III SA/Gd 626/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 sierpnia 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Polskiemu Związkowi Działkowców Stowarzyszeniu Ogrodowemu w W. Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. [...] w L. opłatę zmienną w wysokości 821 zł za pobór wód powierzchniowych. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Informacją z dnia 15 lipca 2019 r. (nr [...]) Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 - dalej zwanej również: "ustawą" lub "u.p.w."), w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Starostę decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. ([...]) - ustalił Polskiemu Związkowi Działkowców Stowarzyszeniu Ogrodowemu w W. Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. [...] w L. (zwanemu dalej także - "stroną" lub "skarżącym ROD") za okres II kwartału 2019 r. opłatę zmienną w wysokości 821 zł za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu wskazano, że opłata stała została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 1 ustawy jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej do celów określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności (94.99.Z), jako sekcja - pozostała działalność usługowa, grupa - Działalność organizacji członkowskich (0,057 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący odpowiadający procesowi uzdatniania (2,8) oraz przez współczynnik różnicujący właściwy dla części obszaru państwa(1,0) i ilości pobranych wód (5.142 m3). Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej została określona w § 5 ust. 1 pkt 36 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2502). Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto współczynnik różnicujący dla wód, które nie podlegają żadnym procesom uzdatniania (§ 5 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia). W informacji zawarto pouczenie, że jeżeli podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty nie zgadza się z jej wysokością może w terminie 14 dni złożyć reklamację do Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Reklamacja, w której zakwestionowano wysokość ustalonej opłaty została wniesiona do Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w piśmie z dnia 30 lipca 2019 r. Wskazano w niej, że wysokość opłaty powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem stawki wskazanej w § 5 ust. 1 pkt 39 ww. rozporządzenia, a nie jak przyjęto w § 5 ust. 1 pkt 36. Ogród działkowy urządzony jest bowiem na terenie rolniczym, a strona corocznie składa deklarację podatkową i ponosi opłaty z tytułu podatku rolnego. Jako urządzenie użyteczności publicznej ogród działkowy powinien ponosić opłatę w wysokości 0,05zł za 1 m3 pobranej wody podziemnej, wykorzystywanej do celów rolniczych (§ 5 ust. 1 pkt 39). Decyzją z dnia 8 sierpnia 2019 r. (nr [...]) Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 272 ust. 1, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), określił Polskiemu Związkowi Działkowców Stowarzyszeniu Ogrodowemu w W. Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. [...] w L. za okres II kwartału 2019 r. opłatę zmienną w wysokości 821 zł za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu wskazano m.in., że wysokość opłaty została wyliczona prawidłowo i wbrew twierdzeniom strony nie może mieć do niej zastosowania § 5 ust. 1 pkt 39 cyt. rozporządzenia. Organ nie uznał reklamacji podkreślając, że koła działkowców zakwalifikowane są w Polskiej Kwalifikacji Działalności jako jednostki realizujące pewien rodzaj działalności gospodarczej wg. następującej klasyfikacji: sekcja - Pozostała działalność usługowa; dział 94 - Działalność pozostałych organizacji członkowskich; grupa 94.9. - Działalność organizacji członkowskich. Stąd też w przedmiotowej sprawie wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej wynika z § 5 ust. 1 pkt 36 ww. rozporządzenia, właściwej dla poboru wód dla celów określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Polski Związek Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy im. [...] w L. zaskarżył decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 sierpnia 2019 r. (nr [...]) w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie poprzez błędną wykładnię i zastosowanie: 1) art. 298 pkt 1 w zw. z art. 35 i art. 36 u.p.w. poprzez przyjęcie, że skarżący jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za pobór wody i jest podmiotem korzystającym z usług wodnych; 2) art. 272 ust. 1 u.p.w. