I OSK 2832/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 175/17 w sprawie ze skargi B.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Okręgową Radę Adwokacką w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 175/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Okręgową Radę Adwokacką w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, uwzględnił skargę i zobowiązał Okręgową Radę Adwokacką w Lublinie do rozpoznania wniosków skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. i z dnia [...] września 2017 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Z akt sprawy wynika, że skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwrócił się do ORA w Lublinie z prośbą o udzielenie informacji co do pozycji w nim wskazanych i wydatków tj. w tabeli "Koszty - adwokaci i radcowie prawni", w rubryce "ubezpieczenia i inne świadczenia na rzecz pracowników", w rubryce "wynagrodzenia (...)", w tym o szczegółowe informacje, ile osób było zatrudnionych przez ORA, na podstawie jakich umów i z jakim wynagrodzeniem oraz o wskazanie, czy kampania wizerunkowa ORA realizowana jest ze środków ORA i w jakiej wysokości. Wniósł także o wskazanie jakie konkretnie wydatki umieszczono w rubryce "pozostałe koszty (delegacje, opłaty za lokal)", a w tabeli "Koszty - aplikanci adwokaccy" oraz w rubrykach "usługi obce", "świadczenia pracowników" oraz "pozostałe koszty". Następnie w kolejnym piśmie z dnia [...] września 2017 r. skarżący domagał się udzielenia następujących informacji: 1) listy osób, którym ORA wypłacała wynagrodzenie bądź diety w okresie od 1 stycznia 2012 r. do chwili obecnej wraz ze wskazaniem wypłaconych kwot, a w razie braku takiej listy przekazanie wszystkich kopii umów zawartych lub trwających we wskazanym okresie lub też uchwał, na podstawie których wypłacano środki wraz z adnotacją, czy te środki zostały wypłacone oraz deklaracji PIT wskazanych osób; 2) treści repertorium "Urz..." wraz z listą osób, które zostały wyznaczone jako pełnomocnicy z urzędu wraz z sygnaturą oraz sądem, do której wskazana osoba została wyznaczona (w szczególności symbol wydziału oraz repertorium, natomiast bez nr sprawy i roku oraz danych osób, dla których wyznaczona była pomoc z urzędu po uprzedniej anonimizacji dokumentów w celu ochrony danych osobowych stron postępowania; 3) rejestru umów zawartych przez ORA przez okres wskazany w pkt. 1, a w razie jego braku treści umów za wskazany okres; 4) wykazu nabywanych i zbywanych środków trwałych np. nieruchomości wraz z ich oznaczeniem powierzchnią oraz kwotą za ile je nabyto lub zbyto w ciągu ostatnich 10 lat przed złożeniem niniejszego wniosku; 5) wykazu wynajmowanych lokali wraz z ich oznaczeniem, powierzchnią oraz stawką czynszu najmu za okres ostatnich 10 lat przed złożeniem niniejszego wniosku; 6) wykazu działających przy ORA komisji, komitetów bądź klubów i ich oddziałów, wraz ze wskazaniem w jakiej wysokości, z jakich środków i na jakiej podstawie jednostki te otrzymywały środki pieniężne od ORA od 2012 r. do chwili obecnej, a także o udostępnienie treści uchwał, na podstawie których jednostkom tym przyznawane są środki oraz dokumentów rozliczeniowych (faktury, umowy itd.);  7) treści umów, na podstawie których organizowane są zajęcia sportowe: siatkówka, piłka nożna oraz pływalnia oraz treści wszystkich umów za okres od 2012 roku do chwili obecnej; 8) liczby zawieszonych i wykreślonych na własny wniosek z listy adwokatów prowadzonej przez ORA w Lublinie w latach: 2012 - 2017 z rozbiciem na poszczególne lata, z wyszczególnieniem liczby osób skreślonych z listy adwokatów z powodu rozpoczęcia wykonywania zawodu radcy prawnego lub prokuratora; 9) liczby adwokatów przenoszących siedzibę do właściwości innych niż lubelska ORA w latach: 2012-2017; 10) liczby aplikantów, którzy po zdaniu egzaminu adwokackiego nie złożyli wniosku o wpis na listę adwokatów prowadzoną przez ORA w Lublinie; 11) zapłaconych składek w 2017 r. na dzień złożenia pisma z ewentualnym wskazaniem poziomu niedoboru bądź nadpłaty; 12) liczby adwokatów zalegających z zapłatą składek, wraz z kwotą zaległości (indywidualnie dla każdego z tych adwokatów) z pominięciem i danych tychże adwokatów; 13) podjęcia uchwał o umorzeniu zaległych składek, wraz z treścią tych uchwał. W odpowiedzi na skargę wniesioną przez B.