II OSK 734/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 873/17 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 873/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO) z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], którą to decyzją SKO uchyliło własną decyzję z [...] lipca 2017 r., nr [...] oraz w to miejsce orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K z [...] stycznia 2010 r., nr [...], ustalającej na rzecz T. K. i B. K. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego na działce nr [...], położonej w S. przy ul. [...] i ul. [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. J., zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w aspekcie art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało; 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w aspecie art. 54 pkt 2a u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od SKO niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 zł, obejmujących: wynagrodzenie pełnomocnika – 240 zł, koszty sądowe (wpis od skargi kasacyjnej) – 100 zł oraz opłatę kancelaryjną – 100 zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. K. i B. K. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu [...] sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez WSA przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że nie mógł zostać uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stosownie do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in., gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że organy administracji, a za nim WSA wadliwie ustaliły stan faktyczny, w szczególności błędnie uznały, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym przez organ pierwszej instancji, występują budynki o podobnych gabarytach i funkcji co planowany. W ocenie skarżącego o żadnym podobieństwie i kontynuacji zabudowy zastanej nie może być mowy i to zarówno co do paramentów jak i funkcji, albowiem z występującą w obszarze analizowanym zabudową zagrodową, planowana budowa nie miała nic wspólnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie na działkach położonych w obszarze analizowanym brak jest budynków gospodarczo-garażowych, które pełniłyby funkcję magazynu maszyn rolniczych, suszarni i chłodni. Na działkach tych występuje zabudowa zagrodowa, a budynki, które być może organ ma na myśli, są budynkami inwentarskimi, ewentualnie inwentarsko-gospodarskimi. O żadnym jednak zawodowym wykonywaniu prac warsztatowych czy usługowych na działkach sąsiednich nie może być mowy. Uznając powyższe argumenty za nieuzasadnione w pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydana została w następstwie uchylenia wcześniejszej jego decyzji z [...] sierpnia 2016 r., wyrokiem WSA z 15 lutego 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 744/16. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wyroku z 15 lutego 2017 r. Sąd I instancji w sposób jednoznaczny stwierdził, że "o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy można by mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej (patrz ponownie wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 600/09, niepubl), albo gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić". Jednocześnie WSA w wytycznych dla organu wskazał, że jego rolą będzie uzupełnienie materiału dowodowego aby można było stwierdzić z całą stanowczością, że parametry zabudowy w części obejmującej tak duży, bo o dwóch kondygnacjach budynek gospodarczo-garażowy (z przeznaczeniem na magazyn maszyn rolniczych, suszarnię, chłodnię), nie jest sprzeczny z zasadą dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że na działce inwestorów nr [...] (obecnie nr [...]) przewidziano możliwość zrealizowania budynku gospodarczo-garażowego o maksymalnej wysokości 9 m. W obszarze analizowanym występuje - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - zabudowa gospodarczo-garażowa. Zabudowa ta występuje na działkach [...],[...],[...],[...] i [...]. Jednocześnie obiekty na działce [...] i [...] wykazują duże podobieństwo, gdy chodzi o parametry wysokości, tj. 9m. Oczywiście nie są to obiekty - tak jak planowany - dwukondygnacyjne lecz jednokondygnacyjne z poddaszem, jednak - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nowe obiekty nie muszą być identyczne pod względem ilości kondygnacji z dotychczas istniejącymi aby można było uznać, że planowana zabudowa nie jest oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić. Nie są to także obiekty których funkcja i przeznaczenie są identyczne z przeznaczeniem planowanego budynku. Obiekty te - co wynika także z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy - są budynkami inwentarskimi czy inwentarsko-gospodarczymi. Przypomnieć jednak należy, że inwestorzy zaplanowali realizację budynku przeznaczonego pod magazyn, suszarnie, chłodnie, zatem obiekt ten - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - wpisuje się w występujący na tym obszarze charakter zabudowy zagrodowej, co powoduje, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada zachowania ładu przestrzennego, jest zachowana. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie podniósł, że decyzja Burmistrza K. o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2010 r., nr [...], nie określa, a powinna określać, linie rozgraniczające teren inwestycji oraz określać szerokość elewacji frontowej. Zdaniem skarżącego WSA nie dostrzegł tych braków i nie dokonał oceny, czy braki te stanowią rażące naruszenie prawa. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że WSA w wyroku z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Po 744/16 przesądził te kwestie w sposób jednoznaczny, wskazując, że nie podziela zarzutów skargi jakoby naruszenie wskazanych jednostek redakcyjnych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), mogło być uznane za rażące naruszenie prawa, uznając że uzasadnienie decyzji SKO w tej części jest prawidłowe i w sposób wyczerpujący wyjaśnia powyższą kwestię. Wobec powyższego, a także niewykazania wpływu ewentualnych naruszeń na wynik postępowania, zarzuty naruszeń przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie okazał się także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, musi bowiem skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Za jego pomocą nie można nadto skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem przedstawiono w nim stan sprawy, podniesione w skardze zarzuty oraz wyjaśniono podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, w tym odwołano się do związania oceną prawną zawartą w wyroku WSA z 15 lutego 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 744/16. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.