II SA/Po 638/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Dyrektora [...] Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], odmówił D. C. udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca zwrócił się o podanie ilości korespondencji urzędowej, którą Areszt Śledczy w [...] wysłał w marcu 2017 roku w imieniu osób osadzonych oraz ilości korespondencji urzędowej, którą Areszt Śledczy w [...] w marcu 2017 roku wysłał we własnych sprawach. Ponadto, skarżący zwrócił się o udzielnie informacji, na jakiej podstawie zostały ustalone informacje, o które wnioskuje. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, gdyż spośród ogółu korespondencji odnotowywanej w dziennikach korespondencji należy wybrać korespondencję urzędową wychodzącą w imieniu osadzonych oraz wysyłaną w sprawach jednostki penitencjarnej. Wymaga to przeanalizowania każdej zapisanej we wnioskowanym okresie w dziennikach korespondencji pozycji i odpowiedniego jej zakwalifikowania, wytworzenia nowych zestawień i dokonania obliczeń. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że przygotowanie tak obszernej informacji wymagałoby od pracowników organu znacznego nakładu pracy oraz podjęcia dodatkowego działania intelektualnego. W związku z powyższym pismem z dnia [...] marca 2019 r. wezwano skarżącego do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za przygotowaniem i udzieleniem żądanej informacji. W odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżący stwierdził, że w jego ocenie żądana informacja publiczna stanowi informację prostą. Organ wskazał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, zatem w myśl przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, uzyskanie jej możliwe jest w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny, a takiego interesu skarżący nie wykazał. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2019 r. wniósł odwołanie od wyżej opisanej decyzji organu I instancji, zarzucając organowi jej wydanie z naruszeniem prawa. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] (znak [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem sądów administracyjnych, suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona, jeżeli powstały w wyniku wskazanych w decyzji działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem organu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W chwili złożenia wniosku, informacja w kształcie objętym wnioskiem nie istniała - warunkiem jej wytworzenia byłoby więc przeprowadzenie dodatkowych czynności organizacyjnych i analitycznych w oparciu o posiadane informacje proste, co wymagałoby poniesienia pewnych kosztów czasowych i osobowych - wiązałoby się bowiem z koniecznością zaangażowania personelu więziennego, odbijając się tym samym negatywnie na tok realizacji zadań danej komórki organizacyjnej. Podkreślono, że przygotowanie wnioskowanej informacji wiązałoby się z koniecznością przygotowania nowej informacji, poprzedzonej przeanalizowaniem istniejącej dokumentacji i wymagałoby od administracji jednostki znacznego nakładu pracy. Powyższy ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i czysto technicznym, wymagający zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, świadczy o przetworzonym charakterze żądanej informacji. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, ocena charakteru wnioskowanej informacji dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa i zgodna z prawem. Skarżący nie wykazał, że mógłby z uzyskanej informacji uczynić użytek dla dobra publicznego i to w sposób, jaki nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji. Przeprowadzona przez organ II instancji ocena również nie doprowadziła do wniosku, że odwołujący ma indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania żądanej informacji do działań dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych. D. C. pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podnosząc, że wnioskowana informacja jest informacją prostą, do ustalenia na podstawie rejestrów, które Areszt Śledczy posiada i prowadzi. Ustanowiony w ramach przyznanemu skarżącemu prawa pomocy pełnomocnik z urzędu w uzupełnieniu skargi (pismo z dnia [...] stycznia 2020 r.) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania każdej konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji. Uwzględniając zakres żądanych przez skarżącego informacji oraz potencjalny wkład organu administracji w ich przygotowanie, nie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. W tym zakresie podniesiono, że o informacji publicznej przetworzonej można mówić w sytuacji, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W niniejszej sprawie, informacje, których udostępnienia dochodzi skarżący, znajdują się w dyspozycji organu - chodzi o proste wskazanie ilości korespondencji. Przekazanie tych informacji wymaga jedynie odpowiedniej ich odczytu z posiadanych przez organ zestawień - książek nadawczych lub podobnych. Przy czym z doświadczenia życiowego wynika, że tego rodzaju książki nadawcze lub podobne posiadają wskazania ilościowe - kolejne pozycje opatrywane są kolejnymi liczbami porządkowymi. Dokonanie zaś prostego odczytu ilościowego w zależności od adresata korespondencji, nie może być kwalifikowane jako przetworzenie informacji, gdyż nie wymaga dokonania szczególnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych czy ekspertyz. Nie ma miejsca tutaj powstanie