I SA/Wr 941/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant asystent sędziego Radosław Gawlas, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Strony skarżącej kwotę: 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka, A, Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS, Organ) z [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, dotycząca kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego za nabyte przez usługi noclegowe i gastronomiczne. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wskazano, że Wnioskodawca działa w branży hotelarskiej, prowadzi sieć hoteli na terenie Polski i świadczy usługi hotelarskie oraz gastronomiczne. W niektórych sytuacjach, zmuszony jest nabyć we własnym imieniu dla swoich gości usługi, które sam świadczy - czyli hotelowe i lub gastronomiczne u innych podmiotów. Usługi te jako usługi turystyczne będą opodatkowane na zasadach innych niż wynikających z art. 119 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej uVAT i będą dokumentowane fakturami, a ostatecznym konsumentami tych usług będą goście Spółki. W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji (pismo z 21 sierpnia 2019 r.) Spółka doprecyzowała/powtórzyła, że: – świadczy/będzie świadczyła usługi turystyki w postaci usług noclegowych i/lub usług gastronomicznych polegające na zapewnieniu pokoi i/lub posiłków, – usługi nabyte/będą nabywane u innych podmiotów i obejmują/będą obejmować oddanie do dyspozycji gościa hotelowego pokoju i/lub podawanie mu posiłków w hotelu/restauracji hotelowe, – Spółka świadcząc usługi noclegowe i/lub gastronomiczne działać będzie we własnym imieniu i na własny rachunek, – usługi hotelarskie/gastronomiczne będą nabywane u innych podatników, a korzystać z nich będą bezpośrednio goście hotelowi Spółki, – usługi noclegowe i/lub gastronomiczne odsprzedaje/będzie odsprzedawał jako usługi odrębne. Wobec przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wnioskująca Spółka zadała pytanie: Czy Spółka, pomimo uchylenia art. 88 ust 1 pkt 4 lit. a) uVAT (na mocy przepisu zawartego w art. 1 pkt 43 lit. a) tiret drugie ustawy z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług), w dalszym ciągu jest i będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktur za zakupione usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie, świadcząc jednocześnie usługi turystyki opodatkowane na zasadach innych niż określone w art. 119 uVAT? Zdaniem Spółki na zadane pytanie należy odpowiedzieć twierdząco, bowiem skoro spełniał warunki przewidziane w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit a) uVAT, to pomimo uchylenia tego przepisu jest Ona nadal uprawniona do dokonywania odliczenia podatku z tytułu nabyć usług noclegowych lub gastronomicznych, bądź jednych i drugich. Jednostka redakcyjna ustawy zmieniającej, która usuwała wspomniany art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT narusza prawo wspólnotowe, co potwierdził wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z 2 maja 2019 (sygn. C-225/18). Skoro świadczy usługi turystyki, w skład których wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie, opodatkowane na zasadach innych niż określone w art. 119 uVAT, to spełnia On przesłanki umożliwiające odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług noclegowych lub gastronomicznych albo jednych i drugich. To nie Spółka jest ostatecznym konsumentem tych usług, gdyż nabywa te usługi celem dalszej odsprzedaży poprzez refaktury na rzecz gości. DKIS nie podzielił stanowiska Spółki. W wydanej interpretacji indywidualnej Organ przytoczył przepisy uVAT, w tym art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) art. 88 ust. 1 pkt 4 w wersji sprzed i po 1 grudnia 2008 r. oraz art. 119, a także powoływane we wniosku orzeczenie TSUE. Następnie Organ wywiódł, że wspomniany wyrok rozróżnia dwie sytuacje dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego, związane z nabyciem usług noclegowych i gastronomicznych 1. gdy nabyte usługi wykorzystywane są w późniejszym etapie do świadczenia usług turystyki oraz 2. gdy nabyte usługi nie są następnie wykorzystywane w tego typu działalności. W odniesieniu do pierwszej sytuacji TSUE uznał, że w związku z uchyleniem art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT - od dnia 1 grudnia 2008 r. nastąpiło rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego względem obowiązującego w Polsce w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, co oznacza, że od dnia 1 grudnia 2008 r, podatnik świadczący usługi turystyki został pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem usług noclegowych i gastronomicznych. W związku z tym owo rozszerzenie wyłączenia prawa do odliczenia jako nie objęte klauzulą "standstill" przewidzianą w art. 176 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 z zm.) – dalej jako Dyrektywa, sprzeczne jest z generalną zasadą neutralności tego podatku, sformułowaną w art. 168 lit. a) Dyrektywy. W konsekwencji podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych usług noclegowych i gastronomicznych, w przypadku, gdy usługi te zostały nabyte przez podatnika świadczącego usługi turystyki, jeżeli w skład usługi turystyki, opodatkowanej na zasadach innych niż określone w art. 119, wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie. W odniesieniu zaś do drugiej sytuacji - gdy nabyte usługi nie są wykorzystywane w późniejszym etapie do świadczenia usług turystyki - wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabycia przez podatnika usług, co do zasady powinno wchodzić w zakres stosowania klauzuli "standstill" przewidzianej w art. 176 akapit drugi Dyrektywy. Wynika to z faktu, że skutki wyłączenia prawa do odliczenia przewidzianego w art. 88 ust. 1 pkt 4 uVAT, co do zasady pozostają niezmienione, zarówno przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, jak i po przystąpieniu. Wyłączenie prawa do odliczenia dotyczy również kategorii wydatków określonych w sposób dostatecznie precyzyjny (dostatecznie określają charakter/przedmiot towarów lub usług dla których prawo do odliczenia zostaje wyłączone) – a więc nie będzie stanowiło podstawy do formułowania ogólnych wyłączeń z sytemu podatku. W konsekwencji zachowane zostały oba warunki stosowania klauzuli "standstill". Przenosząc to na stan faktyczny/przyszły przedstawiony we wniosku o interpretacje DKIS uznał, że samo odsprzedawanie przez Spółkę usług noclegowych i/lub gastronomicznych nie można zakwalifikować do usług turystyki rozumianych jako świadczenia złożonego, na które składa się szereg usług obcych i własnych jak: hotel, wyżywienie, czy transport i tworzących jedną całość. Zdaniem Organu za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Skoro zaś samych usług zakwaterowania, czy wyżywienia nie można utożsamiać z usługami turystyki, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT to nie jest i nie będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup tych usług razem bądź osobno. Ze stanowiskiem DKIS Spółka się nie zgodziła, wniosła na interpretację indywidualną skargę do tut. Sądu, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 4) uVAT, poprzez: – niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania, uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego od świadczonych przez Nią usług o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabyciu przez Nią usług noclegowych i gastronomicznych z uwagi na to, że usługi świadczone przez Spółkę nie są usługami turystyki oraz – poprzez ich błędną wykładnię, tj. uznanie, że za usługę turystyki uznać można tylko usługę o charakterze złożonym, na którą składa się szereg usług obcych i własnych, takich jak np. , wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. W oparciu o zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasądzenie od Organu na Jej rzecz kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że jakkolwiek polskie prawo nie zna definicji usług turystyki, to pewną wskazówką jest w tym zakresie art. 119 uVAT, gdzie mowa o zakwaterowaniu i wyżywieniu jako elementach mogących stanowić usługę turystyki. Wskazano również, że w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych w brzmieniu do 1 lipca 2018 r. usługi turystyczne definiowało się jako usługi przewodnickie, hotelarskie i inne usługi świadczone turystom i odwiedzającym. Natomiast usługi hotelarskie na gruncie powołanej ustawy to krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych (czyli również usług gastronomicznych w hotelowej restauracji). Tym samym usługi hotelarskie zdaniem Skarżącej uznać można za usługi turystyki. Ponadto w obiegowej opinii hotele są postrzegane jako podmioty prowadzące działalność w branży turystycznej jako element przemysłu turystycznego. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), Sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a powołanej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) wynika, że organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Skarga została oceniona jako zasadna. Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione. Racje ma Spółka, że DKIS błędnie uznał, iż świadczone przez Skarżącą usługi noclegowe i gastronomiczne nie można zakwalifikować do usług turystyki i tym samym w związku z wyrokiem TSUE na który powołują się obie strony sporu nie może Skarżąca korzystać z odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu tychże usług od innych podmiotów celem ich wyświadczenia swoim gościom. Skład orzekający wskazuje, że sporne zagadnienie było analizowane przez tut sąd w wyroku z 10 stycznia 2020 r. o sygn. akt I SA/Wr 920/19 i podzielając wyrażone w tym orzeczeniu poglądy przyjmuje za własne. Istotnie ocena, czy w konkretnym przypadku wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usług gastronomicznych i noclegowych zależy od tego czy nabywca wykorzysta je do działalności, tj. świadczenia usług turystki. Pojęcie "usług turystyki" nie zostało zdefiniowane na gruncie uVAT. W opinii Sądu nieuzasadnionym jest jednak odwoływanie się do przepisu art. 307 Dyrektywy zdanie pierwsze i wywodzenie z tego przepisu, że usługi turystyczne mają charakter złożony. Przywołana regulacja jakkolwiek określa szczególne zasady opodatkowania usług turystycznych to jednak ich nie definiuje. Przepis ten stanowi jedynie, że transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Natomiast art. 306 ust. 1 zdanie pierwsze Dyrektywy wskazuje, że: Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników. Z brzmienia powołanych zapisów nie można wyprowadzić wniosku formułowanego przez DKIS, że usługi turystyki muszą mieć wyłącznie charakter złożony - z kilku innych usług. Zapis ten wskazuje jedynie, że jeśli tak jest to należy te usługi traktować jako jedną usługę i tylko tyle. Ponadto z treści art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT (w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2008 r.) nie wynika, by przepis ten zawierał odesłanie do definicji usług turystyki, zawartej w art. 119 tej ustawy. Treść art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT wskazuje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu usług noclegowych lub gastronomicznych, przysługiwało wszystkim podatnikom, którzy dokonywali zakupu usług gastronomicznych, świadcząc usługi turystyki, które nie były opodatkowane za zasadach z art. 119 tej ustawy. Zatem podatnik, który nie świadczy kompleksowych usług w zakresie właściwym dla biur podróży, obejmujących transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie turystów, nie świadczy usług z art. 119 uVAT. W konsekwencji świadczone przez niego usługi nie mogą być definiowane przy pomocy unormowań, które dotyczą art.119 uVAT. Przepis ten reguluje bowiem szczególną procedurę przy świadczeniu usług turystyki. TSUE w wyroku z 25 października 2012 r., w sprawie C-557/11 Maria Kozak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie wskazał, że procedura opodatkowania biur podróży uregulowana w art. 306-310 Dyrektywy, których implementacją jest art. 119 uVAT stanowi, co do istoty, powtórzenie regulacji z art. 26 szóstej dyrektywy. Procedura ta jest szczególna, przewiduje uregulowania specyficzne dla działalności biur podróży i stanowiące odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania VAT (pkt 16). Zgodnie z art. 306 Dyrektywy państwa członkowskie stosują tę procedurę do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników (pkt 17). TSUE przywołał orzecznictwo, w którym stwierdzał, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Sąd zauważa również, że powołana w zaskarżonej interpretacji wykładnia językowa oparta na definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (PWN) nie jest precyzyjna. Odwołuje się ona bowiem do pojęcia "turystyki", a nie "usług turystycznych". Z tego powodu właściwym zdaniem Sądu jest zastosowanie wykładni systemowej i próba odnalezienia definicji tego pojęcia na gruncie innych ustaw. Wskazać więc należy na ustawę z 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 548 ze zm.) - dalej ustawa o imprezach turystycznych. Wskazany akt reguluje warunki oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z podróżnymi są zawierane przez przedsiębiorców turystycznych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o imprezach turystycznych ilekroć mowa w tej ustawie o usłudze turystycznej to należy rozumieć a) przewóz pasażerów, b) zakwaterowanie w celach innych niż pobytowe, które nie jest nieodłącznym elementem przewozu pasażerów, c) wynajem pojazdów samochodowych lub innych pojazdów silnikowych, d) inną usługę świadczoną podróżnym, która nie stanowi integralnej części usług wskazanych