VIII SA/Wa 476/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] (dalej: organ I instancji, Wójt), działając na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) w związku z art. 73 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, dalej: u.u.i.o.ś.), a także rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie z 2010 r.), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja wydana została na skutek wniosku złożonego przez [...] spółki akcyjnej w [...] (dalej: inwestor) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie (wydłużeniu) hal produkcyjnych nr [...] i [...] w kierunku południowym, rozbudowie hali [...] w kierunku zachodnim (budowa nowej hali produkcyjnej dwunawowej [...]), budowie od 2 do 4 silosów magazynowych, rozbiórce hali produkcyjnej nr [...], rozbiórce hali młynków oraz wiaty magazynowej, realizowanego na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...], gminie [...]. Po wszczęciu postępowania w sprawie, organ I instancji pismami z [...] września 2018 r., działając na podstawie art. 64 ust. 1 u.u.i.o.ś. zwrócił się do właściwych organów o zajęcie stanowiska w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W opinii z 4 października 2018 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS) uznał, że dla przedmiotowej inwestycji brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tożsame stanowisko zajęło Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej: PGW Wody Polskie). Z kolei w piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (RDOŚ) z [...] grudnia 2018 r. wyjaśniono, że brak jest podstaw prawnych do wydania opinii, gdyż istniejąca zabudowa przemysłowa zakładu zajmuje powierzchnię ok. 4,76 ha, tj. powyżej progu 1 ha, natomiast część planowana zajmie powierzchnie ok. 0,42 ha, tj. nie osiągnie progu 1 ha. Ponadto realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przyrostu powierzchni zabudowy przemysłowej, ponieważ zostanie przeprowadzona na terenie obecnie istniejącej zabudowy przemysłowej. Organ I instancji wyjaśnił, że ramach projektowanego przedsięwzięcia planuje się wydłużenie o ok. 11 m hali produkcyjnej nr [...] i nr [...] (powierzchnia rozbudowy wyniesie ok. 415 m2), rozbudowę hali produkcyjnej nr [...] o nową halę dwunawową nr [...] (powierzchnia zabudowy hali nr [...] wyniesie ok. 3750 m2), budowę (montaż wraz z posadowieniem) silosów magazynowych w ilości od 2-4 sztuk, rozbudowę hali produkcyjnej nr [...] o powierzchni zabudowy 1060 m2, rozbiórkę hali młynków o powierzchni zabudowy 558 m2 oraz rozbiórkę wiaty magazynowej o powierzchni zabudowy 535 m2. Zdaniem Wójta realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje zwiększenia zdolności produkcyjnej zakładu. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z [...] października 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r., Nr 207, poz. 6128, dalej: m.p.z.p.), teren inwestycyjny znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1 PMS - tereny produkcyjno-przemysłowe, składów i magazynów oraz usług handlu hurtowego i detalicznego i urządzeniami towarzyszącymi. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza granicami obszarów podlegających ochronie na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2018 r. poz. 1614). Mając powyższe na uwadze Wójt uznał, że rodzaj, parametry techniczne oraz zasięg potencjalnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia nie kwalifikują go do grupy przedsięwzięć wymienionych w § 2 ani w § 3 rozporządzenia. Kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia należało rozważyć do § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia. Jednak i ten przepis nie znalazł zastosowania w sprawie. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że istniejąca zabudowa przemysłowa zakładu zajmuje powierzchnię ok. 4,76 ha, tj. powyżej wymienionego w ww. punkcie progu 1 ha, natomiast część planowana zajmie powierzchnię ok. 0,42 ha, tj. nie osiągnie progu 1 ha. Ponadto realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przyrostu powierzchni zabudowy przemysłowej, ponieważ zostanie przeprowadzona na terenie obecnie istniejącej zabudowy przemysłowej. Odwołanie od decyzji wniósł M. P. oraz S. A. zarzucając, że rozbudowa hali spowoduje dodatkowe obciążenie środowiska poprzez większą emisję szkodliwych gazów i pyłów, jak też hałasu. Dodatkowo wskazali, że zanieczyszczona woda deszczowa z terenu zakładu spływać będzie na należące do nich nieruchomości powodując uciążliwości. Ponadto inwestycja będzie zlokalizowana w bliskiej odległości od terenu zabytkowego. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium, SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie SKO dokonało ustalenia legitymacji stron do wniesienia odwołania dochodząc do wniosku, że odwołujący jako właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestycyjną, mieli prawo zaskarżenia decyzji. Przechodząc zaś do rozpoznania odwołania powołało przytoczone już przez organ I instancji stanowiska PPIS, PGW Wody Polskie oraz RDOŚ. SKO ustaliło, że planowana inwestycja obejmować ma obszar części działki nr [...] w [...] o powierzchni 5,5 ha. Aktualna powierzchnia zabudowy przemysłowej wynosi ok. 4,76 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona do zabudowy ma wynieść 0,42 ha. Obecnie fragment terenu, na którym ma być prowadzona inwestycja stanowi obszar zabudowy o funkcji przemysłowej. Zgodnie z deklaracją inwestora nowe hale zostaną wybudowane w celu przeniesienia istniejących linii produkcyjnych z innych