II SA/Wa 1660/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do wykonywania służby w innym miejscu z zachowaniem prawa do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku oddala skargę Minister Sprawiedliwości (organ/MS) decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. C. (skarżąca) od decyzji personalnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (organ I instancji/Dyrektor Generalny SW) z dnia [...] października 2018 r., w przedmiocie przeniesienia z urzędu skarżącej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że Dyrektor Generalny SW decyzją personalną z dnia [...] października 2018 r., działając na podstawie art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 72 ust. 1 oraz art. 218 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1542, z późn. zm.; ustawa o SW) - z uwagi na ważny interes służby - przeniósł z urzędu, z dniem [...] listopada 2018 r., skarżącą [...] M. C., starszego wykładowcę Zakładu Szkolenia [...] Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...] do dalszego pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] na stanowisko starszego psychologa działu [...], z zachowaniem prawa do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego. Organ I instancji ustalił, że Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...] (Komendant COSSW w [...]), na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 6 ustawy o SW, jest uprawniony do ustalenia liczby stanowisk w podległej mu jednostce organizacyjnej SW a po dokonaniu analizy dotychczasowego stanu zatrudnienia, zdecydował o potrzebie przeprowadzenia procesu racjonalizacji zatrudnienia, tj. optymalizacji w w/w jednostce organizacyjnej. Powołany (zarządzeniem nr [...] z dnia [...] października 2017r.) zespół do spraw optymalizacji zatrudnienia w COSSW w [...] dokonał analizy procesu dydaktycznego, przeglądu wszystkich komórek organizacyjnych uczestniczących w procesie dydaktycznym, przeliczenia godzin oraz potrzeb kadrowych niezbędnych do zabezpieczenia statutowych działań COSSW w [...] i sporządzony został protokół, w którym ustalono, iż w zakładach szkoleniowych pełni służbę zbyt duża liczba funkcjonariuszy. Rekomendowano "uwolnienie" 6 etatów z ogólnej liczby 43 funkcjonariuszy pełniących służbę w zakładach szkoleniowych, co zostało szczegółowo opisane w decyzji. Mając na uwadze wnioski sformułowane przez Komisję, Komendant COSSW w [...] podjął decyzję o konieczności zoptymalizowania liczby etatów w zakładach szkoleniowych. Wskazał, że decyzja w zakresie wskazania konkretnych stanowisk do optymalizacji nie była powzięta przez Komendanta COSSW arbitralnie, ale została skonsultowana z kierownikami poszczególnych zakładów szkoleniowych. Podniósł, że w ramach dotychczasowej służby skarżąca nie pełniła nigdy na stałe służby w dziale [...] w jednostce podstawowej, jednak w jego ocenie dotychczasowe bogate doświadczenie zawodowe, umiejętności oraz szerokie kompetencje w zakresie oddziaływań psychologicznych będą w pełni wykorzystane w trakcie bezpośredniego kontaktu z osobami pozbawionymi wolności. Podniósł, że wzbogaci to dotychczasowe doświadczenie zawodowe skarżącej i zapewni wysoki poziom realizacji jej zadań jako psychologa w jednostce podstawowej Służby Więziennej. Dyrektor Generalny SW działając na podstawie art. 12 § 1 Kpa., mając na uwadze normę prawną wynikającą z treści art. 71 ustawy o SW, która obliguje organ do zbadania istnienia przesłanek, wyłączających możliwość przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia jej do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oraz zwrócił się do skarżącej z prośbą o wskazanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego pisma, okoliczności wyłączającej możliwość przeniesienia jej do innej jednostki wraz z dokumentacją potwierdzającą istnienie tej przesłanki. Organ I instancji uznał, że na dzień wydania decyzji, Komendant COSSW w [...], nie mógł zaproponować skarżącej stanowiska równorzędnego lub wyższego w kierowanej przez Niego jednostce organizacyjnej z uwagi na brak wakatów na stanowiskach wykładowców w podległych mu zakładach szkoleniowych, a istniejące wakaty dotyczyły wyłącznie stanowisk w dziale ochrony oraz etat na stanowisku w korpusie oficerów bowiem występujące wakaty są związane z zakresem zadań, które są niższe niż posiadane przez skarżącą kompetencje i kwalifikacje zawodowe. Podkreślił, że wykształcenie, wysokie specjalistyczne kwalifikacje, oraz zdobyte doświadczenie zawodowe w pionie [...] są bardzo pożądane w służbie i w ocenie organu utrata funkcjonariusza o tak wysokich kwalifikacjach zawodowych, byłaby ze znaczną szkodą dla interesu służby. Wskazał, że z powyższego powodu przekwalifikowanie skarżącej do realizacji zadań w innym pionie służby nie byłoby celowe i korzystne dla Służby Więziennej. Podniósł, że z uwagi na fakt, iż skarżąca nie wskazała jednej docelowej jednostki (spośród zaproponowanych dwunastu), do której mogłaby zostać przeniesiona do dalszego pełnienia służby, organ samodzielnie dokonał wyboru, w jego ocenie, najlepszego i optymalnego rozwiązania, tj. w Areszcie Śledczym w [...]