II OSK 1432/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C., A.Z., J.F., M.D., M.Z., S.P., W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1816/19 w sprawie ze skargi A.C., A.Z., J.F., M.D., M.Z., S.P., W.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1816/19 w ten sposób, że w miejsca oznaczenia skarżących: "A.C." oraz "M.D." wpisuje: "A.C." oraz "M.D.". 2. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] marca 2019 r., nr [...]; 3. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A.C., A.Z., J.F., M.D., M.Z., S.P., W.G. solidarnie kwotę 1120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1816/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi A.C., A.Z., J.F., M.D. M.Z., S.P., W.G. (skarżących) na decyzję Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w [...], pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza przy ul. [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Prezydent [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w [...] pozwolenia remont elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza na działce nr [...], przy ul. [...] w [...]. Pismem z [...] września 2017 r. skarżący wnieśli do Wojewody Mazowieckiego wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując na rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji bez spełnienia obligatoryjnego wymogu dysponowania przez inwestora prawem do nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzją z [...] marca 2019 r. Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r., wskazując, że skarżący nie posiadają statusu strony, bowiem mimo wezwania nie przedstawili dokumentu, z którego wynika posiadanie przez nich prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu w stosunku do działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wyjaśnił, że jedynym właścicielem działki nr [...] jest Miasto [...], na co wskazuje treść księgi wieczystej nr [...]. Ponadto zauważył, że stan ten istniał w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie zmienił się w dacie orzekania przez organ. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się skarżący wskazując, że organ bezzasadnie uznał, że nie wykazali oni interesu prawnego. Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wskazał, że pojęcie strony postępowania na gruncie art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz różnicę pomiędzy "interesem prawnym" i "interesem faktycznym". Nadto wyjaśnił, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, tj. na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z obiektem, którego dotyczy pozwolenie na budowę ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Podkreślił, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Organ zauważył, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta, zaś swój interes prawny wywodzą z faktu, że "są właścicielami budynku położonego w [...] przy ul. [...], hip. [...] dz. [...] spełniającego warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50 poz. 279 - dalej: "dekret z dnia 26 października 1945 r.") w związku z art. 28 ust 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego". Dalej organ wskazał, że skarżący nie przedłożyli do akt sprawy dokumentów, z których wynikałoby, że przysługuje im jakikolwiek tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do nieruchomości inwestycyjnej oraz innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zdaniem organu II instancji Wojewoda dokonał także prawidłowych ustaleń w zakresie tego kto jest właścicielem nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując na orzecznictwo wyjaśnił, że nie mają interesu prawnego następcy prawni poprzednich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, którzy złożyli wniosek o zwrot tej nieruchomości w trybie art. 5 dekretu warszawskiego, w sytuacji gdy postępowanie w przedmiocie zwrotu nie zostało zakończone. Podniósł, że samo zainteresowanie losami nieruchomości, która może zostać, ale nie została jeszcze zwrócona skarżącym, nie może uzasadniać stwierdzenia istnienia ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że ewentualny zwrot wywłaszczonej nieruchomości powodować będzie zmianę stanu faktycznego, jednak nie można zapominać, że interes prawny podmiotu należy ocenić na dzień orzekania przez organ administracji. Wnosząc skargę na wyżej opisaną decyzję skarżący zarzucili jej naruszenie art. 5 zw. z art. 7 ust 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawo budowlane w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 30 ust 2 Prawa budowlanego; art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 5 i 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r., art. XXXIX § 3 dekretu z dnia 11 października 1946 r. przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz.U. Nr 57 poz. 321) w zw. z art. 18 ust. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawą o samorządzie terytorialnym i ustawą o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191); art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z. art. 5 zw. z art. 7 ust. 1 i 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wyprowadzenie niewłaściwych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego i błędne uznanie, że skarżący nie przedstawili żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że przysługuje im tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej podczas gdy skarżący przestawili szereg dokumentów wskazujących, że są właścicielami budynku położonego w [...] przy ul. [...], spełniającego warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. tj. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że należy zgodzić się z organami, że wobec wniosku z [...] września 2017 r., należało po wszczęciu postępowania nim wywołanego, poczynić ustalenia, co do przymiotu strony skarżących, bowiem postępowanie w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 i nast. k.p.a. może być uruchomione albo z urzędu albo na wniosek strony. Tym samym skoro wnioskodawcy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Prezydenta [...], to należało zbadać, czy posiadają oni przymiot strony i mogą skutecznie uruchomić postępowanie nadzorcze. Wyjaśnił, że w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w trybach nadzwyczajnych dotyczących tych decyzji, krąg stron należy ustalać w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Podniósł, iż osoba nieposiadająca jednego z wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego tytułów prawnych do nieruchomości nie jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji nie jest również legitymowana do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Zwrócił uwagę, że dla skutecznego zainicjowania postępowania nieważnościowego skarżący musieliby w pierwszej kolejności wykazać, że dysponują prawem własności, użytkowania wieczystego lub są zarządcą nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], zaś żadnego z wymienionych tytułów prawnych skarżący nie wykazali, powołując się jedynie na to, że są właścicielami odrębnego od gruntu budynku położonego przy ul. [...] w [...] i że budynek ten spełnia warunki z art. 5 dekretu, co w ich ocenie potwierdza pismo Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Sąd zwrócił uwagę, że poprzedniczka prawna skarżących M.C. była właścicielką nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz że w terminie określonym w art. 7 dekretu złożyła ona wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Przypomniał, iż dekret ten wprowadził wyjątek od zasady superficies solo cedit - w myśl, której wszystko, co zostało wzniesione na gruncie stanowi własność właściciela gruntu oraz że zgodnie z art. 1 dekretu grunty na obszarze m.st. Warszawy stały się własnością Gminy [...], a budynki i inne przedmioty znajdujące się na tych gruntach pozostały własnością dotychczasowych właścicieli (art. 5 dekretu). Jednocześnie wskazał na tymczasowy charakter tej regulacji. Ponadto podniósł, iż bezsporne jest, że wniosek poprzedniczki prawnej skarżących do dnia orzekania przez organy nie został rozpoznany. Tym samym wyjaśnił, że nieruchomość nie została jeszcze zwrócona skarżącym i w dacie orzekania przez organy skarżący nie posiadali do niej praw., bowiem okoliczność ubiegania się o zwrot nieruchomości (niezrealizowane roszczenie) nie uzasadnia przyznania skarżącym przymiotu strony, ani w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, ani w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności takiego pozwolenia. W ocenie Sądu nie jest bowiem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. Dodatkowo Sąd wskazał, że skarżący nie przedłożyli też odpisu prawomocnego wyroku o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, potwierdzającym ich udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się zaś do pisma Prezydenta [...] Biura Prawnego Urzędu [...] z [...] lipca 2016 r., wskazał, że skarżący błędnie traktują je, jako dowód przysługującego im tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej. Zwrócił także uwagę, że z pisma Prezydent [...] Biuro Spraw Dekretowych z [...] września 2017 r. wynika, iż pismo z [...] lipca 2016 r. stanowiło informacją o stanie sprawy, zaś stwierdzenie, że budynek frontowy przy ul. [...] w [...] pozostał własnością dotychczasowej właścicielki – M.C. - potwierdza jedynie, że tylko właściciel budynku może w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. nabyć prawo użytkowania wieczystego gruntu pod tym budynkiem. Przypomniał, że jeżeli wniosek o przyznanie własności czasowej zostanie rozpoznany pozytywnie dla skarżących, to przestanie istnieć (jako wyjątek) odrębne od gruntu prawo własności budynku. W ocenie Sądu I instancji dopóki zatem na rzecz skarżących nie zostanie ustanowione prawe użytkowania wieczystego do gruntu pod budynkiem, którego właścicielką pozostała ich poprzedniczka prawna, to nie mają oni interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżących i w skardze kasacyjnej zarzucili mu: 1. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w zw. z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niczym nieuzasadnionym przyjęciu, że skarżących kasacyjnie nie mają interesu prawnego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], podczas gdy prace budowlane, na których realizację Prezydent [...] udzielił pozwolenia w przedmiotowej decyzji, mają być wykonywane bezpośrednio na budynku przy ul. [...] (m.in. jego elewacji), który to budynek, z uwagi na spełnianie przesłanek stypizowanych w art. 5 dekretu, stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. a którego prawo własności - do czasu ostatecznego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 7 ust.1 i 2 dekretu przez poprzedniczkę prawną skarżących kasacyjnie - przysługuje tylko i wyłącznie skarżących kasacyjnie, z związku z czym skarżących kasacyjnie, stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bezsprzecznie powinni zostać uznani za strony postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], ponieważ wykonywanie