III OZ 17/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1128/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1128/19 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 5 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną P. M. od wyroku tego Sądu z 28 stycznia 2020 r. w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie w 2 egzemplarzach celem doręczenia odpisu oświadczenia stronie przeciwnej - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego w piśmie z 14 lipca 2020 r. oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Nie dołączył jednak odpisu tego pisma. Wskazując na art. 176 § 2 i art. 46, art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostało wykonane w pełni. W wezwaniu wyraźnie wskazano, że brak formalny skargi kasacyjnej powinien być uzupełniony poprzez nadesłanie pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w 2 egzemplarzach celem doręczenia odpisu oświadczenia stronie przeciwnej. Każda ze stron postępowania bowiem ma prawo wiedzieć, czy sprawa będzie rozpoznana wcześniej na posiedzeniu niejawnym, czy też okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy będzie dłuższy w związku z wnioskiem jednej ze stron o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, jako część skargi kasacyjnej, powinny, więc zostać doręczone wszystkim stronom postępowania. Sąd nie dysponując odpisem pisma z 14 lipca 2020 r. do doręczenia drugiej stronie postępowania, nie ma możliwości nadania dalszego biegu skardze kasacyjnej, a w tych okolicznościach sprawy Sąd na podstawie art 178 P.p.s.a. zobligowany był ją odrzucić. O zwrocie wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. M., wnosząc o jego zmianę względnie uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Skarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik spraw, tj. art. 178 oraz art. 176 § 2 P.p.s.a. oraz wniesiono o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że treść pouczenia w piśmie nie jest wyraźna i jest myląca dla strony, a przy tak wysokich wymaganiach formalnych postępowania treść pisma i pouczeń sądowych powinna być wyraźna i niebudząca najmniejszych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 193 P.p.s.a. "[j]eżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...)". Takim brakiem formalnym w świetle art. 176 § 2 P.p.s.a. jest brak wniosku o rozpoznanie wniesionej od wyroku sądu pierwszej instancji skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostawało ustalenie, że pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy albo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie w 2 egzemplarzach, skarżący działając przez swojego pełnomocnika nie wykonał powyższego wezwania w całości, bowiem nie nadesłał wymaganego drugiego odpisu tego oświadczenia. Już tylko to ustalenie czyniło kontrolowane postanowienie prawidłowym. Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego skargę kasacyjną wynika z treści art. 47 § 1 P.p.s.a., który nakłada na stronę składającą pismo procesowe obowiązek dołączenia do tego pisma odpowiedniej liczby załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. W uchwale z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Przyjąć należy, że powyższe stanowisko odnosi się również do skargi kasacyjnej oraz pisma procesowego uzupełniającego skargę kasacyjną tym bardziej, że jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, doręczenie tego oświadczenia wszystkim stronom postępowania ma bezpośredni wpływ na ich prawa i obowiązki w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nie można również podzielić argumentacji zażalenia o wprowadzającym w błąd sformułowaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejsze zażalenie wezwanie to było jasne i bezspornie wskazywało na konieczny do uzupełnienia zakres wniesionej skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.