obiektów zakładu, także tych, które przewidziane są do rozbiórki. Kolegium przytoczyło główne parametry techniczne planowanej rozbudowy kubaturowo-infrastrukturalnej wskazując, że nowe hale zostaną wybudowane z technologii lekkiej stalowej, prefabrykowanej, na fundamentach betonowych. Hale zostaną wykonane jako obiekty jednokondygnacyjne. Część nowej hali [...] zostanie przeznaczona na cele biurowo-warsztatowe i wybudowana jako obiekt kilkukondygnacyjny (o wysokości podobnej jak wysokość hali), w technologii tradycyjnej murowanej lub stalowej. Wskazało nadto, że w wyniku zrealizowania przedsięwzięcia na działce nr [...] powierzchnia biologicznie czynna wyniesie 7.453 m2 i pozostanie bez zmian. Nowa zabudowa usytuowana będzie w miejscu dotychczasowych wiat i budynków, a także terenów utwardzonych stanowiących place składowe i wewnętrzne drogi dojazdowe. Zabudowa istniejąca wynosi obecnie 9.726 m2, z czego do rozbiórki przewidziano halę nr [...], budynek hali młynków oraz wiatę magazynową o powierzchni łącznej 2.153 m2. Nowa zabudowa projektowana w ramach realizacji przedsięwzięcia wyniesie 4.165 m2, co da ostatecznie łączną powierzchnię zabudowy po zrealizowaniu przedsięwzięcia: 11.738 m2. W wyniku realizacji przedsięwzięcia zachowane zostaną w dalszym ciągu dopuszczalne wskaźniki zabudowy oraz wymagane wielkości obszarów terenów biologicznie czynnych, określone w m.p.z.p. W dalszej części uzasadnienia SKO powołało treść art. 71 ust. 2 u.u.i.o.ś. oraz treść, wydanego na podstawie art. 60 tej ustawy, rozporządzenia z 2010 r. wskazując, że dopiero zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, uzasadnia wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przypadki, w których przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko określa zaś art. 59 ust. 1 u.u.i.o.ś. Ustalenie, że inwestycja planowana przez wnioskodawcę nie stanowi tego rodzaju przedsięwzięcia oznacza, że odpada konstytutywny element sprawy administracyjnej (jej przedmiot), czyniąc postępowanie bezprzedmiotowym. Postępowanie takie winno zatem ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dokonana przez Kolegium analiza zebranej w sprawie dokumentacji wykazała, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie doprowadzi do zwiększenia obszaru dotychczas przekształconego produkcyjnie. Nowa zabudowa powstanie w części w miejscu dotychczasowej przeznaczonej do rozbiórki. Pozostała jej część zlokalizowana będzie w miejscu obecnie istniejących placów utwardzonych, w tym dróg wewnętrznych. W tej sytuacji inwestycji nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z 2010 r. W konsekwencji nie ma też podstaw do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Końcowo SKO wyjaśniło, że wpływ planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie mieszkańców nie mogą same w sobie dać podstawy do prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak szczegółowego odniesienia się do poszczególnych elementów zamierzonej inwestycji; - art. 73 ust. 1 u.u.i.o.ś. poprzez umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe pomimo istnienia przesłanek ustawowych do jego przeprowadzenia; - art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.u.i.o.ś. poprzez brak odniesienia się do istniejących zabytków oraz wpływ na warunki życia ludzi; - art. 74 ust. 3a u.u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe określenie przez organ stron postępowania; - § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z 2010 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowania, nie uwzględnienie budowy czterech silosów, każdy po 130m2, przeznaczonych na przechowywanie ok. 400 ton substancji o nazwie polichlorek winylu. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Istotą zawisłego sporu jest kwestia ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Na tle zgromadzonego w sprawie materiału nie budzi natomiast wątpliwości prawidłowość zakwalifikowania tego przedsięwzięcia przez organy administracji jako przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z 2010 r., dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Konsekwencją takiej kwalifikacji był obowiązek wystąpienia przez inwestora, przed zainicjowaniem kolejnego etapu realizacji inwestycji, do właściwego wójta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podkreślić jednak należy, że przeprowadzenie pełnego postępowania w tym zakresie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli wstępne czynności ocenne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zaś zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. oraz zbadanie karty informacyjnej przedsięwzięcia przez organ pierwszej instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Analiza zgromadzonej dokumentacji potwierdza, że w niniejszej sprawie czynności te zostały przeprowadzone prawidłowo i nie budzą żadnych wątpliwości. Wójt uzyskał bowiem wymagane opinie RDOŚ, PPIS oraz PGW Wody Polskie i wszystkie te organy wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wprawdzie organy opiniujące wydają wyłącznie opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej, w zakresie ochrony środowiska oraz w zakresie higieny i zdrowia. Już sama zatem jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Oczywiście nawet w takiej sytuacji istnieje możliwość, że organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi w postanowieniu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli będzie to wynikać z analizy czynników wskazanych w u.u.i.o.