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie wniosła o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu [...] października 2017 r. udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Jak wynika z akt, pismo udzielające odpowiedzi zostało sporządzone w dniu [...] października 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie odniosła się w nim do poszczególnych pytań sformułowanych w piśmie skarżącego z dnia [...] września 2017 r. Odnosząc się do punktu 1 wniosku ORA wskazała, że na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej zwaną "u.d.i.p."), informacje te nie mogą zostać udostępnione ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Odnośnie punktu 2 wniosku ORA podniosła, że skarżący nie wskazał okresu, za jaki żąda udostępnienia tych informacji, co uniemożliwia ich udzielenie. Odnośnie punktu 3 i punktu 7 wniosku ORA wskazała, że również te informacje nie mogą być udzielone ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. tj. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Odnośnie punktu 6 wniosku, ORA wyjaśniła, że komisje działające przy niej stanowią jej statutowe organy finansowane ze środków Rady. Odnośnie punktów 8, 9 i 10 wniosku ORA wyjaśniła, że złożenie wniosku o skreślenie z listy adwokatów z powodu wystąpienia z adwokatury, przeniesienia siedziby zawodowej do innej izby adwokackiej lub objęcia stanowiska w organach ścigania jest indywidualną sprawą każdego adwokata. Odnośnie punktu 12 wniosku ORA zarzuciła, że wniosek w tym zakresie jest nielogiczny, gdyż skarżący domagając się wskazania indywidualnej kwoty zaległości w zapłacie składek dla każdego adwokata, domaga się pominięcia danych osobowych tychże adwokatów. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę. W ocenie sądu z akt sprawy jasno wynika, że pismo, na które wskazuje ORA (z dnia 10 października 2017 r.) nie zawiera odpowiedzi na wszystkie pytania skarżącego sformułowane we wniosku z dnia [...] września 2017 r. - brak bowiem odpowiedzi w zakresie punktów 4, 5, 11, 12, 13. Ponadto stwierdzić należy, że odpowiedzi udzielone w odniesieniu do pozostałych pytań nie mogą być uznane za należyte załatwienie wniosku skarżącego w rozumieniu przepisów u.d.i.p. z których wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w niej czynności, niezależnie od tego czy objęta wnioskiem informacja jest informacją publiczną czy nie. W pierwszym przypadku organ ma obowiązek udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnie z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli zaś nie posiada informacji, powinien o tym poinformować wnioskodawcę. W drugim natomiast przypadku, a więc gdy wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej, formą odniesienia się podmiotu, do którego wniosek został złożony, jest zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie i - na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - zarzuciła mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) materialnego, tj. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie na skutek błędnego uznania, że pismo adw. B.K. z dnia [...] kwietnia 2017 roku stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie, błędnego przyjęcia że Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie dopuściła się bezczynności w odniesieniu do powyższego pisma, w sytuacji gdy pismo to nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu Ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wniosek o udzielenie wyjaśnień związanych z rocznym sprawozdaniem finansowym Izby Adwokackiej w Lublinie; b) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacje objęte wnioskiem adw. B.K. z dnia [...] września 2017 roku stanowią informację publiczną, a w konsekwencji uznanie, że Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie dopuściła się bezczynności w odniesieniu do powyższego wniosku, w sytuacji gdy żadna z informacji, których udostępnienia żądał wnioskodawca we wniosku z dnia [...] września 2017 r. nie może zostać uznana za "informację publiczną" w rozumieniu Ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji wystarczające było pisemne powiadomienie wnioskodawcy, że żądane przez niego informacje nie posiadają waloru informacji publicznych, co też Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie w niniejszej sprawie uczyniła; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne zobowiązanie Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie do załatwienia wniosków adw. B.K. z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz z dnia [...] września 2017 r. pomimo, że pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie stanowiło wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaś żadna z informacji, których udostępnienia żądał