jakościowo istotnej, nowej informacji, a proste czynności co do zasady techniczne, nie wymagające szczególnego zaangażowania intelektualnego, nie mogą być kwalifikowane jako takie, które decydują o uznaniu danej informacji za informację publiczną przetworzoną. W skrajnej sytuacji bowiem, udzielenie każdej informacji trzeba by uznać za udzielenie informacji publicznej przetworzonej, gdyż zawsze będzie wymagać to pewnego zaangażowania organu. Taka jednak interpretacja byłaby niezgodna z celem ustawy. Po drugie, w kontekście poglądów dotyczących zakresu zaangażowania organu (jego środków czasowych i ludzkich) jako kryterium kwalifikacji danej informacji jako informacji przetworzonej, podkreślono, że skarżący żąda wyłącznie udzielenia informacji z okresu jednego miesiąca, które można uzyskać w toku prostego odczytu z posiadanych przez organ dokumentów/zbiorów danych - książek nadawczych. Nie sposób przyjąć, że można w niniejszym przypadku mówić o szczególnym zaangażowaniu czasowym, czy organizacyjnym organu, celem udzielenia informacji. Kończąc podniesiono, że nawet gdyby przyjąć, iż w tym przypadku mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, organy obu instancji w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Poza ww. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawa nie zawiera żadnych szczegółowych wymagań do spełnienia przez podmiot wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej. Co więcej, art. 2 ust. 2 ustawy wyraźnie stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej, w przypadku wydania decyzji odmownej.W niniejszej sprawie wnioskodawca wprawdzie został wezwany do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, zgodnie z obowiązkiem organu, niemniej jednak zaskarżona decyzja poza stwierdzeniem powyższego faktu oraz konstatacją, że organ odwoławczy nie zidentyfikował ww. interesu, nie zawiera żadnej pogłębionej analizy prawnej lub faktycznej w tym zakresie, czym naruszono przepisy postępowania: art. 6, art. 7, art. 107 §1 pkt 6 k.p.a. i art. 107 §3 k.p.a. Na poparcie przedstawionych zarzutów pełnomocnik przywołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych, w tym orzecznictwo powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na złożoną skargę, pismem z dnia [...] lipca 2019 r., organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2020 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowiska. Pełnomocnik organu dodatkowo wyjaśniła, że w Areszcie Śledczym w [...] osadzonych jest około 300 osób oraz, że jest to duża jednostka, stąd ilość korespondencji wychodzącej jest znaczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o odmowie udzielenia D. C. informacji publicznej w zakresie podania ilości korespondencji wysyłanej przez wskazaną jednostkę penitencjarną w miesiącu marcu 2017 roku, z podziałem na ilość korespondencji pochodzącej od osadzonych oraz ilość korespondencji urzędowej tej jednostki. Zarazem skarżący zażądał podania na jakiej podstawie ustalono wskazane informacje. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., aktualnie tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429), dalej w skrócie "u.d.i.p.". Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: (1) organy władzy publicznej; (2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżący był zgodnie z art. 2 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Dyrektor Aresztu Śledczego w [...], jako organ Służby Więziennej na mocy art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1542 z późn. zm.), w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Poza sporem pozostaje również, że informacje, o których udostępnienie skarżący wystąpił, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznych. Prawo do informacji publicznej, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obejmuje bowiem uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy), a więc bezspornie również informacja o funkcjonowaniu zakładu karnego, w tym o ilości korespondencji wychodzącej z tej jednostki. Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy organy rozpatrujące wniosek skarżącego prawidłowo zakwalifikowały informacje, o których udostępnienie wystąpił, jako informacje przetworzone, a w dalszej kolejności, czy organ mógł odmówić ich udostępnienia z powodu nie wykazania przez skarżącego, że udzielenie tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W kontekście powyższego wskazać należy, że stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazano natomiast, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższego wynika, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter - co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Informacją prostą jest bowiem informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13 - wszystkie wskazane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest więc założeniem, że materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie indywidualnym interesom wnioskodawcy, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 126115). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 2 ust. 2 u.d.i.p. i art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem organ I instancji wykazał w sposób wystarczający powody, dla których uznał, że żądana przez stronę skarżącą informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, proces powstawania informacji publicznej skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W istocie zatem przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt: I OSK 1920/18, LEX nr 2665079). W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organy w sposób prawidłowy uznały, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Ustalenie to znalazło także odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie organ wskazał, że w chwili złożenia wniosku informacja w kształcie objętym wnioskiem nie istniała - warunkiem jej wytworzenia byłoby więc przeprowadzenie dodatkowych czynności organizacyjnych i analitycznych w oparciu o posiadane informacje proste, co wymagałoby poniesienia pewnych kosztów czasowych i osobowych - wiązałoby się bowiem z koniecznością zaangażowania personelu więziennego odbijając się tym samym negatywnie na toku realizacji zadań danej komórki organizacyjnej. Zdaniem organu II instancji, udostępnienie skarżącemu informacji o ilości sztuk korespondencji urzędowej, którą Areszt Śledczy w [...] wysłał w marcu 2017 r. w imieniu osadzonych oraz ilości sztuk korespondencji urzędowej, którą Areszt Śledczy w [...] wysłał w tym samym okresie we własnych sprawach, a ponadto podanie podstawy, na jakiej zostały ustalone informacje stanowiące odpowiedzi na pytania, wiązałoby się z koniecznością przygotowania nowej informacji poprzedzonej przeanalizowaniem istniejącej dokumentacji wymagałoby od administracji jednostki znacznego nakładu pracy. Powyższy ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i czysto technicznym, wymagający zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, świadczy o przetworzonym charakterze żądanej informacji. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie podkreśla się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej, wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...]; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 202/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu, wniosek skarżącego o informację o ilości korespondencji wysyłanej przez jednostkę z podziałem na jej kategorie, dotyczył informacji przetworzonej. Są to bowiem informacje publiczne opracowane przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, a więc jest to informacja, która musiałaby zostać przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Należy mieć na uwadze, że Areszt Śledczy w [...] jest dużą jednostka penitencjarną - osadzonych jest w nim jednorazowo ok. 300 osób, co niewątpliwie generuje znaczne ilości korespondencji wychodzącej z tej jednostki – tak urzędowej jak i przekazanej do wysyłki przez osadzonych. W sporządzonej przez organ notatce służbowej z dnia [...] marca 2019 r. wskazano bowiem, że "sekretariat tutejszej jednostki nie posiada gotowego zbioru danych o których udostępnienie skarżący wnosi. Aby wytworzyć taką informację niezbędne jest przeanalizowanie każdej zapisanej w określonym okresie czasu w dzienniku korespondencji pozycji i odpowiednie jej zakwalifikowanie, wytworzenie nowych zestawień i dokonanie obliczeń". Już na tej podstawie należy przyjąć, iż żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Skarżący, mimo pouczenia go przez organ, w piśmie z dnia [...] marca 2019 r., że dla udostępnienia informacji przetworzonej wymagane jest, aby było to szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie podjął się wyjaśnienia podstaw swojego wniosku. Organ wskazał więc, że żądana informacja nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, a skarżący nie wykazał, że mógłby z uzyskanej informacji uczynić użytek dla dobra publicznego i to w sposób, jaki nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji. Należy więc wskazać, że dopiero zaistnienie przesłanki szczególnej istotności informacji publicznej przetworzonej dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia działań zmierzających do przygotowania przez podmiot zobowiązany informacji publicznej przetworzonej. Z treści przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wynika wprost obowiązek wykazania interesu publicznego przez osobę występującą o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, jednak konieczność istnienia takiego interesu publicznego o charakterze szczególnie istotnym jest niezbędna, aby zaistniały przesłanki do udostępnienia informacji przetworzonej. Bez wątpienia wnioskodawca wnosząc o informację, która ma charakter informacji przetworzonej, winien wykazać rzeczony interes. Wnioskodawca może nie być świadomy, że informacje, których żąda, mają charakter przetworzony, co modyfikuje zasady dostępu do nich, zatem niezbędnym jest, aby organ wystąpił do wnioskodawcy o wykazanie tego interesu. Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt: I OSK 658/16, LEX nr 2469867). W rozpoznawanej sprawie, organ w sposób prawidłowy pouczył skarżącego o tym, co powinien uczynić, aby uzyskać żądaną informację. Skarżący nie wykazał, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ograniczając się do stwierdzenia, że wnioskowana informacja jest informacją prostą. Organ natomiast, nie znajdując podstaw do uznania, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, odmówił jej udzielenia. Także w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, brak jest jakichkolwiek podstaw by przyjąć, że żądana informacja mogła wypełniać przesłanki jej udostępnienia z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego, wniesiona skarga podlega oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).