. Zdaniem organu I instancji bogate doświadczenie i kompetencje zawodowe, a także fakt wielokrotnego delegowania skarżącej do pełnienia służby na stanowisku psychologa działu [...] będzie dodatkowym atutem pomocnym do pełnienia służby na stanowisku starszego psychologa w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności. Podniósł, że zajmowane przez skarżącą stanowisko starszego wykładowcy Zakładu Szkolenia [...] w COSSW w [...], zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie stanowisk służbowych oraz stopni funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 2011 r., poz. 544 ze zm.), nie zostało przewidziane w zakładach karnych oraz aresztach śledczych. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie musi mieć zastosowanie art. 85 ust. 2 pkt 4 ustawy o SW. Zgodnie z tą regulacją funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego. W związku z powyższym, wskazał, że przeniósł skarżącą na stanowisko starszego psychologa działu [...] i zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o SW, funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższego uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego. Z tych też względów wskazał, że skarżąca zachowała prawo do dotychczas pobieranego uposażenia zasadniczego na stanowisku starszego wykładowcy do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego. Skarżąca wnosiła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Generalnego SW z dnia [...] października 2018 r. oraz umorzenie postępowania a nadto wniosła o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów na okoliczność wydania decyzji przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz braku ważnych potrzeb służby przemawiających za jej przeniesieniem. Minister Sprawiedliwości wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące przeniesienia skarżącej do dalszego pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] na stanowisko starszego psychologa działu [...]. Skargę na powyższą decyzję organu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA w Warszawie) skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: a) w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 w zw. art. z 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257; Kpa.) poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; b) art. 11 Kpa. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, tj. wystarczające wyjaśnienie przesłanek: "ważnego interesu służby", c) art. 69 ust. 1 ustawy o SW poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że za przeniesieniem skarżącej na niższe stanowisko służbowe przemawiały ważne potrzeby służby. d) art. 85 ust. 2 ustawy o SW, polegające na przeniesieniu skarżącej na niższe stanowisko służbowe pomimo braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w przepisie. Zdaniem skarżącej decyzja jest wadliwa. Wskazała, że pełniła dotychczas służbę na stanowisku starszego wykładowcy Zakładu Szkolenia [...] Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2018 r. została zdegradowana na stanowisko starszego psychologa działu [...]. Podniosła, że jest jedynym [...] spośród całej kadry COSSW, która to specjalizacja jest rzadka w całej służbie więziennej. Jej kompetencje są niezbędne do realizacji szkoleń specjalistycznych dla psychologów [...] z tego zakresu a treści tych nie mogą zrealizować psycholodzy bez stosownych uprawnień, co skutkuje koniecznością doraźnego delegowania [...] ze służby nie będących wykładowcami. Oprócz doświadczenia służbowego, posiada również unikatowe wśród wykładowców doświadczenie w pracy biegłego sądowego psychologa - [...], co przez lata przekładało się na prowadzone przez nią szkolenia. Wskazała, że będąc starszym wykładowcą w COSSW w [...], służyła wiedzą i doświadczeniem słuchaczom z całej Polski, od szeregowego funkcjonariusza po ścisłe kierownictwo służby. Kompetencje i doświadczenie budowane przez lata będą zmarnowane w jednostce podstawowej bowiem szkoliła w COSSW na poziomie kierowniczym i świadczyła swoją wiedzą i doświadczeniem kadrze specjalistów. Opinie służbowe o niej są wyróżniające. Skarżąca zwróciła uwagę na faktyczną degradacja poprzez przeniesienie jej do pełnienia służby w jednostce podstawowej, co związane jest z niższą grupą zaszeregowania, blokuje ją w otrzymywaniu podwyżek od uposażenia zasadniczego oraz innych, które mogłaby otrzymywać, gdyby pozostała na swoim stanowisku lub awansowała, na co pozwalają jej doświadczenie i kompetencje. Powoduje to więc także stratę finansową (mimo zachowania uposażenia) ze względu na niższą grupę zaszeregowania, co skutkuje stratą finansową rozłożoną w czasie. Jej zdaniem powołany zespół ds. optymalizacji zatrudnienia w COSSW w [...], nie działał transparentnie z uwagi na brak dokumentacji świadczącej o tym. Przyjęte przez zespół ds. optymalizacji zatrudnienia założenia 100 godzin pracy na wykładowcę, nie tylko nie wynikały z żadnej metodyki, ale nie wskazano dokładnie źródła takiego parametru, ani nie wykonano niezbędnych pomiarów i analiz, co jest wyrazem braku rzetelności i obowiązku dochodzenia do prawdy obiektywnej. Wielu wykładowców w COSSW po procedurze optymalizacji, nie osiąga założonego parametru pracy, na co dowodem są wykazy godzin dydaktycznych, a mimo to do przeniesienia na tych założeniach wskazano skarżącą. Jej zdaniem wybrano niemerytoryczne kryteria, o których dowiedziała się dopiero z zeznań z-cy komendanta COSSW w [...]