wnioskodawca we wniosku z dnia [...] września 2017 r. nie może zostać uznana za "informację publiczną" w rozumieniu Ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie nie dopuściła się bezczynności w odniesieniu do obu powyższych pism. Strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącego B.K. na rzecz organu Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych jak również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W przypadku sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczna jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe. Pierwszy zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie w stosunku do pisma adw. B.K. z dnia [...] kwietnia 2017r. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że pismo to stanowiło wniosek o udzielenie informacji związanych z rocznym sprawozdaniem finansowym Izby Adwokackiej w Lublinie, a nie wnioskiem o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak w skardze do WSA w Lublinie B.K. wskazał, że dotyczy ona także bezczynności Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie w zakresie udzielenia informacji publicznej dotyczącej sprawozdania z działalności Rady obejmując jego pismo z dnia [...] kwietnia 2017r. O tym czy dane pismo o udzielenie informacji dotyczy udostępnienia informacji publicznej decyduje nie subiektywne przekonanie autora pisma, czy też jego adresata, ale przede wszystkim elementy obiektywne wynikające z przedmiotu i treści wnioskowanej informacji, które pozostają w prawnie relewantnej korelacji z dyspozycją art.1 ust.1, art.4 ust.1 oraz art.6 u.d.i.p. Fakt, że wnioskodawca w swoim piśmie z [...] kwietnia 2017r. odnosił się do przesłanego przez Okręgową Radę Adwokacką sprawozdania finansowego i zawartych w nim konkretnych pozycji, rubryk i tabel nie powołując się przy tym na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie oznacza, iż pisma tego nie można kwalifikować jako zawierającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Brak powołania się przez wnioskodawcę na ustawę o udostępnieniu informacji publicznej (tryb postępowania w niej zawarty) w treści pisma zawierającego żądanie udzielenia informacji nie przesądza o tym, że pismo takie nie może stanowić wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności nie budzi wątpliwości Sądu, że pismo B.K. z dnia [...] kwietnia 2017r. mogło zostać zakwalifikowane jako o udostępnienie informacji publicznej zwłaszcza, że strona skarżąca kasacyjnie sama wskazuje, że jego przedmiotem były informacje dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Izby Adwokackiej w Lublinie. Również drugi zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię jest nieuzasadniony. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. W takim przypadku autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Tymczasem dokonując analizy uzasadnienia tego zarzutów stwierdzić należy, że odnosi się ono do wadliwego zastosowania (subsumcji) tych przepisów odnośnie pytań zawartych we wniosku z dnia [...] września 2017r., a nie do ich błędnej wykładni – co podniesiono w zarzucie skargi kasacyjnej. W konsekwencji autor skargi kasacyjnej nie realizuje podstawowego wymogu podniesionego zarzutu tj. nie wskazuje na czym polegało błędne rozumienie tych przepisów (ich wykładnia) dokonane przez Sąd I instancji i nie przedstawia jakie powinno być prawidłowe ich rozumienie (wykładnia). Co więcej skarżący kasacyjnie w swoim uzasadnieniu powołuje się częstokroć na treść art.5 ust.1 i 2 u.d.i.p., który nie był i nie mógł być stosowany przez Sąd, gdyż przedmiotem sprawy była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, a nie odmowa jej udzielenia ze względu na ograniczenia wynikające z powołanego przepisu. Niezależnie od poprawności niektórych tez zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (np. co do tego kiedy możliwość udostępnienia żądanej informacji podlega ograniczeniu lub kiedy udostępnienie następuje w inny sposób itp.), to w całości podzielić należy zaprezentowane przez Sąd I instancji rozumienie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. Prawidłowe było także rozumienie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art.13 ust.1 i 3 u.d.i.p., art.14 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, a w konsekwencji ma charakter wynikowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy i co w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie nastąpiło. Naruszenie tego rodzaju przepisów ogólnych jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.