ww. prac budowlanych na budynku przy ul. [...] jest równoznaczne z bezpośrednią ingerencją w przedmiot prawa własności skarżących kasacyjnie; 2. art. 5 w zw. z art. 8 oraz art. 7 ust. 1 i 2 Dekretu w zw. z art. 46 § 1 k.c. w zw. z art. XL ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 94 ze zm.), dalej "p.w.k.c.", w zw. z art. 544 Kodeksu Napoleona w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 22 ust.1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu, że prawo własności budynku spełniającego przesłanki stypizowane w art. 5 k.c. i stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. ma jedynie charakter "niezrealizowanego roszczenia do nieruchomości", podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przysługujące do czasu ostatecznego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu prawo własności budynku spełniającego warunki z art. 5 dekretu (odrębnej nieruchomości) nie stanowi roszczenia, tylko jest prawem rzeczowym, bezwarunkowym, skutecznym wobec wszystkich (erga omnes), niemającym charakteru ograniczonego, uprawniającym właściciela do używania i rozporządzania nieruchomością "w sposobie najrozciąglejszym", z wyłączeniem innych osób, z którym to prawem połączona jest ekspektatywa ustanowienia prawa własności czasowej gruntu (użytkowania wieczystego), przysługująca każdoczesnemu właścicielowi budynku jako część składowa nieruchomości budynkowej, a zatem dokonana przez WSA w Warszawie, nieznajdująca jakiegokolwiek ustawowego oparcia wykładnia stanowi niedozwolone ograniczenie w zakresie korzystania przez skarżących kasacyjnie z konstytucyjnego prawa własności, tudzież narusza ona istotę prawa własności jako prawa rzeczowego; 3. art. 28 ust.2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 dekretu w zw. z art. 46 § 1 k.c. w zw. z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, że przysługujące skarżących kasacyjnie prawo własności budynku przy ul. [...], spełniającego przesłanki stypizowane w art. 5 dekretu i stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności w rozumieniu art. 46 § 1 k.c., nie przesądza o posiadaniu przez skarżących kasacyjnie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a wyłącznie o posiadaniu przez nich interesu faktycznego, podczas gdy prawo własności budynku w rozumieniu art. 5 dekretu, tak samo jak prawo własności każdej innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, na którym mają być wykonywane prace budowlane objęte pozwoleniem na budowę, determinuje posiadanie przez właściciela takiego budynku interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem zgodnie z konstytucyjną zasadą równej ochrony praw majątkowych organy administracji publicznej oraz WSA w Warszawie nie powinny w żaden sposób dyskryminować skarżących kasacyjnie, tylko udzielić im - jako właścicielom odrębnego od gruntu budynku przy ul. [...] - stosownej ochrony prawnej, uznając ich za strony legitymowane do zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]; 4. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niczym niepopartym, zawężającym uznaniu, że do skutecznego zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] skarżących kasacyjnie musieliby wykazać, że dysponują prawem własności, użytkowania wieczystego lub są zarządcą nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przy ul. [...] w [...], podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że za podmiot mogący skutecznie zainicjować postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] należy uznać inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a zatem w krąg wymienionych podmiotów z pewnością należy zaliczyć skarżących kasacyjnie - współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w [...], który bezsprzecznie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zwłaszcza że prace budowlane objęte decyzją Prezydenta [...] mają polegać m.in. na wykonywaniu elewacji tego budynku z prześwitem bramowym oraz nawierzchni znajdującego się przy tym budynku podwórza; 5. art. 3 ust.1 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) w zw. z art. 5 dekretu w zw. z art. 7 ust. 112 dekretu w zw. z art. 46 § 1 k.c. w zw. z § 134 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz.U. poz. 312) w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na akceptacji mylnego stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakoby ujawnienie w dacie wydania decyzji GINB w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] jako właściciela Miasta [...]świadczyło o tym, że skarżącym kasacyjnie nie przysługuje interes prawny do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], a skarżących kasacyjnie nie obalili domniemania prawdziwości tego wpisu, podczas gdy księga wieczysta nr [...] prowadzona jest dla nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...], nie zaś dla odrębnej od gruntu nieruchomości budynkowej należącej do skarżących kasacyjnie, tj. budynku przy ul. [...] spełniającego warunki art. 5 dekretu, wobec czego wpisy w księdze wieczystej nr [...] nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń w zakresie własności ww. nieruchomości budynkowej, tj. nie są objęte domniemaniem wiarygodności wpisu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych w zakresie własności odrębnej od gruntu nieruchomości budynkowej przy ul. [...], a zatem skarżących kasacyjnie nie tylko nie mogliby zostać wpisani w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej jako właściciele, ale też nie byliby oni uprawnieni ani do wytoczenia powództwa o ustalenie treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej z rzeczywistym stanem prawnym, ani do domagania się wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej prowadzanej dla nieruchomości gruntowej. 6. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone skargą do WSA w Warszawie decyzja GINB i decyzja Wojewody Mazowieckiego po przeprowadzeniu właściwej kontroli działań tych organów i ocenie legalności podjętych przez nie rozstrzygnięć, powinny zostać uchylone, a skarga uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., z uwagi na rażące naruszenie przez Wojewodę Mazowieckiego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 28 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 dekretu oraz art. 7 ust.1 i 2 dekretu, polegające na umorzeniu postępowania wskutek bezpodstawnego uznania, że skarżącym kasacyjnie nie przysługuje interes prawny do zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], pomimo że skarżących kasacyjnie wykazali, że są właścicielami budynku przy ul [...], który stanowi odrębną od gruntu nieruchomość; 7. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku WSA wykluczających się twierdzeń, a mianowicie wskazanie, iż w sprawie poza sporem jest, że poprzedniczka prawna skarżących kasacyjnie M.C. była właścicielką nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz że w terminie określonym w art. 7 dekretu złożyła ona wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, co oznacza, że budynek ten - do czasu rozpatrzenia tego wniosku - pozostaje (jako wyjątek) odrębnym od gruntu przedmiotem własności, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że nieruchomość przy ul. [...] w [...] składa się z gruntu i budynku, w związku z czym odrębna własność budynku nie może istnieć bez prawa do gruntu, podczas gdy uzasadnienie orzeczenia służy wyjaśnieniu powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i powinno być tak sporządzone, aby umożliwić stronom postępowania sądowoadministracyjnego oraz sądowi kasacyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu pierwszej instancji, tymczasem uzasadnienie wyroku WSA nie pozwala sądowi kasacyjnemu na dokonanie oceny przesłanek, na których WSA w Warszawie oparł swoje rozstrzygnięcie; 8. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, skutkujące bezpodstawnym uznaniem, jakoby skarżących kasacyjnie nie wykazali, że są właścicielami nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, na której realizację zezwolił Prezydent [...], co - zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - uprawniałoby ich do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy powinna prowadzić do wniosku, iż: - skarżących kasacyjnie udowodnili w toku postępowania administracyjnego, że są właścicielami nieruchomości spełniającej przesłanki stypizowane w art. 5 dekretu, tj. budynku przy ul. [...], stanowiącego nieruchomość odrębną od gruntu, na którym jest posadowiony; - decyzja Prezydenta [...] została wydana na rzecz Miasta [...] (ściśle Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...]), a więc właściciela nieruchomości gruntowej przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], niebędącego właścicielem odrębnej nieruchomości budynkowej znajdującej się na tym gruncie; - w decyzji Prezydenta [...] udzielono inwestorowi - Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w [...] pozwolenia na dokonanie prac budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza przy ul. [...] w [...]; - prace budowlane objęte decyzją Prezydenta [...] mają dotyczyć bezpośrednio budynku znajdującego się przy ul. [...], będącego przedmiotem współwłasności tylko i wyłącznie skarżących kasacyjnie; a zatem WSA w Warszawie, na podstawie analizy akt sprawy, powinien był uznać - odmiennie niż Wojewoda Mazowiecki i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - że nieruchomość budynkowa przy ul. [...], będąca przedmiotem współwłasności skarżących kasacyjnie, bezsprzecznie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego a w istocie stanowi ona nieruchomość, na której inwestycja ma być realizowana, w związku z czym skarżących kasacyjnie mają interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego do domagania się wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]; 9. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) poprzez niczym nieuzasadnione uznanie, że nie stanowi dowodu przysługującego skarżącym kasacyjnie tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej pismo Prezydenta [...], Biura Prawnego Urzędu [...] z dnia [...] lipca 2016 r. ([...]), w którym organ ten poświadczył, iż budynek frontowy przy ul. [...] spełnia warunki z art. 5 dekretu, zaś wniosek M.C. z dnia [...] sierpnia 1947 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. Nr [...], działka [...] został złożony w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu, a ponadto wskazał, iż w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa własności czasowej oraz w myśl art. 5 dekretu budynek frontowy pozostawał własnością dotychczasowej właścicielki – M.C. (poprzedniczki prawnej skarżących kasacyjnie), podczas gdy pismo to ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., w związku z czym stanowi ono dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, zwłaszcza że w sprawie nie przeprowadzono żadnego przeciwnego, a ponadto przedmiotowe pismo spełnia wymogi określone w § 133 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz.U. Nr 1411), z związku z czym mogłoby stanowić podstawę do założenia odrębnej księgi wieczystej dla budynku przy ul. [...], stanowiącego odrębną od gruntu nieruchomość. W oparciu o przytoczone zarzuty wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie poprzez uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. (znak [...]) oraz uchylenie w całości decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. (znak: [...]), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa przed sądami administracyjnymi, według norm przypisanych prawem. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację świadczącą, w ocenie skarżących kasacyjnie, o zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazując, że w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie dokonał rozlicznych naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynika sprawy. Podniesiono, że uchybienia te mają charakter dyskwalifikujący wyrok w świetle zasady praworządności oraz konstytucyjnej zasady ochrony własności, co sprawia, że zaskarżony wyrok nie może się ostać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii posiadania przez skarżących kasacyjnie interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza przy ul. [...] w [...]. Jako zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 § 1 k.c. w z art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 i art. 8 dekretu warszawskiego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący kasacyjnie nie mają interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewódzkie Sąd Administracyjny pomimo przyjęcia, że właścicielką budynku "pozostała" poprzedniczka prawna skarżących kasacyjnie, stwierdził, że nie posiadają oni interesu prawnego "w kwestionowaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r." Tymczasem przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego interes prawny przyznaje między innym właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są nie tylko części nieruchomości ziemskiej stanowiącej odrębny przedmiot własności (grunty), ale również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W myśl art. 1 dekretu warszawskiego wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przeszły z dniem wejścia w życie dekretu na własności gminy [...]. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Przepis zaś art. 7 ust. 2 dekretu stanowił, że "gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej". Zgodnie zaś z art. 5 dekretu budynki znajdujące się na gruntach przechodzących na własność gminy [...], pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Od chwili wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], budynki znajdujące się na nieruchomości stawały się przedmiotem odrębnej własności dotychczasowego właściciela. Dekret wprowadził bowiem czasowe odstępstwo od zasady superficies solo cedit. Status prawny utrwalał się w razie uwzględnienia wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 475/09). Natomiast w wypadku odmowy uwzględnienia wniosku, albo bezskutecznego upływu terminu do jego złożenia, budynek z powrotem stawał się częścią składową nieruchomości gruntowej, co następowało z mocy prawa (art. 5 i 8 dekretu). Zauważyć należy, że zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezspornym jest, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej złożony przez poprzedniczkę prawną skarżących kasacyjnie do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został rozpoznany. Skoro więc wniosek złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu nie został rozpoznany w dacie wydania zaskarżonej decyzji, to następcy prawni M.C. byli właścicielami nieruchomości budynkowej, której dotyczyła decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r., a co za tym idzie nie można twierdzić, że nie przysługuje im interes prawny we wszczęciu postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności tej decyzji. W konsekwencji powyższych rozważań jako usprawiedliwione należało uznać zarzutu dotyczące naruszenia art. 5 w zw. z art. 8 oraz art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 46 § 1 k.c. w zw. z art. XL ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Przepisy wprowadzające kodeks cywilny w zw. z art. 544 Kodeksu Napoleona w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 22 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu, że prawo własności budynku spełniającego przesłanki stypizowane w art. 5 dekretu i stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. ma jedynie charakter "niezrealizowanego roszczenia do nieruchomości". Rację ma bowiem skarżący kasacyjnie, że prawo własności budynku spełniającego warunki z art. 5 dekretu nie stanowi roszczenia tylko jest prawem rzeczowym, prawem podmiotowym o najszerszej treści. Podkreślić przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jako prawidłowe zaakceptowała w tym zakresie, posłużenie się przez organy administracji orzecznictwem sądów administracyjnych odnoszących się do innych rozwiązań prawnych, to jest kwestii braku przyznania interesu prawnego w postępowaniach dotyczących nieruchomości, w odniesieniu do których to nieruchomości podmiot te złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych, a więc tych, na mocy których strony lub ich poprzednicy prawni pozbawieni zostali prawa własności. Jako przedwczesny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego Organy administracji, a w ślad za nimi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oceniali bowiem kwestii legitymacji prawnej skarżący kasacyjnie pod kątem oceny czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, przyjmując, że nie skarżący kasacyjnie nie przysługuje prawo własności tej nieruchomości. Jako usprawiedliwiony należało uznać także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 u.k.w.h. w zw. z art. 5 dekretu w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 46 § 1 k.c. w zw. z § 134 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący kasacyjnie nie są właścicielami nieruchomości, co wynika z księgi wieczystej. Właścicielem nieruchomości zgodnie z księgą wieczystą jest Miasto [...]