w lit. a-c. Z powołanego przepisu nie wynika, że usługi turystyczne są i muszą być świadczeniami złożonymi lecz, że usługi hotelarskie czy gastronomiczne świadczone niezależnie również mogą być kwalifikowane jako usługi turystyki. W opinii Sądu posiłkowanie się ww. definicją zawartą w ustawie o usłudze turystycznej jest uzasadnione z kilku względów: po pierwsze w uVAT brak jest definicji legalnej; po drugie ustawa o imprezach turystycznych reguluje zagadnienia do których odwołuje się uVAT; po trzecie pojęcia tożsame - wobec braku szczególnych, podatkowych unormowań - pojmować należy jednakowo. Takie podejście znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2019 r. sygn. akt I FSK 1259/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA). W orzeczeniu tym podzielając ww. zasadę wykładni powołano obowiązującą wówczas ustawę z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, w której usługi turystyczne określane były jako "usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym" (art. 3 pkt 1). Pojęcie "usług turystycznych" w rozumieniu tej ustawy, jawi się jako zasadniczo tożsame z terminem wykorzystanym przez prawodawcę w analizowanym art. 88 ust.1 pkt 4 lit. a) uVAT, a pojęcia tożsame, wobec braku szczególnych, podatkowych unormowań, powinny być rozumiane jednakowo. Sąd wskazuje również, że przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych była kwestia, czy usługi hotelowe mieszczą się w zakresie usług turystyki, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) uVAT. W orzeczeniach z 2009 i 2011 oraz ostatnim Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2019 o sygn. akt I FSK 1259/17 przyjęto że usługi hotelarskie w ramach których świadczone są tylko usługi gastronomiczne bez usług dodatkowych właściwym biurom podróży są właśnie usługami turystyki o których mowa we wspomnianym art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zaprezentowaną wykładnię spornej normy prawnej. Tym samym podatnik podatku od towarów i usług, świadczący usługi hotelowe, stanowiące podstawowy składnik szerszej kategorii usług turystyki, o których mowa w art. 88 pkt. 1 pkt 4 lit. a) uVAT, może, o ile usługi te są opodatkowane na zasadach innych, aniżeli określone w art. 119, rozliczyć podatek naliczony od nabytych usług noclegowych i gastronomicznych. Przyjęcie wykładni zaprezentowanej przez Organ doprowadziłoby do wniosków, które pozostawałyby ponadto w rażącej sprzeczności z podstawową zasadą podatku od wartości dodanej, tj. zasadą neutralności. Istota podatku od wartości dodanej sprowadza się bowiem do tego, że podatek ten ma obciążać ostatecznego konsumenta a nie podmioty, które uczestniczą we wcześniejszych fazach obrotu. Oni bowiem mają prawo rozliczyć uiszczony podatek naliczony, którego to prawa pozbawić ich może tylko wyraźna regulacja ustawowa pozostająca w zgodzie z dyrektywami Unii Europejskiej. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której podatnik prowadzący działalność hotelową, nabywając usługi noclegowe i gastronomiczne w celu ich odsprzedaży na rzecz swoich klientów, pozbawiony byłby prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tych usług. Ciężar ekonomiczny podatku poniósłby nie ostateczny konsument, jakim jest gość hotelowy, a przedsiębiorca. Podsumowując Sąd uznał, że pomimo uchylenia z dniem 30 listopada 2008 r. art. 88 ust. 1 pkt. 4 lit. a) uVAT, podatnik prowadzący działalność hotelową, który korzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu usług noclegowych i gastronomicznych, z uwagi na treść art. 176 Dyrektywy nadal ma prawo do odliczeń określonych w uchylonym przepisie, o ile tylko w dalszym ciągu spełnia przesłanki przewidziane w tym przepisie. Wspomniany przepis przewidywał prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu usług gastronomicznych i noclegowych dla podatników, którzy świadczyli usługi turystyki o charakterze niezłożonym, czy też niekompleksowym w odróżnieniu do tych właściwym biurom podróży i opodatkowanym na podstawie art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym mając na uwadze tezy z wyroku TSUE o sygn. akt C-225/18 wobec Skarżącej doszło do naruszenia klauzuli stand still i ma ona prawo dokonywać odliczenia podatku naliczonego w stanie faktycznym i przyszłym opisanym we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając wniosek Organ winien uwzględnić zawarte w niniejszym wyroku rozważania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniają wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika oraz opłatę od pełnomocnictwa.