II GZ 130/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. i J. P. – wspólników spółki cywilnej A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Po 804/19 odrzucające skargę M. P. i J. P. – wspólników spółki cywilnej A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Po 804/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 49 § 1, art. 28 § 1, art. 29 oraz na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę M. P. i J. P. – wspólników spółki cywilnej A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Sąd I instancji podniósł, że strona skarżąca została zobowiązana do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, podanie numeru PESEL wspólników oraz do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały przesłane na wskazany w skardze adres. Korespondencja zwierająca przesyłki została zwrócona do nadawcy z uwagi na brak jej podjęcia pomimo dwukrotnego awizowania. W związku z powyższym przesyłki kierowane do strony skarżącej zostały pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 5 grudnia 2019 r. Sąd I instancji podniósł następnie, że wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nie zostały wykonane. Strona skarżąca nie uiściła także wpisu od skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnieśli, że nie otrzymali żadnego pisma wzywającego ich do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). Ponadto skarga – będąc pierwszym pismem w sprawie – powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej skargę, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b w zw. art. 57 § 1 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi art. 73 § 4 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy kopert (k. 29 oraz k. 33 akt sądowych), zawierających wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, podanie numeru PESEL wspólników oraz do uiszczenia wpisu, podjęto próbę doręczenia wezwań skarżącym na adres ul. [...] K. (podawany przez skarżących w skardze oraz na kopercie, w której nadano skargę) w dniu 21 listopada 2019 r., jednak przesyłki nie zostały doręczone, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłki były powtórnie awizowane w dniu 29 listopada 2019 r., a następnie zwrócone do nadawcy w dniu 9 grudnia 2019 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopertach zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia im zawiadomienia o przesyłkach zawierających wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie skarżących w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Brak jest zatem podstaw, aby w rozpoznawanej sprawie uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w związku z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 5 grudnia 2019 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (21 listopada 2019 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg 5 grudnia 2019 r. i bezskutecznie upłynął 12 grudnia 2019 r. Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi, której braków formalnych i fiskalnych strona nie uzupełniła w terminie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.