. M.a G. - przewodniczącego zespołu ds. optymalizacji zatrudnienia oraz [...]. M. K. - członka zespołu, podczas sprawy w Sądzie Pracy w dniu [...] i [...].10.2018 r. i po wydaniu decyzji personalnej o przeniesieniu, po 5 miesiącach od pierwszej pisemnej prośby o ich podanie. Jest to rażące naruszenie art. 10 §1 i 11 Kpa. [...] M. C. nie została poinformowana o kryteriach, których nie spełnia, więc nie mogła odnieść się do nich i przedstawić dowodów na etapie postępowania np. o kierunkowym wykształceniu, kwalifikacjach, uprawnieniach, stażu w jednostce [...] itp. Nadto w skardze szczegółowo uzasadniła zarzuty. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji MS oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Generalnego SW i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie przeniesienia z urzędu skarżącej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o SW, SW jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Celem istnienia i działania tej formacji służącej społeczeństwu jest zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. SW jako umundurowana i uzbrojona formacja, musi być zorganizowana w sposób hierarchiczny i w oparciu o ścisłą podległość służbową, z czym wiąże się możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym SW przez jej organy. Istotą służb mundurowych takich jak SW jest karność i dyspozycyjność ich funkcjonariuszy, pozwalające na realizację celów służby. Skoro SW ma charakter zorganizowany i hierarchiczny, to jej organy muszą mieć możliwość prowadzenia samodzielnej, efektywnej polityki kadrowej, służącej jak najpełniejszej realizacji zadań Służby wskazanych w art. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej. W ocenie Sądu należy podzielić dominujące w orzecznictwie stanowisko, że znaczny zakres podległości służbowej sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, co jest typowe dla stosunku pracy (dotyczy to także innych służb mundurowych - tak m.in. /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11, LEX nr 1149164). Podległość służbowa jest cechą szczególną, charakterystyczną dla stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach. Znaczny zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, co jest typowe dla stosunku pracy. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Podjęcie służby w formacjach mundurowych, w tym w SW, jest dobrowolne. W tej sytuacji, każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie, przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza. Taki stosunek służbowy ma charakter stosunku administracyjnoprawnego co oznacza, że organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Każdy kto podejmuje decyzję o wstąpieniu do służby musi liczyć się z koniecznością dyspozycyjności i podporządkowania, co może wiązać się z możliwością jednostronnej zmiany warunków służby funkcjonariusza. Niewątpliwie, przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą - jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny - do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji Dyrektora Generalnego SW stanowił art. 85 ust. 2 pkt 4 ustawy o SW, zgodnie z którym funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego. Stosownie natomiast do art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o SW funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby, a uprawniony do przeniesienia funkcjonariusza i określenia jego stanowiska służbowego na obszarze kraju, jest Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Zgodnie z przepisem art. 69 ust. 1 ustawy o SW, funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Przepis art. 69 ust. 2 ustawy o SW stanowi, że do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwymi są: Dyrektor Generalny - na obszarze kraju oraz dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że właściwy dyrektor okręgowy jest zatem uprawniony - na podstawie art. 69 ust. 1 i 2 cyt. ustawy - do przeniesienia z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznaczają "ważne potrzeby służby". Należy zauważyć, że pomimo tego, iż pojęcie "ważnych potrzeb służby" nie zostało w ustawie o Służbie Więziennej bliżej określone, to w praktyce słusznie przyjmuje się, że przesłanka "ważnych interesów służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Choć jak wskazano wyżej prawodawca w ustawie o SW nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważne interesy służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "może być" oznacza zatem, że przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu administracji w sprawie o przeniesienie funkcjonariusza na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej jest wykazanie, że za owym przeniesieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym przeniesienie skarżącej do pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] na stanowisku starszego psychologa działu [...]o, z zachowaniem prawa do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego, nastąpiło z uwzględnieniem ważnego interesu (potrzeb) służby. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności przeniesienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on zostać przeniesiony do innej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 4 ustawy o SW funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w razie likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego. Tak więc aby takie przeniesienie było możliwe to muszą kumulatywnie zostać spełnione dwie przesłanki, tj.: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wykazano powody przemawiające za przeniesieniem funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] na stanowisko starszego psychologa działu [...], z zachowaniem prawa do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego, nastąpiło to z uwzględnieniem ważnego interesu służby. Zdaniem Sądu, bezspornym jest, że Komendant COSSW w [...], w którym skarżąca pełniła służbę na stanowisku starszego wykładowcy Zakładu Szkolenia [...] Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...], był uprawniony - zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej - do ustalenia liczby stanowisk w podległej mu jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. Był on zobowiązany do dostosowania zasobów kadrowych do potrzeb optymalnego funkcjonowania zakładów szkoleniowych w COSSW w [...]. Na podstawie opinii zespołu do spraw optymalizacji zatrudnienia w COSSW wydał zarządzenie Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie ustalenia liczby stanowisk w zakładach szkoleniowych w COSSW, w którym - w związku z reorganizacją połączoną ze zmniejszeniem liczby stanowisk i obsady etatowej funkcjonariuszy w COSSW - ustalił liczbę stanowisk w zakładach szkoleniowych na 37 miejsc. Przedmiotowe zarządzenie weszło w życie z dniem [...] lipca 2018 r. Z powyższego wynikła decyzja m.in. o likwidacji zajmowanego przez skarżącą stanowiska starszego wykładowcy Zakładu Szkolenia [...] COSSW w [...]. Z korespondencji znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że nie było możliwe zaproponowanie skarżącej innego stanowiska w ramach COSSW a także przekwalifikowanie do służby w innym pionie służby, które nie byłoby celowe (z uwagi na koszty szkolenia) i nie byłoby korzystne dla Służby Więziennej. Dyrektor Generalny SW zasadnie w oparciu o materiały przesłane przez dyrektorów okręgowych oraz komendantów ośrodków Służby Więziennej dokonał gradacji potrzeb szkoleniowych zgłoszonych przez kierowników jednostek organizacyjnych Służby Więziennej wskazując jednostki organizacyjne, do których skarżąca będzie mogła zostać przeniesiona. Organy zasadnie uznały, że dotychczasowe bogate doświadczenie zawodowe skarżącej, jej umiejętności oraz szerokie kompetencje w zakresie oddziaływań psychologicznych będą w pełni wykorzystane w trakcie bezpośredniego kontaktu z osobami pozbawionymi wolności, a nadto organ I instancji wskazał na przesłanki jakimi kierował się podejmując decyzję o przeniesieniu skarżącej do dalszego pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] na stanowisko starszego psychologa działu [...]. Zdaniem Sądu, treść rozstrzygnięcia pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o SW, a wydanie ww. decyzji było podyktowane zaistniałymi okolicznościami faktycznymi. Jak bowiem wynika z uzasadnienia ww. decyzji, przeniesienie skarżącej na niższe stanowisko służbowe wynikało ze zmian związanych z reorganizacją połączoną ze zmniejszeniem liczby stanowisk i obsady etatowej funkcjonariuszy w COSSW. W wyniku ww. zmian organizacyjnych nastąpiło zmniejszenie etatowe COSSW. Przeniesienie skarżącej do dalszego pełnienia służby w Areszcie Śledczym na wskazanym wyżej stanowisku stanowiło jeden z elementów optymalizacji zatrudnienia w COSSW, co wprost wynika z uzasadnienia kwestionowanej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu tym wskazano jednocześnie, że brak było możliwości mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżące zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. organ I instancji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Dyrektor Generalny Służby Więziennej przy wydawaniu decyzji ustalił stan faktyczny oraz dokonał oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogły mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Sąd nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77, art. 78 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 Kpa. Należy zauważyć, że organy wybrały prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia ważąc proporcje pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony oraz mając na uwadze istotę służby funkcjonariusza SW. Uzasadnienie decyzji organów zawiera ocenę stanu faktycznego i obszerne wskazanie przyczyn przeniesienia skarżącej w świetle realizowanej w SW polityki kadrowej. Przed przeniesieniem, organ I instancji dokonał szczegółowego rozeznania potrzeb kadrowych jednostek organizacyjnych, występując do dyrektorów okręgowych Służby Więziennej, Komendantów Ośrodków Szkolenia Służby Więziennej w [...] oraz Ośrodka Doskonalenia Kadr Służby Więziennej w [...], o dokonanie analizy możliwości dalszego pełnienia służby przez funkcjonariuszy COSSW w [...] w podległych im jednostkach organizacyjnych SW. Odnośnie do zasygnalizowanych w odwołaniu kwestii dotyczących zabiegów dyskryminacji i mobbingu organ prawidłowo stwierdził, że skarżąca złożyła pozew do Sądu Rejonowego i Okręgowego w [...] o naruszenie jej dóbr osobistych i to ten sąd rozstrzygnie zasadność podnoszonych zarzutów.  Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.