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 60 u.u.i.o.ś., Rada Ministrów uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 (związane z dokonywaniem ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko), określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. I tak, w § 2 znajdującego zastosowanie w sprawie niniejszej rozporządzenia z 2010 r., określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 natomiast przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko, jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia z 2010 r. zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b tego rozporządzenia na innych obszarach niż wymienione w lit. a takim progiem granicznym jest powierzchnia 1 ha. Stosowanie do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia. Powyższy przepis jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia: "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie". Celem tych przepisów jest sprawdzenie, czy dane przedsięwzięcie po rozbudowie czy przebudowie nie zmieniło parametrów w taki sposób, iż po rozbudowie, przebudowie lub montażu kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakim mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu (por. wyrok NSA z 29 września 2015 r., II OSK 139/14, publ. CBOSA). Jednocześnie jednak, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: 1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1; 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust, 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Racjonalny prawodawca uregulował w odrębnych punktach § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2010 r. odrębne sytuacje prawne. Norma z § 3 ust. 2 pkt 1 dotyczy sytuacji, w której planowana rozbudowa, przebudowa lub montaż nie osiąga progów wymaganych dla uznania przedsięwzięcia za zawsze znacząco oddziałującego na środowisko i nie znajdowała zastosowania w tej sprawie. Natomiast norma z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r. dotyczy sytuacji, w której planowane przedsięwzięcie polegać ma na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięcia realizowanego lub już zrealizowanego i mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie dotyczy to jednak przypadków, w których sama rozbudowa, przebudowa lub montaż nie osiągają progów wymaganych dla uznania przedsięwzięcia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oczywiście o ile progi te zostały określone w przepisach cytowanego rozporządzenia. Jeszcze innej sytuacji dotyczy § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. Znajdzie on zastosowanie, jeżeli na terenie jednego zakładu lub obiektu, gdzie zostało zrealizowane lub jest realizowane bądź zaplanowane przedsięwzięcie planowane jest przedsięwzięcie tego samego rodzaju, nieosiągające progów wymaganych przez jeden z przepisów § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010 r. W takiej sytuacji należy zsumować parametry obu przedsięwzięć i jeżeli przekroczą one jeden z progów przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. Bez znaczenia jest przy tym, czy chodzi to nowe przedsięwzięcie czy też o modyfikację istniejącego. Norma z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. znajdzie zastosowanie zarówno w sytuacji, w której wcześniej zrealizowane przedsięwzięcie (jak i przedsięwzięcie już realizowane bądź też zaplanowane), nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na nie osiągnięcie progów przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010 r., jak i w sytuacji, w której wcześniejsze przedsięwzięcie osiągnęło progi i jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wynika to z tego, że norma z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. nie może dotyczyć tylko kumulowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progu wymaganego dla uznania za potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko z przedsięwzięciem, które takie progi osiągnęło. W takiej bowiem sytuacji w każdym przypadku sumowanie parametrów przedsięwzięć powodowałoby, że obecnie planowane przedsięwzięcie nieosiągające progów należałoby uznać za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r. w żadnym przypadku nie znalazłaby zastosowania. Zsumowanie parametru przekraczającego próg z § 3 ust. 1 rozporządzenia z parametrem dowolnej wielkości kolejnego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, musi w każdym wypadku dać wynik przekraczający próg. Oznacza to, że w sytuacji, w której planowane, zrealizowane lub realizowane przedsięwzięcie przekraczało jeden z progów z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010 r., to realizacja kolejnego przedsięwzięcia tego rodzaju w ramach tego samego zakładu lub obiektu będzie przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, nawet jeżeli to kolejne przedsięwzięcie nie osiąga wymaganych progów. Wyjątkiem od tej reguły będzie natomiast nieosiągająca progów przebudowa, rozbudowa lub montaż, o których stanowi § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r. Wyjątek ten dotyczy przedmiotowej rozbudowy zakładu produkcyjnego, a więc ta ostatnia norma znajdowała w tej sprawie zastosowanie. Dodatkowo należy także zwrócić uwagę, że wskazana wyżej interpretacja cytowanych przepisów rozporządzenia znajduje uzasadnienie również w celu, jakie te przepisy realizują. W przypadku § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r., ocena oddziaływania przedsięwzięcia już zrealizowanego została przeprowadzona, ewentualnie organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Rozbudowa, montaż lub przebudowa nie wymagają ponownej oceny, o ile same nie stanowią przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Prawodawca przyjął zatem, że w sytuacji, w której nie zmieniają się w sposób zasadniczy parametry rozbudowywanego (przebudowywanego lub modyfikowanego) przedsięwzięcia, przeprowadzenie ponownej oceny nie jest konieczne. Natomiast w przypadku realizacji dwóch lub więcej przedsięwzięć tego samego rodzaju w ramach jednego zakładu lub obiektu, norma z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. stanowi przeszkodę w tego rodzaju etapowaniu przedsięwzięcia, które mogłoby prowadzić do ominięcia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (tzw. salami slicing). Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2019 r., II OSK 3121/17, publ. CBOSA. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w całości je podziela i przyjmuje za własne. W sprawie niniejszej planowana rozbudowa istniejącego zakładu produkcyjnego stanowić będzie łącznie powierzchnię 4.165 m2, a więc powierzchnię mniejszą niż 1 ha, stanowiącą próg kwalifikujący projektowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b cyt. wyżej rozporządzenia. Ponadto, biorąc pod uwagę zapis § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r., planowana rozbudowa nie osiągnie progów, które zostały wskazane w grupie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, uwzględniając, że realizacja inwestycji nie spowoduje wzrostu produkcji w zakładzie, prawidłowo organ I instancji, a zanim organ odwoławczy uznał, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2010 r., dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sumowanie parametrów jest wymagane wyłącznie w przypadku takich inwestycji, których realizacja spowoduje osiągnięcie przez rozbudowywaną inwestycję kryteriów nakazujących zaliczenie jej do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wymogu takiego nie ma natomiast w sytuacji, gdy inwestycja przed planowaną rozbudową ma już parametry zaliczające ją do potencjalnie oddziałujących na środowisko - dla obszaru terenu inwestycji wymóg ten stanowi 1 ha, czyli 10.000 m2. W rozpatrywanym przypadku z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że istniejące zabudowania zakładu zajmują aktualnie powierzchnię 9.726 m2. Dodatkowo place magazynowe i drogi utwardzone zajmują powierzchnię 37.821 m2. Istniejąca obecnie zabudowa przemysłowa wynosi więc łącznie 47.646 m2. Planowana dobudowa hali magazynowej obejmie powierzchnię 4.165 m2. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego są chybione. Zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie narusza również przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Należy podkreślić, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło tym samym do naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, realizacja planowanej inwestycji, co jednogłośnie ustaliły organy specjalistyczne, nie przyczyni się do powstania jakichkolwiek zagrożeń dla środowiska naturalnego. Przy tak spójnych i jednoznacznych ustaleniach organów orzekających w przedmiotowej sprawie, jak i organów opiniujących, nie można podzielić obaw skarżącego, że przedsięwzięcie może wywrzeć niekorzystny wpływ na sąsiednie działki. W konsekwencji nie ma też podstaw do stwierdzenia wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości skarżących w zakresie, który skutkowałby obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Odnosząc się zaś do zarzutu braku odniesienia się do poszczególnych elementów spornej inwestycji Sąd wskazuje, że przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Ze znajdującej się w aktach sprawy karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że ustalając główne parametry techniczne planowanej rozbudowy zakładu produkcyjnego wzięto pod uwagę montaż silosów (por. k. 3 i 6 karty informacyjnej). W ocenie Sądu organy uzgadniające i opiniujące posiadały w istocie tożsamą wiedzę co do wszystkich elementów istotnych inwestycji. Zarzut nieuwzględnienia zabudowy silosów nie znajduje więc uzasadnienia. Organ prowadząc postępowanie nie może bowiem z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać obawy właścicieli działek sąsiednich. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 pkt 1 lit. a i c u.u.i.o.ś. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by przedsięwzięcie będzie miało negatywny wpływu na zabytki chronione ustawą o ochronie zabytków. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wprost wynika, że teren inwestycji i oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie leży w obszarze prawnie chronionym ze względu na duże walory krajobrazowe i przyrodnicze. Jest to teren typowo wiejski, gdzie dominuje luźna zabudowa mieszkalno-zagrodowa i usługowa. Nie doszło także do naruszenia art. 74 ust. 3a u.u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe określenie stron postępowania. Zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia szczegółowe obliczenia oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykluczają negatywne oddziaływanie na zdrowie najbliższych mieszkańców i na środowisko. Obszar inwestowania pozostaje w granicach działki wskazanej we wniosku inwestora oraz działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Za zasadne Sąd uznaje umorzenie postepowania w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Konkludując Sąd uznał zarzuty skargi za chybione Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325).