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne poprzez przyjęcie, że skarżący jest zobowiązany ponosić opłatę w wysokości określonej w pkt 36 lit. a zamiast w pkt 39. W uzasadnieniu skarżący odwołał się do publikacji Tymona Grabarczyka - "Opłaty za usługi wodne w nowym Prawie Wodnym 2018", podkreślając, że korzystanie z usług wodnych powinno odbywać się w ramach usług wodnych. Potwierdza to brzmienie art. 36 ust. 3 u.p.w., zgodnie z którym obowiązki stosowania przyrządów pomiarowych nie obejmują właścicieli gruntów, którym przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 33 u.p.w. Opłaty za usługi wodne mogą więc zasadniczo dotyczyć wyłącznie takiego korzystania z wód, które w świetle art. 35 ust. 1 i 3 u.p.w. zostało uznane za usługę wodną. Pierwszym z kryteriów definicyjnych przyjętych przez ustawodawcę jest cel usług wodnych, które stosownie do art. 35 ust. 1 u.p.w. polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Definicja ta - w odniesieniu do celu usług wodnych - odpowiada definicji zawartej w art. 2 pkt 38 ramowej dyrektywy wodnej, zgodnie z którą usługi wodne oznaczają wszystkie usługi, które gospodarstwom domowym, instytucjom publicznym lub każdej działalności gospodarczej umożliwiają ("zapewniają") korzystanie z wód w określony sposób. W ocenie skarżącego nie można go uznać za podmiot korzystający z usług wodnych, a w związku z tym nie jest on zobowiązany do ponoszenia opłat. Ponadto nawet gdyby uznać, że skarżący jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat, to organ przy ustaleniu wysokości opłaty zastosował błędnie stawkę określoną w § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a ww. rozporządzenia zamiast stawki określonej w pkt 39. Podwyższona stawka określona w decyzji ma być stosowana do podmiotów świadczących usługi - obsługę na rzecz ludności lub realizujących produkcję lub handel, a oddzielnie określono wykorzystane wód na cele rolne. Skoro grunty będące w posiadaniu skarżącego są nieruchomością rolną, co wynika z ewidencji gruntów, i faktycznie są one wykorzystywane w tym celu, to należy uznać, iż winna być zastosowana stawka wynikająca z § 5 ust. 1 pkt 39 ww. rozporządzenia, tj. 0,05 zł, zwłaszcza, że wbrew twierdzeniom organu działalność skarżącego nie jest określona w grupie 94.99.Z. PKD. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że podmiot skarżący korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 24 stycznia 2011 r., nr [...] wydanego przez Starostę oraz jest jednostką organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą. Podniósł, że przepis § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a ww. rozporządzenia, dotyczy działalności, której nie można zaliczyć do celów wymienionych w jego pkt 1-35. Podtrzymał stanowisko, że opłata została naliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno co do zasady, jak i wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 sierpnia 2019 r. mocą której organ - w następstwie nieuznania wniesionej reklamacji - orzekł o określeniu skarżącemu opłaty zmiennej za okres II kwartału 2019 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 2268 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.p.w.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2502). Wskazać w tym miejscu należy, że uchwalenie i wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000 r., str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 ww. Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 lutego 2019 r., w sprawie II SA/Go 950/18). Konsekwentnie zatem, w przepisach ustawy - Prawo wodne wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 pkt 1 u.p.w. usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Z kolei zgodnie z art. 267 u.p.w. instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią m.in. opłaty za usługi wodne (pkt 1). Stosownie do art. 268 ust. 1 u.p.