumie się powszechne wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. (...). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. (...). Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.03.2012 r., II OSK 2562/10, ONSA WSA 2013/1, poz. 8, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań." (A.Kabat [w:] B. Dauter, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Lex /El 2019 i wskazana tam literatura przedmiotu). W analizowanej spawie rację zatem ma skarżący kasacyjnie, iż Sąd I instancji błędnie zrozumiał lub zastosował art. 153 p.p.s.a., a zwłaszcza błędnie dokonał jego wykładni, uznając iż w zakres związania wchodzi ocena prawna zarówno wyrażona, jak i ta nie wyrażona, bądź wyrażona poprzez "milczenie". WSA w zaskarżonym wyroku uznał się za związany oceną prawną, która w wyroku WSA z dnia 25 października 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1172/11), wydanego wcześniej w tej sprawie, w istocie nie została wyrażona. Uznał bowiem, że niewyrażone w wyroku oceny są dla niego wiążące. "Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął błędnie, iż istnieje ocena prawna we wskazanym wyroku z dnia 26 października 2011 r., sygn. Akt VI SA/Wa 1171/11, ocena ta dotyczy błędnie wskazanej podstawy prawnej sprzeciwu i naruszenia art. 246 PWP, art. 255 ust. 4 PWP (....) oraz art. 10 oaz art. 11 ustawy o wynalazczości. Oceny prawnej jednak w tym wyroku, która mogłaby wiązać Sąd w tym zakresie nie odnajdujemy. Zaskarżony wyrok WSA zresztą tej oceny nie próbuje nawet przytaczać, uznając, iż skoro się ówcześnie Sąd nie wypowiedział (nie zakwestionował – st. 13) to uznał zmianę podstawy prawnej jako prawidłową. Stanowisko to zdaniem Skarżącej jest błędne. Naruszenie przepisów prawa materialnego jest zdaniem Skarżącej bezsporne. Wnoszący sprzeciw przywołał jako podstawę prawną sprzeciwu art. 246 PWP, tymczasem zgodnie z art. 315 tejże ustawy powinien on był przywołać przepisy ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993.26.117 ze zm.). Zmiana zakresu wniosku i podstawy prawnej złożonego w dniu 16.10.2009 sprzeciwu niewątpliwie nie może nastąpić po upływie 6 miesięcy od daty publikacji w WUP informacji o udzieleniu prawa, tj. 30.04.2009 r. Zmian takich w wymaganym terminie Wnoszący Sprzeciw nie dokonał." (s. 14 skargi kasacyjnej). Rację ma skarżący kasacyjnie, iż w analizowanej sprawie wnioskodawca oparł swoje żądanie unieważnienia patentu na sporny wynalazek na przepisach innego akt prawnego, niż wskazane w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji UP RP, która to decyzja odwołuje się do art. 10 ustaw o wynalazczości, podczas gdy wnioskodawca w sprzeciwie z dnia 16 październik 2009 r. wskazał: "Na podstawie art. 246 ust. 1, 2 PWP wnosimy niniejszym sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu na w/w wynalazek, ponieważ naszym zdaniem nie spełnia on kryteriów nowości i nieoczywistości wynikających z art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 PWP." Zgodnie z brzmieniem art. 255 ust. 4 p.w.p.: "Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawa prawna wskazana przez wnioskodawcę." Zdaniem NSA w niniejszej sprawie zasadnym jest także zarzut, pomieszczony w skardze kasacyjnej, naruszenia przez Sąd I instancji art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości, ponieważ nie ocenił on poprawności zastosowania tych przepisów przez UP RP w analizowanej sprawie oraz nie dostrzegł, że zaskarżona do niego decyzja UP RP nie zawiera niezbędnej analizy przesłanki "nieoczywistości wynalazku", przy zastosowaniu przyjętej już i zaakceptowanej zarówno przez doktrynę, jak i judykaturę metodyki badania tej przesłanki, polegającej na uznaniu, iż ustalenie kryterium oczywistości czy też nieoczywistości rozwiązania to skomplikowany proces obejmujący kilka etapów, t.j.: 1) zidentyfikowanie "najbliższego stanu techniki", 2) ocenę technicznego rezultatu (efektu) osiągniętego przez sporny wynalazek porównanego z ustalonym "najbliższym stanem techniki", 3) zdefiniowanie technicznego problemu, którego rozwiązanie ma być celem wynalazku, 4) zbadanie czy znawca, mając na uwadze stan techniki, byłby w stanie sam zasugerować zastrzegane cechy techniczne w celu uzyskania rezultatu osiągniętego za pomocą zastrzeganego wynalazku. W konsekwencji za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej obejmujące naruszenie przez Sąd I instancji w tej sprawie przepisów postępowania, tj. :art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) p.p.s.a. w zw. z art. 256 p.w.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. a także art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie są podstawy aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. WSA w analizowanej sprawie naruszył wskazany przepis poprzez brak szczegółowego uzasadnienia swojego stanowiska w odniesieniu do wszystkich zarzutów skargi, zwłaszcza wskazanych już wyżej oraz brak odniesienia się do zarzutów i argumentów skargi dotyczących wybiórczego oparcia się przez organ patentowy na zgromadzonych w aktach sprawy dowodach, nie odniesienie się przez UP RP w zaskarżonej decyzji do kwestii dlaczego dał wiarę twierdzeniom świadków A. R. oraz oświadczeniu P. J., podczas gdy nie udowodniono w sposób nie budzący wątpliwości z jakiej daty pochodził prospekt maszyny hafciarskiej T. firmy T. Seria E., ani nie ustalono rzeczywistej daty ujawnienia tejże maszyny pozwalającego na określenie środków technicznych należących do stanu techniki. Nie wyjaśniono dlaczego organ patentowy nie uznał za wiarygodne pisma T. M. z MTP, który stwierdził, iż na Targach InterMasz w latach 1998, 2000, 2002 nie była wystawiona maszyna firmy T., która zgodnie z zeznaniami wskazanych świadków miała stanowić dowód podważający zdolność patentową spornego wynalazku. Nie jest natomiast zasadnym zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie zauważył, że organ patentowy w swej decyzji dał wiarę zeznaniom świadków – P. R. i P. T., ponieważ WSA na s. 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdził, iż: "Dodać należy, że UP przytoczył w opisie przebiegu postępowania w niniejszej sprawie zeznania świadków P. R. i P. T., jednak nie oparł na tych dowodach swojego rozstrzygnięcia, niezasadnym jest zatem zarzut Skarżącego, iż UP nie uzasadnił dlaczego dał wiarę tym zeznaniom." Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).