II OSK 431/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 514/17 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia zapisu o zameldowaniu na pobyt stały oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 października 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 514/17, oddalił skargę J.K. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia zapisu o zameldowaniu na pobyt stały. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] marca 2017 r. Prezydent Miasta S., na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 722 z późn.zm.), orzekł o usunięciu zapisu o zameldowaniu S.K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. Organ ustalił, że zameldowanie S.K. w lokalu nastąpiło w sposób niewłaściwy, ponieważ nie zamieszkiwał w nim w dacie zameldowania. Stanowiło to podstawę do wydania decyzji o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu we wspomnianym lokalu. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli S.K. i J.K. Odwołująca zakwestionowała stwierdzenie przez organ w uzasadnieniu decyzji, że S.K. przysługuje prawo najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego i prawo do zameldowania się w tym lokalu. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1, art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, po rozpatrzeniu odwołania J.K. i odwołania S.K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie o usunięcie z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu na pobyt stały jest ustalenie, czy w dacie zameldowania osoba zgłaszająca pobyt stały w lokalu faktycznie w nim zamieszkała z zamiarem pobytu stałego oraz czy zostały spełnione wszystkie wymogi formalne przewidziane przez przepisy ustawy. W toku postępowania ustalono, że zameldowanie dokonane przez S.K. w formie czynności materialno-technicznej było niezgodne z obowiązującym prawem meldunkowym, albowiem skarżący nie zamieszkiwał w lokalu w dacie zameldowania. Jego zameldowanie nie odzwierciedlało zamiaru zamieszkania w lokalu na stałe, ale spowodowane było potrzebą posiadania meldunku w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wojewoda odnosząc się do zarzutu odwołującej niezgodnego z prawem stwierdzenia w treści uzasadnienia decyzji organu meldunkowego, że jeżeli S.K. jako osoba posiadająca tytuł prawny do spornego lokalu kiedykolwiek w nim zamieszka to nic nie będzie stało na przeszkodzie, aby w lokalu się zameldował, wskazał, że decyzja o wymeldowaniu czy też usunięciu zapisu o zameldowaniu ani nie pozbawia uprawnień do lokalu osoby, która ma do niego tytuł prawny, ani też takich uprawnień nie tworzy. W przypadku próby ponownego zameldowania się przez S.K. na druku meldunkowym, po uprzednim zamieszkaniu w spornym lokalu, będzie on zobowiązany do przedstawienia do wglądu aktualnego tytułu prawnego do lokalu. Gdyby takiego tytułu nie posiadał będzie mógł wystąpić z wnioskiem o zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej. Wówczas organ zbada, czy wymieniony zamieszkuje w miejscu pobytu stałego. Do zameldowania nie jest potrzebna zgoda innych osób dysponujących tytułem prawnym do lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.K. zakwestionowała decyzję Wojewody [...] w części - w zakresie wadliwego rozstrzygnięcia (wyrażenie pozornego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu orzeczenia i tym samym niepodjęcie rozstrzygnięcia), wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Podniosła zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Orzekając o oddaleniu skargi Sąd I instancji wskazał, że skarga opiera się na twierdzeniu, że organ odwoławczy nie rozpoznał odwołania skarżącej, bowiem nie przytoczył zarzutów odwołania i nie odniósł się do nich. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy podał, że wydał ją po rozpatrzeniu odwołań J.K. i S.K. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji w zakresie usunięcia zapisu o zameldowaniu S.K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. na pobyt stały. Zasadnie uznał też, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, iż S.K. w przedmiotowym lokalu nigdy nie zamieszkiwał, wobec czego zameldowanie go w nim na pobyt stały było wadliwe. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, odniósł się też do zarzutów skarżącej wskazując, że decyzja o wymeldowaniu czy usunięcie zapisu o zameldowaniu nie pozbawia uprawnień do lokalu, a jeżeli S.K. zamieszka w lokalu będzie zobowiązany do przedstawienia aktualnego tytułu prawnego do lokalu albo gdyby go nie posiadał będzie mógł wystąpić z wnioskiem o zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej. Sąd I instancji zauważył, że gdyby nawet uznać, iż stanowisko organu odwoławczego "nie trafia w sedno" zarzutów odwołania skarżącej, która zarzucała w nim, że organ pierwszej instancji stwierdził "o przysługiwaniu S.K. prawa najmu do lokalu" i "prawa do zameldowania się w tym lokalu", to tylko naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istotą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było natomiast ustalenie, czy S.K. faktycznie