. Skarżący kasacyjnie nie przedłożyli zaś prawomocnego wyroku o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawny. Sąd I instancji podzielił więc stanowisko organów, że w sprawie ma zastosowanie domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych, o którym mowa w art. 3 u.k.w.h. Podkreślić jednak należy, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem domniemanie to dotyczy praw jawnych wpisanych do księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie obejmuje zaś opisu stanu faktycznego zawartego w dziale I księgi wieczystej. Dział I księgi wieczystej służy do oznaczenia nieruchomości, a zatem do ujawnienia danych faktycznych identyfikujących nieruchomość zgodnie z dokumentami urzędowymi, a nie do ujawnienia praw do niej przysługujących. Danymi zawartymi w tym dziale są także informacje dotyczące budynków posadowionych na tej nieruchomości. Z tego względu wpisy w dziale I-O księgi wieczystej nie są objęte ani domniemaniem prawdziwości wpisów w księdze wieczystej (art. 3 u.k.w.h.), ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h.). Wpis w dziale I nie odzwierciedla bowiem stanu prawnego nieruchomości, a jedynie jej faktyczny opis wynikający z dokumentów urzędowych będących podstawą wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2019 r., IV CZ 9/19). Co istotne Sąd I instancji pominął okoliczność, że księga wieczysta została urządzona dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i dotyczy ona nieruchomości gruntowej. W odniesieniu do tego rodzaju nieruchomości nie ma żadnych wątpliwości, że wpis zawarty w dziale II tej księgi dotyczący prawa własności wpisanego na rzecz Miasta [...] nie jest kwestionowany i objęty jest domniemaniem z art. 3 u.k.w.h. Przypomnieć jednak należy, że dekret wprowadził czasowe odstępstwo od zasady superficies solo cedit w przypadku złożenia wniosku w oparciu o art. 7 ust. 1 dekretu. W sytuacji złożenia takiego wniosku, do czasu jego rozpoznania, zgodnie z przepisami dekretu (art. 1, 5. i 8) budynki znajdujące się na nieruchomości stawały się przedmiotem odrębnej własności dotychczasowego właściciela. W myśl więc art. 46 § 1 k.c. budynek ten stanowi odrębną, niezwiązaną z gruntem nieruchomość. Dla nieruchomości tej nie jest prowadzona księga wieczysta. Przedstawione powyżej rozważania wskazują na zasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. Naruszenie przez organ powołanych w powyższych rozważania przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji odmowa przyznania skarżącym kasacyjnie interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., skutkować powinno uznaniem zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem, a w konsekwencji jej uchyleniem, a nie jak to uczynił Sąd I instancji oddaleniem skargi. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie można bowiem zarzucić sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji dokonał bowiem niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, co w jego ocenie stanowiło podstawę do oddalenia skargi. Należy podkreślić, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Nie można także skutecznie zarzucić zaskarżonemu wyrokowi naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., jak również naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 k.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże na jej podstawie wyciągnął wnioski odmienne od zawartych w skardze kasacyjnej. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z pisma Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nie wynika wprost, że skarżący kasacyjnie są właścicielami nieruchomości budynkowej położonej w [...] przy ul. [...]. W piśmie tym zawarto jednak informacje, które przy prawidłowej wykładni przepisów dekretu warszawskiego powinny prowadzić do wniosku, że skarżącym kasacyjnie przysługuje czasowe prawo do nieruchomości, to jest budynków trwale związanych z gruntem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji ustali, czy wniosek poprzedniczki prawnej skarżących kasacyjnie M.C. złożony w oparciu o art. 7 ust. 1 dekretu został rozpoznany, gdyż okoliczność ta będzie miał kluczowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego tych podmiotów w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Jeśli bowiem wniosek ten nie został rozpoznany lub w wyniku rozpoznania przyznano skarżącym kasacyjnie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], to skarżący będą odpowiednio w pierwszym przypadku właścicielami budynku, a w drugi właścicielami budynku i użytkownikami wieczystymi gruntu, a więc mogą mieć interes prawny w postępowaniu nieważnościowym. W przypadku zaś rozpoznania wniosku negatywnie (nie przyznania prawa użytkowania wieczystego) skarżącym kasacyjnie nie będzie przysługiwał status strony w tym postępowaniu. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] marca 2019 r. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a.