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się m.in. za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (ust. 1 pkt 1). Zgodnie natomiast z art. 270 ust. 1 u.p.w. opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (art. 270 ust. 6 u.p.w.). Stosownie do art. 272 ust. 1 u.p.w. wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m³, przy czym - stosownie do ust. 10 - ustalając wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-9, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał. W myśl natomiast art. 272 ust. 17 u.p.w. wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-7 i 9, ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Z kolei - na mocy art. 273 ust. 1 u.p.w. - podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5 u.p.w.), natomiast w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 u.p.w.). Zgodnie z art. 298 u.p.w. opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić m.in. podmioty korzystające z usług wodnych (pkt 1). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na uregulowanie prawne wynikające z art. 389 pkt 1 u.p.w., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Takie pozwolenie - jak wynika z akt sprawy - posiada podmiot skarżący. Mianowicie, decyzją Starosty z dnia 24 stycznia 2011 r., nr [...] udzielone zostało Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. [...] w L. pozwolenie wodnoprawne na pobór wód powierzchniowych z rzeki O. w km 2+600 w miejscowości L., wydane na okres 20 lat. Strona skarżąca nie kwestionowała okoliczności związanych z wydaniem ww. decyzji. Przyjąć zatem należało, że skarżący ROD jest podmiotem korzystającym z usługi wodnej, posiadającym prawnie zagwarantowaną możliwość korzystania z usług wodnych (tj. poboru wód powierzchniowych) w zakresie wskazanym w ww. pozwoleniu wodnoprawnym, z czego faktycznie korzysta, a o czym świadczy oświadczenie skarżącego ROD z dnia 8 lipca 2019 r. o ilości pobranych wód powierzchniowych w II kwartale 2019 r. (5.142 m³), stanowiące podstawę przyjętych przez organ w niniejszej sprawie wyliczeń prowadzących do określenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych (zgodnie z art. 552 ust. 2d, 2e i 2f u.p.w.). Jeżeli zatem skarżący jest niewątpliwie podmiotem korzystającym z usług wodnych w rozumieniu ustawy - Prawo wodne, z mocy art. 298 pkt 1 u.p.w. ciąży na nim obowiązek ponoszenia opłaty za usługi wodne. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przez organ stawki opłaty za usługi, a w konsekwencji wyliczenia należnej za okres II kwartału 2019 r. opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych, należy powtórzyć, że wysokość opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód powierzchniowych, wyrażonej w m³ (art. 272 ust. 1 u.p.w.). Wysokość stawek opłat za usługi wodne została określona w rozporządzeniu z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne w formie opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych, w którym m.in. określono jednostkowe stawki opłat za usługi wodne do innych celów niż wymienione w lit. a-zi, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności (§ 1 ust. 1 pkt 2 lit. zj tego rozporządzenia). W § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. wskazano, że jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, wynoszą m.in.: pkt 36) do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności: a) 0,115 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych, b) 0,057 zł za 1 m³ pobranych wód powierzchniowych; pkt 39) do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych - 0,05 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych. W ocenie skarżącego organ przy ustaleniu wysokości opłaty zastosował błędnie stawkę określoną w § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a) rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., gdyż grunty będące w posiadaniu podmiotu skarżącego są nieruchomością rolną (co wynika z ewidencji gruntów) i faktycznie są one wykorzystywane w tym celu, dlatego winna zostać zastosowana stawka opłaty wynikająca z § 5 ust. 1 pkt 39 ww. rozporządzenia, tym bardziej, że - wbrew twierdzeniom organu - działalność podmiotu skarżącego nie jest określona w grupie 94.99.Z.PKD. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego jest błędne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie sposób celów rolniczych (lub leśnych), o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017r., zrównywać (utożsamiać) z celami Rodzinnych Ogrodów Działkowych. Podstawowe cele ROD zostały wskazane zostały wskazane w art. 3 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2176 - dalej powoływanej w skrócie jako "u.r.o.d.") i są nimi m.in.: zaspokajanie wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa poprzez umożliwianie prowadzenia upraw ogrodniczych (pkt 1). Jakkolwiek "prowadzenie upraw ogrodniczych" stanowi niewątpliwie wycinek aktywności rolniczej polegającej na uzyskiwaniu z prowadzonych upraw określonych płodów rolnych, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że aktywność ta nie jest prowadzona w celach rolniczych czyli w celach związanych z produkcją roślinną lub zwierzęcą, lecz - co wynika z charakteru ROD - w celach związanych z zaspokajaniem wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb użytkowników ROD (działkowców) i ich rodzin. Te cele nie są równoznaczne z "celami rolniczymi", o jakich mowa w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. W ocenie Sądu zaprezentowana wyżej wykładnia jest zgodna z upoważnieniem ustawowym, na podstawie którego wydane zostało rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2017 r. (art. 277 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 lit. b-d u.p.w.), w którym w sposób wyraźny dopuszczono możliwość różnicowania wysokości stawek opłat w zależności od m.in. przeznaczenia pobieranej wody (art. 277 ust. 2 pkt 2 lit. c) in fine). Oczywistym być musi, że pobór wody związany z celami rolniczymi, a więc z działalnością mającą na celu produkcję rolno - zwierzęcą, w sposób uzasadniony może następować na warunkach uprzywilejowanych, aniżeli w przypadkach korzystania z wód służących przede wszystkim realizacji celów rekreacyjno-wypoczynkowych. Nie można się także zgodzić z twierdzeniem skarżącego jakoby wskazane cele działalności ROD nie zostały określone w Polskiej Klasyfikacji Działalności, do której to odsyła § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., a w szczególności, że działalność ta nie została - jak przyjmuje organ - określona w grupie 94.99.Z. Polska Klasyfikacja Działalności została wprowadzona na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.). W poz. 94.99.Z PKD (tj. Dział 94 "DZIAŁALNOŚĆ ORGANIZACJI CZŁONKOWSKICH", Klasa 99 "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana", Podklasa Z), wskazano, że obejmuje ona m.in. "działalność stowarzyszeń agitujących do działalności kulturalnej, rekreacyjnej oraz hobbystycznej (innej niż sporty i gry), np.: koła poetyckie i literackie, kluby książki, kluby historyczne, koła działkowców, kluby filmowe, koła fotograficzne, muzyczne i artystyczne, kluby kolekcjonerskie, kluby środowiskowe itp.". W ocenie Sądu taki opis działalności, odnoszący się do "stowarzyszeń agitujących m.in. do działalności rekreacyjnej", z przykładowym wskazaniem, że mogą to być "koła działkowców", niewątpliwie koresponduje z działalnością Rodzinnych Ogrodów Działkowych, które - jako jednostki organizacyjne PZD czyli Stowarzyszenia Ogrodowego w W. mające za podstawowe cele działalności m.in. zaspokajanie wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa poprzez umożliwianie prowadzenia upraw ogrodniczych czy też kształtowanie zdrowego otoczenia człowieka (art. 3 pkt 1 i 9 u.r.o.d.) - należy zaliczyć do takich właśnie organizacji członkowskich ("agitujących do działalności rekreacyjnej") w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Działalności. Wymieniony w cytowanej Podklasie PKD przykład "kół działkowców" - w ocenie Sądu - dość jednoznacznie z kolei wskazuje, że chodzi tu o aktywność (działalność) organizacji działkowców, w co niewątpliwie wpisuje się działalność prowadzona w formie Rodzinnych Ogrodów Działkowych. Z tego też powodu zastosowanie przy wyliczeniu przez organ wysokości należnej opłaty zmiennej stawki określonej w § 5 ust. 1 pkt 36 (nie zaś w pkt 39) rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (to jest 0,057 zł za 1 m³ pobranych wód powierzchniowych) było prawidłowe. Określona zatem wobec skarżącego ROD wysokość opłaty zmiennej w kwocie 821 zł za pobór wód powierzchniowych za II kwartał 2019 r. nie nasuwa wątpliwości (stawka 0,057 zł x 2,8 - współczynnik różnicujący odpowiadający procesowi uzdatniania zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia x 1,0 - współczynnik różnicujący właściwy dla części obszaru państwa stosownie do § 5 ust. 7 pkt 3 cyt. rozporządzenia x 5.142 m³). Uznawszy więc zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżona decyzja narusza prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenie sądu administracyjnego dostępne jest w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).