zamieszkał w lokalu , w którym został zameldowany na pobyt stały, a kwestia ta została ustalona w sposób niewątpliwy, by można było orzec o usunięciu zapisu o zameldowaniu. Wbrew stanowisku skarżącej organ pierwszej instancji nie zajmował się kwestią, czy S.K. jest najemcą przedmiotowego lokalu. Organ ten w żadnym miejscu swego uzasadnienia tego nie rozstrzyga. Organ wskazał jedynie, że "przedmiotowy lokal wymienieni (czyli skarżąca i S.K.) otrzymali w 2009 roku", co wyraźnie wynika z przedłożonej do akt administracyjnych przez skarżącą umowy o najem lokalu socjalnego z [...] maja 2009 r. O ile skarżąca kwestionuje tę umowę, jak można przypuszczać z twierdzeń odwołania, dotyczących wadliwości działań Prezydenta Miasta S. przy jej zawieraniu, nie może tego skutecznie czynić w toku postępowania o usunięcie zapisu o zameldowaniu. Twierdzenia i zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu, m.in. dotyczące wadliwego działania Prezydenta Miasta S. jako organu gminy odpowiedzialnego za sferę mieszkaniową nie przystają do przedmiotu niniejszego postępowania i brak merytorycznego odniesienia się do nich przez organ odwoławczy w szerszym zakresie w żaden sposób nie czyni zaskarżonej decyzji wadliwą w sposób, który powodowałby jej uchylenie. Jak już wskazano przedmiotem niniejszego postępowania była prawidłowość zapisu o zameldowaniu na pobyt stały, a nie prawo do lokalu, które to prawo w kwestiach meldunkowych jest w istocie obojętne. Wbrew stanowisku skarżącej decyzja organu pierwszej instancji nie "stwierdza też prawa do zameldowania się w lokalu" przez S.K. Ani decyzja, ani jej uzasadnienie kwestii takiej nie dotyczą i nie rozstrzygają. Organ pierwszej instancji wskazał jedynie na zasady dotyczące kwestii meldunkowych stwierdzając, że zamieszkanie z zamiarem pobytu stałego spowoduje możliwość zameldowania się w lokalu na pobyt stały. Stanowisko organu prawidłowo wskazuje na zasady rządzące instytucją zameldowania, zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017 r., poz. 657). Podkreślenia wymaga, że nie można mówić o "prawie do zameldowania się", bowiem ustawa o ewidencji ludności nakłada obowiązek zameldowania się (art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności), a nie daje uprawnienia do zameldowania. Sąd wojewódzki stwierdził, że w istocie rzeczy, stanowisko skarżącej zaprezentowane w odwołaniu jest nadinterpretacją stwierdzeń organu pierwszej instancji. Nie ma bowiem żadnych podstaw, by organ odwoławczy wydawał dwie decyzje z uwagi na wniesienie dwóch odwołań od tej samej decyzji ani też podstaw do tego, by decyzja odwoławcza zawierała rozstrzygnięcie o oddaleniu odwołania lub jego uwzględnieniu, co zdają się sugerować zarzuty skargi. Rodzaje decyzji organu odwoławczego określa art. 138 k.p.a., z treści którego wynika, że nie ma prawnych podstaw do wydania decyzji rozstrzygającej o oddaleniu bądź uwzględnieniu odwołania. Sąd I instancji nie zgodził się też ze stanowiskiem skargi, że w zaskarżonej decyzji brak rozstrzygnięcia sprawy odwoławczej skarżącej, bowiem utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy ma skutek wobec całej decyzji - tak merytorycznego rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Nie podzielił również zarzutu, że organ odwoławczy naruszył art. 104 § 1 k.p.a., bowiem załatwił sprawę przez wydanie decyzji, jak stanowi ten przepis. Brak też jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 140 k.p.a., który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Skoro sposób załatwienia sprawy przez organ odwoławczy określa art. 138 k.p.a., brak jest możliwości stosowania w tym przypadku odpowiednio przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zawiera też, wbrew stanowisku skargi, elementy określone art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które określają elementy składowe decyzji i precyzują, co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne decyzji. Podsumowując Sąd, nie podzielił zarzutów skargi i nie stwierdził naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła J.K. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 138 k.p.a. wskutek jego błędnej wykładni; 3) art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie; 4) art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w efekcie błędnego uznania, że organ odwoławczy nie musiał stosować tego przepisu w sprawie odwoławczej J.K., celem wydania decyzji (rozstrzygnięcia) dla tej sprawy; 5) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w efekcie błędnego uznania, że organ odwoławczy nie musiał zastosować się do dyspozycji tego przepisu w sprawie z odwołania skarżącej, celem przedstawienia merytorycznego stanowiska w tej sprawie; 6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w efekcie błędnego uznania, że organ odwoławczy nie musiał w uzasadnieniu swojej decyzji omówić zarzutów odwoławczych skarżącej i ich uzasadnień i nie musiał ustosunkować się do całości odwołania; 7) art. 7-9 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie; 8) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie narusza przepisów obowiązującego prawa. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności, dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów, które nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Formułując rozważane zarzuty autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez skarżącą kasacyjnie oraz S.K. organ odwoławczy winien wydać dwie odrębne decyzje administracyjne, a nie jak to uczynił jedną decyzję orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Jeśli natomiast rozpoznał oba odwołania w jednym postępowaniu, wydając jedną decyzję, to powinien zamieścić w jej sentencji dwa odrębne rozstrzygnięcia co do każdego z odwołań zwłaszcza, że każde z odwołań dotyczyło innego zakresu zaskarżenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powinien ustosunkować się odrębnie do każdego z odwołań, a mianowicie przytoczyć wszystkie zarzuty odwołania skarżącej i ich uzasadnienie oraz ustosunkować się do całości odwołania. Powyższy pogląd nie zasługuje na aprobatę. Jest on bowiem wyrazem nadinterpretacji stanowiska organów orzekających w sprawie. W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że decyzja organu I instancji o usunięciu zapisu o zameldowaniu S.K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S., została wydana na wniosek skarżącej kasacyjnie, który determinował kierunek i przedmiot postępowania administracyjnego. Zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania stał się fragment jej uzasadnienia (str. 4), zakwestionowany odwołaniem J.K., w którym Prezydent Miasta S. stwierdził, że "meldunek lub jego brak nie ma wpływu na posiadanie prawa do lokalu, zatem jeśli S.K. kiedykolwiek zamieszka w przedmiotowym lokalu z zamiarem pobytu stałego, wówczas nic nie będzie stało na przeszkodzie, aby dokonał jego zameldowania. Nie jest do tego potrzebna zgoda innych najemców lokalu." Według skarżącej kasacyjnie organ przesądził tym samym o posiadaniu przez S.K. prawa do przedmiotowego lokalu oraz prawa do zamieszkania w nim. Negując powyższe stanowisko w swoim odwołaniu, skarżąca domagała się utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy co do podjętego rozstrzygnięcia oraz wzruszenia uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonym zakresie poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, że S.K. nie przysługuje ex tunc prawo najmu do lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. ani też prawo do zameldowania się w tym lokalu, przytaczając obszerne wywody celem podważenia zawartej w 2009 r. umowy najmu lokalu. Odnosząc się do przytoczonej argumentacji zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, że organ pierwszej instancji prezentując przywołane wyżej stanowisko, opatrznie zresztą zrozumiane przez stronę, wyjaśnił zasady rządzące instytucją zameldowania odwołując się do zabranego w toku postępowania wyjaśniającego materiału dowodowego, w tym jednej z zalegających w aktach sprawy umów o najem lokalu socjalnego z [...] maja 2009 r. zawartej pomiędzy Gminą Miasto S. a J.K. i S.K. Ani decyzja organu I instancji, ani też jej uzasadnienie nie rozstrzygały w sposób wiążący, o tym czy S.K. jest najemcą lokalu ani też, czy ma on prawo do zameldowania się w lokalu. Wojewoda [...] podejmując zaskarżoną decyzję, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, rozpoznał zarówno odwołanie S.K. jak i odwołanie J.K., ustosunkowując się odrębnie do zasadniczych zarzutów każdego z odwołań, w tym zarzutów odwołującej. Trafnie organ wskazał, że decyzja o wymeldowaniu czy usunięciu zapisu o zameldowaniu nie pozbawia uprawnień do lokalu. Jeżeli więc S.K. zamieszka w lokalu będzie zobowiązany do przedstawienia aktualnego tytułu prawnego do lokalu albo gdyby go nie posiadał będzie mógł wystąpić z wnioskiem o zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej. Nie doszło zatem, jak sugeruje autor skargi kasacyjnej, do naruszenia art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. Co prawda w uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji nie przytoczył szczegółowo wszystkich zarzutów odwołania J.K. wraz z ich obszernym uzasadnieniem i nie odniósł się wprost do żądania zamieszczonego w punkcie 2 odwołania, niemniej jednak uchybienie w tym zakresie, jak trafnie ocenił Sąd I instancji nie rzutowało na wynik sprawy. Istotą rozpoznawanej sprawy była wyłącznie ocena, czy zachodziły przesłanki do usunięcia zapisu o zameldowaniu S.K. na pobyt stały w lokalu, skoro zainteresowany nigdy w tym lokalu nie mieszkał, nie zaś prawo do lokalu, które to prawo w kwestiach meldunkowych jest obojętne. Wymogom tym organ odwoławczy sprostał. Kwestia istnienia względnie nieistnienia stosunku najmu pomiędzy S.K. a Gminą S., jako sprawa cywilna z oczywistych względów, nie mogła zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej wydanej, na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie bowiem z dyspozycją § 16 załączonej do akt umowy o najem lokalu mieszkalnego z [...] października 2010 r. w sprawach nieuregulowanych umową, zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie Gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2005 r., Nr 31, poz. 266) oraz przepisy Kodeksu Cywilnego. Bezzasadne na gruncie rozpatrywanej sprawy jest wreszcie stanowisko autora skargi kasacyjnej jakoby odwołanie skarżącej kasacyjnie kwestionujące fragment uzasadnienia decyzji organu I instancji winno zostać rozstrzygnięte przez organ odwoławczy odrębną decyzją. Trafnie wywiódł Sąd I instancji, że rodzaje decyzji organu odwoławczego określa art. 138 k.p.a. Przepis ten nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji rozstrzygającej o oddaleniu bądź uwzględnieniu odwołania. Użyty przez ustawodawcę w art. 138 § 1 k.p.a. zwrot "organ odwoławczy wydaje decyzję" (w liczbie pojedynczej) należy odczytywać literalnie. Zatem organ odwoławczy, nawet w przypadku, gdy odwołanie pochodzi od więcej niż jednego podmiotu, ma obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie i w jednej decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości zakończenia postępowania odwoławczego więcej niż jedną decyzją, choć jedna decyzja może zawierać odrębne rozstrzygnięcia co do poszczególnych stron postępowania, pod warunkiem jednak, że rozstrzygnięcia te nie będą ze sobą sprzeczne. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji, ma skutek wobec całej decyzji zarówno co do jej merytorycznego rozstrzygnięcia jak i jej uzasadnienia, które w tej sprawie było niewadliwe. Chybiony okazał się więc zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 7-9 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ odwoławczy nie doręczył J.K. odwołania S.K. Z akt nie wynika także, czy Wojewoda doręczył S.K. odpis odwołania skarżącej. Uchybienia te były, jego zdaniem, na tyle poważne, że powinny stanowić podstawę uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powyższej argumentacji, wskazać należy, że obowiązek zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania został unormowany w art. 131 k.p.a., a nie jak błędnie wywodzi autor skargi kasacyjnej w art. 61 § 4 k.p.a. Analiza akt sprawy dowodzi, że obie strony postępowania zostały poinformowane przez organ I instancji, o wniesieniu odwołań. Brak jest natomiast możliwości ustalenia, czy organ odwoławczy doręczył każdej ze stron odpis odwołania drugiej strony, celem umożliwienia im zaznajomienia się z wniesionymi odwołaniami. Uchybienie organu odwoławczego w tym zakresie jest niewątpliwie, nie zostało ono również dostrzeżone przez Sąd wojewódzki. Stwierdzone uchybienie pozostawało jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Takiego wpływ nie wykazał zresztą sam zresztą autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu. Nietrafny okazał się także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd wojewódzki ma prawo a zarazem obowiązek oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów. Nie jest bowiem związany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. O naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, względnie nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono oczywiste i istotne uchybienia, które Sąd powinien dostrzec i uwzględnić. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo skontrolował legalność zaskarżonej przez skarżącą decyzji Wojewody [...] w przedmiocie usunięciu zapisu o zameldowaniu na pobyt stały w jej całokształcie, nie naruszając art. 134 § 1 p.p.s.a. Błędne jest tym samym twierdzenie autora skargi kasacyjnej jakoby WSA wyszedł poza granice sprawy ponieważ zajął wiążące stanowisko o posiadaniu przez S.K. tytułu prawnego do spornego lokalu wynikającego z zawartej umowy najmu i co za tym idzie prawa do zamieszkania w nim, w sytuacji, gdy kwestie te powinny zostać rozstrzygnięte przez organ odwoławczy, który tego nie uczynił. W motywach kontrolowanego wyroku Sąd I odniósł się do zasadniczych twierdzeń i zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, powielonych następnie w skardze, a dotyczących wadliwego działania Prezydenta Miasta S. jako organu gminy odpowiedzialnego za sferę mieszkaniową przy zawieraniu umowy najmu trafnie uznając, że nie przystają one do przedmiotu niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł merytorycznie ustosunkować się do zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ oba zarzuty nie zostały poprawnie zbudowane i uzasadnione. Przepisy art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określane mianem "wynikowych", stanowią instrukcję dla Sądu I instancji jakiej treści wyrok winien on wydać gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bądź też, gdy stwierdzi, że zaskarżona decyzja administracyjna została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub z innym naruszeniem przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej chcąc powołać zarzut naruszenia przepisów wynikowych powinien więc powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jego zdaniem uchybił Sąd I instancji. Warunek ten nie został w rozpatrywanej sprawie spełniony, co czyni oba zarzuty nieskutecznymi. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.